II SA/Wa 526/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Maria Werpachowska Sędzia WSA – Adam Lipiński Sędzia WSA – Stanisław Marek Pietras (spraw.) Protokolant specjalista – Sylwia Mikuła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 stycznia 2018 r. sprawy ze skargi M.S. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji – oddala skargę – Skarżąca [...] M. S. służbę w Policji pełniła od [...] maja 2012 r., a w okresie [...] maja 2012 r. do [...] listopada 2012 r. odbyła szkolenie zawodowe podstawowe w Szkole Policji w [...] Po ukończeniu szkolenia, z dniem [...] listopada 2012 r. została mianowana na stanowisko policjanta Zespołu Kontroli Wydziału [...] KMP w [...], a od dnia [...] maja 2015 r. pełniła służbę na stanowisku policjanta Ogniwa Kontroli [...] Wydziału [...] KMP w [...], aż do dnia zwolnienia jej z zajmowanego stanowiska z dniem [...] lipca 2016 r. i przeniesienia z dniem [...] lipca 2016 r. do dyspozycji Komendanta Miejskiego Policji w [...] W dniu [...] lipca 2015 r. wpłynęło do Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] pismo Komendanta Miejskiego Policji w [...] z dnia [...] lipca 2015 r. w przedmiocie wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie zwolnienia skarżącej ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r. o Policji (tekst jedn. Dz.U. z 2015 r., poz. 355 ze zm.). Do pisma zostało załączonych 11 kart zaświadczeń lekarskich wystawionych na M. S. oraz 6 kart grafików służb. W piśmie Komendant Miejski Policji w [...] wskazał, że początkowo wobec policjantki nie było znaczących uwag, jednakże w latach 2013, 2014 i 2015 roku notorycznie przebywała na zwolnieniach lekarskich, co tłumaczyła problemami z kręgosłupem, będącymi następstwem wypadku w służbie. Wskazał także, że tak duża absencja policjantki w służbie znacznie zdezorganizowała pracę wydziału, z tego powodu grafik służb wielokrotnie ulegał zmianie. Absencja chorobowa policjantki skutkowała potrzebą zastąpienia zaplanowanych jej służb innymi policjantami, kosztem ich dni wolnych czy nadgodzin, tak też policjanci mający zaplanowany co najmniej z dwutygodniowym wyprzedzeniem dzień wolny zmuszeni byli do zmiany swoich planów i stawienia się do służby. Nagłe i długotrwałe zwolnienia lekarskie, niejednokrotnie powodowały wystawianie do służby mniejszej liczby patroli, co wpływało negatywnie na realizację ustawowych zadań Policji. W dniu sporządzenia pisma przez Komendanta Miejskiego Policji w [...], policjantka po raz kolejny przebywała na zwolnieniu lekarskim prawie 3 miesiące, a termin powrotu nie był znany. Zatem – zdaniem Komendanta Miejskiego Policji w [...] – [...] M. S. nie daje rękojmi należytego wykonywania obowiązków służbowych, a jej dalsze pozostawanie w służbie jest w sposób oczywisty sprzeczne z jej ważnym interesem. W tej sytuacji Komendant Wojewódzki Policji w [...] w dniu [...] lipca 2015 r. wszczął wobec [...] M. S. postępowanie administracyjne w sprawie zasadności zwolnienia ze służby w Policji ze względu na ważny interes służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 w zw. z art. 45 ust. 1 i art. 43 ust. 3 ustawy z dnia o Policji. Ustalono, że skarżąca w okresie swojej niewiele ponad 4-letniej służby wielokrotnie korzystała ze zwolnień lekarskich wystawianych przez lekarzy różnych specjalności i zwolnienia lekarskie przerywane były krótkimi okresami formalnej obecności w służbie tj.: [...].05.2013 r. – [...].05.2013 r – specjalista rehabilitacji, [...].06.2013 r. – [...].08.2013 r. – specjalista [...],[...], [...].07.2013 r. – [...].08.2013 r. – specjalista [...],[...], [...].08.2013 r. – [...].09.2013r. – specjalista [...],[...], - ciągłość zwolnienia razem 87 dni ; [...].05.2014 r. – [...].05.2014 r. – internista lekarz medycyny rodzinnej, [...].09.2014 r. – [...].10.2014 r. – internista lekarz medycyny rodzinnej, [...].10.2014 r. – [...].10.2014 r. – specjalista [...], [...].11.2014 r. – [...].12.2014 r. – specjalista [...], [...].12.2014 r. – [...].12.2014 r. – specjalista [...], [...].12.2014 r. – [...].01.2015 r. – specjalista [...], [...].01.2015 r. – [...].01.2015 r. – specjalista [...], - ciągłość zwolnienia razem 117 dni; [...].04.2015 r. – [...].05.2015 r. – specjalista [...], [...].05.2015 r. – [...].05.2015 r. – specjalista [...], [...].05.2015 r. – [...].06.2015 r. – specjalista [...], [...].06.2015 r. – [...].07.2015 r. – specjalista [...], [...].07.2015 r. – [...].08.2015 r. – specjalista [...], [...].08.2015 r. – [...].08.2015 r. – specjalista [...], - ciągłość zwolnienia razem 125 dni  [...].11.2015 r. – [...].11.2015 r. – specjalista [...], [...].06.2016 r. – [...].06.2016 r. – brak danych (zaświadczenie – wydruk elektroniczny), [...].07.2016 r. – [...].07.2016 r. – internista lekarz medycyny rodzinnej, [...].07.2016 r. – [...].07.2016 r. – specjalista [...], - ciągłość zwolnienia razem 13 dni Zatem skarżąca przebywała na zwolnieniach lekarskich od dnia przyjęcia do służby tj. od dnia [...] maja 2012 r. łącznie 377 dni, co daje ponad roczną absencję chorobową w trakcie niewiele ponad 4 letniej służby, czyli przez blisko 25% swojej dotychczasowej służby policjantka nie pełniła faktycznej służby. Wobec powyższego pismem z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...], na podstawie art. 43 ust. 3 ustawy o Policji wystąpiono do Zarządu Wojewódzkiego Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego Policjantów Województwa [...] w [...] o wydanie opinii w przedmiocie zwolnienia [...] M. S. ze służby w Policji w trybie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy. Przewodniczący Zarządu Wojewódzkiego Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego Policjantów Województwa [...] w [...] pismem z dnia [...] września 2016 r. nr [...] poinformował, że Zarząd Wojewódzki Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego Policjantów Województwa [...] w [...] "nie wnosi uwag i zastrzeżeń co do trybu zwolnienia funkcjonariusza na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji". W tej sytuacji Komendant Wojewódzki Policji w [...] decyzją z dnia [...] października 2016 r. nr [...], działając na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 w zw. z art. 43 ust. 3 i art. 45 ust. 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1990 r. o Policji (tekst jedn. z 2015 r., poz. 355 ze zm.), z dniem [...] października 2016 r. zwolnił skarżącą [...] M. S. ze służby w Policji i na podstawie art. 108 § 1 k.p.a., nadał decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. W uzasadnieniu – wskazując na opisany powyżej stan faktyczny podano, że z uwagi na tak częstą absencję chorobową policjantki w służbie, Komendant Miejski Policji w [...], na wniosek Naczelnika Wydziału [...] KMP w [...], trzykrotnie przedłużał okres służby przygotowawczej [...] M. S. Reasumując, tak częsta i długotrwała absencja [...] M. S. w służbie z powodu choroby, przerywana krótkimi okresami formalnej obecności w służbie, przy specyfice zadań nałożonych na Policję, daje podstawy do skorzystania z instytucji przewidzianej w art. 41 ust. 2 pkt 5 cyt. ustawy o Policji tj. rozwiązania stosunku służbowego z wymienioną z uwagi na ważny interes służby. W odwołaniu z dnia [...] listopada 2016 r. od powyższego rozkazu personalnego skarżąca wniosła o jego uchylenie w całości i wstrzymanie natychmiastowego jego wykonania zarzucając: 1) niewłaściwe zastosowanie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia o Policji, poprzez uznanie, iż zwolnienie jej ze służby w Policji uzasadnione jest ze względu na ważny interes służby, podczas gdy jej postawa, a także odpowiednie przygotowanie merytoryczne do wykonywania zawodu policjanta, przeczą temu twierdzeniu, 2) naruszenie art. 100 k.p.a., polegające na odmowie zawieszenia postępowania i wydanie decyzji w sprawie w sytuacji, gdy nie rozpoznane pozostaje zagadnienie wstępne w postaci ustalenia możliwości wykonywania przez nią obowiązków na innym stanowisku, 3) naruszenie art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. polegające na nierozpatrzeniu zebranego w sprawie materiału dowodowego i brania pod uwagą jedynie okoliczności niekorzystnych dla niej, zaniechanie, wnikliwego i wyczerpującego rozpatrzenia zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, prowadzące w konsekwencji do przyjęcia, iż zaistniały przesłanki uzasadniające zwolnienie ze służby w Policji, 4) art. 108 § 1 k.p.a., poprzez nadanie rozkazowi personalnemu rygoru natychmiastowej wykonalności, z uwagi na brak możliwości pełnienia przez nią służby na rzecz ochrony bezpieczeństwa oraz utrzymania porządku publicznego, w sytuacji gdy jest zdolna do pełnienia służby z ograniczeniem, jest i była gotowa do podjęcia jej wykonywania, jednakże z uwagi na zaniechanie działań osób odpowiedzialnych za organizację pracy w strukturach Policji, nie miała możliwości jej podjęcia bez negatywnego wpływu na kontynuowaną przez nią rehabilitację. Komendant Główny Policji rozkazem personalnym z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...], mając za podstawę art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 2 k.p.a., utrzymał w mocy zaskarżony rozkaz personalny z dnia [...] października 2016 r. nr [...]. W uzasadnieniu – powołując się na opisany stan faktyczny – podał, że postanowieniem z dnia [...] września 2015 r. Komendant Wojewódzki Policji w [...] odmówił dopuszczenia dowodu w postaci: zaświadczenia lekarskiego z dnia [...] lipca 2013 r., skierowania na zabiegi fizjoterapeutyczne z dnia [...] lipca 2013 r., historii leczenia w Przychodni Lekarskiej [...] NZOZ s.c. w okresie od dnia [...] października 2013 r. do dnia [...] listopada 2014 r., zaświadczenia lekarskiego z dnia [...] kwietnia 2015 r., zaświadczenia lekarskiego z dnia [...] maja 2015 r., zaświadczenia [...] Klubu Lekkoatletycznego z dnia [...] stycznia 2014 r., zaświadczenia trenera sportowego z dnia [...] stycznia 2014 r., pisma Przewodniczącego Komisji ds. Funduszu Prewencyjnego policjantów i pracowników Policji w KWP w [...] z dnia [...] maja 2015 r. oraz dowodów z zeznań w charakterze świadków osób wymienionych w piśmie pełnomocnika strony z dnia [...] września 2015 r. Następnie w dniu [...] września 2015 r. [...] M. S. została skierowana do [...] Rejonowej Komisji Lekarskiej MSW w [...] celem ustalenia stanu zdrowia oraz zdolności fizycznej i psychicznej policjantki do służby w Policji, jak również związku poszczególnych chorób ze szczególnymi warunkami i właściwościami służby oraz ustalenia stopnia uszczerbku na zdrowiu doznanego wskutek wypadku pozostającego w związku z pełnieniem służby albo choroby pozostającej w związku ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby. Orzeczeniem [...] Rejonowej Komisji Lekarskiej MSW w [...] z dnia [...] października 2015 r. nr [...],[...] M. S. została uznana za całkowicie niezdolną do służby w Policji i zaliczona do trzeciej grupy inwalidzkiej bez związku ze służbą. Policjantka złożyła odwołanie od wskazanego orzeczenia i Centralna Komisja Lekarska MSW Skład Orzekający w [...] uchyliła powyższe orzeczenie, a badając sprawę ponownie [...] Rejonowa Komisja Lekarska MSW w [...] wydała nowe orzeczenie nr [...], uznając orzekaną za całkowicie niezdolną do służby w Policji i zaliczając do trzeciej grupy inwalidzkiej w związku ze służbą i wypadkiem pozostającym w związku z pełnieniem służby (wypadek komunikacyjny w związku ze służbą z dnia [...].04.2013 r.). Od powyższego orzeczenia [...] M. S. również złożyła odwołanie i Centralna Komisja Lekarska MSWiA skład orzekający w [...] orzeczeniem z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...], wymienioną policjantkę uznała za zdolną do służby w Policji z ograniczeniem, czasowo niezdolną do pełnienia służby na ostatnio zajmowanym stanowisku i w uzasadnieniu orzeczenia wskazując, iż "przeciwwskazana jest praca z narażeniem na obciążenie kręgosłupa (dźwiganie, gwałtowne zmiany pozycji, nagłe zmiany ułożenia tułowia). W tej sytuacji rozkazem personalnym Komendanta Miejskiego Policji w [...] z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...],[...] M. S. została z dniem [...] lipca 2016 r. zwolniona z zajmowanego stanowiska i z dniem [...] lipca 2016 r. przeniesiona do dyspozycji przełożonego właściwego w sprawach osobowych. Komendant Wojewódzki Policji w [...] rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] sierpnia 2016 r. utrzymał w mocy wskazane powyżej rozstrzygnięcie. Ponadto w związku z orzeczeniem Centralnej Komisji Lekarskiej MSWiA skład orzekający w [...] z dnia [...] czerwca 2016 r., Komendant Miejski Policji w [...], w związku z brakiem stanowiska, na którym [...] M. S. mogłaby bezpiecznie pełnić służbę, zwrócił się do komendantów miejskiego/powiatowych województwa [...] oraz naczelnika Wydziału Kadr i Szkolenia Komendy Wojewódzkiej Policji w [...] z prośbą o dokonanie rozpoznania w nadzorowanych jednostkach/komórkach organizacyjnych pod kątem stwierdzenia, czy istnieje stanowisko, na którym policjant z rozpoznaniem: zdolny do służby w Policji z ograniczeniem, czasowo niezdolny do pełnienia służby na zajmowanym stanowisku, przeciwwskazana praca z narażeniem na obciążenie kręgosłupa (dźwiganie, gwałtowne zmiany pozycji, nagłe zmiany ułożenia tułowia) mógłby pełnić służbę. W odpowiedzi na powyższe pismo, Zastępca Komendanta Powiatowego Policji w [...], Komendant Powiatowy Policji w [...], Komendant Powiatowy Policji w [...], Komendant Powiatowy Policji w [...], Komendant Powiatowy Policji w [...], Komendant Miejski Policji w [...], I Zastępca Komendanta Powiatowego Policji w [...], Komendant Powiatowy Policji w [...], Komendant Powiatowy Policji w [...], I Zastępca Komendanta Powiatowego Policji w [...], zastępcy naczelnika Wydziału Kadr i Szkolenia Komendy Wojewódzkiej Policji w [...] oraz pracownik Komendy Powiatowej Policji w [...] wskazali, że w podległych im jednostkach i komórkach organizacyjnych brak jest stanowiska, na którym mógłby pełnić służbę policjant ze wskazanymi ograniczeniami wynikającymi z orzeczenia komisji lekarskiej. Z kolei w dniu [...] września 2016 r. wpłynęło do Komendy Wojewódzkiej Policji w [...] pismo pełnomocnika strony, w którym wniósł o zawieszenie niniejszego postępowania do czasu rozpoznania skargi przez Wojewódzki Sąd Administracyjny na rozkaz personalny nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] sierpnia 2016 r., zaś postanowieniem z dnia [...] października 2016 r. Komendant Wojewódzki Policji w [...] odmówił zawieszenia postępowania administracyjnego w przedmiocie zwolnienia [...] M. S. ze służby w Policji na postawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Rozpatrując przedmiotową sprawę w postępowaniu odwoławczym podkreślono, że organ II instancji obowiązany jest do merytorycznego rozpatrzenia sprawy i skontrolowania postępowania oraz decyzji organu I instancji zarówno z punktu widzenia legalności, jak i celowości oraz rozstrzygnąć sprawę w postępowaniu odwoławczym. Kontrola organu odwoławczego jest więc kontrolą pełną Organ odwoławczy nie może zatem ograniczyć się tylko do kontroli decyzji organu I instancji, a obowiązany jest ponownie rozstrzygnąć sprawę. Przechodząc na grunt przedmiotowej sprawy wskazano, że zgodnie z art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, policjanta można zwolnić ze służby w Policji, gdy wymaga tego "ważny interes służby". Opisana w danej normie prawnej przesłanka zwolnienia ze względu na ważny interes służby ma charakter niedookreślony, wymagający zatem konkretyzacji w odniesieniu do indywidualnego przypadku. Oznacza to, że istnienie przesłanki "ważnego interesu służby" musi być rozważane na tle stanu faktycznego określonej sprawy. Niezbędne jest przy tym wykazanie realnie istniejącej przyczyny lub szeregu okoliczności czy zdarzeń świadczących łącznie o tym, że dalsze pozostawanie policjanta w służbie nie jest możliwe. Stwierdzenie nieprzydatności policjanta do służby nie musi ograniczać się do przypadków naruszenia obowiązków służbowych ani innych zachowań zawinionych lub niezgodnych z prawem. Może być ono również uzasadnione każdym innym zachowaniem policjanta w służbie lub poza nią, o ile takie zachowanie uniemożliwia kontynuowanie służby bez uszczerbku dla jej ważnych interesów. Pojęcie ważnego interesu służby można również łączyć z koniecznością realizacji przez struktury policyjne podstawowych zadań Policji, o których mowa w ustawie o Policji. Ważny interes służby obejmuje więc przyczyny zarówno obiektywne (wynikające z obiektywnej sytuacji) jak i subiektywne. Może on mieć też charakter mieszany, jednak nieobjęty zakresami innych przepisów regulujących odrębne przesłanki zwolnieniowe. Uwzględniając powyższe wskazano, iż w przedmiotowej sprawie istota zagadnienia sprowadzała się do wyjaśnienia, czy skarżąca może pełnić służbę w Policji i czy nie przeciwstawia się temu "ważny interes służby". W przedmiotowej sprawie bezspornym jest między innymi, że skarżąca od dnia [...] maja 2013 r. przedstawiła kilkanaście zaświadczeń lekarskich stwierdzających jej niezdolność do służby przez ponad 370 dni, w tym w 2013 r. – 100 dni, w 2014 r. – 131 dni, w 2015 r. – 131 dni, a w 2016 r. – 15 dni (do dnia [...] lipca 2016 r.). Zaznaczono, że część tych zwolnień miała związek z doznanymi w służbie wypadkami policjantki i organ w żaden sposób nie kwestionuje zasadności wystawienia przedmiotowych zwolnień lekarskich. Badanie zasadności wystawionych zwolnień lekarskich lub co więcej podważanie doniosłości skutków prawnych tych zwolnień, byłoby bowiem działaniem nieuprawnionym. Organ nie kwestionuje również tego, iż okres przebywania na zwolnieniach lekarskich był usprawiedliwioną nieobecnością w służbie. Rozpoznając przedmiotową sprawę organ administracji bada jednak wpływ zwolnień lekarskich na funkcjonowanie komórek i jednostek organizacyjnych Policji i ich przełożenie na interes służby. Tym bardziej, że zaświadczeniem lekarskim z dnia [...] marca 2015 r. oraz orzeczeniem lekarskim nr [...] z dnia [...] sierpnia 2015 r. (wydanymi po nieobecności w służbie na podstawie zwolnień lekarskich), po przeprowadzeniu badań profilaktycznych, [...] M. S. została uznana za zdolną do wykonywania pracy na zajmowanym stanowisku, a termin następnego badania okresowego ustalono na dzień [...] marca 2017 r. Również z uwagi na częstą absencję chorobową policjantki w służbie, a tym samym brak możliwości rzetelnej i obiektywnej oceny Komendant Miejski Policji w [...], na wniosek bezpośredniego przełożonego wymienionej, trzykrotnie przedłużał okres służby przygotowawczej [...] M. S. Jak wskazał naczelnik Wydziału [...] Komendy Miejskiej Policji w [...] m.in. w raportach z dnia [...] maja 2015 r. i z dnia [...] sierpnia 2016 r., policjantka po ukończeniu kursu podstawowego i odbyciu adaptacji zawodowej w Oddziale Prewencji Policji w [...] przebywała ponad 200 dni na zwolnieniu lekarskim, z czego ponad 80 dni było następstwem wypadku w służbie. Jednakże biorąc pod uwagę zaplanowane i wykorzystane urlopy, nieobecność w służbie była znaczna. W przypadku policjanta w służbie przygotowawczej tak wysoka absencja nie daje bezpośredniemu przełożonemu przekonania i gwarancji właściwej realizacji zadań przez tego policjanta w służbie stałej. Podkreślono, że tak częsta absencja chorobowa w służbie wpływała dezorganizująco na pracę Wydziału [...] Komendy Miejskiej Policji w [...], a jej nieobecność w służbie wiązała się z koniecznością obciążania zadaniami innych policjantów i skutkowała potrzebą zastąpienia nieobecnej innymi funkcjonariuszami, a niewykonywane przez nią zadania służbowe obciążały innych policjantów, co doprowadzało do konieczności pełnienia przez nich służby w zaplanowanym wcześniej czasie wolnym oraz w czasie ponadnormatywnym. Natomiast ciągłe zastępowanie nieobecnego policjanta pociąga za sobą konieczność modyfikacji wcześniej ustalonego grafiku i niejednokrotnie prowadzi do problemów związanych z zapewnieniem ciągłości służby patrolowej, jej destabilizację, a tym samym rzutuje ujemnie na ważny interes służby, jakim jest zapewnienie bezpieczeństwa obywateli poprzez właściwe wykonywanie zadań przez wszystkich policjantów jednostki. Istotne w sprawie jest również, co wynika z notatki urzędowej bezpośredniego przełożonego policjantki z dnia [...] września 2015 r., że każdorazowa absencja chorobowa wymienionej skutkowała "w pierwszej kolejności próbą ściągnięcia kogoś w zamian do służby z wolnego, ewentualnie w skrajnych przypadkach, kiedy nie ma możliwości zastąpienia innym policjantem, liczba wystawianych patroli jest mniejsza". Reasumując, może budzić wątpliwości, że niepełnienie przez [...] M. S. służby w Policji przez tak długi okres czasu nie pozostaje bez wpływu na właściwe funkcjonowanie i realizację zadań służbowych w jednostce organizacyjnej, w której skarżąca pełniła dotychczas służbę. Poza jej dezorganizacją i obciążeniem obowiązkami pozostałych funkcjonariuszy, okoliczność ta wpływa także demoralizująco na innych policjantów oraz nie pozostaje bez wpływu na wizerunek Policji w odbiorze społecznym. Pozostawanie więc skarżącej w służbie w takich okolicznościach byłoby kontynuowaniem przez nią służby z uszczerbkiem dla jej ważnych interesów, doprowadziłoby bowiem do zaakceptowania zachowania policjanta, będącego swoistym nadużyciem przysługującego mu prawa, które ma miejsce w sytuacji, gdy osoba uprawniona realizuje swoje uprawnienie w sposób sprzeczny z ogólnie przyjętymi zasadami moralności publicznej, mimo że niewyrażonymi dosłownie w przepisach prawa, to jednak powszechnie akceptowanymi w społeczeństwie. Przy powszechnie znanej trudnej sytuacji kadrowej całej Policji oraz specyfice zadań nałożonych na tę formację przedłużanie więc takiego stanu odbywałoby się z ewidentną szkodą dla służby. W tej sytuacji można uznać, że zachodzi potrzeba skorzystania z instytucji przewidzianej w art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Podkreślono, że wybór podstawy prawnej zwolnienia skarżącej ze służby był uzasadniony, gdyż stanowił konsekwencję postępowania wymienionej. W kontekście powyższego wskazano, iż bezspornym w niniejszej sprawie jest fakt, że skarżąca jest funkcjonariuszem legitymującym się 4-letnim stażem służby, który tej służby nie pełnił przez okres ponad roku. Nie bez znaczenia pozostaje także postawa skarżącej, która niewątpliwie wpływa demoralizująco na innych policjantów. Długotrwała nieobecność [...] M. S. wiąże się bowiem z koniecznością obciążania innych funkcjonariuszy pracą, którą miała wykonywać skarżąca, przez co dochodzi do kumulacji zadań wykonywanych przez jedną osobę. Organ w pełni więc podziela pogląd Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...], że niezwykle istotne z punktu widzenia interesu służby, zwłaszcza patrząc przez pryzmat przywilejów, z których korzystają policjanci, jest to, aby osoby pełniące służbę w Policji w sposób należyty wykonywały przydzielone im obowiązki. Tymczasem skarżąca z uwagi na stan zdrowia, czy też inne przyczyny losowe, wykazuje zupełny brak dyspozycyjności, który niezależnie od przyczyny, jest w oczywisty sposób sprzeczny z interesem służby. Dlatego też okoliczność tę oraz inne wskazane powyżej fakty Komendant Wojewódzki Policji w [...] słusznie potraktował jako sprzeczne z ważnym interesem służby, a tym samym zasadnie rozwiązał ze skarżącą stosunek służbowy. Istotna dla przedmiotowej sprawy pozostaje również okoliczność, iż Centralna Komisja Lekarska MSWiA skład orzekający w [...], uznała wymienioną policjantkę za zdolną do służby w Policji z ograniczeniem, czasowo niezdolną do pełnienia służby na ostatnio zajmowanym stanowisku, zaś w szczegółowym uzasadnieniu orzeczenia wskazała, iż "przeciwwskazana jest praca z narażeniem na obciążenie kręgosłupa (dźwiganie, gwałtowne zmiany pozycji, nagłe zmiany ułożenia tułowia). Komisja lekarska wydała zalecenie, natomiast to przełożony właściwy w sprawach osobowych zatrudnia pracownika na danym stanowisku pracy, jednocześnie biorąc pełną odpowiedzialność za jego zdrowie i życie. Uwzględniając zatem powyższe Komendant Miejski Policji w [...], przeniósł [...] M. S. do swojej dyspozycji, z uwagi na fakt, że w strukturach Komendy Miejskiej Policji w [...] brak było stanowiska, na którym policjantka mogłaby bezpiecznie pełnić służbę. W piśmie z dnia [...] lipca 2016 r. inspektor bezpieczeństwa i higieny pracy oraz ppoż. Komendy Miejskiej Policji w [...] wskazał bowiem, że "w Komendzie Miejskiej Policji w [...] nie ma stanowisk w służbie w Policji, gdzie funkcjonariusz nie będzie narażony m.in. na przeciążenia układu ruchu. Powyższe wynika z kart oceny ryzyka zawodowego, które zostały sporządzone na poszczególne stanowiska pracy/służby w Komendzie Miejskiej Policji w [...]". Podkreślono, iż Komendant Miejskiej Policji w [...] uwzględniając przedstawione ograniczenia dążył do realizacji wytycznych określonych w orzeczeniu Centralnej Komisji Lekarskiej MSWiA skład orzekający w [...] i podjął próbę znalezienia odpowiedniego stanowiska w ramach garnizonu [...]. Wykazując się zatem dobrą wolą i chęcią uregulowania sytuacji służbowej podległej mu policjantki zwrócił się do komendantów miejskiego/powiatowych województwa [...] oraz naczelnika Wydziału Kadr i Szkolenia Komendy Wojewódzkiej Policji w [...] z prośbą o dokonanie rozpoznania w nadzorowanych jednostkach/komórkach organizacyjnych pod kątem stwierdzenia czy istnieje stanowisko, na którym policjant z rozpoznaniem: zdolny do służby w Policji z ograniczeniem, czasowo niezdolny do pełnienia służby na zajmowanym stanowisku, przeciwwskazana praca z narażeniem na obciążenie kręgosłupa (dźwiganie, gwałtowne zmiany pozycji, nagłe zmiany ułożenia tułowia) mógłby pełnić służbę. Jednakże dokonana zarówno w tej jednostce organizacyjnej Policji, jak również w pozostałych komendach powiatowych i miejskiej Policji województwa [...] analiza wykazała brak stanowiska służbowego, na którym mogłaby wykonywać obowiązki osoba ze wskazanymi w orzeczeniu komisji lekarskiej ograniczeniami. Słusznie zatem uznał organ I instancji, iż brak jest możliwości mianowania policjanta na stanowisko służbowe, na którym spełnione zostałyby wymagania określone w orzeczeniu Centralnej Komisji Lekarskiej MSWiA skład orzekający w [...] [...] z dnia [...] czerwca 2016 r. Nadmieniono dalej, że wymogi dotyczące sprawności fizycznej funkcjonariuszy są ściśle określone w ustawie o Policji. Zgodnie z jej zapisami, służbę w Policji może pełnić obywatel polski, który m.in. posiada zdolność fizyczną do służby w formacjach uzbrojonych, podległych szczególnej dyscyplinie służbowej (art. 25 cyt. ustawy), zaś ustawowym obowiązkiem policjanta jest ochrona ustanowionego Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej porządku prawnego, strzeżenie bezpieczeństwa państwa i jego obywateli, nawet z narażeniem życia (art. 27 cyt. ustawy). Uwzględniając zatem powyższe stwierdzono, iż w niniejszej sprawie inna ocena danego stanu faktycznego niż dokonana przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] w rozkazie personalnym nr [...] z dnia [...] października 2016 r., nie może mieć miejsca. Nie można natomiast zaprzeczyć, że organ I instancji wydając w niniejszej sprawie decyzję wziął pod uwagę dotychczasowy przebieg służby policjanta, a także dowody zgromadzone w toku postępowania oraz sytuację w jakiej się wymieniona znalazła, jednak elementy te, obok innych wskazanych w zaskarżonej decyzji, złożyły się na całość oceny zaistnienia przesłanki ważnego interesu służby przemawiającej za zwolnieniem wymienionej ze służby w Policji. Mając na uwadze powyższe, argumentację [...] M. S. w zakresie braku podstaw do rozwiązania z nią stosunku służbowego należy uznać za chybioną. W sytuacji bowiem, gdy nieobecności policjanta w służbie negatywnie wpływają na tok realizowanych zadań i brak jest możliwości pełnienia przez tego policjanta służby na jakimkolwiek stanowisku służbowym w całym garnizonie [...] interes społeczny i interes służby, jako ważny, przemawia za zwolnieniem funkcjonariusza w trybie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Przechodząc natomiast do kwestii konsultacji decyzji o zwolnieniu [...] M. S. ze statutowymi organami Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego Policjantów wskazano, że zgodnie z treścią art. 43 ust. 3 ustawy o Policji zwolnienie policjanta ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 tej ustawy może nastąpić po zasięgnięciu opinii organizacji zakładowej związku zawodowego policjantów. W przedmiotowej sprawie Przewodniczący Zarządu Wojewódzkiego Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego Policjantów województwa [...] w [...], pismem z dnia [...] września 2016 r. nr [...] poinformował, że Zarząd Wojewódzki Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego Policjantów województwa [...] w [...] "nie wnosi uwag i zastrzeżeń co do trybu zwolnienia funkcjonariusza na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji". Zatem Komendant Wojewódzki Policji w [...], przed wydaniem skarżonego rozstrzygnięcia, dopełnił obligowanych przepisami prawa wymogów formalnych. Podkreślono również, że przed wydaniem rozkazu personalnego z dnia [...] października 2016 r. nr [...], organ I instancji w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy oraz dokonał oceny dowodów z zachowaniem reguł określonych w Kodeksie postępowania administracyjnego. Reguły te polegały na tym, że oparto się na materiale dowodowym zgromadzonym w toku postępowania, materiał ten został poddany wszechstronnej ocenie i ocena ta odniesiona została do poszczególnych dowodów z uwzględnieniem ich znaczenia dla sprawy. Komendant Wojewódzki Policji w [...] słusznie nie uwzględnił przy tym złożonych przez stronę wniosków dowodowych, uznając je za niezasadne, bowiem dysponował wystarczającym materiałem dowodowym pozwalającym na jednoznaczne rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy. Organ I instancji niewątpliwie zważył też, stosownie do art. 7 k.p.a., słuszny interes strony oraz interes społeczny, zasadnie dając prymat temu drugiemu. Nie budzi bowiem wątpliwości, że w zaistniałej sytuacji interes społeczny zdecydowanie przeważa nad interesem strony. W interesie społecznym, tożsamym z interesem służby pozostaje, aby służbę w Policji pełnili policjanci zdolni do niej fizycznie i psychicznie. W słusznym natomiast interesie skarżącej pozostaje oczywiście podjęcie odmiennej decyzji i kontynuowanie stosunku służbowego. Podkreślenia także wymaga, iż również posiadany przez [...] M. S. staż służby oraz kwalifikacje zawodowe nie przemawiają za pozostawieniem wymienionej w służbie. Od policjanta rozpoczynającego służbę, z niewielkim stażem przełożony zawsze będzie oczekiwał szczególnego zaangażowania, dającego gwarancję właściwej realizacji zadań przez tego policjanta w dalszej służbie. Zaznaczono, że Komendant Wojewódzki Policji w [...], stosownie do art. 107 § 3 k.p.a., wskazał motywy, jakimi kierował się wydając zaskarżony rozkaz personalny. Zauważono, że konkretyzacja prawa nie dokonuje się w uzasadnieniu, a w rozstrzygnięciu decyzji, zaś rolą uzasadnienia wynikającą z art. 107 § 3 k.p.a. jest objaśnienie toku myślenia prowadzącego do zastosowania przepisu prawnego w sprawie. W kontekście powyższego stwierdzono, że Komendant Wojewódzki Policji w [...], działając w granicach uznania administracyjnego, przed podjęciem rozstrzygnięcia i podjęciem decyzji, w jakim zakresie uczyni użytek ze swych uprawnień, wyjaśnił wnikliwie i wszechstronnie stan faktyczny sprawy, a przed wydaniem decyzji, zgodnie z art. 7 k.p.a., art. 10 § 1 k.p.a. oraz art. 77 k.p.a. rozpatrzył sprawę w świetle wszystkich przepisów prawa materialnego mogących mieć do niej zastosowanie. Reasumując, służba w Policji jest szczególnym rodzajem służby publicznej. Pełniący ją funkcjonariusze podlegają określonym wymogom, a jeśli skarżąca ich nie spełniała to organ miał podstawy do przyjęcia, że ważny interes służby przemawiał za podjęciem decyzji o zwolnieniu jej ze służby w Policji. Odnosząc się natomiast do zarzutu dotyczącego naruszenia art. 100 k.p.a. wskazano, że kwestia odmowy zawieszenia postępowania w przedmiocie zwolnienia [...] M. S. ze służby w Policji z uwagi na ważny interes służby do czasu rozpoznania skargi na rozkaz personalny nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] sierpnia 2016 r., utrzymujący w mocy decyzję Komendanta Miejskiego Policji w [...] w sprawie przeniesienia policjantki z dniem [...] lipca 2016 r. do dyspozycji, została ostatecznie rozstrzygnięta przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] postanowieniem z dnia [...] października 2016 r., który nie znalazł podstaw do jego zawieszenia zarówno na podstawie art. 98 § 1 k.p.a., jak i na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Powyższe rozstrzygnięcie należy uznać za prawidłowe, a zarzut strony za chybiony. Przeniesienie policjantki do dyspozycji przełożonego właściwego w sprawach osobowych było następstwem orzeczenia komisji lekarskiej, uznającego wymienioną za "czasowo niezdolną do pełnienia służby na ostatnio zajmowanym stanowisku", a postępowanie w sprawie przeniesienia do dyspozycji przełożonego jest odrębnym postępowaniem od toczącego się postępowania w sprawie zwolnienia [...] M. S. ze służby w Policji. Przechodząc natomiast do kwestii nadania rozkazowi personalnemu rygoru natychmiastowej wykonalności wskazano, że wykonanie decyzji nieostatecznej ma charakter wyjątkowy, dlatego też przesłanki nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności poddawane są ścisłej wykładni. Jedną z tych przesłanek jest "niezbędność" niezwłocznego wprowadzenia rozstrzygnięcia decyzji w życie. Odwołując się do wskazanego pojęcia podkreślono, że może to nastąpić wówczas, gdy w danym czasie i w danej sytuacji nie można się obejść bez wykonania praw lub obowiązków, o których rozstrzyga się w decyzji, ponieważ zwłoka w ich wykonaniu zagraża dobrom chronionym, określonym w art. 108 § 1 k.p.a.). Podkreślono, że organ pierwszej instancji nadając zaskarżonemu rozstrzygnięciu rygor natychmiastowej wykonalności miał na uwadze ważny interes społeczny przejawiający się szczególnym statusem i zadaniami Policji, która jako formacja służąca społeczeństwu i przeznaczona do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz utrzymania bezpieczeństwa i porządku publicznego jest jedną z instytucji, której szczególna rola i zhierarchizowana struktura wymaga skutecznego i prawidłowego działania, której nie może wypełniać w przypadku, gdy w jej szeregach znajdują się funkcjonariusze, którzy tej służby z przyczyn pozamerytorycznych pełnić nie powinni. Uwzględniając powyższe wskazano, że zaskarżona decyzja spełnia wymagania określone w art. 108 § 1 k.p.a., gdyż w jej uzasadnieniu przytoczono okoliczności wskazujące, że zachodzą przesłanki uzasadniające przedłożenie interesu społecznego nad indywidualny interes strony. W odniesieniu natomiast do wniosku strony o wstrzymanie natychmiastowego wykonania rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] stwierdzono, że nie może on zostać uwzględniony, bowiem w niniejszej sprawie nie mamy do czynienia z uzasadnionym przypadkiem, o jakim mowa w art. 135 k.p.a. Nie może tu być mowy ani o wadliwości decyzji nieostatecznej ani o wywołaniu przez jej wykonanie nieodwracalnych skutków prawnych, czy też zmianie okoliczności uzasadniających nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności. Podkreślono, że skutki prawne jakie wywołało wykonanie decyzji o zwolnieniu skarżącej ze służby w Policji mogą zostać odwrócone poprzez przywrócenie do służby na stanowisko równorzędne w przypadku uchylenia lub stwierdzenia nieważności tejże decyzji z powodu jej wadliwości. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skarżąca M. S. wniosła o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości oraz poprzedzającego go orzeczenia, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez Komendanta Miejskiego Policji w [...] lub Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] oraz o uchylenie rygoru natychmiastowej wykonalności orzeczenia zarzucając: 1) niewłaściwe zastosowanie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia o Policji, poprzez uznanie, iż zwolnienie ze służby w Policji uzasadnione jest ze względu na ważny interes służby, podczas gdy jej postawa, a także odpowiednie przygotowanie merytoryczne do wykonywania zawodu policjanta, przeczą temu twierdzeniu, 2) naruszenie art. 100 k.p.a., polegające na odmowie zawieszenia postępowania i wydanie decyzji w sprawie w sytuacji, gdy nie rozpoznane pozostaje zagadnienie wstępne w postaci ustalenia możliwości wykonywania przez nią obowiązków na innym stanowisku, 3) naruszenie art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., polegające na nierozpatrzeniu zebranego w sprawie materiału dowodowego i brania pod uwagę jedynie okoliczności niekorzystnych dla niej, zaniechanie wnikliwego i wyczerpującego rozpatrzenia zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, prowadzące w konsekwencji do przyjęcia, iż zaistniały przesłanki uzasadniające zwolnienie ze służby w Policji, 4) art. 108 § 1 k.p.a., poprzez nadanie rozkazowi personalnemu rygoru natychmiastowej wykonalności, z uwagi na brak możliwości pełnienia przez nią służby na rzecz ochrony bezpieczeństwa oraz utrzymania porządku publicznego, w sytuacji gdy jest zdolna do pełnienia służby z ograniczeniem, jest i była gotowa do podjęcia jej wykonywania, jednakże z uwagi na zaniecanie działań osób odpowiedzialnych za organizację pracy w strukturach Policji, nie miała możliwości jej podjęcia bez negatywnego wpływu na kontynuowaną przez nią rehabilitację. W obszernym uzasadnieniu – wskazując na opisany powyżej stan faktyczny – podano, że Komendant wydając zaskarżoną decyzję skupił się jedynie na fakcie przebywania skarżącej na zwolnieniach lekarskich, nie wziął jednakże w ogóle pod uwagę następujących okoliczności: a) wyłączną przyczyną urazu były wypadki podczas służby, w jakich uczestniczyła, b) skutku urazu uległy pogłębieniu i wymagały dłuższego leczenia i zwolnienia od służby z powodu zlekceważenia skutków urazu przez przełożonych i ciągłego powierzania jej w okresie służby, bezpośrednio po wypadku, ponadprzeciętnej liczby patroli pieszych, co skutkowało pogłębieniem urazu i nieskutecznością rehabilitacji. Nie wzięcie pod uwagę powyższych okoliczności skutkuje uznaniem, iż wydana decyzja jako wadliwa nie może się ostać, bowiem nie zawsze dłuższa i powtarzająca się nieobecność funkcjonariusza w służbie mogą mieści się w zakresie pojęcia "ważny interes służby" i w konsekwencji skutkować rozwiązaniem z tej przyczyny z policjantem stosunku służbowego. Nie można bowiem ignorować rzeczywistych powodów absencji chorobowej. Niezbędnym jest zbadanie sprawy również pod tym kątem, zwłaszcza gdy policjant w toku całego postępowania, w tym w odwołaniu od decyzji zwolnieniowej, konsekwentnie wskazywał, że jego obecność w służbie spowodowana była wyłącznie leczeniem oraz rehabilitacją na skutek urazów, jakich doznał czasie wykonywania obowiązków służbowych. I tak: w dniu [...].04.2013 r., podczas pełnienia służby uległa wypadkowi, skutkiem którego było stłuczenie okolicy lewej guzowatości piszczeli i uraz kręgosłupa lędźwiowo – krzyżowego, pourazowa dyskopatia L5-S1 z pourazowym zespołem bólowym lędźwiowo – krzyżowym i rwą kulszową lewostronną. Ponadto w dniu [...].04.2015 r. uległa kolejnemu wypadkowi na służbie, uczestnicząc w kolizji samochodowej. Powyższe zdarzenie i związany z nim uraz nie zostały uznane przez Komendanta za wypadek przy pracy, z czym nie można było się zgodzić. Fakt powstania urazu w związku z pełnioną funkcją został potwierdzony przez sąd w prawomocnym wyroku, w którym uwzględniono w całości jej roszczenie, zmieniono uprzednią decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] i nakazano przeprowadzenie postępowania w celu ustalenia procentowego uszczerbku na zdrowiu M. S. W związku z powyższym urazem została zoperowana i uraz jakiego doznała, a także zabieg operacyjny wymagał przeprowadzenia rehabilitacji. Chcąc powrócić do pełnienia służby podjęła leczenie i jej absencja była związana tylko i włącznie z koniecznością odbycia leczenia i rehabilitacji, który był skutkiem wypadku, jakiego doznała w trakcie pełnienia służby. W trakcie leczenia wielokrotnie podejmowała próby powrotu do pełnienia obowiązków służbowych, w tym czasie wykonywała powierzone jej zadania rzetelnie i z pełnym zaangażowaniem. Konieczność podejmowania zadań, wymagających znacznej aktywności fizycznej powodowały jednak odnawianie się urazu doznanego w związku z przebytym wypadkiem w pracy, czego skutkiem były udzielone kolejne zwolnienia lekarskie celem kontynuowania leczenia i rehabilitacji. Chciała powrócić do pełnienia obowiązków służbowych, jednakże zakres powierzonych jej zadań niweczył efekty wcześniej przebytego leczenia i rehabilitacji. Ponadto informowała przełożonych i współpracowników o problemach zdrowotnych, prosiła o przeniesienie na inne stanowisko, wnosiła wielokrotnie o nie powierzanie jej czasowo zadań związanych z koniecznością noszenia znacznego ciężaru (patrole piesze) z uwagi na prowadzoną rehabilitację i konieczność pełnego powrotu do zdrowia po wypadku przy pracy. Z kolei Komendant w tym okresie miał pełną świadomość, iż w celu pełnego powrotu do zdrowia musi przeprowadzić pełną rehabilitację, a żeby rehabilitacja odniosła skutek, w tym okresie nie mogą być jej powierzane czynności wymagające noszenia znacznych ciężarów (patrole piesze), bowiem powierzanie jej w tym okresie patroli pieszych będzie w prostej linii prowadziło do nieefektywności rehabilitacji i braku pełnego wyleczenia, a przynajmniej wydłużenia czasu leczenia. Nadto powierzania jej po dacie wypadku przy pracy i w okresie rekonwalescencji po nim, zwiększonej ilości patroli pieszych, nieporównywalnie większej w odniesieniu do innych funkcjonariuszy, została potwierdzona przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...], który w piśmie z dnia [...] marca 2016 r. kierowanym do jej małżonka stwierdził m. in.: a) "... ww. policjantka rzeczywiście służbę na drodze realizowała w formie patroli pieszych nieporównywalnie częściej niż pozostali funkcjonariusze W[...] KMP w [...]" - strona 2 pisma z dnia [...] marca 2016r., b) "... nie można uznać, iż dysproporcja w ilości planowanych patroli pieszych [...] M. S. jest formą szykanowania, natomiast bezsprzecznie, postępowanie takie jest niesprawiedliwe i nie znajdujące racjonalnego uzasadnienia. Wobec powyższego wydam stosowne polecenie w zakresie proporcjonalnego i sprawiedliwego obciążania funkcjonariuszy W[...] KMP w [...] patrolami pieszymi z uwzględnieniem stażu służby, doświadczenia oraz w miarę możliwości wskazań lekarskich." - strona 2 pisma z dnia [...] maja 2016 r. Fakt, iż w okresie po wypadku wręcz zwiększono ilość jej patroli pieszych i innych czynności skutkujących koniecznością noszenia ciężarów świadczy o celowym działaniu. Powyższe tym bardziej świadczy o tym, iż sytuacji długotrwałej choroby można było zapobiec, a ona nie ponosi żadnej odpowiedzialności za zaistniały fakt. Powyższe okoliczności nie zostały w żaden sposób wzięte pod uwagę przy wydawaniu zaskarżonej decyzji mimo, iż zarzuty te były przedmiotem odwołania od rozkazu personalnego nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] Komendant Główny Policji nie pochylił się w ogóle nad kwestią dyskryminowania skarżącej w Policji w [...], celowego powierzania jej zadań, które w prostej linii zmierzały do zwiększenia jej obciążenia, co doprowadziło do pogłębienia urazu, a w konsekwencji wydłużenia absencji chorobowej. Ukończyła ona wyższą uczelnię z tytułem magistra, włada językiem angielskim, ukończyła również służbę przygotowawczą w Policji. Wysokie kwalifikacje, a także zdobyte doświadczenie zawodowe pozwalają jej na podjęcie i należyte wykonywanie zadań służbowych na innych istniejących w strukturach Policji stanowiskach. Dalej podkreślono, że jest zdolna do służby z ograniczeniem i niezdolność do służby na dotychczas zajmowanym stanowisku jest tylko czasowa, a pełniła służbę w jednostce Policji w [...], której struktura jest znacznie rozbudowana, nadto również ilość funkcjonariuszy w [...] jest większa, w porównaniu z innymi jednostkami zlokalizowanymi na terenie województwa [...], zatem absencja jednego funkcjonariusza policji nie może mieć wpływu na realizację zadań powierzonych Policji, będącą strukturą organizacyjną składającą się z licznych funkcjonariuszy wykonujących zadania o bardzo szerokim spektrum. Różnorodność zadań przypisanych Policji odzwierciedla struktura organizacyjna tej formacji. Do zakresu obowiązków funkcjonariuszy Policji należy zarówno podejmowanie działań cechujących się dużą aktywnością fizyczną np. patrole piesze, interwencje w terenie, jak i wykonywanie zadań administracyjnych, biurowych, które są pracami statycznymi, nie wymagającymi wzmożonej aktywności fizycznej. Jej zwierzchnicy będący odpowiedzialni za bezpieczeństwo i porządek publiczny, są kompetentni również do dokonywania zamian personalnych w strukturze organizacyjnej Policji w [...], aby optymalnie wykorzystać zasoby kadrowe jakimi dysponują. W jej ocenie istniała i nadal istnieje możliwość powierzenia jej wykonywania zadań o charakterze administracyjnym. W okresach, w których pełniła ona służbę, w ramach której wykonywała powierzone jej zadania wymagające znacznej aktywności fizycznej, w służbie pozostawali inni funkcjonariusze, w tym funkcjonariusze w służbie przygotowawczej, którzy wykonywali zadania o charakterze administracyjnym, biurowym. Pomimo tego, iż wiadomym było przełożonym, iż jest ona w trakcie rekonwalescencji po wypadku, który miał miejsce na służbie, nie zostały podjęte żadne czynności, które umożliwiłyby jej dalsze pełnienie służby w warunkach, które umożliwiłyby jej zakończenie rehabilitacji i powrót do pełnego zdrowia. Praca w terenie polegająca na patrolach pieszych, a także na podejmowaniu interwencji wymagają pełnej sprawności fizycznej, wykonywanie tych czynności niweczyło efekty leczenia i rehabilitacji, w konsekwencji konieczne były ponowne powroty do leczenia i rehabilitacji w warunkach zwolnienia lekarskiego. Nadto Komendant wydał decyzję zaskarżaną niniejszym odwołaniem mimo, iż nie zakończyła leczenia, a kolejną komisję lekarską ma wyznaczoną już na początek 2018 r. Co więcej, rozkaz personalny nr [...] z dnia [...] lipca 2016 r. w przedmiocie zwolnienia jej z zajmowanego stanowiska i przeniesienia do dyspozycji Komendanta Miejskiego Policji w [...], na który Komendant powołuje się w piśmie z dnia [...] września 2016 r., jest nieprawomocny. Został on zaskarżony w całości, natomiast w zakresie decyzji utrzymującej rozkaz w mocy zostanie złożona przez odwołującą skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. W związku z powyższym złożyła wniosek o zawieszenie niniejszego postępowania do czasu rozpoznania skargi, albowiem powyższe ma znaczenie dla rozpoznania niniejszej sprawy. Dalej wskazano, że Komendant Miejski Policji w [...] w zaskarżonym rozkazie, będącym podstawą do zawieszenia niniejszego postępowania i wstrzymania wydania decyzji w sprawie, w sposób niedozwolony rozszerzył zakres przeciwwskazań zdrowotnych wydanych przez lekarza wobec niej, co miało bezpośredni wpływ na wynik postępowania i w konsekwencji zwolnienie jej z zajmowanego stanowiska i przeniesienie do dyspozycji Komendanta Miejskiego Policji w [...] Wskazano, iż zgodnie z orzeczeniem lekarskim wobec niej orzeczono przeciwwskazanie do pracy z narażeniem na obciążenie kręgosłupa, polegające na dźwiganiu, gwałtownej zmianie pozycji, nagłej zmianie ułożenia tułowia. Tylko taki zakres przeciwwskazań wynika z orzeczenia lekarskiego, a ponadto taki zakres został przywołany w pierwszym akapicie uzasadnienia zaskarżonej decyzji. Powyższy zakres nie zgadza się natomiast z drugą częścią uzasadnienia orzeczenia, w której wskazano stanowiska, których M. S. nie może zajmować. W tej części Komendant Miejski Policji w [...] znacznie rozszerzył zakres, przyjmując do niego: wielokrotne wsiadanie i wysiadanie z radiowozów, dźwiganie, nagłe zmiany pozycji ciała, wymuszoną wielogodzinną pozycję ciała. W oparciu o powyższy, znacznie poszerzony zakres Komendant ustalił, iż w Komendzie Miejskiej Policji w [...] brak jest stanowisk odpowiednich dla niej, co było niezgodne z orzeczeniem lekarskim i wbrew jego treści. Komendant w sposób niedozwolony przyjął w szczególności, iż w zakresie przeciwwskazań zdrowotnych wydanych wobec M. S. jest m. in. wymuszona wielogodzinna pozycja ciała, co w żadnym razie nie wynika z treści orzeczenia lekarskiego. Powyższe błędne ustalenie stanu faktycznego ma ogromne znaczenie dla niniejszej sprawy, albowiem stanowi błędną podstawę dla ustalenia zakresu pracy, która mogłaby być jej powierzona M. S. W konsekwencji takie ustalenie przekłada się w sposób bezpośredni na treść wydanej decyzji, a w konsekwencji wynik niniejszego postępowania i takie ustalenia Komendanta Miejskiego Policji w [...] są nieprawidłowe, dokonane wbrew treści orzeczenia lekarskiego oraz skutkują nieprawidłowym ustaleniem stanu faktycznego i złamaniem zasady praworządności. Tak ustalony, błędny stan faktyczny wpływa wprost na treść wydanego orzeczenia, które w konsekwencji jest niezgodne z prawem. Co więcej, zgodnie z obowiązującymi przepisami i celem instytucji zwolnienia z zajmowanego stanowiska oraz przeniesienia do dyspozycji Komendanta jest to, aby w okresie dyspozycji szukać rozwiązania, w tym stanowiska pracy dla policjanta oraz dokonać ustalenia, czy okoliczności stanowiące podstawę do zwolnienia z zajmowanego stanowiska są trwałe. Maksymalny okres przeniesienia do dyspozycji komendanta to 12 miesięcy, zaś ona została zwolniona już po trzech miesiącach i tym samym nie dano jej szansy na to, aby takie stanowisko się zwolniło w ciągu najbliższych 9 miesięcy. Powyższa okoliczność świadczy o tym, iż z góry założono, że takie stanowisko się nie znajdzie lub zwolni, a decyzja w zakresie zwolnienia już była podjęta wcześniej. Podniesiono też, że decyzja zawiera błędy w zakresie ustalenia liczby dni korzystania przez skarżącą ze zwolnienia lekarskiego. A mianowicie w 2014 roku skarżąca przebywała na zwolnieniu lekarskim łącznie 86 dni, a nie jak wskazano w decyzji - 131 dni. Tym samym łączna ilość dni przebywania na zwolnieniu lekarskim to 350 dni a nie 370, jak wskazuje Komendant w zaskarżonej decyzji. Dodatkowo zwrócono uwagę, iż od wbrew twierdzeniom Komendanta, od ponad roku praktycznie nie korzystała ze zwolnień lekarskich, co świadczy o tym, iż wcześniejsze zwolnienia były uzasadnione, spowodowane wypadkiem przy pracy I niezależne od niej. Komendant w uzasadnieniu wskazuje na fakt nadużywania przez nią zwolnień i dezorganizacji służby, a tymczasem przez ostatni rok, tj. od sierpnia 2015 do lipca 2016 r. odbywała praktycznie same patrole piesze, a zwolnienie najdłuższe trwało 14 dni i było tylko jedno. Co więcej zwolnienie to było wynikiem potknięcia się na służbie i koniecznością pobytu na pogotowiu. Oprócz powyższego przebywała 2 dni na zwolnieniu z uwagi na udar słoneczny, jakiego doznała pełniąc służbę oraz 6 dni zimą w wyniku przeziębienia. Powyższe okoliczności świadczą o tym, iż nie nadużywała zwolnień, a tym samym nie dezorganizowała służby. Mając powyższe na uwadze stwierdzono, iż Komendant Wojewódzki Policji w [...], zwalniając ją ze służby dopuścił się do naruszenie prawa materialnego tj. art. 45 ust. 2 pkt 1 ustawy o Policji poprzez uznanie, iż zwolnienie ze służby w Policji uzasadnione jest ze względu na ważny interes służby, podczas gdy jej postawa, a także dotychczasowy przebieg służby oraz odpowiednie przygotowanie merytoryczne do wykonywania zawodu policjanta, przeczą temu twierdzeniu. Zgodnie z powyższym przepisem, policjanta można zwolnić ze służby w Policji, gdy wymaga tego "ważny interes służby". Pojęcie "ważnego interesu służby" nie zostało bliżej określone. W praktyce na podstawie tego przepisu dokonuje się zwolnień takich funkcjonariuszy, którzy w ocenie przełożonych nie powinni z przyczyn pozamerytorycznych pełnić dalej służby. Podkreślono, że użycie w przepisie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy "można zwolnić" oznacza, że zwolnienie takie ma charakter fakultatywny i pozostawione zostało tzw. uznaniu administracyjnemu. Stąd też decyzja podejmowana na podstawie tego przepisu powinna uwzględniać zarówno interes społeczny, jak i słuszny interes skarżącego (art. 7 k.p.a.). Ma to szczególne znaczenie w sytuacji, gdy ustawodawca używa określeń prawnie nie zdefiniowanych (tzw. wyrażeń nieostrych) np. w postaci "ważnego interesu służby". Komendant Policji wydając rozkaz nr [...] z dnia [...].10.2016 r. powinien brać pod uwagę zarówno interes społeczny, który utożsamia z ważnym interesem służby, jak i słuszny interes policjanta. W przedmiotowej sprawie Komendant Wojewódzki Policji w [...] wydając rozstrzygnięcie w sprawie uwzględnił jedynie ważny interes służby, wskazując na trudności w realizacji ustawowych zadań, które są skutkiem jej absencji. Brak jest wyjaśnienia przyczyn nie podjęcia przez przełożonych skarżącej przez tak długi okres czynności, które umożliwiłyby jej pełnienie służby bez wpływu na przebieg jej rehabilitacji i do chwili obecnej nie miała szansy na pełnienie służby przy jednoczesnym kontynuowaniu rehabilitacji. Komendant Wojewódzki Policji w [...] nie wziął pod uwagę również faktu, iż zwalniając ją z obowiązku pełnienia służby, faktycznie obarczy ją konsekwencjami zaniechań osób odpowiedzialnych za organizację pracy w strukturach Policji. Takie działanie może negatywnie oddziaływać na realizację zadań przez pozostałych w służbie funkcjonariuszy. Brak poczucia stabilności zatrudnienia, brak pewności, iż w przypadku utraty zdolności do wykonywania czynności na powierzonym stanowisku, funkcjonariusz nie będzie miał możliwości kontynuowania pracy w strukturach Policji, tym samym możliwości zarobkowania, może mieć negatywny wpływ w jakość wykonywania przez funkcjonariuszy zadań im powierzonych, którzy obawiając się konsekwencji jakie będą musieli ponieść w związku z problemami zdrowotnymi, będą wykonywać powierzone im zadania stawiając na pierwszym miejscu dobro własne, a dopiero w dalszej kolejności służbę społeczności, mającą zapewnić bezpieczeństwo i porządek publiczny. Taka postawa funkcjonariuszy z pewnością będzie miała bezpośrednie przedłożenie na globalną ocenę realizacji zadań do których wykonywania została powołania Policja. Powyższe w pełni uzasadnia zarzut nierozpatrzeniu zebranego w sprawie materiału dowodowego i brania pod uwagę jedynie okoliczności niekorzystnych dla niej. Zaniechanie wnikliwego i wyczerpującego rozpatrzenia zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, doprowadziło w konsekwencji do przyjęcia, iż zaistniały przesłanki uzasadniające zwolnienie jej ze służby w Policji, w sytuacji gdy faktycznie takich przesłanek było brak. Przesłanka "ważnego interesu służby" wymaga konkretyzacji w każdej sprawie. Należy ją tym samym badać i oceniać indywidualnie z uwzględnieniem realiów konkretnej sprawy. Organ stosujący prawo ma tu pewną swobodę w zakresie oceny stanu faktycznego i konkluzji wynikających z tej oceny. Przyznanie uprawnionemu organowi takiej swobody nie oznacza jednak dowolności w ocenie stanu faktycznego. Organ stosujący prawo zobligowany jest do wyjaśnienia i przeanalizowania wszystkich okoliczności istotnych w sprawie, a następnie szczegółowego i przekonującego uzasadnienia poprawności przyjętego przez siebie sposobu rozumienia określonego pojęcia. Z kolei przechodząc do kwestii nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności jak powszechnie się wskazuje, wykonanie decyzji nieostatecznej ma charakter wyjątkowy, dlatego też przesłanki nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności poddawane są ścisłej wykładni. Jedną z tych przesłanek jest "niezbędność" niezwłocznego wprowadzenia rozstrzygnięcia decyzji w życie. Odwołując się do wskazanego pojęcia podkreśla się, że może to nastąpić wówczas, gdy w danym czasie i w danej sytuacji nie można się obejść bez wykonania praw lub obowiązków, o których rozstrzyga się w decyzji, ponieważ zwłoka w ich wykonaniu zagraża dobrom chronionym, określonym w art. 108 § 1 k.p.a. W jej ocenie brak było podstaw do nadania rozkazowi nr [...] z dnia [...] października 2016 r. rygoru natychmiastowej wykonalności z uwagi na ważny interes społeczny tożsamy z interesem służby tj. zapewnienia właściwego funkcjonowania Policji i wykonywania jej ustawowych zadań, albowiem jest ona zdolna do pełnienia służby z ograniczeniem, jest i była gotowa do podjęcia jej wykonywania, wielokrotnie w czasie rehabilitacji powracała do jej pełnienia, jednakże z uwagi na zaniechanie działań osób odpowiedzialnych za organizację pracy w strukturach Policji, nie miała możliwości jej podjęcia bez negatywnego wpływu na kontynuowaną przez nią rehabilitację. Nieprzydzielenie jej do wykonywania zadań, które umożliwiałyby jej kontynuowanie rehabilitacji, było bezpośrednią przyczyną absencji. Stosownie do art. 108 § 1 k.p.a., organ w ramach tzw. uznania administracyjnego, ale nie dowolnie, w zależności od okoliczności sprawy, rozstrzyga w kwestii natychmiastowego wdrożenia decyzji w życie. Instytucja przewidziana w art. 108 § 1 k.p.a. ma charakter wyjątku od zasady niewykonywania decyzji nieostatecznych, dlatego przesłanki uzasadniające rygor natychmiastowej wykonalności muszą być poddawane ścisłej wykładni. Omawiany rygor może być nadany decyzji tylko w sytuacji, gdy jest to niezbędne dla ochrony wartości wskazanych w art. 108 § 1 k.p.a. Niezwłoczne wdrożenie decyzji w życie będzie niezbędne wówczas, gdy nie można się obejść w danym czasie istniejącej sytuacji bez natychmiastowego wykonania praw lub obowiązków, o których rozstrzyga się w decyzji, ponieważ zwłoka w ich wykonaniu zagraża dobrom chronionym. Organ administracji działa wobec tego w sytuacji, która ma znamiona stanu nagłej konieczności administracyjnej. W niniejszej sprawie w uzasadnieniu zaskarżonego rozkazu personalnego Komendant nie wskazał na żadne okoliczności świadczące o tym, iż zwłoka w wykonaniu decyzji zagraża dobrom chronionym. Nie wskazał w jaki sposób niewykonanie decyzji zagraża dobrom chronionym, a także nie wskazał o jakie dobra chronione chodzi. Wykonanie decyzji nieostatecznej ma charakter wyjątkowy, dlatego też przesłanki nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności nie mogą być interpretowane rozszerzająco, lecz muszą być poddawane wykładni ścisłej. Odwołując się do pojęcia "niezbędności" niezwłocznego działania, ustawodawca uznaje, że może to nastąpić wówczas, gdy w danym czasie i w danej sytuacji nie można się obejść bez wykonania praw lub obowiązków, o których rozstrzyga się w decyzji, ponieważ zwłoka w ich wykonaniu zagraża dobrom chronionym, określonym w art. 108 § 1 k.p.a. Zagrożenie to musi mieć realny charakter i nie może być tylko prawdopodobne, a okoliczność ta musi być uwidoczniona w uzasadnieniu postanowienia o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie, wskazując na dotychczasowe ustalenie faktyczne i prawne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 1066), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości m.in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Innymi słowy, wojewódzki sąd administracyjny nie orzeka co do istoty sprawy w zakresie danego przypadku, lecz jedynie kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w tym postępowaniu, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego. Skarga analizowana pod tym kątem podlega oddaleniu, bowiem zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z prawem. Stosownie do treści art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 1782), który był podstawą materialnoprawną zaskarżonego rozkazu personalnego, policjanta można zwolnić ze służby w przypadku, gdy wymaga tego ważny interes służby. Wobec faktu, że w przepisie tym użyto określenia "można", to przesądza to, iż rozkaz personalny o zwolnieniu ze służby ma charakter uznania administracyjnego. W judykaturze uznaje się, że decyzja uznaniowa pozostaje wprawdzie pod kontrolą Sądu, jednak zakres tej kontroli jest ograniczony, bowiem sprowadza się ona do zbadania, czy zaskarżona decyzja nie nosi cech dowolności, tj. czy organ administracji wybrał prawnie dopuszczalny sposób rozstrzygnięcia oraz czy wyboru takiego dokonał po ustaleniu i rozważeniu okoliczności istotnych dla sprawy. W takich przypadkach kontrola dotyczy procesu wydania decyzji, tj. spełnienia przez organ wymogów proceduralnych, ustalania stanu faktycznego jako elementu tego procesu oraz oceny faktów, które z punktu widzenia obowiązujących przepisów mogą mieć w danej sprawie istotne znaczenie prawne. Dotyczy ona zatem tej części treści decyzji uznaniowej, która jest powiązana z określonymi i ostrymi kryteriami prawnymi. Natomiast nie obejmuje ona tej części treści rozstrzygnięcia, która wiąże się z realizowaniem określonej polityki administracyjnego stosowania prawa (celowości administracyjnej, czy roli słuszności w kształtowaniu treści decyzji) w ramach luzów decyzyjnych stworzonych przez podstawy decyzji uznaniowej. W tego typu sprawach sądy administracyjne badają jedynie, czy organy w konkretnej sprawie nie przekroczyły granic uznania, tzn. czy ich decyzja nie jest arbitralna lub podjęta przy użyciu niedozwolonych kryteriów. Reasumując, Sądy nie mogą wkraczać w kompetencje organów i oceniać słuszności realizowanej przez nie, w tej konkretnej sprawie, "polityki" kadrowej. Kontrola sądowa decyzji uznaniowych zmierza tym samym do ustalenia, czy na podstawie obowiązujących przepisów prawa dopuszczalne było wydanie decyzji, czy organ przy jej wydaniu nie przekroczył granic uznania administracyjnego oraz czy uzasadnił rozstrzygnięcie dostatecznie zindywidualizowanymi przesłankami, w ten sposób, aby nie można mu było zarzucić dowolności. Badaniu podlega zatem, czy przy podjęciu decyzji została spełniona, zawarta w art. 7 k.p.a., powinność uwzględnienia słusznego interesu społecznego i słusznego interesu strony, przy czym zaakceptowanie zakresu, w jakim organ uczynił użytek z przyznanego mu uprawnienia, zależy od ustalenia, czy stan faktyczny sprawy został ustalony i wszechstronnie wyjaśniony w świetle wszystkich przepisów prawa materialnego, mających zastosowanie w sprawie (vide m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego o sygn. akt I OSK 464/15). Tymczasem badając zaskarżony i poprzedzający go rozkaz personalny, Sąd nie dopatrzył się przekroczeniem granic uznania administracyjnego, bowiem organ użył prawnie dopuszczalnego sposobu rozstrzygnięcia i co w konsekwencji nie świadczy o dowolności. Wskazany już wyżej przepis art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji stanowi o możliwości zwolnienia funkcjonariusza Policji ze służby, gdy wymaga tego ważny interes służby. Choć prawodawca w ustawie o Policji nie określił, co należy rozumieć przez pojęcie "ważny interes służby", to jednak nie powinno budzić wątpliwości, że chodzi tu o dobro interesu służby, rozumianego jako interes społeczny. Brak jest jednocześnie jakichkolwiek wskazówek dotyczących interpretacji pojęcia "ważny interes służby" co oznacza, że istnienie przesłanki ważnego interesu służby musi być rozważane na tle stanu faktycznego konkretnej sprawy. Niezbędne jest przy tym wykazanie realnie istniejącej przyczyny lub szeregu okoliczności bądź zdarzeń świadczących o tym, że dalsze pozostawienie policjanta w służbie, nie jest możliwe. Stwierdzenie nieprzydatności policjanta do służby nie musi ograniczać się – co należy szczególnie zaakcentować – do przypadków naruszenia obowiązków służbowych ani innych zachowań zawinionych lub niezgodnych z prawem. Innymi słowy, zwolnienie ze służby w Policji ze względu na ważny interes służby nie musi mieć absolutnie charakteru represyjnego, a ze skargi zdaje przebijać ten element. Może być ono uzasadnione również każdym innym zachowaniem policjanta w służbie lub poza nią, o ile takie zachowanie uniemożliwia kontynuowanie służby bez uszczerbku dla jej ważnych interesów (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 kwietnia 1999 r. sygn. akt II SA 426/99, Lex nr 47389). Pojęcie ważnego interesu służby można również łączyć z koniecznością realizacji przez struktury policyjne podstawowych zadań Policji, o których mowa w ustawie (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 marca 1995 r. sygn. akt II SA 1802/94). Ważny interes służby obejmuje więc przyczyny zarówno obiektywne, jak i subiektywne. Może mieć on charakter mieszany, jednak nieobjęty zakresami ustawodawczymi innych przepisów regulujących odrębne przesłanki zwolnieniowe (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 września 1993 r. sygn. akt I SA 1645/93 i z dnia 3 kwietnia 2000 r. sygn. akt II SA 2629/99). Wskazać dalej należy, że z uwagi na nieporównywalność sytuacji faktycznych, jakie mogą zaistnieć, użycie przez ustawodawcę zwrotu niedookreślonego "ważny interes służby" jest w pełni uzasadnione. W ocenie doktryny, "nieostrość nazw (jako szczególny przejaw ich niedookreśloności) nie jest traktowana w tekście prawnym jako wada. Wręcz przeciwnie – może być z powodzeniem stosowana jako świadomie przyjęty środek uelastycznienia tekstu przez stworzenie swoistego luzu decyzyjnego" (S. Wronkowska, M. Zieliński, Komentarz do zasad techniki prawodawczej, Warszawa 2004, s. 280). Ustawodawca, używając takiego sformułowania, pozwala zatem organom Policji na odpowiednią ocenę stanu faktycznego, by w konsekwencji organy te mogły zdecydować o celowości dalszego trwania stosunku służbowego. Z pewnością więc ustawodawca dostrzega potrzebę ochrony interesu służby (interesu społecznego), jako interesu nadrzędnego, dając jednocześnie właściwym organom możliwość oceny każdego indywidualnego przypadku. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 21 kwietnia 1994 r. o sygn. akt II SA 426/99 (publ. LEX nr 47389) wyraził pogląd, że stwierdzenie nieprzydatności policjanta do służby w Policji nie musi ograniczać się do przypadków naruszenia obowiązków służbowych. Może być również uzasadnione każdym innym zachowaniem policjanta, które uniemożliwia kontynuowanie służby bez uszczerbku dla jej ważnych interesów. W rozpoznawanej sprawie przesłanka zwolnienia ze służby w Policji z uwagi na ważny interes służby została wystarczająco wykazana. Absencja chorobowa skarżącej M. S. w służbie rozpoczęła się w dniu [...] maja 2013 r. i trwała, z przerwami do [...] lipca 2016 r., tj. przez okres ponad 370 dni. Należy przy tym zauważyć, że skarżąca rozpoczęła służbę w Policji [...] maja 2012 r. i jak słusznie zauważył organ, jej nieobecność w czteroletniej służbie wynosił ¼ tego okresu. Nie można również przejść obojętnie obok faktu, że orzeczeniem Centralnej Komisji Lekarskiej MSWiA skład orzekający w [...] z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...], skarżąca uznała za zdolną do służby w Policji z ograniczeniem, czasowo niezdolną do pełnienia służby na ostatnio zajmowanym stanowisku i w uzasadnieniu orzeczenia stwierdzono, iż "przeciwwskazana jest praca z narażeniem na obciążenie kręgosłupa (dźwiganie, gwałtowne zmiany pozycji, nagłe zmiany ułożenia tułowia)". W tej sytuacji Komendant Miejski Policji w [...] rozkazem personalnym z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...], z dniem [...] lipca 2016 r. zwolnił skarżącą z zajmowanego stanowiska i z dniem [...] lipca 2016 r. przeniósł do dyspozycji przełożonego właściwego w sprawach osobowych, zaś Komendant Wojewódzki Policji w [...] rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] sierpnia 2016 r., utrzymał w mocy wskazane powyżej rozstrzygnięcie. Ponadto wobec treści orzeczenia komisji, przełożony zwrócił się do jednostek organizacyjnych Policji województwa [...] oraz do naczelnika Wydziału Kadr i Szkolenia Komendy Wojewódzkiej w [...] z prośbą o wskazanie, czy w jednostkach tych istnieje możliwość pełnienia służby przez skarżącą z ograniczeniami wskazanymi w orzeczeniu komisji lekarskiej, na co otrzymał – co wskazano już w stanie faktycznym niniejszej sprawy – odpowiedź negatywną. Nie można również nie zauważyć, że w macierzystej jednostce skarżącej, inspektor bezpieczeństwa i higieny pracy oraz ppoż. w piśmie z dnia [...] lipca 2016 r. stwierdził, że brak jest stanowisk, na których skarżąca mogłaby pełnić służbę z powyższymi ograniczeniami. Wskazać również należy, że z uwagi na absencję chorobową, Komendant Miejsko Policji w [...], trzykrotnie przedłużał okres służby przygotowawczej skarżącej. Z tych zatem powodów nie sposób zgodzić się z zarzutem o konieczności zawieszenia postępowania ze względu na konieczność ustalenie możliwości wykonywania przez skarżącą obowiązków na innym stanowisku służbowym. Wszak – co już wyżej wykazano – takie ustalenia były wykonywane przez przełożonego. Jakkolwiek korzystanie ze zwolnień lekarskich w okresie choroby, samo w sobie nie musi jeszcze przemawiać za koniecznością rozwiązania stosunku służbowego z funkcjonariuszem ze względu na ważny interes służby i w rozpoznawanej sprawie nie było kontestowane przez przełożonych, to jednak tego rodzaju postępowanie funkcjonariusza Policji nie może zostać niezauważone w aspekcie interesu służby, który – mierzony interesem społecznym – jako ważny, winien determinować podejmowaną decyzję zwolnieniową, jak to miało miejsce w niniejszej sprawie. Funkcjonariusz Policji, który nie podejmuje służby i nie wykonuje obowiązków służbowych z uwagi na przebywanie na zwolnieniach lekarskich, a ponadto w świetle orzeczenia Komisji Lekarskiej wykazującego ograniczoną zdolność do pełnienia służby, dla którego nie można znaleźć odpowiedniego stanowiska ze względu na stan zdrowia, nie może skutecznie powoływać się na swój interes. Jego postępowanie wpływa bowiem negatywnie na organizację służby i jej dobro oceniane przez pryzmat zadań Policji. Tym samym nie sposób podzielić zarzutu naruszenia art. 108 § 1 k.p.a. Nie bez znaczenia są tu względy wynikające z konieczności zapewnienia prawidłowego funkcjonowania danej jednostki (ciągłe przebywanie na zwolnieniach lekarskich, z pewnością dezorganizuje służbę), jak i najefektywniejszego wykorzystania przydzielonych etatów, co niewątpliwie odpowiada intencjom prawodawcy w zakresie ochrony interesu służby (interesu społecznego), i nie można tego rodzaju ocen postrzegać w kategoriach łamania zasad procedury administracyjnej. W przypadku częstych zwolnień lekarskich, przy jednoczesnym ograniczeniu do pełnienia służby, to interes służby winien górować nad indywidualnym interesem funkcjonariusza (art. 7 k.p.a.), gdyż znaczenie tego rodzaju zachowań, zwłaszcza w odbiorze społecznym – co do zasady – negatywnym, wpływa niekorzystnie na wizerunek organów Państwa, co tym bardziej uzasadnia nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Oceniając, czy w rozpoznawanej sprawie organ Policji zachował warunki do wydania decyzji uznaniowej, należy stwierdzić, że słuszny interes skarżącej (art. 7 k.p.a.) nie stoi w sprzeczności z podjętym rozstrzygnięciem, zaś argumentacja funkcjonariuszki kwestionującej przedmiotowy rozkaz, nie góruje nad interesem służby (interesem społecznym). Organ Policji mógł zatem – zdaniem Sądu – zwolnić skarżącą ze służby. Zaskarżony zatem rozkaz personalny w pełni odpowiada kryteriom uznania administracyjnego. W pierwszej kolejności na podkreślenie zasługuje, że zaskarżone rozstrzygnięcie zostało uzasadnione przesłankami dostatecznie zindywidualizowanymi. Organ szczegółowo wyjaśnił stan faktyczny sprawy. Wbrew twierdzeniom skarżącej dokumentacja zgromadzona w aktach postępowania potwierdza opisany przez organ stan faktyczny i odnosząc się do poczynionych ustaleń faktycznych, organ precyzyjnie wyjaśnił motywy rozstrzygnięcia, i tym samym decyzja nie nosi znamion dowolności, zaś przytoczona w uzasadnieniu argumentacja jest wyczerpująca i w pełni przekonywująca, co czyni zarzut naruszenia art. 7, 77 § 1 i 80 § 1 k.p.a. nieuzasadnionym. Organ odwoławczy dokonał samodzielnej oceny materiału dowodowego i przestrzegając zasady dwuinstancyjności ponownie rozpoznał sprawę. Podzielił przy tym pogląd organu I instancji, że zgłoszone przez skarżącego wnioski dowodowe nie mogły przyczynić się do wyjaśnienia okoliczności istotnych dla wydanego rozstrzygnięcia. Decyzja wydawana jest w indywidualnej sprawie i nie zachodzi potrzeba porównywania sytuacji różnych funkcjonariuszy, czy też warunków służby. Każdy stan faktyczny w innym zakresie może wypełniać przesłankę ważnego interesu służby. W rozpoznawanej sprawie ważny interes służby został prawidłowo określony i powiązany z sytuacją jaka powstała w miejscu pełnienia przez skarżącego służby z uwagi na długotrwałą nieobecność w służbie. Ponadto organ w sposób wnikliwy odniósł się do wniosków dowodowych skarżącego, wyczerpująco wskazując dlaczego nie mają one znaczenia dla istoty sprawy i Sąd ocenę organu w tym zakresie w pełni podziela. Istotne przy tym jest również i to, że organ zgromadził taki materiał dowodowy, którego drobiazgowa analiza stanowi dostateczne uzasadnienie podjętego rozstrzygnięcia. Skoro zatem organ ocenił, że materiał dowodowy, którym dysponuje jest wystarczający, nie był zobligowany do poszukiwania innych dowodów. Ponadto w rozkazach personalnych obu instancji nie jest brak konkretyzacji przesłanki zwolnienia ze względu na ważny interes służby w odniesieniu do indywidualnego przypadku skarżącego. Sytuacja w jednostce organizacyjnej skarżącego została dogłębnie zbadana i przeanalizowana, a wyniki tej analizy przedstawione w decyzji organu I instancji i zaaprobowane przez organ odwoławczy. Jak wskazał NSA w wyroku z 13 grudnia 2012 r. sygn. akt I OSK 733/12, absencja funkcjonariusza trwająca ponad 570 dni w sposób oczywisty musiała dezorganizować prace komórki organizacyjnej, w której pełnił on swoją służbę i w takiej sytuacji nie istniała potrzeba wykazywania w szczególny sposób tego faktu. Zatem wykazana już wyżej absencja skarżącej ponad wszelką wątpliwość – wbrew przekonaniu jej samej – przydzielony jej zakres obowiązków musiał zostać przejęty przez innych funkcjonariuszy, co precyzyjnie wykazał organ. Skoro w ocenie organu Policji, potrzeba realizacji nałożonych na skarżącą zadań przemawiała za tym, aby w inny sposób ukształtować sytuację kadrową tej formacji, to brak podstaw do przyjęcia, że była ona dowolna. Zarzuty podniesione w skardze mają w tym zakresie charakter jedynie polemiczny. Dodać również należy, że skarżąca przez okres korzystania ze zwolnień lekarskich otrzymywała uposażenie, co z pewnością mogło zostać ocenione jako nadużycie przysługujących jej uprawnień i nie pozostaje bez wpływu – co jest okolicznością notoryjnie znaną – na wizerunek Policji w odbiorze społecznym. Ze służbą w Policji wiążą się nie tylko uprawnienia ale i pewne ograniczenia, zwiększone obowiązki, zatem decyzji organu nie można zarzucić dowolności, zwłaszcza, gdy weźmie się pod uwagę konieczność prowadzenia takiej polityki kadrowej, która ma na celu zapewnienie przede wszystkim właściwej realizacji ustawowych zadań Policji, w tym sprawnego funkcjonowania poszczególnych jednostek, czy komórek organizacyjnych. Organy wystarczająco przekonująco uzasadniły dlaczego interes służby nie pozwala na pozostawienie skarżącej w tej służbie. Zatem Sąd w pełni podziela pogląd organu, że niezwykle istotne z punktu widzenia interesu służby, zwłaszcza patrząc przez pryzmat przywilejów, z których korzystają policjanci, jest to, aby osoby pełniące służbę w Policji w sposób należyty wykonywały przydzielone im obowiązki. Tymczasem skarżąca z uwagi na stan zdrowia, czy też na ograniczenia zdrowotne i brak stanowisk służbowych odpowiadających stanowi jej zdrowia, wykazuje zupełny brak dyspozycyjności, który niezależnie od przyczyny, jest w sposób oczywisty sprzeczny z interesem służby. Dlatego też okoliczność ta, jak też inne wskazane powyżej, została zasadnie potraktowana przez organ jako sprzeczna z ważnym interesem służby, co uzasadniało zastosowanie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Ponadto w rozpoznawanej sprawie organ wystąpił do organizacji związku zawodowego o wyrażenie opinii, przy czym w orzecznictwie ugruntowany jest pogląd, że art. 43 ust. 3 ustawy o Policji nie uzależnia dopuszczalności rozwiązania stosunku służbowego od uzyskania zgody związku zawodowego (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 stycznia 2015 r. sygn. akt I OSK 2149/13). Reasumując, tak długa absencja skarżącej i to jeszcze w służbie przygotowawczej, przy uwzględnieniu braku znalezienia dla niej odpowiedniego stanowiska służbowego z uwagi na ograniczenia zdrowotne, bez wątpienie dezorganizuje służbę w jednostce organizacyjnej skarżącej i obciąża innych policjantów zadaniami, które miałaby wykonywać skarżąca. Bez wątpienia również ciągłe zastępowanie skarżącej w służbie, rodzi konieczność modyfikacji grafiku służb, jak również powoduje mniej intensywne wykonywanie zadań przez macierzystą jednostkę organizacyjną skarżącej, a ponadto musi wpływać demoralizująco na innych funkcjonariuszy Policji. W tym miejscu zauważyć należy, że stosownie do treści art. 25 ustawy o Policji, służbę w Policji może pełnić obywatel polski, który m.in. posiada zdolność fizyczną do służby w formacjach uzbrojonych, podległych szczególnej dyscyplinie służbowej. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 i art. 132 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.), należało orzec jak w sentencji wyroku.