II SA/Wa 514/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Kube, Sędzia WSA Łukasz Krzycki, Sędzia WSA Arkadiusz Koziarski (spr.), , Protokolant specjalista Maryla Wiśniewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 grudnia 2025 r. sprawy ze skargi P. C. na decyzję Szefa Centralnego Biura Antykorupcyjnego z dnia [...] stycznia 2025 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zmiany decyzji oddala skargę Decyzją personalną z dnia [...] października 2024 r. nr [...] Szef Centralnego Biura Antykorupcyjnego (dalej "Szef CBA" lub "organ"), wydaną na podstawie art. 155 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572), dalej "k.p.a.", po rozpatrzeniu wniosku P. C. (dalej "skarżąca"): 1. odmówił zmiany decyzji personalnej Szefa CBA nr [...] z dnia [...] stycznia 2024 r. w sprawie zwolnienia skarżącej ze służby w CBA, 2. odmówił zmiany decyzji personalnej Szefa CBA nr [...] z dnia [...] października 2023 r. w sprawie ustalenia skarżącej wysokości uposażenia na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym. W uzasadnieniu organ wskazał, że wnioskiem z dnia [...] września 2024 r. skarżąca wystąpiła o "zmianę ostatecznej decyzji administracyjnej w przedmiocie zwolnienia ze służby w Centralnym Biurze Antykorupcyjnym w ten sposób, aby określana w niej wysokość stawki uposażenia zasadniczego na dzień zwolnienia ze służby została zwiększona o 20% zgodnie z zapisami art. 9 ust. 1 pkt 2 lit. d i pkt 3 lit. a Ustawy Budżetowej z dnia 18 stycznia 2024 r. na rok 2024 (Dz. U. poz. 122), zwanej dalej Ustawą Budżetową", a także o zmianę ostatecznej decyzji administracyjnej określającej wysokość stawki uposażenia zasadniczego na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym w ten sposób, aby przedmiotowa stawka została zwiększona o 20% zgodnie z przepisami art. 9 ust. 1 pkt 2 lit. d i pkt 3 lit. a ustawy budżetowej. Ponadto, skarżąca wniosła o ponowne przeliczenie wszystkich świadczeń związanych ze zwolnieniem ze służby w CBA tak, aby dokonane ponownie przeliczenia uwzględniały 20% wzrost stawki uposażenia zasadniczego od dnia [...] stycznia 2024 r., wypłatę wyrównania uposażenia za okres od dnia [...] stycznia 2024 r. do momentu zwolnienia ze służby w CBA oraz przeprowadzenie innych czynności związanych z wprowadzeniem zmian wnioskowanych w punktach 1-4 wniosku, w szczególności przesłanie odpowiednich informacji do Zakładu Emerytalno-Rentowego MSWiA. Szef CBA podał, że w uzasadnieniu wniosku wskazano, iż "zapisami art. 9 ust. 2 lit. d i pkt 3 lit. a Ustawy Budżetowej ustawodawca ustalił, że kwoty bazowe dla żołnierzy i funkcjonariuszy mają w 2024 r. wynosić 2 088,77 zł, a średnioroczny wskaźnik wzrostu wynagrodzeń w państwowej sferze budżetowej, z wyłączeniem osób zajmujących kierownicze stanowiska państwowe ma wynosić 120%". W dalszej części opisano przebieg, tryb i okoliczności wydania rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 16 maja 2024 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie stawek uposażenia zasadniczego na poszczególnych stanowiskach służbowych funkcjonariuszy Centralnego Biura Antykorupcyjnego oraz wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat (Dz. U. poz. 745), słusznie wskazując, że przedmiotowym aktem prawnym zwiększono górne granice stawek uposażenia zasadniczego dla poszczególnych stanowisk służbowych oraz wprowadzono retroaktywne działanie rozporządzenia, poprzez wskazanie, że nowy zakres stawek uposażenia stosuje się przy ustalaniu wysokości uposażeń należnych funkcjonariuszom od dnia 1 stycznia 2024 r. Skarżąca podniosła, że pomimo pozostawania w służbie w dniu 1 stycznia 2024 r. nie podniesiono o 20% stawki jej uposażenia zasadniczego i wskazała, że z uwagi na systemowy charakter podwyżek uposażeń funkcjonariuszy CBA od dnia 1 stycznia 2024 r. koniecznym jest dostosowanie treści decyzji administracyjnych kształtujących i określających wysokość uposażenia wnioskodawcy na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym do wymogów ustawy budżetowej. Następnie skarżąca wskazała, że z uwagi na fakt, że została ona już zwolniona ze służby w CBA, najbardziej optymalnym rozwiązaniem będzie zmiana ostatecznych decyzji personalnych w trybie art. 155 k.p.a., albowiem "nie istnieją przepisy, które sprzeciwiałyby się dokonaniu takich zmian, a dodatkowo za przeprowadzeniem takiej operacji przemawia zarówno interes społeczny, jak też słuszny interes strony". Następnie organ wyjaśnił, że skarżącą zwolniono ze służby w CBA w dniu [...] stycznia 2024 r. na mocy decyzji personalnej Szefa CBA nr [...] z dnia [...] stycznia 2024 r. W przedmiotowej decyzji personalnej wskazano ostatnio zajmowane stanowisko służbowe - Agent oraz stawkę uposażenia zasadniczego, wraz z innymi składnikami uposażenia funkcjonariusza na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym. Wskazane w treści ww. decyzji personalnej uposażenie zostało ustalone decyzją Szefa CBA nr [...] z dnia [...] października 2023 r. Obie decyzje personalne oparto na właściwej oraz aktualnej w dniu ich wydania podstawie prawnej. Szef CBA podkreślił, że obie decyzje zostały prawidłowo doręczone skarżącej, która - pouczona o prawie do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy do Szefa CBA, a także o prawie złożenia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - żadnej z nich nie zaskarżyła, w konsekwencji czego uzyskały one walor decyzji ostatecznych i zostały wykonane. Dalej Szef CBA podniósł, że rozporządzenie Prezesa Rady Ministrów z dnia 16 maja 2024 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie stawek uposażenia zasadniczego na poszczególnych stanowiskach służbowych funkcjonariuszy Centralnego Biura Antykorupcyjnego oraz wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat (Dz. U. poz. 745) wprowadza wprawdzie w § 2 wsteczną moc obowiązywania, tj. stawki uposażenia zasadniczego określone w załączniku do rozporządzenia stosuje się przy ustalaniu wysokości uposażeń należnych funkcjonariuszom CBA od dnia 1 stycznia 2024 r., jednak - co istotne - podwyższeniu uległa wyłącznie górna granica wysokości uposażenia, zaś dolna - na każdym stanowisku służbowym pozostała w dotychczasowej wysokości. Organ wskazał, że stoi na stanowisku, iż wynikający z § 2 rozporządzenia zmieniającego obowiązek stosowania nowych stawek uposażenia zasadniczego przy ustalaniu wysokości uposażeń należnych funkcjonariuszom od dnia 1 stycznia 2024 r. nie wprowadza po stronie Szefa CBA obowiązku podwyższenia stawki uposażenia każdego funkcjonariusza o 20%, lecz jedynie obowiązek stosowania stawek w nowych granicach dla funkcjonariuszy pozostających w służbie od dnia 1 stycznia 2024 r. Potwierdza to także przeprowadzona wykładnia celowościowa obejmująca analizę intencji prawodawcy. Jak wynika bowiem z uzasadnienia projektu rozporządzenia, "projekt zakłada rozszerzenie zakresu stawek uposażenia na poszczególnych stanowiskach służbowych. Rozwiązanie takie zwiększy elastyczność w zakresie kształtowania wysokości uposażenia i pozwoli na lepsze dostosowanie wysokości otrzymywanego uposażenia do zakresu wykonywanych zadań i wiążącej się z nimi odpowiedzialności oraz do posiadanych kompetencji. Przy czym należy podkreślić, że górna stawka przewidziana dla danego stanowiska służbowego została podniesiona o 20%, tak aby w przypadku każdego funkcjonariusza istniała możliwość podniesienia uposażenia o 20% bez konieczności zmiany stanowiska służbowego". Zdaniem organu "istniejąca możliwość" podniesienia uposażenia, wbrew twierdzeniom skarżącej, nie może być utożsamiana z prawnym obowiązkiem leżącym po stronie Szefa CBA, lecz winna być oceniana w świetle zasady podległości służbowej i autonomii decyzyjnej Szefa CBA w przedmiocie kształtowania polityki kadrowej oraz polityki wynagradzania w CBA. W obecnie obowiązującymi stanie prawnym funkcjonariuszowi CBA (jak również byłemu funkcjonariuszowi CBA) nie przysługuje bowiem roszczenie o awans na wyższy stopień służbowy lub o podwyższenie wysokości stawki uposażenia zasadniczego, o ile ustalone wobec funkcjonariusza uposażenie mieści się w granicach wyznaczonych przepisami ustawy o CBA oraz wydanych na jej podstawie aktów wykonawczych. Następnie Szef CBA wskazał, że w dniu zwolnienia ze służby w CBA skarżąca zajmowała stanowisko służbowe Agenta w Biurze [...] CBA, z następującymi składnikami uposażenia: 1) uposażenie zasadnicze obejmujące stawkę uposażenia zasadniczego w wysokości 6 250 zł oraz kwotę stanowiącą 21% stawki uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat, 2) premię w wysokości 15% uposażenia zasadniczego, o którym mowa w pkt 1; 3) dodatek stołeczny w wysokości 31,50% kwoty bazowej, której wysokość ustaloną według odrębnych zasad określa ustawa budżetowa. Zgodnie z tabelą stawek uposażenia zasadniczego funkcjonariuszy CBA, stanowiącą załącznik do rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 6 października 2010 r. w sprawie stawek uposażenia zasadniczego na poszczególnych stanowiskach służbowych funkcjonariuszy Centralnego Biura Antykorupcyjnego oraz wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat (Dz. U. z 2022 r. poz. 2396, z późn. zm.), w kształcie obowiązującym w dniu rozpoznawania przedmiotowego wniosku, na stanowisku służbowym Agenta ustawodawca przewidział stawkę uposażenia zasadniczego w wysokości od 6 250 zł do 8 220 zł. Stawka uposażenia zasadniczego uzyskiwana przez skarżącą w dniu zwolnienia ze służby jest zgodna z przepisami prawa, albowiem mieści się w granicach stawki uposażenia przewidzianej na zajmowanym stanowisku służbowym w myśl rozporządzenia obowiązującego od dnia 1 stycznia 2024 r., w kształcie zmienionym rozporządzeniem Prezesa Rady Ministrów z dnia 16 maja 2024 r., a więc nie zachodzi konieczność dostosowania uposażenia wnioskodawcy do obowiązujących przepisów prawa, w konsekwencji czego zastosowanie mają zasady ogólne kształtowania polityki kadrowej i wynagradzania funkcjonariuszy CBA mieszczące się w ramach podległości służbowej, opisane w ustawie oraz rozporządzeniu w sprawie przebiegu służby funkcjonariuszy CBA. Z tego względu, zdaniem organu, już z przyczyn systemowych nie jest możliwe dokonanie żądanej zmiany żadnej z decyzji personalnych objętych treścią wniosku. Następnie organ wyjaśnił, że zgodnie z art. 155 k.p.a. decyzja ostateczna, na mocy której strona nabyła prawo, może być w każdym czasie za zgodą strony uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, jeżeli przepisy nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji i przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony; przepis art. 154 § 2 k.p.a. stosuje się odpowiednio. Odwołując się do orzecznictwa organ wskazał, że tryb zmiany decyzji ostatecznej uregulowany w art. 155 k.p.a. nie może być przedmiotem analizy w oderwaniu od kontekstu systemowego. Także z punktu widzenia zakresu stosowania art. 155 k.p.a. w relacji do istoty prowadzonego na jego podstawie postępowania, ukierunkowanego na sprawdzenie, czy w ustalonym stanie faktycznym i prawnym istnieją szczególne przesłanki, które przemawiałyby za uchyleniem lub zmianą decyzji ostatecznej - słusznie NSA wskazuje, że zasadnicze znaczenie ma to, że miarodajnym kryterium weryfikacji (odwoływalności) decyzji ostatecznej, w trybie o którym w nim mowa jest interes społeczny lub słuszny interes strony, a więc klauzule generalne z dominującym znaczeniem kryterium słuszności. Oba wymienione interesy zostały wprawdzie wymienione w ramach alternatywy, ale organ podziela pogląd NSA, w myśl którego należy je rozpatrywać łącznie, "uzależniając istnienie słusznego interesu skarżącego od jego zgodności z interesem społecznym. Interes strony musi być powiem słuszny, co oznacza, że nie powinien być sprzeczny z interesem społecznym". Ponadto, słuszny interes strony musi mieć oparcie w obowiązujących przepisach prawa oraz nie może być postrzegany jako każdy interes strony, sprowadzający się do chęci uzyskania rozstrzygnięcia organu o treści zgodnej z wolą strony. Za uchyleniem lub zmianą decyzji ma przemawiać obiektywna, społeczna akceptacja dla takiego wyjątkowego działania organu, a nie subiektywne przekonanie strony o słuszności swojej potrzeby. Słusznie wskazuje się także w orzecznictwie oraz doktrynie, że zmianie w trybie art. 155 k.p.a. podlega tylko decyzja o charakterze uznaniowym. Dalej opierając się na orzecznictwie Szef CBA wyjaśnił, że tryb zmiany decyzji przewidziany w art. 155 k.p.a. nie może być stosowany w sytuacji zmiany stanu faktycznego lub stanu prawnego. Postępowanie nadzwyczajne może toczyć się wyłącznie na podstawie tego samego stanu faktycznego oraz prawnego, co postępowanie pierwotne, a zmiana w tym trybie jest dopuszczalna tylko w granicach stanu faktycznego pierwotnej sprawy, w oparciu o materiał dowodowy zgromadzony do tej pory. Następnie Szef CBA podniósł, że w przypadku obu decyzji personalnych objętych żądaniem ich zmiany w trybie art. 155 k.p.a., żądanie to nie jest uzasadnione. W odniesieniu do decyzji personalnej Szefa CBA nr [...] z dnia [...] stycznia 2024 r. w przedmiocie zwolnienia ze służby w CBA (pkt 1 wniosku) organ wskazał, że zgodnie z § 18 ust. 1 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 27 września 2006 r. w sprawie przebiegu służby funkcjonariuszy Centralnego Biura Antykorupcyjnego (Dz. U. z 2015 r. poz. 503) stosunek służbowy ulega rozwiązaniu z dniem określonym w decyzji o zwolnieniu funkcjonariusza ze służby, zaś w myśl § 18 ust. 2 pkt 7 rozporządzenia - w decyzji tej zamieszcza się grupę zaszeregowania, wysokość stawki uposażenia zasadniczego i premii oraz informację o przyznanych świadczeniach pieniężnych i ich wysokości. Szef CBA stwierdził, że decyzja personalna zwalniająca funkcjonariusza ze służby w CBA nie jest aktem indywidualnym rozstrzygającym kwestię uposażenia funkcjonariusza, a wskazanie w niej wysokości stawki uposażenia jest wyłącznie czynnością techniczną ("zamieszczenia" w decyzji składników uposażenia na zajmowanym stanowisku służbowym), wynikającą z przytoczonych przepisów rozporządzenia. Ponadto, decyzja w zakresie zwolnienia funkcjonariusza ze służby nie ma charakteru uznaniowego, albowiem zgodnie z art. 64 ust. 3 ustawy z dnia 9 czerwca 2006 r. o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym Szef CBA jest związany oświadczeniem funkcjonariusza o wystąpieniu ze służby, zaś zakres uznaniowości organu obejmuje wyłącznie termin zwolnienia ze służby (do 3 miesięcy od dnia pisemnego zgłoszenia wystąpienia ze służby przez funkcjonariusza). W konsekwencji powyższego, zdaniem organu, nie sposób przyjąć, aby decyzja ta mogła podlegać zmianie w trybie art. 155 k.p.a., poprzez wskazanie innych wysokości składników uposażenia, niż te rzeczywiste na dzień zwolnienia ze służby. Odnosząc się do decyzji personalnej Szefa CBA nr [...] z dnia [...] października 2023 r. ustalającej wysokość uposażenia skarżącej na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym (pkt 2 wniosku) organ wskazał, że na dzień wydawania decyzji administracyjnej, była ona wydana w oparciu o aktualną i właściwą podstawę prawną, a zmiana rozporządzenia w zakresie stawek uposażenia zasadniczego funkcjonariuszy CBA nie determinuje zmiany decyzji ostatecznej w trybie art. 155 k.p.a., lecz stanowi ewentualnie podstawę do wydania nowej decyzji personalnej ustalającej uposażenie funkcjonariusza na podstawie znowelizowanych przepisów, w określony sposób, z określonym dniem, a jeżeli tak wynika z przepisów rozporządzenia - także w sposób retroaktywny. Tryb zmiany decyzji przewidziany w art. 155 k.p.a. nie może być bowiem stosowany w sytuacji zmiany stanu prawnego lub stanu faktycznego. Końcowo organ wyjaśnił, że celem podwyżki wynikającej z ustawy budżetowej było dostosowanie uposażeń i wynagrodzeń pracowników sektora publicznego do aktualnych warunków rynkowych, a także uhonorowanie wykonywanej przez nich pracy. Tymczasem, skarżąca jest przedstawicielem licznej grupy funkcjonariuszy, którzy odeszli ze służby w CBA na emeryturę przed końcem lutego bieżącego roku, korzystając z bardzo korzystnej waloryzacji świadczeń, wynoszącej aż 12,12%. W ocenie Szefa CBA przyznanie emerytowanym funkcjonariuszom dodatkowej podwyżki w wysokości 20% stałoby w sprzeczności z względami słuszności i sprawiedliwości, albowiem w istocie stanowiłoby podwójne podwyższenie świadczenia, przekładające się bezpośrednio na wysokość przysługującej odprawy oraz wysokość emerytury, co nie było przewidziane w ustawie budżetowej, a nadto generowałoby znaczną nierównowagę wobec funkcjonariuszy pełniących czynną służbę. Obiektywnie ujmując, zmiana decyzji personalnej poprzez przyznanie skarżącej dwudziestoprocentowej podwyżki byłaby zdaniem organu sprzeczna z interesem społecznym, obejmującym efektywne i sprawiedliwe rozdzielanie środków budżetowych. Priorytetem w alokacji tych środków powinno być bowiem wspieranie osób aktywnie przyczyniających się do realizacji zadań państwa, a nie tych, którzy zakończyli już swoją służbę i otrzymują świadczenia z systemu emerytalnego w wyższej, zwaloryzowanej o 12,12% wysokości. Od powyższej decyzji personalnej skarżąca złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, w którym ponowiła żądania zawarte we wniosku z dnia [...] września 2024 r. Decyzją z dnia [...] stycznia 2025 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 k.p.a. Szef CBA utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu tej decyzji organ powtórzył argumentację zawartą w decyzji personalnej z dnia [...] października 2024 r. Ponadto organ wskazał, że po wydaniu decyzji o zwolnieniu ze służby mogą ulec zmianie składniki uposażenia np. zmianie może ulec: kwota stawki uposażania z tytułu wysługi lat, wysokość premii czy dodatku specjalnego. Wystąpienie zmian wysokości składników uposażenia po dacie wydania decyzji o zwolnieniu ze służby nie skutkuje koniecznością zmiany decyzji personalnej wydanej w tej materii. Istotą jej jest wyłącznie rozstrzygnięcie kwestii zwolnienia funkcjonariusza CBA ze służby w określonej dacie. W skardze na decyzję Szefa CBA z dnia [...] stycznia 2025 r skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżąca, zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów postępowania oraz naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.: 1. art. 155 k.p.a., poprzez jego niezastosowanie i odmowę zmiany decyzji personalnych w przedmiocie zwolnienia ze służby oraz w przedmiocie ustalenia wysokości uposażania skarżącej na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym w taki sposób, że określone tych decyzjach stawki uposażenia zasadniczego zostały zwiększone o 20 % zgodnie z zapisami art. 9 ust. 1 pkt 2 lit. d i pkt 3 lit. a ustawy budżetowej z dnia 18 stycznia 2024 r. pomimo, że takiej zmianie nie sprzeciwiały się przepisy szczególne i przemawiały za nią zarówno interes społeczny jak i słuszny interes strony; 2. art. 7 k.p.a., poprzez nie podjęcie z urzędu wszelkich kroków niezbędnych dla załatwienia sprawy i niewydanie nowej decyzji kształtującej uposażenie skarżącej na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym w taki sposób, aby jego wysokość została zwiększona o 20% od 1 stycznia 2024 r. zgodnie z art. 9 ust. 1 pkt 2 lit. d i pkt 3 lit. a ustawy budżetowej z dnia 18 stycznia 2024 r. w zw. z § 2 rozporządzenia zmieniającego z dnia 16 maja 2024 r. w sprawie stawek uposażenia zasadniczego, w sytuacji gdy przemawiał z tym zarówno interes społeczny jak i słuszny interes strony; 3. art. 9 ust. 1 pkt 2 lit. d i pkt 3 lit. a ustawy budżetowej z dnia 18 stycznia 2024 r. w zw. z § 2 rozporządzenia zmieniającego z dnia 16 maja 2024 r. w sprawie stawek uposażenia zasadniczego, poprzez ich niezastosowanie i nieukształtowanie uposażenia zasadniczego skarżącej na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym w taki sposób, aby jego wysokość została zwiększona o 20% od 1 dnia stycznia 2024 r. W związku z powyższymi zarzutami skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i nakazanie organowi zmiany lub wydania nowych decyzji personalnych kształtujących i określających uposażenie skarżącej na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym w taki sposób, aby określona w nich stawka uposażenia zasadniczego została zwiększona o 20% od dnia 1 stycznia 2024 r. zgodnie z zapisami art. 9 ust. 1 pkt 2 lit. d i pkt 3 lit. a ustawy budżetowej z dnia 18 stycznia 2024 r. oraz o zasądzenie zwrotu kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi skarżąca stwierdziła, że wyrażone w zaskarżonej decyzji stanowisko organu odmawiające zmiany w trybie art. 155 k.p.a. wnioskowanych decyzji nie jest prawidłowe. Podniosła, że kluczową dla niniejszej sprawy jest kwestia, czy uposażenie byłych funkcjonariuszy CBA winno być zwiększone o 20% za okres od 1 stycznia 2024 r. do momentu zwolnienia ze służby, tak jak to zostało ustalone przez zapisy art. 9 ust. 2 lit. d i pkt 3 lit. a ustawy budżetowej na rok 2024 r. Zdaniem organu powyższe nie rodzi po stronie Szefa CBA obowiązku podniesienia uposażenia funkcjonariuszom CBA, gdyż kwestie te oceniane winny być w świetle zasady podległości służbowej i autonomii decyzyjnej Szefa CBA w przedmiocie kształtowania polityki kadrowej oraz polityki wynagradzania w CBA. Natomiast zdaniem skarżącej, celem wydania rozporządzenia zmieniającego z dnia 16 maja 2024 r. w sprawie stawek uposażenia zasadniczego było umożliwienie realizacji zapisów art. 9 ust. 1 pkt 3 lit. a ustawy budżetowej na rok 2024. Z treści uzasadnienia rozporządzenia zmieniającego z dnia 16 maja 2024 r. w sprawie stawek uposażenia zasadniczego wynika, że "Projekt został opracowany w celu wdrożenia przepisów ustawy budżetowej na rok 2024 (Dz. U. poz. 122). Zgodnie z art. 9 ust. 1 pkt 3 lit. a ustawy budżetowej na rok 2024, planowany średnioroczny wskaźnik wzrostu wynagrodzeń w sferze budżetowej wynosi 120%. Mając na uwadze powyższe projekt przewiduje podniesienie stawek uposażenia w sposób, który umożliwi zrealizowanie przepisu przywołanej ustawy i zwiększenie uposażenia otrzymywanego przez funkcjonariusza o 20%. Uposażenie funkcjonariuszy CBA określone jest kwotowo, co oznacza, że sam wzrost kwoty bazowej dla funkcjonariuszy o 20%, tj. z 1740,64 zł w 2023 r. na 2088,77 zł w 2024 r., przewidziany w art. 9 ust. 1 pkt 2 lit. d ustawy budżetowej na rok 2024 nie powoduje automatycznego wzrostu uposażenia i w celu realizacji przepisu art. 9 ust. 1 pkt 3 lit. a ustawy budżetowej na rok 2024 konieczne jest dostosowanie stawek określonych w rozporządzeniu". W ocenie skarżącej, biorąc pod uwagę powyższe, wykładania celowościowa przepisów rozporządzania zmieniającego z dnia 16 maja 2024 r. w sprawie stawek uposażenia zasadniczego powinna prowadzić do jednoznacznych wniosków, że Szef CBA jest zobowiązany do podwyższenia uposażeń wszystkim funkcjonariuszom pozostającym w służbie na dzień 1 stycznia 2024 r. niezależnie od tego czy w dniu wejścia w życie tego rozporządzenia pełnili służbę nadal, czy też zostali z niej zwolnieni. Ustawodawca opracowując ustawę budżetową na rok 2024 postanowił bowiem, że wynagrodzenie (uposażenie) osób zaliczanych do państwowej sfery budżetowej wymienionych w art. 9 ust. 1 pkt 3 lit. a tej ustawy winno być w 2024 r. zwiększone o 20%. Ustawodawca nie ustanowił żadnych warunków, których spełnienie byłoby konieczne dla otrzymania przez osobę wymienioną w art. 9 ust. 1 pkt 3 lit. a ustawy budżetowej zwiększonego wynagrodzenia/uposażenia. Tym samym nie jest uprawnionym twierdzenie, że Szef CBA w zakresie realizacji postanowień art. 9 ust. 1 pkt 3 lit. a ustawy budżetowej na rok 2024 r. posiada autonomię decyzyjną. Przedmiotowa autonomia przysługuje organowi w przypadku realizowania w normalnym trybie polityki kadrowej i połączonej z nią polityki wynagradzania. W przypadku realizacji postanowień ustawy budżetowej Szef CBA zobowiązany jest do wykonania jej zapisów. Oczywistym jest bowiem, że uznanie administracyjne jakiegokolwiek organu nie może decydować o tym, która z osób zaliczanych do kategorii pracowników sfery budżetowej otrzyma podwyżkę wynagrodzenia ustanowioną przez ustawodawcę. Nie ulega zatem wątpliwości, że przepisy rozporządzania zmieniającego z dnia 16 maja 2024 r. nakładają na Szefa CBA obowiązek zwiększenia o 20% uposażenia każdego funkcjonariusza pozostającego w służbie w dniu 1 stycznia 2024 r. niezależenie, czy w tej służbie pozostał czy się z niej zwolnił. Tym samym organ był zobowiązany do podjęcia działań mających na celu ukształtowanie uposażenia byłych funkcjonariuszy CBA, którzy pozostawali w stosunku służbowym w dniu 1 stycznia 2024 r., tak aby stawka uposażenia zasadniczego w dotyczących ich decyzjach personalnych została zwiększona o 20% od dnia 1 stycznia 2024 r., zgodnie z zapisami art. 9 ust. 1 pkt 2 lit. d i pkt 3 lit. a ustawy budżetowej. Zdaniem skarżącej istnieją podstawy do tego, aby wskazany powyżej obowiązek organ zrealizował poprzez zmianę w trybie art. 155 k.p.a. decyzji kształtującej i określającej wysokość jej uposażenia na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym. Nie ulega bowiem wątpliwości, że na podstawie tych decyzji, które mają charakter ostateczny, nabyła ona określone prawa. Nie istnieją też przepisy, które sprzeciwiałby się dokonaniu takich zmian, a dodatkowo za przeprowadzeniem takiej operacji przemawia zarówno interes społeczny jak też słuszny interes strony. Jednakże, nawet gdyby przyjąć, tak jak twierdzi Szef CBA (z czym skarżąca się nie zgadza), iż charakter ww. decyzji sprawia, że nie można dokonać ich zmian w trybie art. 155 k.p.a., organ winien wydać nową decyzją personalną kształtującą uposażenie skarżącej na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym w taki sposób, aby jego wysokość została zwiększona o 20 % od 1 stycznia 2024 r. Przepisy prawa materialnego nakładają bowiem na organ obowiązek realizacji postanowień ustawy budżetowej na rok 2024, co sprawia, że rolą organu jest wdrożenie postanowień tego aktu prawnego przy zastosowaniu optymalnego modelu proceduralnego. Szef CBA w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Organ ponownie podkreślił, że tryb zmiany decyzji przewidziany w art. 155 k.p.a. nie może być stosowany w sytuacji zmiany stanu faktycznego lub stanu prawnego. Z uwagi natomiast na fakt, że postępowanie prowadzone na podstawie art. 155 k.p.a. ma charakter nadzwyczajny, ukierunkowany wyłącznie na weryfikację wydanej już decyzji, a nie na merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy, nie są także zasadne zarzuty skargi odnoszące się do naruszenia przez organ art. 7 k.p.a. poprzez niepodjęcie z urzędu wszelkich kroków niezbędnych dla załatwienia sprawy i wydania nowej decyzji kształtującej uposażenie strony skarżącej w żądanej wysokości, a także zarzut naruszenia przez organ prawa materialnego, tj. art. 9 ust. 1 pkt 2 lit. d i pkt 3 lit. a ustawy budżetowej. Odnosząc się zaś do zarzutów skargi dotyczących bezpośredniego stosowania ustawy budżetowej jako materialnoprawnej podstawy podwyższenia uposażeń byłych funkcjonariuszy CBA organ podniósł, że przepisy ustawy budżetowej nie stanowią samodzielnej podstawy do podwyższenia stawki uposażenia zasadniczego, a zatem - wbrew stanowisku skarżącej - nie wprowadzają żadnego automatyzmu, lecz wymagają konkretyzacji poprzez podjęcie przez Szefa CBA stosownych decyzji kadrowych w indywidualnych sprawach każdego z funkcjonariuszy. Ustawa budżetowa wskazuje bowiem jedynie średnioroczny wskaźnik wzrostu wynagrodzeń w sferze budżetowej, jednak wykonanie budżetu pozostawia się dysponentowi - w tym przypadku Szefowi CBA, który dysponuje środkami budżetowymi w ramach obowiązujących przepisów prawa, m.in. z poszanowaniem zasad dyscypliny finansów publicznych. Bez wątpienia jest to zatem czynność indywidualna, wchodząca w zakres stosunku podległości służbowej i podlegająca wszystkim regułom opisanym w ustawie o CBA oraz w wydanych na jej podstawie aktach wykonawczych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m. in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Skarga oceniana w świetle powyższych kryteriów nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem w sprawie nie doszło do naruszenia przepisów postępowania w stopniu mogącymi mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ani też przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. W pierwszej kolejności, mając na względzie zarzuty skargi, wskazać należy, że ocenie Sądu w niniejszej sprawie podlegało jedynie - wyrażone w zaskarżonej decyzji - stanowisko organu w zakresie odmowy zmiany, w trybie art. 155 k.p.a., ostatecznych decyzji administracyjnych Szefa CBA wydanych wobec skarżącej, tj. decyzji z dnia [...] października 2023 r. w przedmiocie ustalenia stawki uposażenia zasadniczego oraz decyzji z dnia [...] stycznia 2024 r. w przedmiocie zwolnienia ze służby. Dokonania zmiany ww. decyzji w tym właśnie trybie domagała się bowiem skarżąca we wniosku z dnia [...] września 2024 r. Organ natomiast był związany żądaniem wniosku, które wyznacza rodzaj i granice postępowania administracyjnego (art. 63 § 2 k.p.a.). Jednocześnie nie był on uprawniony do swobodnego kształtowania treści żądania, czy zmiany jego kwalifikacji prawnej. Organ administracji nie może bowiem samodzielnie modyfikować podania czy to w zakresie treści żądania, czy w zakresie trybu i przepisów, na podstawie których ma być on rozpatrzony (por. wyroki NSA: z dnia 1 lutego 2024 r., sygn. akt III OSK 3619/21; z dnia 7 maja 2020 r., sygn. akt I OSK 214/2020; z dnia 30 stycznia 2013 r., sygn. akt II OSK 1812/11; orzeczenia.nsa.gov.pl). W związku z powyższym nieuzasadnione są zarzuty skargi dotyczące naruszenia art. 7 k.p.a. oraz art. 9 ust. 1 pkt 2 lit. d i pkt 3 lit. a ustawy budżetowej na 2024 r. w związku z § 2 rozporządzenia PRM z dnia 16 maja 2024 r. poprzez zaniechanie "wydania nowej decyzji administracyjnej kształtującej uposażenie skarżącego na ostatnio zajmowanym stanowisku w taki sposób, aby jego wysokość została zwiększona o 20% od dnia 1 stycznia 2024 r. (...)." We wniosku z dnia [...] września 2024 r., stanowiącym podstawę wszczęcia niniejszego postępowania, skarżąca nie domagała się wydania "nowej decyzji administracyjnej" ustalającej wysokość uposażenia w sposób powyżej wskazany, lecz zmiany decyzji ostatecznych w trybie nadzwyczajnym, określonym w art. 155 k.p.a., co wprost wynika z treści żądania. Wskazać w związku z tym należy, że zgodnie z art. 155 k.p.a. decyzja ostateczna, na mocy której strona nabyła prawo, może być w każdym czasie za zgodą strony uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji i przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony; przepis art. 154 § 2 stosuje się odpowiednio. Z art. 155 k.p.a. wynika, że dla zmiany lub uchylenia decyzji, na mocy której strona nabyła prawo (lub nałożono na nią obowiązek), łącznie muszą być spełnione następujące przesłanki: istnienie decyzji ostatecznej; za jej uchyleniem lub zmianą przemawia interes społeczny lub słuszny interes strony; zgoda strony na zmianę lub uchylenie decyzji; brak przeciwwskazań w przepisach ustaw szczególnych. Przedmiotem takiego postępowania nie jest więc merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy niejako "od nowa", lecz przeprowadzenie weryfikacji wydanej już decyzji ostatecznej pod kątem spełnienia wymienionych wyżej warunków. Brak spełnienia któregokolwiek z nich, wklucza uwzględnienie wniosku i dokonanie zmiany decyzji. Istotą postępowania w trybie art. 155 k.p.a. jest bowiem sprawdzenie, czy w ustalonym stanie faktycznym i prawnym istnieją szczególne przesłanki, które przemawiałyby za uchyleniem lub zmianą decyzji ostatecznej. Prawna możliwość zastosowania trybu przewidzianego w art. 155 k.p.a. uwarunkowana jest zatem prowadzeniem postępowania w ramach tego samego stanu prawnego i faktycznego oraz z udziałem tych samych stron. Postępowanie prowadzone na podstawie omawianego przepisu nie może zmierzać do ponownego merytorycznego rozpatrzenia sprawy zakończonej ostatecznym rozstrzygnięciem (por. wyrok NSA z dnia 5 stycznia 2007 r., sygn. akt I OSK 586/06; publ. j.w.), nie może też prowadzić do wydania decyzji sprzecznej z prawem, a podyktowanej względami natury słusznościowej, czy celowościowej. Co do zasady regulacja zawarta w art. 155 k.p.a. odnosi się do decyzji uznaniowych (por. wyrok NSA z dnia 25 lutego 2011 r., sygn. akt I OSK 607/10; publ. j.w.), w których przepisy prawa materialnego, stanowiące podstawę prawną jej wydania, przewidują dla organu administracji pewien luz decyzyjny lub przy wydaniu których, organ administracji ma do wyboru pewną gamę rozstrzygnięć, a każde z nich jest zgodne z prawem. Tylko w takim obszarze wzgląd na interes społeczny lub słuszny interes strony może doprowadzić do uchylenia lub zmiany decyzji. W przypadku, gdy ustawodawca w sposób sztywny i bezwarunkowy narzuca określone rozstrzygnięcie, stosowanie art. 155 k.p.a. nie jest dopuszczalne. Za uchyleniem lub zmianą decyzji ma przemawiać obiektywna, społeczna akceptacja dla takiego wyjątkowego działania organu, a nie jedynie subiektywne przekonanie strony o słuszności swojej potrzeby (por. wyroki NSA: z dnia 12 listopada 2015 r., sygn. akt II OSK 561/14 i z dnia 23 kwietnia 2020 r., sygn. akt II OSK 650/19; publ. j.w.). Słuszny interes strony nie może stać w kolizji z interesem społecznym. Słuszny interes strony to bowiem interes zgodny z prawem i zasadami współżycia społecznego, a modyfikacja stosunku administracyjnego musi być społecznie akceptowalna i godna wsparcia ze strony Państwa. Przenosząc powyższe uwagi natury ogólnej na stan niniejszej sprawy wskazać należy, że rozstrzygnięcie organu o odmowie zmiany ostatecznych decyzji administracyjnych Szefa CBA, tj. decyzji z dnia [...] października 2023 r. w sprawie ustalenia względem skarżącej stawki uposażenia zasadniczego na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym oraz decyzji z dnia [...] stycznia 2024 r. w sprawie zwolnienia skarżącej ze służby - jest prawidłowe. Podstawę materialnoprawną decyzji Szefa CBA z dnia [...] stycznia 2024 r. stanowił art. 64 ust. 3 ustawy o CBA, zgodnie z którym funkcjonariusza zwalnia się ze służby w terminie do 3 miesięcy od dnia pisemnego zgłoszenia przez niego wystąpienia ze służby. Z przepisu tego wynika, że organ ma obowiązek zwolnić funkcjonariusza w terminie do 3 miesięcy od dnia pisemnego zgłoszenia przez niego żądania zwolnienia ze służby i nie może wydać decyzji odmownej. Organ jest więc związany oświadczeniem woli funkcjonariusza, a jego decyzja poświadcza, iż funkcjonariusz skutecznie złożył oświadczenie woli o rezygnacji ze służby. Jedynym elementem prawotwórczym tej decyzji jest określenie daty zwolnienia ze służby, zastrzeżonej jednakże przez ustawę o CBA maksymalnym terminem trzymiesięcznym (por. wyrok NSA z dnia 24 maja 2023 r., sygn. akt III OSK 245/22; publ. j.w.). Przepis art. 64 ust. 3 ustawy o CBA, określający wprost obowiązek i sposób rozstrzygnięcia, do którego organ musi się zastosować, należy zatem traktować jako przepis szczególny, sprzeciwiający się uchyleniu lub zmianie decyzji o zwolnieniu funkcjonariusza ze służby w CBA w trybie przewidzianym w art. 155 k.p.a. Z art. 64 ust. 3 ustawy o CBA wynika, że decyzja Szefa CBA o zwolnieniu funkcjonariusza ze służby na jego żądanie jest decyzją deklaratoryjną, przy czym w świetle poglądów orzecznictwa tryb nadzwyczajny, przewidziany w art. 155 k.p.a., nie ma zastosowania do decyzji deklaratoryjnych (por. wyroki NSA z dnia 14 marca 1997r., sygn. akt I SA 235/97 i z dnia 29 października 1999 r., sygn. akt I SA 2088/98; publ. j.w.). Ponadto omawiana decyzja nie rozstrzyga kwestii uposażenia skarżącej. Stosownie do § 18 ust. 2 pkt 7 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 27 września 2006 r., w decyzji o zwolnieniu funkcjonariusza ze służby zamieszcza się grupę zaszeregowania, wysokość stawki uposażenia zasadniczego i premii oraz informację o przyznanych świadczeniach pieniężnych i ich wysokości, co jest zabiegiem stricte technicznym, a nie merytorycznym. Istotą decyzji personalnej w przedmiocie zwolnienia ze służby w CBA jest wyłącznie rozwiązanie stosunku służbowego funkcjonariusza CBA, z określoną w tej decyzji datą. Wskazanie w tejże decyzji wysokości stawki uposażenia zasadniczego oraz pozostałych składników uposażenia, ma charakter wyłącznie informacyjny, co wyklucza dopuszczalność wzruszenia decyzji w trybie przewidzianym w art. 155 k.p.a. Z kolei materialnoprawną podstawę decyzji Szefa CBA z dnia [...] października 2023 r. w przedmiocie ustalenia stawki uposażenia zasadniczego skarżącej na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym stanowiły przepisy art. 54 ust. 1 i 3 ustawy o CBA oraz § 1 rozporządzenia PRM z dnia 6 października 2010 r. w związku z § 2 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 13 września 2023 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie stawek uposażenia zasadniczego na poszczególnych stanowiskach służbowych funkcjonariuszy Centralnego Biura Antykorupcyjnego oraz wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat (Dz. U. poz. 1907), dalej: "rozporządzenie PRM z dnia 13 września 2023 r." W świetle ww. przepisów, od dnia 1 marca 2023 r. zmianie uległy stawki uposażenia zasadniczego funkcjonariuszy CBA na poszczególnych stanowiskach służbowych. Zgodnie z załącznikiem do ww. rozporządzenia PRM z dnia 13 września 2023 r. "Tabela stawek uposażenia zasadniczego funkcjonariuszy Centralnego Biura Antykorupcyjnego", dla stanowiska służbowego "agenta" prawodawca przewidział stawkę uposażenia od 6 250 do 6 850 złotych. Oznacza to, że stawka uposażenia zasadniczego ustalona skarżącej ww. decyzją - w wysokości 6 250 złotych - mieści się w granicach zakreślonych w ww. załączniku do rozporządzenia. Rację ma zatem organ twierdząc, że ww. decyzja personalna w przedmiocie ustalenia stawki uposażenia zasadniczego na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym została wydana w oparciu o aktualną i prawidłową podstawę prawną. Natomiast zmiana stanu prawnego poprzez nowelizację rozporządzenia PRM z dnia 6 października 2010 r., w kształcie nadanym rozporządzeniem PRM z dnia 16 maja 2024 r., którego załącznik stanowi "Tabela stawek uposażenia zasadniczego funkcjonariuszy Centralnego Biura Antykorupcyjnego", wymagałaby dokonania ewentualnej konkretyzacji poprzez wydanie przez organ indywidualnego aktu ustalającego nową wysokość uposażenia zasadniczego danego funkcjonariusza, w zakresie mieszczącym się w granicach wynikających z nowego brzmienia przepisów rozporządzenia (załącznika). Tymczasem, jak już wyżej wskazano, tryb zmiany decyzji ostatecznej przewidziany w art. 155 k.p.a. nie może być stosowany w przypadku zmiany stanu prawnego lub stanu faktycznego. Konstrukcja ww. przepisu nie pozwala upatrywać w nim środka zmierzającego do ponownego rozpoznania sprawy zakończonej ostateczną decyzją administracyjną, niejako w kolejnej instancji, w nowych okolicznościach faktycznych lub prawnych. W świetle powyższego brak było podstaw do uwzględnienia skargi. Jej zarzuty odnoszą się bowiem w głównej mierze do podważenia legalności decyzji w sprawie zwolnienia ze służby oraz w sprawie ustalenia wysokości uposażenia na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym z powodu nieuwzględnienia w tych decyzjach stawki uposażenia zasadniczego zwiększonego o 20% zgodnie z art. 9 ust. 1 pkt 2 lit. d i pkt 3 lit. a ustawy budżetowej na 2024 r. w związku z rozporządzeniem PRM z dnia 16 maja 2024 r. Tymczasem postępowanie wszczęte na skutek wniosku o zmianę ostatecznej decyzji w trybie art. 155 k.p.a. jest samodzielnym postępowaniem administracyjnym. Istotą tego postępowania jest jedynie ocena, czy w danej sprawie administracyjnej, a więc w ustalonym w niej stanie faktycznym i prawnym, istnieją szczególne przesłanki, wskazane przez ustawodawcę, które przemawiałyby za uchyleniem lub zmianą decyzji ostatecznej. W ramach procedowania w trybie art. 155 k.p.a. organ nie jest uprawniony do ponownego merytorycznego rozpoznania sprawy. A skoro tak, to także sąd administracyjny, badający legalność decyzji wydanej na podstawie art. 155 k.p.a., nie może kontrolować prawidłowości ostatecznej decyzji, o zmianę której wnioskowała skarżąca. Dopuszczenie możliwości takiej kontroli w istocie stanowiłoby obejście zakazu traktowania nadzwyczajnego trybu z art. 155 k.p.a. jako kolejnej instancji w toku postępowania administracyjnego. Niezależnie od powyższego Sąd aprobuje pogląd organu, że § 2 rozporządzenia PRM z dnia 16 maja 2024 r. nie kreuje obowiązku podwyższenia stawki uposażenia każdego funkcjonariusza o 20%, lecz oznacza obowiązek stosowania stawek w nowych granicach od dnia 1 stycznia 2024 r. "Istniejąca możliwość" podniesienia uposażenia, o której jest mowa w uzasadnieniu projektu ww. rozporządzenia oznacza okoliczność pozostającą w autonomii decyzyjnej Szefa CBA w zakresie kształtowania polityki kadrowej oraz polityki wynagradzania w CBA, wynikającej ze stosunków podległości służbowej. W ramach hierarchii służbowej właściwi przełożeni są uprawnieni do decydowania o mianowaniu funkcjonariuszy na stanowiska służbowe oraz ich awansach na wyższe stanowiska służbowe, zaś funkcjonariuszom nie przysługują roszczenia o awans, czy podwyższenie wynagrodzenia. Zasadnie też organ wskazał, iż przepisy ustawy budżetowej nie stanowią samodzielnej podstawy do podwyższenia stawki uposażenia zasadniczego, a więc nie wprowadzają żadnego automatyzmu, lecz wymagają konkretyzacji poprzez podjęcie przez Szefa CBA stosownych decyzji kadrowych w indywidualnych sprawach każdego z funkcjonariuszy w ramach stosunku podległości służbowej. To organ jest dysponentem środków budżetowych w ramach obowiązujących przepisów prawa, w tym dyscypliny finansów publicznych. Konkludując stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja Szefa CBA z dnia [...] października 2024 r. odpowiadają prawu, zaś zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935, z późn. zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.