II SA/Wa 511/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Maciejuk, Sędzia WSA Danuta Kania (spr.), Asesor WSA Mateusz Rogala, , Protokolant specjalista Joanna Głowala, , po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 września 2025 r. sprawy ze skargi S. B. na decyzję Szefa Centralnego Biura Antykorupcyjnego z dnia [...] stycznia 2025 r. nr [... w przedmiocie odmowy zmiany decyzji oddala skargę. Przedmiotem skargi S. B. (dalej: "Skarżący") jest decyzja Szefa Centralnego Biura Antykorupcyjnego (dalej: "Szef CBA", "organ") z dnia [...] stycznia 2025 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zmiany ostatecznych decyzji administracyjnych w sprawie zwolnienia ze służby oraz ustalenia wysokości uposażenia na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym. Z akt sprawy wynika, że wnioskiem z dnia [...] września 2024 r. Skarżący, reprezentowany przez pełnomocnika, powołując art. 155 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r., poz. 572 ze zm.), dalej: "k.p.a.", zwrócił się do Szefa CBA o: 1) zmianę ostatecznej decyzji administracyjnej w przedmiocie zwolnienia ze służby w CBA w ten sposób, aby określona w niej wysokość stawki uposażenia zasadniczego na dzień zwolnienia ze służby została zwiększona o 20%, zgodnie z art. 9 ust. 1 pkt 2 lit. d i pkt 3 lit. a ustawy budżetowej z dnia 18 stycznia 2024 r. na rok 2024 (Dz. U. z 2024 r., poz. 122), dalej: "u.b.", 2) zmianę ostatecznej decyzji administracyjnej określającej wysokość stawki uposażenia zasadniczego na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym w ten sposób, aby stawka ta została zwiększona o 20% zgodnie z art. 9 ust. 1 pkt 2 lit. d i pkt 3 lit. a u.b., 3) ponowne przeliczenie wszystkich świadczeń związanych ze zwolnieniem ze służby w CBA tak, aby dokonane ponowne przeliczenia uwzględniały 20%-owy wzrost stawki uposażenia zasadniczego od dnia 1 stycznia 2024 r., 4) wypłatę wyrównania uposażenia za okres od dnia 1 stycznia 2024 r. do momentu zwolnienia ze służby w CBA, 5) przeprowadzenie innych czynności związanych z wprowadzeniem zmian wnioskowanych w punktach 1-4, w szczególności przesłanie informacji do Zakładu Emerytalno-Rentowego MSWiA dotyczących prawa do emerytury mundurowej. Skarżący oświadczył, że wyraża zgodę na dokonanie zmian w ww. ostatecznych decyzjach administracyjnych. W uzasadnieniu wniosku Skarżący wskazał, że w celu dostosowania przepisów płacowych obowiązujących w CBA do zapisów art. 9 ust. 2 lit. d i pkt 3 lit. a u.b., zostało wydane rozporządzenie Prezesa Rady Ministrów z dnia 16 maja 2024 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie stawek uposażenia zasadniczego na poszczególnych stanowiskach służbowych funkcjonariuszy Centralnego Biura Antykorupcyjnego oraz wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat (Dz. U. poz. 745), dalej: "rozporządzenie PRM z dnia 16 maja 2024 r.". Na podstawie tego rozporządzenia zwiększono górne granice stawek uposażenia zasadniczego dla poszczególnych stanowisk służbowych przewidując, że nowy zakres stawek uposażenia stosuje się przy ustalaniu wysokości uposażeń należnych funkcjonariuszom CBA od dnia 1 stycznia 2024 r. Jedynym warunkiem zwiększenia uposażenia zasadniczego było pozostawanie funkcjonariusza w służbie w dniu 1 stycznia 2024 r. Pomimo tego, że Skarżący pozostawał w służbie w ww. dacie, nie zwiększono mu stawki uposażenia zasadniczego na ostatnio zajmowanym stanowisku. W związku z powyższym koniecznym jest dostosowanie treści decyzji administracyjnych kształtujących i określających wysokość uposażenia Skarżącego na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym do wymogów ustawy budżetowej. Z uwagi na to, że Skarżący został już zwolniony ze służby w CBA, optymalnym rozwiązaniem jest zmiana ww. decyzji personalnych w trybie art. 155 k.p.a. Przedmiotowe decyzje mają charakter ostateczny. Brak jest przepisów, które sprzeciwiałyby się dokonaniu takich zmian. Dodatkowo za ich przeprowadzeniem przemawia zarówno interes społeczny, jak i słuszny interes Skarżącego. Szef CBA, decyzją z dnia [...] października 2024 r. nr [...], na podstawie art. 155 k.p.a., odmówił zmiany własnych decyzji personalnych: z dnia [...] grudnia 2023r. nr [...] w sprawie zwolnienia S. B. ze służby w CBA oraz z dnia [...] października 2023 r. nr [...] w sprawie ustalenia wysokości uposażenia na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że Skarżący został zwolniony ze służby w CBA w dniu [...] lutego 2024 r. na mocy decyzji personalnej Szefa CBA z dnia [...] grudnia 2023 r. nr [...], w której wskazano stawkę uposażenia zasadniczego wraz z innymi składnikami uposażenia na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym. Stawka uposażenia zasadniczego została ustalona decyzją personalną Szefa CBA z dnia [...] października 2023 r. nr [...]. Organ podkreślił, iż obie ww. decyzje personalne, oparte na właściwej i aktualnej w dniu ich wydania podstawie prawnej, zostały prawidłowo doręczone Skarżącemu. W decyzjach tych zawarto pouczenie o prawie złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy do Szefa CBA, a także o prawie wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Decyzje te nie zostały zaskarżone, a zatem stały się ostateczne i zostały wykonane. Odnosząc się do wniosku Skarżącego organ wskazał, że jakkolwiek rozporządzenie PRM z dnia 16 maja 2024 r. wprowadza w § 2 wsteczną moc obowiązywania, tj. stawki uposażenia zasadniczego określone w załączniku do tego rozporządzenia stosuje się przy ustalaniu wysokości uposażeń należnych funkcjonariuszom CBA od dnia 1 stycznia 2024 r., to jednak podwyższeniu uległa wyłącznie górna granica wysokości uposażenia, zaś dolna - na każdym stanowisku służbowym pozostała w dotychczasowej wysokości. Ponadto, wynikający z § 2 ww. rozporządzenia obowiązek stosowania nowych stawek uposażenia zasadniczego przy ustalaniu wysokości uposażeń należnych funkcjonariuszom od dnia 1 stycznia 2024 r. nie wprowadza po stronie Szefa CBA obowiązku podwyższenia stawki uposażenia każdego funkcjonariusza o 20%, lecz jedynie obowiązek stosowania stawek w nowych granicach dla funkcjonariuszy pozostających w służbie od dnia 1 stycznia 2024 r. Potwierdza to wykładnia celowościowa przepisów rozporządzenia. Zgodnie bowiem z treścią uzasadnienia projektu, rozporządzenie zakłada "rozszerzenie zakresu stawek uposażenia na poszczególnych stanowiskach służbowych. Rozwiązanie takie zwiększy elastyczność w zakresie kształtowania wysokości uposażenia i pozwoli na lepsze dostosowanie wysokości otrzymywanego uposażenia do zakresu wykonywanych zadań i wiążącej się z nimi odpowiedzialności oraz do posiadanych kompetencji. Górna stawka przewidziana dla danego stanowiska służbowego została podniesiona o 20% tak, aby w przypadku każdego funkcjonariusza istniała możliwość podniesienia uposażenia o 20% bez konieczności zmiany stanowiska służbowego". Przy czym "istniejąca możliwość" podniesienia uposażenia nie może być utożsamiana z prawnym obowiązkiem organu, ale winna być oceniana w świetle zasady podległości służbowej i autonomii decyzyjnej Szefa CBA w przedmiocie kształtowania polityki kadrowej oraz polityki wynagradzania w CBA. W obecnie obowiązującym stanie prawnym funkcjonariuszowi CBA (jak też byłemu funkcjonariuszowi CBA) nie przysługuje roszczenie o awans na wyższy stopień służbowy lub o podwyższenie wysokości stawki uposażenia zasadniczego, o ile ustalone wobec funkcjonariusza uposażenie mieści się w granicach wyznaczonych przepisami ustawy z dnia 9 czerwca 2006 r. o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym (Dz. U. z 2025 r., poz. 712), dalej: "ustawa o CBA", oraz wydanych na jej podstawie aktów wykonawczych. Dalej organ wskazał, że w dniu zwolnienia ze służby w CBA Skarżący zajmował stanowisko "agenta specjalnego" w Biurze [...] Centralnego Biura Antykorupcyjnego z następującymi składnikami uposażenia: 1) uposażeniem zasadniczym obejmującym stawkę uposażenia zasadniczego w wysokości 7870 zł oraz kwotę stanowiącą 27% stawki uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat; 2) premią w wysokości 15% uposażenia zasadniczego, o którym mowa w pkt 1, 3) dodatkiem stołecznym w wysokości 31,50% kwoty bazowej, której wysokość ustaloną według odrębnych zasad określała ustawa budżetowa. Zgodnie z tabelą stawek uposażenia zasadniczego funkcjonariuszy CBA, stanowiącą załącznik do rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 6 października 2010 r. w sprawie stawek uposażenia zasadniczego na poszczególnych stanowiskach służbowych funkcjonariuszy Centralnego Biura Antykorupcyjnego oraz wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat (Dz. U. z 2022 r., poz. 2396 ze zm.), dalej: "rozporządzenie PRM z dnia 6 października 2010 r.", w dacie rozpoznawania wniosku Skarżącego, na stanowisku służbowym agenta specjalnego ustawodawca przewidział stawkę uposażenia zasadniczego w wysokości od 7500 zł do 10140 zł. Zatem stawka uposażenia zasadniczego Skarżącego w dniu jego zwolnienia ze służby jest zgodna z przepisami prawa, ponieważ mieści się w granicach stawki uposażenia przewidzianej na zajmowanym przez niego stanowisku służbowym w myśl rozporządzenia obowiązującego od dnia 1 stycznia 2024 r., w kształcie zmienionym rozporządzeniem PRM z dnia 16 maja 2024 r. Nie zachodzi więc konieczność dostosowania uposażenia Skarżącego do obowiązujących przepisów prawa, bowiem zastosowanie znajdują zasady ogólne kształtowania polityki kadrowej i wynagradzania funkcjonariuszy CBA mieszczące się w ramach podległości służbowej, opisane w ustawie o CBA oraz rozporządzeniu Prezesa Rady Ministrów z dnia 27 września 2006 r. w sprawie przebiegu służby funkcjonariuszy Centralnego Biura Antykorupcyjnego (Dz. U. z 2015 r., poz. 503), dalej: "rozporządzenie PRM z dnia 27 września 2006 r.". Z powyższego wynika, że już tylko z przyczyn systemowych nie jest możliwe dokonanie zmiany decyzji personalnych objętych treścią wniosku. Stanowisko to znajduje potwierdzenie w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, gdzie podkreśla się, że tryb zmiany decyzji ostatecznej uregulowany w art. 155 k.p.a. nie może być przedmiotem analizy w oderwaniu od kontekstu systemowego, a interes społeczny i słuszny interes strony, a więc klauzule generalne z dominującym znaczeniem kryterium słuszności należy rozpatrywać łącznie, uzależniając istnienie słusznego interesu strony od jego zgodności z interesem społecznym. Ponadto słuszny interes strony musi mieć oparcie w obowiązujących przepisach prawa i nie może być postrzegany jako każdy interes strony, sprowadzający się do chęci uzyskania rozstrzygnięcia organu o treści zgodnej z jej wolą. Wskazuje się również, że zmianie w trybie art. 155 k.p.a. podlega tylko decyzja o charakterze uznaniowym. Nadto, tryb przewidziany w ww. przepisie nie może być stosowny w sytuacji zmiany stanu faktycznego lub stanu prawnego. Postępowanie nadzwyczajne może toczyć się wyłącznie na podstawie tego samego stanu faktycznego oraz prawnego co postępowanie pierwotne, a zmiana w tym trybie jest dopuszczalna tylko w granicach stanu faktycznego pierwotnej sprawy, w oparciu o materiał dowodowy zgromadzony do tej pory. Uwzględniając powyższe organ wskazał, że decyzja personalna z dnia [...] grudnia 2023 r. w przedmiocie zwolnienia Skarżącego ze służby w CBA nie jest aktem indywidualnym rozstrzygającym kwestię uposażenia funkcjonariusza, a wskazanie w niej wysokości stawki uposażenia jest wyłącznie czynnością techniczną ("zamieszczeniem" w decyzji składników uposażenia na zajmowanym stanowisku służbowym), wynikającą z § 18 ust. 1 i ust. 2 pkt 7 rozporządzenia PRM z dnia 27 września 2006 r.". Decyzja ta nie ma charakteru uznaniowego, bowiem zgodnie z art. 64 ust. 3 ustawy o CBA, Szef CBA jest związany oświadczeniem funkcjonariusza o wystąpieniu ze służby, zaś zakres uznaniowości organu obejmuje wyłącznie termin zwolnienia ze służby (do 3 miesięcy od dnia pisemnego zgłoszenia wystąpienia ze służby przez funkcjonariusza). Nie sposób zatem przyjąć, że tego rodzaju decyzja może podlegać zmianie w trybie art. 155 k.p.a. poprzez wskazanie innych wysokości składników uposażenia niż te rzeczywiste na dzień zwolnienia ze służby. Odnosząc się do decyzji personalnej z dnia [...] października 2023 r. w przedmiocie ustalenia wysokości uposażenia Skarżącego na ostatnio zajmowanym stanowisku, organ podniósł, iż została ona wydana w oparciu o aktualną na dzień jej wydania i właściwą podstawę prawną, a zmiana rozporządzenia PRM z dnia 6 października 2010 r. nie determinuje zmiany tej decyzji w trybie art. 155 k.p.a., lecz stanowi ewentualnie podstawę do wydania nowej decyzji personalnej ustalającej uposażenie funkcjonariusza na podstawie znowelizowanych przepisów, w określony sposób, z określonym dniem, również w sposób retroaktywny, o ile wynika to z obowiązujących przepisów. Tryb zmiany decyzji przewidziany w art. 155 k.p.a. nie może być bowiem stosowany w sytuacji zmiany stanu prawnego lub stanu faktycznego. Niezależnie od powyższej argumentacji, Szef CBA wskazał, że celem podwyżki wynikającej z ustawy budżetowej było dostosowanie uposażeń i wynagrodzeń pracowników sektora publicznego do aktualnych warunków rynkowych, a także uhonorowanie wykonywanej przez nich pracy. Tymczasem Skarżący jest przedstawicielem licznej grupy funkcjonariuszy, którzy odeszli ze służby w CBA przed końcem lutego 2024 r., korzystając z bardzo korzystnej waloryzacji świadczeń, wynoszącej aż 12,12%. Przyznanie emerytowanym funkcjonariuszom dodatkowej podwyżki w wysokości 20% stałoby w sprzeczności z względami słuszności i sprawiedliwości, ponieważ w istocie stanowiłoby podwójne podwyższenie świadczenia, przekładające się bezpośrednio na wysokość przysługującej odprawy oraz wysokość emerytury, co nie było przewidziane w ww. ustawie. Powodowałoby również znaczną nierównowagę wobec funkcjonariuszy pełniących czynną służbę. Stąd zmiana decyzji personalnej poprzez przyznanie Skarżącemu 20%-owej podwyżki byłaby, zdaniem organu, sprzeczna z interesem społecznym, obejmującym efektywne i sprawiedliwe rozdzielanie środków budżetowych. Pismem z dnia 18 listopada 2024 r. Skarżący wniósł o ponowne rozpatrzenie sprawy podtrzymując żądanie wniosku z dnia [...] września 2024 r. Podniósł, iż niezależnie od zagadnień związanych z wyborem optymalnego modelu proceduralnego (art. 155 k.p.a.), kluczowe pozostaje ukształtowanie wynagrodzenia Skarżącego na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym (ze wszystkimi konsekwencjami) w taki sposób, aby zostało ono zwiększone o 20% zgodnie z zapisami ustawy budżetowej na rok 2024. Przepisy rozporządzenia PRM z dnia 16 maja 2024 r. wydane na podstawie ww. ustawy nakładają bowiem na Szefa CBA obowiązek zwiększenia o 20% uposażenia każdego funkcjonariusza pozostającego w służbie w dniu 1 stycznia 2024 r. niezależnie od tego, czy w tej służbie pozostał, czy też nie. Szef CBA decyzją z dnia [...] stycznia 2025 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 k.p.a., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ podkreślił, że decyzja z dnia [...] grudnia 2023 r. w przedmiocie zwolnienia funkcjonariusza ze służby w CBA rozstrzyga wyłącznie o rozwiązaniu stosunku służbowego w określonej dacie. Decyzja ta nie kształtuje wysokości składników uposażenia. Zamieszczenie w tej decyzji informacji o wysokości składników uposażenia ma charakter wyłącznie informacyjny. Nie sposób zatem przyjąć, aby decyzja ta mogła podlegać zmianom w trybie art. 155 k.p.a. poprzez wskazanie innej wysokości składników uposażenia, aniżeli te rzeczywiste na dzień jej wydania. Z kolei decyzja z dnia [...] października 2023 r. rozstrzyga kwestię uposażenia na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym w oparciu o przepisy prawa obowiązujące w dacie jej wydania. Późniejsza zmiana rozporządzenia w zakresie stawek uposażenia zasadniczego funkcjonariuszy CBA nie determinuje zmiany decyzji na podstawie art. 155 k.p.a. Tryb zmiany decyzji przewidziany w ww. przepisie nie może być stosowny w sytuacji zmiany stanu prawnego lub stanu faktycznego. W skardze na powyższą decyzję Szefa CBA z dnia [...] stycznia 2025 r. S. B., reprezentowany przez pełnomocnika, zarzucił: 1) naruszenie art. 155 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i odmowę zmiany decyzji personalnych w przedmiocie zwolnienia ze służby oraz ustalenia wysokości uposażenia na ostatnio zajmowanym stanowisku w taki sposób, aby stawki uposażenia w tych decyzjach zostały zwiększone o 20%, zgodnie z zapisami art. 9 ust. 1 pkt 2 lit. d i pkt 3 lit. a u.b., pomimo, że takiej zmianie nie sprzeciwiały się przepisy szczególne oraz przemawiały za nią zarówno interes społeczny, jak i słuszny interes strony, ewentualnie naruszenie: 2) art. 7 k.p.a. poprzez niepodjęcie z urzędu wszelkich kroków niezbędnych dla załatwienia sprawy i niewydanie nowej decyzji administracyjnej kształtującej uposażenie Skarżącego w taki sposób, aby jego wysokość została zwiększona o 20% od dnia 1 stycznia 2024 r. w myśl art. 9 ust. 1 pkt 2 lit. d i pkt 3 lit. a u.b. w związku z § 2 rozporządzenia PRM z dnia 16 maja 2024 r. w sytuacji, gdy przemawiał za tym tak interes społeczny, jak i słuszny interes strony, 3) art. 9 ust. 1 pkt 2 lit. d oraz pkt 3 lit. a u.b. w związku z § 2 rozporządzenia PRM z dnia 16 maja 2024 r. poprzez ich niezastosowanie i nieukształtowanie stawki uposażenia zasadniczego Skarżącego na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym w taki sposób, aby jego wysokość została zwiększona o 20% od dnia 1 stycznia 2024 r. W związku z powyższymi zarzutami Skarżący wniósł o: - uchylenie zaskarżonej decyzji i nakazanie organowi zmianę lub wydanie nowych decyzji personalnych kształtujących i określających uposażenie na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym w taki sposób, aby określona w nich stawka uposażenia zasadniczego została zwiększona o 20% od dnia 1 stycznia 2024 r., zgodnie z art. 9 ust. 1 pkt 2 lit. d i pkt 3 lit. a u.b., - zasądzenie na jego rzecz kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi Skarżący podniósł, że podstawowa kwestia w niniejszej sprawie sprowadza się do udzielenia odpowiedzi, czy uposażenie byłych funkcjonariuszy CBA winno być zwiększone o 20% za okres od dnia 1 stycznia 2024r. do momentu zwolnienia ze służby - tak jak to zostało ustalone w art. 9 ust. 1 pkt 2 lit. d i pkt 3 lit. a u.b. Celem rozporządzenia z dnia 16 maja 2024 r. było umożliwienie realizacji art. 9 ust. 1 pkt 3 lit. a u.b. Jak bowiem wynika z uzasadnienia projektu rozporządzenia został on opracowany "w celu wdrożenia przepisów ustawy budżetowej na rok 2024 (...). Zgodnie z art. 9 ust. 1 pkt 3 lit. a ustawy budżetowej na rok 2024, planowany średnioroczny wskaźnik wzrostu wynagrodzeń w sferze budżetowej wynosi 120%. (...) Projekt przewiduje podniesienie stawek uposażenia w sposób, który umożliwi zrealizowanie przepisu przywołanej ustawy i zwiększenie uposażenia otrzymywanego przez funkcjonariusza o 20%. Należy bowiem zauważyć, że uposażenie funkcjonariuszy CBA określone jest kwotowo, co oznacza, że sam wzrost kwoty bazowej dla funkcjonariuszy o 20%, tj. z 1740,64 zł w 2023 r. na 2088,77 zł w 2024 r., przewidziany w art. 9 ust. 1 pkt 2 lit. d ustawy budżetowej na rok 2024, nie powoduje automatycznego wzrostu uposażenia i w celu realizacji przepisu art. 9 ust. 1 pkt 3 lit. a ustawy budżetowej na rok 2024 konieczne jest dostosowanie stawek określonych w rozporządzeniu". Wykładnia celowościowa ww. przepisów powinna zatem prowadzić do jednoznacznych wniosków, iż organ jest zobowiązany do podwyższenia uposażeń wszystkim funkcjonariuszom pozostającym w służbie na dzień 1 stycznia 2024 r. bez względu na to, czy w dniu wejścia tej regulacji nadal pełnili służbę, czy też zostali z niej zwolnieni. Ustawodawca, opracowując ustawę budżetową postanowił, że wynagrodzenie (uposażenie) osób zaliczanych do państwowej sfery budżetowej wymienionych w art. 9 ust. 1 pkt 3 lit. a u.b. winno być w 2024 r. zwiększone o 20%. Jednocześnie nie przewidział żadnych warunków, od uzależniono by otrzymanie przez osobę wymienioną w art. 9 ust. 1 pkt 3 lit. a u.b. zwiększonego wynagrodzenia/uposażenia. Tym samym nie jest uprawnionym twierdzenie, że Szef CBA, w zakresie realizacji ww. przepisu, posiada autonomię decyzyjną. Przedmiotowa autonomia przysługuje organowi w przypadku realizowania w normalnym trybie polityki kadrowej i połączonej z nią polityki wynagradzania. W przypadku realizacji postanowień ustawy budżetowej oczywistym jest bowiem, że uznanie administracyjne jakiegokolwiek organu nie może decydować o tym, która z osób, zaliczanych do kategorii pracowników sfery budżetowej, otrzyma podwyżkę wynagrodzenia przewidzianą przez ustawodawcę. Według Skarżącego istnieją podstawy, aby wskazany obowiązek Szef CBA zrealizował poprzez zmianę - w trybie art. 155 k.p.a. -decyzji kształtującej i określającej wysokość jego uposażenia na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym. Nie ulega bowiem wątpliwości, iż na podstawie tych decyzji, które mają charakter ostateczny, nabył on określone prawa. Nie istnieją też przepisy, które sprzeciwiałby się dokonaniu takich zmian, a dodatkowo za przeprowadzeniem takiej zmiany przemawia zarówno interes społeczny jak też słuszny interes strony. Jednakże nawet gdyby przyjąć, jak twierdzi Szef CBA (z czym Skarżący się nie zgadza), iż charakter ww. decyzji sprawia, że nie można dokonać ich zmian w trybie art. 155 k.p.a., organ winien wydać nową decyzją personalną kształtującą uposażenie Skarżącego na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym w taki sposób, aby jego wysokość została zwiększona o 20% od dnia 1 stycznia 2024 r. W odpowiedzi na skargę Szef CBA wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267), dalej: "p.u.s.a." w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie natomiast do treści art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, który w niniejszej sprawie nie ma zastosowania. Skarga oceniana w świetle powyższych kryteriów nie zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności, mając na względzie zarzuty skargi, wskazać należy, że ocenie Sądu w niniejszej sprawie podlegało jedynie - wyrażone w zaskarżonej decyzji - stanowisko organu w zakresie odmowy zmiany, w trybie art. 155 k.p.a., ostatecznych decyzji administracyjnych Szefa CBA wydanych wobec Skarżącego, tj. decyzji z dnia [...] października 2023 r. w przedmiocie ustalenia stawki uposażenia zasadniczego oraz decyzji z dnia [...] grudnia 2023 r. w przedmiocie zwolnienia ze służby. Dokonania zmiany ww. decyzji w tym właśnie trybie domagał się bowiem Skarżący we wniosku z dnia [...] września 2024 r. Organ natomiast był związany żądaniem wniosku, które wyznacza rodzaj i granice postępowania administracyjnego (art. 63 § 2 k.p.a.). Jednocześnie nie był on uprawniony do swobodnego kształtowania treści żądania czy zmiany jego kwalifikacji prawnej. Organ administracji nie może bowiem samodzielnie modyfikować podania czy to w zakresie treści żądania, czy w zakresie trybu i przepisów, na podstawie których ma być on rozpatrzony (por. wyroki NSA: z dnia 1 lutego 2024 r., sygn. akt III OSK 3619/21; z dnia 7 maja 2020 r., sygn. akt I OSK 214/2020; z dnia 30 stycznia 2013 r., sygn. akt II OSK 1812/11; CBOSA). W związku z powyższym nieuzasadnione są zarzuty skargi dotyczące naruszenia art. 7 k.p.a. oraz art. 9 ust. 1 pkt 2 lit. d i pkt 3 lit. a u.b. w związku z § 2 rozporządzenia PRM z dnia 16 maja 2024 r. poprzez zaniechanie "wydania nowej decyzji administracyjnej kształtującej uposażenie Skarżącego na ostatnio zajmowanym stanowisku w taki sposób, aby jego wysokość została zwiększona o 20% od dnia 1 stycznia 2024 r. (...)". We wniosku z dnia [...] września 2024 r., stanowiącym podstawę wszczęcia niniejszego postępowania, Skarżący nie domagał się wydania "nowej decyzji administracyjnej" ustalającej wysokość uposażenia w sposób powyżej wskazany, lecz zmiany decyzji ostatecznych w trybie nadzwyczajnym, określonym w art. 155 k.p.a., co wprost wynika z treści żądania. Wskazać w związku z tym należy, że zgodnie z art. 155 k.p.a. decyzja ostateczna, na mocy której strona nabyła prawo, może być w każdym czasie za zgodą strony uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji i przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony; przepis art. 154 § 2 stosuje się odpowiednio. Z art. 155 k.p.a. wynika, że dla zmiany lub uchylenia decyzji, na mocy której strona nabyła prawo (lub nałożono na nią obowiązek), łącznie muszą być spełnione następujące przesłanki: istnienie decyzji ostatecznej; za jej uchyleniem lub zmianą przemawia interes społeczny lub słuszny interes strony; zgoda strony na zmianę lub uchylenie decyzji; brak przeciwwskazań w przepisach ustaw szczególnych. Przedmiotem takiego postępowania nie jest więc merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy niejako "od nowa", lecz przeprowadzenie weryfikacji wydanej już decyzji ostatecznej pod kątem spełnienia wymienionych wyżej warunków. Brak spełnienia któregokolwiek z nich, wklucza uwzględnienie wniosku i dokonanie zmiany decyzji. Istotą postępowania w trybie art. 155 k.p.a. jest bowiem sprawdzenie, czy w ustalonym stanie faktycznym i prawnym istnieją szczególne przesłanki, które przemawiałyby za uchyleniem lub zmianą decyzji ostatecznej. Prawna możliwość zastosowania trybu przewidzianego w art. 155 k.p.a. uwarunkowana jest zatem prowadzeniem postępowania w ramach tego samego stanu prawnego i faktycznego oraz z udziałem tych samych stron. Postępowanie prowadzone na podstawie omawianego przepisu nie może zmierzać do ponownego merytorycznego rozpatrzenia sprawy zakończonej ostatecznym rozstrzygnięciem (por. wyrok NSA z dnia 5 stycznia 2007 r., sygn. akt I OSK 586/06; CBOSA), nie może też prowadzić do wydania decyzji sprzecznej z prawem a podyktowanej względami natury słusznościowej czy celowościowej. Co do zasady regulacja zawarta w art. 155 k.p.a. odnosi się do decyzji uznaniowych (por. wyrok NSA z dnia 25 lutego 2011 r., sygn. akt I OSK 607/10; j.w.), w których przepisy prawa materialnego, stanowiące podstawę prawną jej wydania, przewidują dla organu administracji pewien luz decyzyjny lub przy wydaniu których, organ administracji ma do wyboru pewną gamę rozstrzygnięć, a każde z nich jest zgodne z prawem. Tylko w takim obszarze wzgląd na interes społeczny lub słuszny interes strony może doprowadzić do uchylenia lub zmiany decyzji. W przypadku, gdy ustawodawca w sposób sztywny i bezwarunkowy narzuca określone rozstrzygnięcie, stosowanie art. 155 k.p.a. nie jest dopuszczalne. Za uchyleniem lub zmianą decyzji ma przemawiać obiektywna, społeczna akceptacja dla takiego wyjątkowego działania organu, a nie jedynie subiektywne przekonanie strony o słuszności swojej potrzeby (por. wyroki NSA: z dnia 12 listopada 2015 r., sygn. akt II OSK 561/14 i z dnia 23 kwietnia 2020 r., sygn. akt II OSK 650/19; CBOSA). Słuszny interes strony nie może stać w kolizji z interesem społecznym. Słuszny interes strony to bowiem interes zgodny z prawem i zasadami współżycia społecznego, a modyfikacja stosunku administracyjnego musi być społecznie akceptowalna i godna wsparcia ze strony Państwa. Przenosząc powyższe uwagi natury ogólnej na stan niniejszej sprawy wskazać należy, że rozstrzygnięcie organu o odmowie zmiany ostatecznych decyzji administracyjnych Szefa CBA, tj. decyzji z dnia [...] października 2023 r. w sprawie ustalenia względem Skarżącego stawki uposażenia zasadniczego na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym oraz decyzji z dnia [...] grudnia 2023 r. w sprawie zwolnienia Skarżącego ze służby - jest prawidłowe. Podstawę materialnoprawną decyzji Szefa CBA z dnia [...] grudnia 2023 r. stanowił art. 64 ust. 3 ustawy o CBA, zgodnie z którym funkcjonariusza zwalnia się ze służby w terminie do 3 miesięcy od dnia pisemnego zgłoszenia przez niego wystąpienia ze służby. Z przepisu tego wynika, że organ ma obowiązek zwolnić funkcjonariusza w terminie do 3 miesięcy od dnia pisemnego zgłoszenia przez niego żądania zwolnienia ze służby i nie może wydać decyzji odmownej. Organ jest więc związany oświadczeniem woli funkcjonariusza, a jego decyzja poświadcza, iż funkcjonariusz skutecznie złożył oświadczenie woli o rezygnacji ze służby. Jedynym elementem prawotwórczym tej decyzji jest określenie daty zwolnienia ze służby, zastrzeżonej jednakże przez ustawę o CBA maksymalnym terminem trzymiesięcznym (por. wyrok NSA z dnia 24 maja 2023 r., sygn. akt III OSK 245/22; CBOSA). Przepis art. 64 ust. 3 ustawy o CBA, określający wprost obowiązek i sposób rozstrzygnięcia, do którego organ musi się zastosować, należy zatem traktować jako przepis szczególny, sprzeciwiający się uchyleniu lub zmianie decyzji o zwolnieniu funkcjonariusza ze służby w CBA w trybie przewidzianym w art. 155 k.p.a. Z art. 64 ust. 3 ustawy o CBA wynika, że decyzja Szefa CBA o zwolnieniu funkcjonariusza ze służby na jego żądanie jest decyzją deklaratoryjną, przy czym w świetle poglądów orzecznictwa tryb nadzwyczajny, przewidziany w art. 155 k.p.a., nie ma zastosowania do decyzji deklaratoryjnych (por. wyroki NSA z dnia 14 marca 1997r., sygn. akt I SA 235/97 i z dnia 29 października 1999 r., sygn. akt I SA 2088/98; j.w.). Ponadto omawiana decyzja nie rozstrzyga kwestii uposażenia Skarżącego. Stosownie do § 18 ust. 2 pkt 7 rozporządzenia PRM z dnia 27 września 2006 r., w decyzji o zwolnieniu funkcjonariusza ze służby zamieszcza się grupę zaszeregowania, wysokość stawki uposażenia zasadniczego i premii oraz informację o przyznanych świadczeniach pieniężnych i ich wysokości, co jest zabiegiem stricte technicznym, a nie merytorycznym. Istotą decyzji personalnej w przedmiocie zwolnienia ze służby w CBA jest wyłącznie rozwiązanie stosunku służbowego funkcjonariusza CBA, z określoną w tej decyzji datą. Wskazanie w tejże decyzji wysokości stawki uposażenia zasadniczego oraz pozostałych składników uposażenia, ma charakter wyłącznie informacyjny, co wyklucza dopuszczalność wzruszenia decyzji w trybie przewidzianym w art. 155 k.p.a. Z kolei materialnoprawną podstawę decyzji Szefa CBA z dnia [...] października 2023 r. w przedmiocie ustalenia stawki uposażenia zasadniczego Skarżącego na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym stanowiły przepisy art. 54 ust. 1 i 3 ustawy o CBA oraz § 1 rozporządzenia PRM z dnia 6 października 2010 r. w związku z § 2 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 13 września 2023 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie stawek uposażenia zasadniczego na poszczególnych stanowiskach służbowych funkcjonariuszy Centralnego Biura Antykorupcyjnego oraz wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat (Dz. U. poz. 1907), dalej: "rozporządzenie PRM z dnia 13 września 2023 r.". W świetle ww. przepisów, od dnia 1 marca 2023 r. zmianie uległy stawki uposażenia zasadniczego funkcjonariuszy CBA na poszczególnych stanowiskach służbowych. Zgodnie z załącznikiem do ww. rozporządzenia PRM z dnia 13 września 2023 r. "Tabela stawek uposażenia zasadniczego funkcjonariuszy Centralnego Biura Antykorupcyjnego", dla stanowiska służbowego "agenta specjalnego" prawodawca przewidział stawkę uposażenia od 7500 do 8450 złotych. Oznacza to, że stawka uposażenia zasadniczego ustalona Skarżącemu ww. decyzją - w wysokości 7870 złotych - mieści się w granicach zakreślonych w ww. załączniku do rozporządzenia. Rację ma zatem organ twierdząc, że ww. decyzja personalna w przedmiocie ustalenia stawki uposażenia zasadniczego na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym została wydana w oparciu o aktualną i prawidłową podstawę prawną. Natomiast zmiana stanu prawnego poprzez nowelizację rozporządzenia PRM z dnia 6 października 2010 r., w kształcie nadanym rozporządzeniem PRM z dnia 16 maja 2024r., którego załącznik stanowi "Tabela stawek uposażenia zasadniczego funkcjonariuszy Centralnego Biura Antykorupcyjnego", wymagałaby dokonania ewentualnej konkretyzacji poprzez wydanie przez organ indywidualnego aktu ustalającego nową wysokość uposażenia zasadniczego danego funkcjonariusza, w zakresie mieszczącym się w granicach wynikających z nowego brzmienia przepisów rozporządzenia (załącznika). Tymczasem, jak już wyżej wskazano, tryb zmiany decyzji ostatecznej przewidziany w art. 155 k.p.a. nie może być stosowany w przypadku zmiany stanu prawnego lub stanu faktycznego. Konstrukcja ww. przepisu nie pozwala upatrywać w nim środka zmierzającego do ponownego rozpoznania sprawy zakończonej ostateczną decyzją administracyjną, niejako w kolejnej instancji, w nowych okolicznościach faktycznych lub prawnych. W świetle powyższego brak było podstaw do uwzględnienia skargi. Jej zarzuty odnoszą się bowiem w głównej mierze do podważenia legalności decyzji w sprawie zwolnienia ze służby oraz w sprawie ustalenia wysokości uposażenia na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym z powodu nieuwzględnienia w tych decyzjach stawki uposażenia zasadniczego zwiększonego o 20% zgodnie z art. 9 ust. 1 pkt 2 lit. d i pkt 3 lit. a u.b. z dnia 18 stycznia 2024 r. w związku z rozporządzeniem PRM z dnia 16 maja 2024 r. Tymczasem postępowanie wszczęte na skutek wniosku o zmianę ostatecznej decyzji w trybie art. 155 k.p.a. jest samodzielnym postępowaniem administracyjnym. Istotą tego postępowania jest jedynie ocena, czy w danej sprawie administracyjnej, a więc w ustalonym w niej stanie faktycznym i prawnym, istnieją szczególne przesłanki, wskazane przez ustawodawcę, które przemawiałyby za uchyleniem lub zmianą decyzji ostatecznej. W ramach procedowania w trybie art. 155 k.p.a. organ nie jest uprawniony do ponownego merytorycznego rozpoznania sprawy. A skoro tak, to także sąd administracyjny, badający legalność decyzji wydanej na podstawie art. 155 k.p.a., nie może kontrolować prawidłowości ostatecznej decyzji, o zmianę której wnioskował Skarżący. Dopuszczenie możliwości takiej kontroli w istocie stanowiłoby obejście zakazu traktowania nadzwyczajnego trybu z art. 155 k.p.a. jako kolejnej instancji w toku postępowania administracyjnego. Niezależnie od powyższego zauważyć należy, że zmiana ww. decyzji personalnych w trybie art. 155 k.p.a. byłaby sprzeczna z interesem społecznym tożsamym z interesem służby, skutkując zmianą rozstrzygnięć prawidłowych i zgodnych z tym interesem. Trafnie dostrzega w tym aspekcie Szef CBA, że przyznanie Skarżącemu 20%-owej podwyżki uposażenia stanowiłoby podwójne podwyższenie świadczenia, przekładające się bezpośrednio na wysokość przysługującej odprawy oraz wysokość świadczenia emerytalnego, co nie było przewidziane w ustawie budżetowej oraz stałoby w sprzeczności z względami słuszności i sprawiedliwości prowadząc do uprzywilejowania funkcjonariuszy, którzy zrezygnowali z pełnienia służby, względem tych, którzy w służbie pozostali. Sąd aprobuje pogląd organu, że § 2 rozporządzenia PRM z dnia 16 maja 2024r. nie kreuje obowiązku podwyższenia stawki uposażenia każdego funkcjonariusza o 20%, lecz oznacza obowiązek stosowania stawek w nowych granicach od dnia 1 stycznia 2024 r. "Istniejąca możliwość" podniesienia uposażenia, o której jest mowa w uzasadnieniu projektu ww. rozporządzenia, oznacza okoliczność pozostającą w autonomii decyzyjnej Szefa CBA w zakresie kształtowania polityki kadrowej oraz polityki wynagradzania w CBA, wynikającej ze stosunków podległości służbowej. W ramach hierarchii służbowej właściwi przełożeni są uprawnieni do decydowania o mianowaniu funkcjonariuszy na stanowiska służbowe oraz ich awansach na wyższe stanowiska służbowe, zaś funkcjonariuszom nie przysługują roszczenia o awans czy podwyższenie wynagrodzenia. Zasadnie też organ wskazał, iż przepisy ustawy budżetowej nie stanowią samodzielnej podstawy do podwyższenia stawki uposażenia zasadniczego, a więc nie wprowadzają żadnego automatyzmu, lecz wymagają konkretyzacji poprzez podjęcie przez Szefa CBA stosownych decyzji kadrowych w indywidualnych sprawach każdego z funkcjonariuszy w ramach stosunku podległości służbowej. To organ jest dysponentem środków budżetowych w ramach obowiązujących przepisów prawa, w tym dyscypliny finansów publicznych. Konkludując stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja Szefa CBA z dnia [...] października 2024 r. odpowiadają prawu, zaś zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.