II SA/Wa 53/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Pisula – Dąbrowska, Sędziowie WSA Andrzej Kołodziej (spr.), Jacek Fronczyk, Protokolant Sekretarz sądowy Maria Zawada, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 kwietnia 2011 r. sprawy ze skargi H. F. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania pozwolenia na broń palną bojową do ochrony osobistej oddala skargę W dniu [...] stycznia 2010 r. H.F. zwrócił się do Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] o wydanie pozwolenia na broń palną bojową do ochrony osobistej. W uzasadnieniu wniosku powołał się na charakter wykonywanych obowiązków służbowych jako funkcjonariusz [...] Policji w S. oraz wynikających z nich zagrożeń. Podał, że brał udział w zatrzymaniach niebezpiecznych przestępców i zabezpieczaniu rozpraw sądowych. Wskazał, że posiada uprawnienia instruktora strzelań policyjnych. Wnioskodawca przesłuchany w charakterze strony podał, że z chwilą przejścia na emeryturę zostanie pozbawiony środka ochrony osobistej jaką jest broń służbowa, którą w chwili obecnej, po zakończeniu służby zabiera do domu i tam ją przechowuje. Komendant Wojewódzki Policji w [...] decyzją z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...] odmówił wydania H.F. pozwolenia na broń palną bojową do ochrony osobistej. Organ ustalił, że Prokuratura Rejonowa [...] oraz jednostka Policji z miejsca zamieszkania strony nie posiadają informacji wskazujących na stałe, realne i ponadprzeciętne zagrożenie jej bezpieczeństwa osobistego. Organ podniósł również, że wnioskodawca nie złożył raportu o zwolnienie ze służby. W ocenie organu I instancji, wskazywane przez stronę okoliczności, z których wywodzi ona potrzebę posiadania pozwolenia na broń palną bojową do ochrony osobistej nie przekonują o konieczności wyposażenia jej w to reglamentowane uprawnienie. Okoliczności wskazane przez stronę nie świadczą o istnieniu stałego, realnego i ponadprzeciętnego zagrożenia jej życia lub zdrowia. Wnioskodawca ubiega się o pozwolenie na broń do ochrony osobistej wyłącznie w celach prewencyjnych, tj. na wypadek, gdyby w bliżej nieokreślonej przyszłości, życie i zdrowie jego i członków rodziny, mogły znaleźć się w niebezpieczeństwie. Subiektywne poczucie zagrożenia nie stanowi w ocenie organu wystarczającej przesłanki do wydania pozwolenia na broń. Kontakty z grupami przestępczymi, jakie wnioskodawca miał w czasie służby, w tym dokonywane zatrzymania nie uzasadniają wydania pozwolenia na indywidualne posiadanie broni. W odwołaniu od wymienionej decyzji, wnioskodawca ponownie podał, że jest funkcjonariuszem [...] Policji i brał udział w zatrzymywaniu przestępców ze zorganizowanych grup o charakterze zbrojnym, ich konwojowaniu i zabezpieczeniu rozpraw sądowych z ich udziałem. Część z tych przestępców jest już na wolności lub wkrótce będzie wolna, a tożsamość strony jest im znana. Jako funkcjonariusz [...] występował zawsze w kominiarce podczas zatrzymań i zabezpieczenia rozpraw sądowych, ale już podczas, np. szkoleń z zakresu zagrożeń bombowych dla osób cywilnych, pokazów broni czy też licznych pokazów robota pirotechnicznego kominiarki nie miał. Stwierdził też, że w bieżącym roku nabył uprawnienia emerytalne i w każdej chwili może podjąć decyzję o odejściu ze służby, a pytanie organu I instancji czy złożył już taki raport uważa za niezwiązany ze sprawą. Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] października 2010 r. nr [...] utrzymał w mocy wymienioną wyżej decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu podał, że przepis art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji stanowi, iż pozwolenie wydaje się, jeżeli okoliczności, na które powołuje się osoba ubiegająca się o nie uzasadniają jego wydanie. Ustawa nie zawiera, nawet przykładowego, katalogu tych okoliczności (także w odniesieniu do pozwolenia na broń bojową do ochrony osobistej), a więc wolą ustawodawcy było pozostawienie tej kwestii do oceny właściwym w sprawach wydawania pozwoleń organom Policji. Organ stwierdził, że prawo do posiadania broni palnej należy przyznać osobie, która wykaże, że ma potwierdzoną uzasadnionymi okolicznościami ponadprzeciętną na tle innych osób, znajdujących się w podobnej sytuacji, potrzebę jej posiadania. W przypadku broni palnej bojowej do ochrony osobistej potrzebę taką potwierdza istnienie stałego, realnego i ponadprzeciętnego na tle innych osób, znajdujących się w podobnej sytuacji, zagrożenia dla bezpieczeństwa osobistego wnioskodawcy. Przesłanki powyższe muszą istnieć łącznie, a zagrożenie wynikać z obiektywnych okoliczności. Policjant, z samej tylko racji wykonywanego zawodu, może być i często jest, narażony na niebezpieczeństwo zamachu na jego życie i zdrowie, niezależnie od tego, jaką konkretnie pełni funkcję. Dlatego ustawodawca wyposażył go m.in. w broń palną bojową - służbową, którą winien nosić podczas wykonywania obowiązków służbowych. Bronią tą mogą także dysponować - w myśl zarządzenia Komendanta Głównego Policji Nr [...] z dnia [...] marca 2010 r., zmieniającego zarządzenie Nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia [...] maja 2000 r. w sprawie szczegółowych zasad przyznawania i użytkowania broni palnej przez policjantów, nie tylko po służbie, ale i w okresach urlopu oraz zwolnienia lekarskiego. Strona, co wynika z jej zeznania, z możliwości tych korzysta (k. 22). Organ stwierdził, że ustawa o broni i amunicji nie przewiduje wyłączenia funkcjonariuszy państwowych formacji uzbrojonych, w tym Policji w sprawach o wydanie pozwolenia na broń palną bojową do ochrony osobistej spod dyspozycji art. 10 ust. 1, więc w tym zakresie podlegają oni takim samym rygorom, jak pozostali obywatele. Ubiegając się o wydanie pozwolenia na broń palną do ochrony osobistej muszą zatem wykazać, że znajdują się w sytuacji szczególnego i realnego zagrożenia. W ocenie organu, przyznawanie każdej osobie, która subiektywnie czuje się zagrożona zamachem na jej bezpieczeństwo osobiste, prawa do dysponowania bronią, stałoby w rażącej sprzeczności z reglamentacyjnym charakterem ustawy o broni i amunicji. Zagrożenie osobiste wnioskodawcy może wynikać z rodzaju wykonywanej przez niego pracy lub charakteru zajęcia, a także innej szczególnej sytuacji wyróżniającej go z ogółu społeczeństwa, ale musi mieć ono charakter stały i rzeczywiście występować. Strona powołała się na pełnioną służbę w [...] Policji oraz specyfikę wykonywanych w jej ramach zadań i z tego tytułu wywodzi ewentualne niebezpieczeństwo zamachu na swoje życie i zdrowie, a dodatkowo z możliwości rozpoznania przez przestępców, ponieważ czasami, tj. przy wykonywaniu innych obowiązków służbowych, występowała po cywilnemu. Tego rodzaju okoliczności są, zdaniem organu, wpisane w ryzyko wykonywanego zawodu, a policjanci z mocy samej ustawy o Policji są wyposażeni w broń służbową dla odparcia ewentualnych zamachów, także na ich życie lub zdrowie. Komendant Główny Policji stwierdził, że strona nigdy - czy to wykonując zadania służbowe, czy poza godzinami służby - nie znalazła się w sytuacji realnego zagrożenia jej życia lub zdrowia. Nigdy też nie zgłaszała swoim przełożonym o możliwości zamachu na te dobra, a organ I instancji też takich zdarzeń nie ustalił. Tymczasem zagrożenie musi być ponadprzeciętne, wyróżniające daną osobę z ogółu obywateli znajdujących się w podobnej sytuacji życiowej, faktyczne, a nadto stałe i obiektywnie istniejące. Okoliczności, na które powołuje się strona, wynikają z jej przekonania o potencjalnym zagrożeniu, które może wystąpić w bliżej nieokreślonym czasie i miejscu, co - w świetle przepisu art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji - nie stanowi przesłanki do przyznania jej prawa do broni palnej bojowej. Ponadto organ wskazał, że wydaniu stronie pozwolenia na broń palną do ochrony osobistej sprzeciwia się interes społeczny. Wobec bowiem braku okoliczności świadczących o niezbędnej konieczności wyposażenia strony w ten środek ochrony, organ rozstrzygający musi mieć na względzie ochronę bezpieczeństwa i porządku publicznego, której istotą - wynikającą także z reglamentacyjnego charakteru samej ustawy o broni i amunicji (dostęp do broni jest bowiem ograniczony z woli samego ustawodawcy) - jest, aby pozwoleń na broń nie było więcej, niż to wynika z oczywistej potrzeby, określonej celem, do którego broń ma być używana. Odnosząc się do argumentacji strony w kwestii ewentualnego odejścia na emeryturę Komendant wyjaśnił, że organ administracji orzeka w sprawie na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie decyzji. Dlatego sam zamiar odejścia ze służby w Policji, czy tylko nabycie częściowych uprawnień emerytalnych z tytułu 15 letniego okresu pełnienia służby, nie tworzą podstaw do przyznania stronie prawa do prywatnej broni bojowej do ochrony osobistej. Natomiast faktyczne przejście na emeryturę i związana z tym konieczność oddania broni służbowej, może w świetle realizowanych przez stronę zadań służbowych stanowić podstawę do oceny stopnia osobistego zagrożenia strony. Decyzja Komendanta Głównego Policji stała się przedmiotem skargi H.F. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżący wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji zarzucił jej, 1. naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 10 ust. 1 w zw. z. art. 10 ust. 3 pkt 1 ustawy o broni i amunicji, poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że termin "uzasadnione okoliczności" usprawiedliwiające wydanie pozwolenia na broń dla celów ochrony osobistej, oznacza konieczność zaistnienia stałego, realnego i ponadprzeciętnego na tle innych osób znajdujących się w podobnej sytuacji zagrożenia dla bezpieczeństwa osobistego wnioskodawcy, przy nadaniu trzeciej z wymienionych przesłanek zawężonego charakteru; 2. naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 10 ust. 1 w zw. z art. 10 ust. 3 pkt 1 ustawy o broni i amunicji poprzez jego niezastosowanie będące następstwem błędnej jego wykładni skutkującej przyjęciem , że termin "uzasadnione okoliczności" nie znajduje odzwierciedlenia na gruncie niniejszej sprawy; 3. naruszenie art. 11 k.p.a. poprzez: ograniczenie się przez organ do samego stwierdzenia, iż w niniejszej sprawie nic zaistniały przesłanki uzasadniające wydanie decyzji pozytywnej, bez jednoczesnego wyjaśnienia stronie pojęcia zastosowanych przez organ i mających istotne znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy nieostrych oraz skrajnie ocennych kryteriów i w konsekwencji nie wyjaśnienia zasadności przesłanek, którymi kierował się organ wydając decyzje odmowną; ograniczenie się przez organ do samego stwierdzenia, iż wydaniu skarżącemu pozwolenia na broń sprzeciwia się interes społeczny, bez jednoczesnego wyjaśnienia podstaw powyższych twierdzeń i w konsekwencji nie wyjaśnienia zasadności przesłanek, którymi kierował się organ wydając decyzje odmowną. Według skarżącego, wśród wskazanych przez organ kryteriów, warunek realności zagrożenia znajduje uzasadnienie w brzmieniu art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji, jako odbicie cechy obiektywności faktów. Również warunek ciągłości zagrożenia może być zrozumiały, jeśli przyjmie się, iż już samo przejście procedury prowadzącej do wydania decyzji odnośnie pozwolenia na broń musi determinować trwanie zagrożenia przez określony czas. Nie sposób jednak, w jego ocenie, zgodzić się z trzecim powołanym przez organ kryterium. Jest ono zbyt restrykcyjne i niezasadnie zawęża zakres zdarzeń spełniających zdaniem skarżącego przesłankę uzasadnionych okoliczności. Skarżący podniósł również, iż organ w żaden sposób nie wyjaśnił jak należy rozumieć zastosowane przez niego kryteria i kiedy jego zdaniem zaistniałoby realne i ponadprzeciętne zagrożenie uzasadniające wydanie pozwolenia na broń. Organ ograniczył się jedynie do samego stwierdzenia braku spełnienia przesłanki, co zdaniem skarżącego stanowi naruszenie zasady przekonywania, do której odwołuje się art. 11 kpa. H.F. nie zgodził się również ze stanowiskiem organu, aby wydanie stronie pozwolenia na broń pozostawało w sprzeczności z interesem społecznym. Zarzucił, że organ nie wyjaśnił, na czym ten konflikt interesów miałby polegać. Nie wskazał konkretnych zachowań, czy zdarzeń z udziałem skarżącego, które zagrażałyby porządkowi publicznemu i tym samym, z uwagi na konieczność ochrony tych wartości, wyłączały możliwość wydania decyzji zgodnej z wnioskiem skarżącego. Ponadto powoływanie się przez organ na ochronę bezpieczeństwa i porządku publicznego jako jednej z przesłanek uzasadniających wydanie decyzji odmownej, budzi istotne wątpliwości, zwłaszcza w świetle wykonywanego przez skarżącego zawodu oraz faktu posiadania przez wymienionego broni służbowej. Zdaniem skarżącego stanowi to naruszenie obowiązującej w postępowaniu administracyjnym zasady przekonania oraz zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa (art. 8 k.p.a.), a także wskazuje na arbitralny charakter zapadłego w sprawie rozstrzygnięcia. Komendant Główny Policji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, stwierdzając, że przy wydaniu zaskarżonej decyzji nie nastąpiło naruszenie prawa materialnego i procesowego. Organ podkreślił, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie potwierdza, aby życie i zdrowie skarżącego znajdowały się w stałym, realnym i ponadprzeciętnym zagrożeniu bezprawnym zamachem, a stopień tego zagrożenia wyróżniał wymienionego na tle innych obywateli znajdujących się w podobnej sytuacji. Za niezasadne organ uznał zarzuty naruszenia art. 11 k.p.a. Podniósł, że materiał dowodowy zebrany został w sposób wyczerpujący, a następnie dokonano wnikliwej analizy wszystkich dowodów. Ocena materiału dowodowego znalazła odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji, zgodnie z dyspozycją art. 107 § 3 k.p.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Stosownie do treści art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Skarga oceniana według powyższych kryteriów nie zasługuje na uwzględnienie. Podstawą materialnoprawną zaskarżonej decyzji jest przepis art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (t.j. Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.), który stanowi, że właściwy organ Policji wydaje pozwolenie na broń, jeżeli okoliczności, na które powołuje się osoba ubiegająca się o pozwolenie, uzasadniają jego wydanie. Jego treść nie określa przy tym nawet przykładowo, jakie to okoliczności faktyczne przemawiają za wydaniem pozwolenia na broń, pozostawiając tę kwestię ocenie organów Policji, które w ramach przyznanych uprawnień samodzielnie, z uwzględnieniem swego doświadczenia, oceniają, czy powołane przez wnioskodawcę konkretne okoliczności faktyczne, są okolicznościami uzasadniającymi wydanie pozwolenia na broń palną. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym powszechny jest pogląd, że okolicznością faktyczną uzasadniającą wydanie pozwolenia na broń palną do ochrony osobistej jest szczególne zagrożenie życia lub zdrowia wnioskodawcy, bądź członków jego rodziny. Zagrożenie to musi mieć przy tym charakter realny, stały, ponadprzeciętny i obiektywny, a nie wynikać li tylko z jego subiektywnych odczuć (por. wyroki NSA: z dnia 16 lipca 2003 r., sygn. akt III SA 2534/01, z dnia 24 września 2003 r., sygn. akt III SA 2826/01, z dnia 10 grudnia 2003 r., sygn. akt III SA 122/02, a także wyrok WSA w Warszawie z dnia 17 marca 2005 r., sygn. akt VI SA/Wa 1056/04). Należy podkreślić, że decyzja w przedmiocie pozwolenia na broń nie ma charakteru uznaniowego, lecz nosi cechy decyzji związanej, gdyż organ Policji ma obowiązek wydania pozwolenia na broń w przypadku zaistnienia okoliczności uzasadniających jego wydanie. Musi więc w toku postępowania administracyjnego ustalić, czy niezbędna przesłanka "okoliczności uzasadniających wydanie pozwolenia na broń" rzeczywiście jest spełniona. Rolą zaś sądu administracyjnego jest ocena, czy ustalenia organów Policji w tym zakresie nie noszą cech dowolności. Trzeba jednocześnie zauważyć, że z treści obowiązujących w Rzeczypospolitej Polskiej przepisów prawa nie można wywieść powszechnego prawa obywateli do posiadania broni. Prawo to nie zostało bowiem zaliczone do wolności i praw osobistych w świetle Konstytucji RP, a wręcz przeciwnie, posiadanie broni w polskim systemie prawnym jest uprawnieniem wyjątkowym. Posiadanie i używanie broni i amunicji stanowi tradycyjnie sferę daleko idącej reglamentacji administracyjnoprawnej. Oznacza to, że dostęp jednostki do broni poddany jest istotnym ograniczeniom, co wynika zarówno z monopolu państwa na stosowanie środków przemocy, jak i potrzeby zapewnienia bezpieczeństwa i porządku publicznego (por. wyrok NSA z dnia 13 października 2005 r., sygn. akt II OSK 97/05). Zatem wydanie pozwolenia na broń palną do ochrony osobistej musi być w każdym indywidualnym przypadku poprzedzone przede wszystkim wnikliwym i wyczerpującym zbadaniem, czy istotnie ubiegający się o jego wydanie należy do kategorii osób znajdujących się w sytuacji realnego zagrożenia życia lub zdrowia swojego bądź członków rodziny. W niniejszej sprawie ustalony przez organy Policji stan faktyczny nie budzi wątpliwości, a dokonana na tej podstawie ocena, iż skarżący nie spełnia przesłanki występowania wobec niego lub członków jego rodziny realnego i obiektywnego zagrożenia życia lub zdrowia, jest w pełni uzasadniona. Realną obawę zagrożenia życia lub zdrowia przy ubieganiu się o wydanie pozwolenia na posiadanie broni palnej do ochrony osobistej H.F. wywiódł z faktu, iż jest funkcjonariuszem [...] Policji w S., brał udział w zatrzymaniach niebezpiecznych przestępców (którzy obecnie wychodzą lub w nieodległym czasie wyjdą na wolność) i zabezpieczaniu rozpraw sądowych, zaś z chwilą przejścia na emeryturę, do której nabędzie wkrótce uprawnienia, zostanie pozbawiony środka ochrony osobistej w postaci broni służbowej. Należy jednakże zauważyć, jak trafnie podniósł organ w zaskarżonej decyzji, że orzeka on w sprawie na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie wydania decyzji. Dlatego też zasadnie wskazał, że sam zamiar odejścia ze służby nie stanowi podstawy do przyznania uprawnienia do posiadania broni do ochrony osobistej. Dopiero zmiana stanu faktycznego poprzez przejście skarżącego na emeryturę i związana z tym konieczność oddania broni służbowej, mogłyby być brane pod uwagę przy ocenie stopnia zagrożenia skarżącego w przyszłości. Natomiast bezspornie w dacie orzekania H.F. był funkcjonariuszem Policji i przysługiwała mu broń służbowa służąca do odparcia ewentualnego zamachu na jego życie lub zdrowie na służbie. Z kolei sama służba w Policji czy też innych formacjach uzbrojonych i wynikające z tego tytułu zagrożenie dla funkcjonariuszy, nie oznaczają takiego zagrożenia dla życia i zdrowia, które uzasadniałyby automatyczne wydawanie im indywidualnych pozwoleń na broń palną bojową, co wielokrotnie podkreślał w swoich orzeczeniach Naczelny Sąd Administracyjny (por. wyroki: z 18 września 2002 r., sygn. akt III SA 248/01, z 25 września 2002 r., sygn. akt III SA 380/01, z dnia 29 maja 2003 r., sygn. akt III SA 2456/01). Należy również zgodzić się z organem, że ustawa o broni i amunicji nie przewiduje wyłączenia funkcjonariuszy państwowych formacji uzbrojonych, w tym Policji, w sprawach o wydanie pozwolenia na broń palną bojową do ochrony osobistej, spod dyspozycji art. 10 ust. 1. Stąd też w tym zakresie podlegają oni takim samym rygorom jak pozostali obywatele, zaś jedyne mające racjonale uzasadnienie ułatwienia przewidziane przez ustawodawcę m.in. dla policjantów, to zniesienie obowiązku przedstawienia aktualnych orzeczeń – lekarskiego i psychologicznego – stwierdzających ich zdolność do dysponowania bronią palną, jeżeli na podstawie odrębnych przepisów zostali wyposażeni w broń służbową, a nadto zwolnienie ze zdawania egzaminu ze znajomości przepisów dotyczących posiadania i używania broni. Zatem wszelkie inne wymogi dotyczą funkcjonariuszy Policji na równi z innymi obywatelami co oznacza, że ubiegając się o wydanie pozwolenia na broń palną do ochrony osobistej, muszą wykazać, że znajdują się w sytuacji szczególnego i realnego zagrożenia. Taka zaś sytuacja w stosunku do skarżącego nie występuje, co zostało w sposób wnikliwy i wyczerpujący wykazane w toku postępowania administracyjnego. Jak wynika bowiem z informacji Prokuratury Rejonowej [...] oraz jednostki Policji z miejsca zamieszkania skarżącego, brak jest potwierdzenia zdarzeń świadczących o stałym, realnym i ponadprzeciętnym zagrożeniu życia i zdrowia jego oraz członków rodziny. Należy jednocześnie podkreślić, iż okoliczności powyższych H.F. na żadnym etapie postępowania nie kwestionował. Skoro zatem sytuacja skarżącego nie pozwala na uznanie istnienia rzeczywistego stanu zagrożenia, zarzut naruszenia przez Komendanta Głównego Policji przepisów prawa materialnego jest nieuzasadniony. Ponadto wbrew zarzutom skargi, organ nie dopuścił się naruszenia przepisów postępowania, w tym w szczególności art. 11 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 107 ze zm.). Wyjaśnił bowiem z należytą starannością, kiedy sytuacja osoby ubiegającej się o wydanie pozwolenia na broń do ochrony osobistej może być uznana za stan stałego, realnego i ponadprzeciętnego zagrożenia życia lub zdrowia, które to kryterium jest kluczowe przy ocenie celowości wydania przedmiotowego pozwolenia. Komendant Główny Policji wyczerpująco odniósł się również do kwestii interesu społecznego przemawiającego za odmową wydania skarżącemu pozwolenia na broń do ochrony osobistej, stwierdzając, iż wobec braku okoliczności świadczących o konieczności wyposażenia go w ten środek ochrony, musiał wziąć pod uwagę ochronę bezpieczeństwa i porządku publicznego, której istotą wynikającą także z reglamentacyjnego charakteru ustawy o broni i amunicji jest, aby pozwoleń na broń nie było więcej, niż to wynika z oczywistej potrzeby, określonej celem, do którego broń ma być używana, strona zaś nie dowiodła, iż za rozstrzygnięciem sprawy zgodnym z jej wolą przemawia jej słuszny interes. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.