II SA/Wa 510/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Werpachowska, Sędzia WSA Ewa Pisula – Dąbrowska (spr.), Sędzia WSA Joanna Kube, Protokolant: Agnieszka Kolasa, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 05 lipca 2007 r. sprawy ze skargi Z. L. na niewykonanie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 07 listopada 2005 r. o sygnaturze akt II SA/Wa 1509/05 wydanego w sprawie ze skargi Z. L. na decyzję Ministra Gospodarki i Pracy z dnia [...] kwietnia 2005 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] kwietnia 2004 r. nr [...] wymierza Ministrowi Pracy i Polityki Społecznej grzywnę w wysokości 10.000 zł (dziesięć tysięcy złotych) Wyrokiem z dnia 7 listopada 2005 r., sygn. akt II SA/Wa 1509/05, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji, tj. decyzji Ministra Gospodarki i Pracy z dnia [...] kwietnia 2005 r. nr [...]. W dniu 16 sierpnia 2006 r. Z. L. wniósł do Ministra Pracy i Polityki Społecznej skargę na niewykonanie wyżej wskazanego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 listopada 2005 r., sygn. akt II SA/Wa 1509/05, a następnie w dniu 18 września 2006 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosek o wymierzenie grzywny Ministrowi Pracy i Polityki Społecznej, za nieprzekazanie Sądowi jego skargi z 16 sierpnia 2006 r. wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę. Sprawa o wymierzenie grzywny Ministrowi Pracy i Polityki Społecznej została rozstrzygnięta postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 28 lutego 2007 r. (k–28) o sygn. akt II SO/Wa 123/06. Powyższym postanowieniem Sąd wymierzył organowi grzywnę w wysokości 2.500 zł, wskazując jako podstawę rozstrzygnięcia art. 55 § 1 w zw. z art. 54 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). Kolejnym wnioskiem z 16 marca 2007 r. Z. L. wniósł o rozpoznanie jego skargi z dnia 16 sierpnia 2006 r., na podstawie jej odpisu. W skardze tej wniósł o wymierzenie grzywny Ministrowi Pracy i Polityki Społecznej w celu przymuszenia organu do wykonania wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 7 listopada 2005 r. sygn. akt II SA/Wa 1509/05. Zarządzeniem z dnia 30 marca 2007 r. (k-6) Sąd przesłał organowi odpis wniosku Z. L. z 16 marca 2007 r. oraz wezwał organ do nadesłania akt administracyjnych, skargi z 16 sierpnia 2006 r. Nadto wezwał do ustosunkowania się do wniosku Z. L. z 16 marca 2007 r., zakreślając termin wykonania zarządzenia na 14 dni. Powyższe zarządzenie Sądu zostało doręczone Ministrowi Pracy i Polityki Społecznej w dniu 3 kwietnia 2007 r. (k-7). Pomimo prawidłowo doręczonego zarządzenia organ nie wykonał zarządzenia Sądu. Nie uczestniczył w rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym, bowiem nie stawił się jego pełnomocnik na rozprawie w dniu 5 lipca 2007 r. (k-16), pomimo prawidłowo doręczonego zawiadomienia o rozprawie (k-15). W tym stanie faktycznym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 154 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność oraz w razie bezczynności organu po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny. A zatem, dopuszczalność skargi na niewykonanie wyroku uzależniona jest od uprzedniego wystąpienia z pisemnym wezwaniem do jego wykonania. Z. L., jak wynika z treści skargi, skierował do Ministra Pracy i Polityki Społecznej stosowne wezwanie w dniu 10 lipca 2006 r., zatem należało przyjąć, iż spełnił wymóg zawarty w art. 154 § 1 ww. ustawy. W rozpoznawanej sprawie nie ulega wątpliwości, że Minister Pracy i Polityki Społecznej popadł w bezczynność po wyroku tutejszego Sądu z 7 listopada 2005 r. sygn. akt II SA/Wa 1509/05, stwierdzającym nieważność aktu. Bezczynność ta trwa, pomimo wymierzenia grzywny Ministrowi Pracy i Polityki Społecznej za nieprzekazanie Sądowi skargi Z. L. – vide prawomocne postanowienie Sądu z dnia 28 lutego 2007 r. sygn. akt II SO/ Wa 123/06 (k-28). Mając powyższe na uwadze, Sąd uznał skargę na niewykonanie wyroku (art. 154 § 1 p.p.s.a.) za w pełni uzasadnioną i wymierzył Ministrowi Pracy i Polityki Społecznej grzywnę w wysokości 10.000 zł. Wysokość grzywny Sąd określił w oparciu o art. 154 § 6 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, który stanowi, że grzywnę wymierza się do wysokości dziesięciokrotnego, przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłoszonego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. Zgodnie z komunikatem Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 13 lutego 2007 r. w sprawie przeciętnego wynagrodzenia w gospodarce narodowej w 2006 r. (M.P. Nr 12, poz. 125), przeciętne wynagrodzenie w gospodarce narodowej w 2006 r. wynosiło 2.477,23 zł. Dodać należy, że grzywna za niewykonanie wyroku ma charakter dyscyplinujący. Ustalając wysokość grzywny na kwotę 10.000 zł, wymierzono ją poniżej średniej dopuszczalnej wysokości. Tak wymierzona grzywna zdaniem Sądu jest adekwatna, dyscyplinująca, a nie represyjna. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 154 § 1 i § 6 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.