II SA/Wa 51/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Antoniuk, Sędzia WSA Danuta Kania (spr.), Asesor WSA Karolina Kisielewicz, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 21 października 2020 r. sprawy ze skargi B.P. na uchwałę Zarządu Dzielnicy [...]. z dnia [...] października 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zakwalifikowania i umieszczenia na liście osób oczekujących na najem lokalu mieszkalnego stwierdza, że zaskarżona uchwała została wydana z naruszeniem prawa W dniu [...] października 2019 r. Zarząd Dzielnicy [...] (dalej: "organ"), działając na podstawie m.in. § 24 ust. 1 w związku z § 4 uchwały nr LVIII/1751/2009 Rady Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 9 lipca 2009 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu miasta stołecznego Warszawy (Dz. Urz. Woj. Maz. poz. 3937 ze zm.), dalej: "uchwała nr LVIII/1751/2009 Rady m.st. Warszawy z dnia 9 lipca 2009 r." podjął uchwałę nr [...], mocą której nie zakwalifikował i nie umieścił B. P. (dalej: "wnioskodawczyni", "skarżąca") na liście osób oczekujących na najem lokalu jako gospodarstwa jednoosobowego (§ 1). Wykonanie uchwały powierzył Zastępcy Burmistrza Dzielnicy [...] (§ 2). Określił, że uchwała wchodzi w życie z dniem podjęcia (§ 3). W uzasadnieniu uchwały organ wskazał, że wnioskodawczyni złożyła wniosek o zawarcie umowy najmu lokalu na podstawie § 4 uchwały nr LVIII/1751/2009 Rady m.st. Warszawy z dnia 9 lipca 2009 r. O najem lokalu ubiega się jako gospodarstwo 1-osobowe. W uzasadnieniu wniosku wskazała, że od 2018 r. z powodu trudnej sytuacji rodzinnej i finansowej zmuszona została do zamieszkania z siostrą S. G. Siostra jest właścicielką własnościowego mieszkania spółdzielczego nr [...] przy ul. [...] w [...]. Łączna powierzchnia pokoi w tym mieszkaniu wynosi 33,70 m2. W mieszkaniu aktualnie mieszka 5 osób. Siostra nakazała jej opuścić mieszkanie z powodów osobistych - wychodzi za mąż i chce mieć pokój dla siebie i męża (dotychczas siostra i wnioskodawczyni zajmowały wspólnie jeden pokój). Dalej wnioskodawczyni podniosła, że sytuacja materialna nie pozwala jej na wynajęcie mieszkania na rynku komercyjnym. Pobiera niską emeryturę, a stan jej zdrowia i wykształcenie (podstawowe) nie pozwalają jej na podjęcie dodatkowej pracy. Zaznaczyła, że jej sytuacja rodzinna jest również trudna - nie ma rodziny, która mogłaby jej pomóc. Jej córka jest osobą niepełnosprawną i przebywa na stałe w [...] Ośrodku Opiekuńczo-Leczniczym przy ul. [...] w [...]. Zdaniem wnioskodawczyni, spełnia ona warunki z § 4 uchwały nr LVIII/1751/2009 Rady m.st. Warszawy z dnia 9 lipca 2009 r. - znajduje się w trudnych warunkach mieszkaniowych, a jej średni miesięczny dochód nie przekracza minimum dochodowego. Organ wskazał, że zgodnie z oświadczeniem wnioskodawczyni zamieszkuje w lokalu nr [...] przy ul. [...] w [...], którego właścicielką jest siostra S. G. W lokalu tym zamieszkuje 5 osób - zainteresowana, jej siostra, siostrzenica oraz dwie córki siostrzenicy. Lokal ten składa się z dwóch pokoi i kuchni o powierzchni użytkowej 55,40 m2, w tym powierzchni mieszkalnej 33,70 m2. Powierzchnia mieszkalna na osobę wynosi 6,74 m2. Wykazany średni miesięczny dochód wnioskodawczyni wynosi 1163,21 zł. Źródłem dochodu wnioskodawczyni jest emerytura. Dalej organ powołał § 4 uchwały nr LVIII/1751/2009 Rady m.st. Warszawy z dnia 9 lipca 2009 r. wskazując, iż nie jest możliwe zakwalifikowanie wnioskodawczyni do najmu lokalu z mieszkaniowego zasobu m.st. Warszawy w związku z przekroczonym kryterium metrażowym. Zaznaczył również, że Komisja Mieszkaniowa, o której mowa w § 24 ust. 1 ww. uchwały, zaopiniowała wniosek negatywnie. O treści ww. uchwały wnioskodawczyni została zawiadomiona pismem Burmistrza Dzielnicy [...] z dnia [...] października 2019 r. nr [...] ([...]). Pismem z dnia 12 grudnia 2019 r. B. P. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na ww. uchwałę Zarządu Dzielnicy [...] z dnia [...] października 2019 r. nr [...] wskazując, że jest osobą bezdomną, czego organ nie uwzględnił. Doraźne (chwilowe) zamieszkanie u siostry organ potraktował jako fakt posiadania przez nią lokalu mieszkalnego, co jest niezgodne ze stanem faktycznym i prawnym. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi oraz skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym. Odnosząc się do zarzutów skargi organ powołał § 1 pkt 30 uchwały nr LVIII/1751/2009 Rady m.st. Warszawy z dnia 9 lipca 2009 r. oraz art. 6 ust. 8 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2019 r., poz. 1507 ze zm.), który definiuje pojęcie osoby bezdomnej. Wskazał, że podstawową przesłanką bezdomności jest fakt niezamieszkiwania w lokalu mieszkalnym. Tymczasem skarżąca, jak sama oświadczyła, zamieszkuje w lokalu mieszkalnym na zasadzie użyczenia, a więc nie jest osobą bezdomną w rozumieniu ww. przepisów prawa. Pismem z dnia 20 lipca 2020 r. pełnomocnik skarżącej ustanowiony z urzędu wniósł o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym oraz o zasądzenie kosztów pomocy prawnej świadczonej z urzędu oświadczając, że koszty te nie zostały opłacone w całości ani w części. Natomiast w piśmie z dnia 3 września 2020 r. pełnomocnik skarżącej podtrzymał skargę na uchwałę Zarządu Dzielnicy [...] z dnia [...] października 2019 r. nr [...] zarzucając organowi naruszenie: - art. 7, art. 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm.), dalej: "k.p.a.", w zakresie w jakim organ nie dokonał analizy sytuacji życiowej oraz mieszkaniowej skarżącej, uznając, ze zamieszkuje ona pod adresem [...] w [...], podczas gdy skarżąca przebywała pod wskazanym adresem na zasadzie grzecznościowego użyczenia (prekarium) i w dniu wydania uchwały uznawać należy ją za osobę bezdomną, - § 4 pkt 1 uchwały nr LVIII/1751/2009 Rady m.st. Warszawy z dnia 9 lipca 2009 r. w zakresie w jakim skarżąca nie została zakwalifikowana jako osoba bezdomna, pomimo braku posiadania jakiegokolwiek tytułu prawnego do lokalu. W związku z powyższym pełnomocnik skarżącej wniósł o uchylenie zaskarżonej uchwały oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez Zarząd Dzielnicy [...]. Pełnomocnik wskazał, że wbrew twierdzeniom organu wniosek skarżącej nie został rozpatrzony w sposób kompleksowy i dokładny. Skarżąca podkreślała, że lokal nr [...] przy ul. [...] w [...] zajmowała wyłącznie na zasadzie grzecznościowego użyczenia siostry. Stan ten miał charakter przejściowy, a skarżąca była zobowiązana do opuszczenia tego lokalu. Nie posiadała i nie posiada tytułu prawnego do lokalu mieszkalnego (umowy najmu, użyczenia czy służebności). Zatem pomimo czasowej możliwości przebywania w pomieszczeniach ww. lokalu - jest osobą bezdomną. W związku z powyższym w przypadku skarżącej organ nie miał podstaw do rozpatrywania kwestii, czy przebywa ona w lokalu, w którym na osobę przypada nie więcej niż 6 m2 powierzchni mieszkalnej. Pełnomocnik zaznaczył nadto, że organ nie podjął się zbadania sytuacji życiowej i mieszkaniowej skarżącej, w szczególności czy na dzień wydania uchwały skarżąca nadal przebywała pod wskazanym adresem, czy też była osobą niezamieszkującą w lokalu mieszkalnym w rozumieniu art. 6 pkt 8 ustawy o pomocy społecznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167), dalej: "p.u.s.a." oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325), dalej: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. W myśl art. 134 § 1 i 2 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, przy czym sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności. Skarga oceniania w świetle powyższych kryteriów zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności zauważyć należy, że uchwała nr LVIII/1751/2009 Rady m.st. Warszawy z dnia 9 lipca 2009 r. - jako prawo miejscowe - określa zasady, na jakich są wynajmowane mieszkańcom Warszawy lokale znajdujące się w dyspozycji Miasta. Uchwała ta, określając tryb rozpoznawania i załatwiania wniosków o zakwalifikowanie do zawarcia umowy najmu lokalu, reguluje sposób również poddania tego rodzaju spraw kontroli społecznej. Oznacza to, że przy rozpatrywaniu wniosków dotyczących zakwalifikowania do zawarcia umowy najmu lokalu komunalnego, organ gminy (w tym wypadku dzielnicy miasta) realizuje zadanie wykraczające poza typowe prawa i obowiązki wynajmującego, wynikające z przepisów prawa cywilnego. W tym wypadku należy bowiem zbadać, czy dana osoba może uzyskać pomoc gminy w zaspokojeniu jej potrzeb mieszkaniowych. Stwierdzenie zaś, że wnioskodawca spełnia określone wymagania, winno prowadzić do umieszczenia kandydatury takiego wnioskodawcy na liście osób oczekujących na zawarcie umowy najmu lokalu mieszkalnego. W opisanej wyżej sytuacji, jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 21 lipca 2008 r., sygn. akt I OPS 4/08 (publ. CBOSA), przedmiotem uchwały organu wykonawczego jednostki samorządu gminnego (jej jednostki pomocniczej) jest zakwalifikowanie i umieszczenie osoby ubiegającej się o najem lokalu z mieszkaniowego zasobu gminy na liście osób oczekujących na najem lokalu. Uchwała ta, nie będąca decyzją administracyjną a aktem organu jednostki samorządu terytorialnego, innym niż akt prawa miejscowego, jest aktem z zakresu administracji publicznej (art. 3 § 2 pkt 6 p.p.s.a.) i kończy pierwszy etap postępowania, obowiązującego przy udzielaniu pomocy mieszkaniowej przez gminę. Działanie organu wykonawczego jednostki samorządowej (w tym wypadku zarządu dzielnicy), nie stanowi więc oferty zawarcia umowy najmu ani negocjacji i nie ma charakteru cywilnoprawnego, a ma charakter administracyjnoprawny. Taka uchwała rozstrzyga bowiem o tym, czy określonej osobie może być udzielona pomoc w zakresie zaspokojenia jej potrzeb lokalowych z wykorzystaniem lokali znajdujących się w mieszkaniowym zasobie gminy. Dopiero po skierowaniu przez zarząd dzielnicy do zawarcia umowy najmu lokalu, następuje drugi etap postępowania, w którym wnioskodawca zawiera z zarządcą nieruchomości umowę najmu konkretnego lokalu. Ten etap, którego zakończeniem jest zawarcie umowy, ma już charakter cywilnoprawny. Przenosząc powyższe uwagi na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, że takie postępowanie, o jakim jest mowa w uzasadnieniu ww. uchwały NSA z dnia 21 lipca 2008 r. wystąpiło w analizowanym przypadku. Przedmiotem zaskarżonej uchwały Zarządu Dzielnicy [...] z dnia [...] października 2019 r. nr [...] jest bowiem odmowa zakwalifikowania skarżącej do wynajęcia lokalu oraz umieszczenia na liście osób oczekujących na najem lokalu z mieszkaniowego zasobu Miasta. Uchwała rozstrzyga więc kwestię możliwości udzielenia skarżącej pomocy w zakresie zaspokojenia jej potrzeb mieszkaniowych z wykorzystaniem lokali znajdujących się w mieszkaniowym zasobie. Uchwała ta podlega zatem kognicji sądu administracyjnego. Przechodząc do oceny merytorycznej wskazać należy, że uchwała nr LVIII/1751/2009 Rady m.st. Warszawy z dnia 9 lipca 2009 r., będąca podstawą wydania zaskarżonej uchwały, zawiera zarówno przepisy materialne jak i procesowe - reguluje tryb podejmowania uchwały indywidualnej oraz faktyczne podstawy jej podjęcia. Tryb rozpatrywania i załatwiania wniosków w sprawie zakwalifikowania lub odmowy zakwalifikowania do zawarcia umowy ww. uchwała określa w przepisach rozdziału 7 (§ 21 - 25). W trakcie postępowania ustaleniu podlegają okoliczności wynikające z przesłanek materialnych określonej sprawy oraz okoliczności mające związek z przesłankami materialnymi, wskazane w § 22 ust. 2 uchwały. Wniosek powinien być złożony wraz z oświadczeniami i dokumentami, o których mowa w § 22 ust. 1. Następnie, zgodnie z § 22 ust. 4 uchwały wnioski, po przeanalizowaniu i weryfikacji, wskazany przez burmistrza pracownik komórki organizacyjnej urzędu dzielnicy właściwej do prowadzenia spraw lokalowych, przedstawia Komisji Mieszkaniowej, o której mowa w § 21, do zaopiniowania. Komisja opiniuje wniosek (§ 23 uchwały). Na podstawie § 24 ust. 1 uchwały, wnioski zaopiniowane przez Komisję rozpatruje zarząd dzielnicy, który rozstrzyga o zakwalifikowaniu i umieszczeniu wnioskodawcy na liście osób oczekujących na najem lokalu. W wyroku z dnia 4 stycznia 2017 r. sygn. akt I OSK 2151/16 (publ. CBOSA) Naczelny Sąd Administracyjny wyraźnie wskazał, że z powołanych wyżej przepisów uchwały, a także z art. 21 ust. 3 pkt 5 ustawy o ochronie praw lokatorów oraz art. 2 i art. 7 Konstytucji RP, niewątpliwie wynika obowiązek - w sprawach rozpatrywania i załatwiania wniosków o zawarcie umowy najmu i zamianę lokalu należącego do mieszkaniowego zasobu gminy - podejmowania przez organ wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy. W trakcie postępowania organy powinny także działać praworządnie oraz uwzględniać interes społeczny i słuszny interes wnioskodawcy. Powyższe wynika również z regulacji § 22 ust. 2 uchwały nr LVIII/1751/2009 Rady m.st. Warszawy z dnia 9 lipca 2009 r., zgodnie z którym organ ma obowiązek rozpatrzyć wniosek poddając przy tym wnikliwej analizie okoliczności wymienione w pkt 1 - 5. Wnikliwa analiza, do przeprowadzenia której zobowiązany jest organ, powinna polegać na "sumiennym zgłębianiu, docieraniu do sedna rzeczy, dociekliwości" (por. Słownik języka polskiego por red. M. Szymczak, PWN 1983, hasło "wnikliwie"). Przepis ten pozostaje w korelacji z określoną w art. 7 k.p.a. zasadą prawdy obiektywnej, z której wynika dla organu nakaz podejmowania wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, aby w ten sposób stworzyć rzeczywisty jej obraz i uzyskać podstawę do trafnego zastosowania przepisu prawa. Zgodnie z § 3 pkt 1 i 2 uchwały nr LVIII/1751/2009 Rady m.st. Warszawy z dnia 9 lipca 2009 r., lokale wchodzące w skład mieszkaniowego zasobu mogą być wynajmowane: na zasadach określonych ustawą o ochronie praw lokatorów i niniejszą uchwałą oraz jako lokale socjalne, na zasadach określonych w art. 23 ww. ustawy i w niniejszej uchwale. Podstawę odmowy zakwalifikowania i umieszczenia skarżącej na liście osób oczekujących na najem lokalu z mieszkaniowego zasobu stanowił przepis § 4 ww. uchwały, zgodnie z którym lokale z mieszkaniowego zasobu mogą być wynajmowane osobom, które są bezdomne albo pozostają w trudnych warunkach mieszkaniowych, przy czym za trudne warunki mieszkaniowe uznaje się zamieszkiwanie w lokalu, w którym na osobę przypada nie więcej niż 6 m2 powierzchni mieszkalnej, a także zamieszkiwanie w pomieszczeniach nienadających się na stały pobyt ludzi w rozumieniu przepisów prawa budowlanego (pkt 1), a nadto w których gospodarstwie domowym średni miesięczny dochód na jednego członka gospodarstwa domowego nie przekracza minimum dochodowego (pkt 2). W uzasadnieniu uchwały organ przytoczył jedynie argumentację przedstawioną we wniosku o najem lokalu i stwierdził, że "nie jest możliwe zakwalifikowanie do najmu lokalu z mieszkaniowego zasobu m.st. Warszawy w związku z przekroczonym kryterium metrażowym". Organ nie rozpatrzył w sposób wnikliwy okoliczności faktycznych niniejszej sprawy. W szczególności nie dokonał oceny sytuacji rodzinnej skarżącej. Nie zweryfikował twierdzeń zawartych w ww. wniosku, że jakkolwiek za zgodą siostry czasowo, od dnia [...] października 2018 r., skarżąca zamieszkiwała w jej mieszkaniu nr [...] przy ul. [...] w [...] (dzieląc z nią pokój), to jednak ze względu na sytuację osobistą siostry (planowane zawarcie związku małżeńskiego), została zmuszona do opuszczenia tego mieszkania. Wniosek, co należy podkreślić, skarżąca złożyła w dniu [...] sierpnia 2019 r., zaś uchwała Zarządu Dzielnicy została podjęta w dniu [...] października 2019 r. Organ winien zatem zbadać czy korzystanie z mieszkania siostry na zasadzie grzecznościowego użyczenia miało charakter przejściowy, czy w istocie skarżąca była zobowiązana do jego opuszczenia w dacie złożenia wniosku, a w konsekwencji, czy w dacie wydania zaskarżonej uchwały, jak podnosiła w skardze, była osobą bezdomną w rozumieniu art. 6 ust. 8 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej w związku z § 1 pkt 30 uchwały nr LVIII/1751/2009 Rady m.st. Warszawy z dnia 9 lipca 2009 r. Przepis art. 6 ust. 8 ustawy o pomocy społecznej stanowi, że osoba bezdomna to osoba niezamieszkująca w lokalu mieszkalnym w rozumieniu przepisów o ochronie praw lokatorów i mieszkaniowym zasobie gminy i niezameldowana na pobyt stały, w rozumieniu przepisów o ewidencji ludności, a także osoba niezamieszkująca w lokalu mieszkalnym i zameldowana na pobyt stały w lokalu, w którym nie ma możliwości zamieszkania. Wobec treści ww. przepisu oraz § 4 uchwały nr LVIII/1751/2009 Rady m.st. Warszawy z dnia 9 lipca 2009 r., w pierwszej kolejności organ powinien wyjaśnić, czy skarżąca na dzień wydania zaskarżonej uchwały byłą osobą bezdomną, czy też nie. Dopiero bowiem w przypadku ustalenia, że skarżąca zamieszkuje w lokalu mieszkalnym nr [...] przy ul. [...] w [...] organ miał podstawę do tego aby poczynić ustalenia co do warunków mieszkaniowych w tymże lokalu, tj. co do spełnienia przez skarżącą kryterium metrażowego. Organ zatem co najmniej przedwcześnie dokonał oceny spełnienia kryterium metrażowego w odniesieniu do ww. lokalu mieszkalnego w sytuacji, gdy nie wyjaśnił, czy skarżąca rzeczywiście zamieszkuje w tym lokalu, czy też opuściła ww. lokal i jak twierdzi jest osobą bezdomną. Jak już wyżej wskazano, podstawowym obowiązkiem organu rozpatrującego wniosek o najem lokalu jest dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy. Zakres materiału dowodowego, niezbędnego do rozstrzygnięcia sprawy, wynika z treści żądania strony. Wprawdzie, w przypadku postępowania wszczętego na wniosek, to na stronie spoczywa ciężar wskazania konkretnych faktów i zdarzeń, z których wywodzi ona określone skutki prawne, jednakże, jeżeli twierdzenia strony są ogólnikowe bądź niepełne, to obowiązkiem organu jest wezwanie strony do uzupełnienia i doprecyzowania tych twierdzeń. Dopiero wówczas, gdy strona nie wskaże konkretnych okoliczności, zaś organ nie jest w stanie uzupełnić materiału dowodowego, można z niego wywieść wnioski negatywne dla strony. Z akt sprawy nie wynika, aby organ wzywał skarżącą (bądź jej siostrę) do złożenia dodatkowych wyjaśnień na okoliczność korzystania z mieszkania nr [...] przy ul. [...] w [...], czy też konieczności jego opuszczenia ze względu na sytuację osobistą siostry. Jednocześnie organ nie wyjaśnił z jakich powodów nie dał wiary oświadczeniu skarżącej co do czasowego przebywania w ww. lokalu i de facto uznał, że skarżąca stale w nim zamieszkuje. Konkludując Sąd stwierdza, iż zaskarżona uchwała została wydana z istotnym naruszeniem przepisów art. 6 i art. 7 k.p.a. oraz § 4 i § 22 ust. 2 i ust. 5 uchwały nr LVIII/1751/2009 Rady m.st. Warszawy z dnia 9 lipca 2009 r. Rozpatrując sprawę ponownie organ weźmie pod uwagę dokonaną powyżej ocenę prawną. W sposób niebudzący wątpliwości ustali, czy skarżąca jest osobą bezdomną oraz czy spełnia przesłanki do zawarcia umowy najmu lokalu z mieszkaniowego zasobu. Motywując podjęte rozstrzygnięcie organ dokładnie wyjaśni swoje stanowisko odnosząc się również do argumentów podnoszonych przez skarżącą w toku postępowania dotyczących jej sytuacji rodzinnej i materialnej. Stosownie do treści art. 94 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2020 r., poz. 713 ze zm.), nie stwierdza się nieważności uchwały lub zarządzenia organu gminy po upływie jednego roku od dnia jej podjęcia, chyba, że uchybiono obowiązkom przedłożenia uchwały lub zarządzenia w terminie określonym w art. 90 ust. 1, albo jeżeli są one aktem prawa miejscowego. Jeżeli nie stwierdzono nieważności uchwały lub zarządzenia z powodu upływu terminu określonego w ust. 1, a istnieją przesłanki stwierdzenia nieważności, sąd administracyjny orzeka o ich niezgodności z prawem (ust. 2 zd. pierwsze). Od daty podjęcia zaskarżonej uchwały do daty wydania niniejszego wyroku minął rok, zatem należało orzec, że zaskarżona uchwała została wydana z naruszeniem prawa. Mając na względzie wszystko powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 147 § 1, art. 119 pkt 2 i art. 120 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.