II SA/Wa 54/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Pisula – Dąbrowska, Sędziowie WSA Anna Mierzejewska, Andrzej Góraj (spr.), Protokolant Sekretarz sądowy Maria Zawada, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 marca 2011 r. sprawy ze skargi M. S. na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2010 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu 1) uchyla zaskarżone postanowienie, 2) stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu w całości. M. S. (dalej jako skarżący) wniósł skargę z dnia 17 listopada 2010 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na postanowienie Komendanta Głównego Policji (dalej jako organ) z dnia [...] października 2010 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania. Organ ustalił następujący stan faktyczny i prawny: Skarżący pismem z dnia [...] lipca 2009 r. zwrócił się do Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. o wypłacenie ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy za rok 2000, 2001, 2004 oraz 2006. Komendant Wojewódzki Policji w B. pismem z dnia [...] lipca 2009 r. nr [...] poinformował skarżącego, że brak jest podstaw prawnych do przyznania przedmiotowego ekwiwalentu pieniężnego za lata 2000 – 2006. W związku z powyższą odpowiedzią, skarżący wnioskiem z dnia [...] maja 2010 r., powołując się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 23 lutego 2010 r., sygn. akt K 1/08 (Dz. U. Nr 34, poz. 190), ponownie wystąpił do Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. o wypłacenie, wraz z odsetkami, ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy. W piśmie z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...] Komendant Wojewódzki Policji w B. wskazał skarżącemu, że brak jest podstaw do wypłaty wnioskowanych należności. Wymienione pismo stało się przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w B., który postanowieniem z dnia 15 września 2010 r., sygn. akt II SA/Bk 533/10 ją odrzucił. W uzasadnieniu Sąd wskazał na niewyczerpanie przez skarżącego drogi administracyjnej. Wskazał przy tym, że pismo Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...] stanowi decyzję administracyjną organu I instancji doręczoną stronie w dniu [...] czerwca 2010 r. W związku z powyższym skarżący w dniu [...] września 2010 r. złożył odwołanie od decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...], wnosząc o jej uchylenie, nakazanie wypłaty ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy wraz z odsetkami ustawowymi oraz zasądzenie kosztów postępowania. Wobec tego organ wydał wskazane na wstępie postanowienie z dnia [...] października 2010 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania. W uzasadnieniu organ stwierdził, iż termin do wniesienia odwołania od decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...] upłynął z końcem dnia [...] czerwca 2010 r. Natomiast skarżący wniósł odwołanie w dniu [...] września 2010 r., zatem po przekroczeniu 14-dniowego terminu określonego w art. 129 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) – dalej jako k.p.a., dla dokonania tej czynności. Dodał również, że od dnia wydania postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w B. o sygn. akt II SA/Bk 533/10, tj. od 15 września 2010 r., w którym to dniu Sąd wskazał, że pismo Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...] stanowi decyzję administracyjną, skarżący nie wystąpił do organu z żądaniem uzupełnienia tej decyzji co do prawa odwołania, a także nie wystąpił z prośbą o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Skarżący zaskarżył powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie pismem z dnia 17 listopada 2010 r. Wniósł o wstrzymanie jego wykonania i uchylenie w całości. Wskazał na naruszenia art. 6, 7, 8, art. 77 i art. 80 k.p.a., jako że wydano postanowienie bez wyjaśnienia stanu faktycznego oraz bez zebrania i rozpatrzenia całkowitego materiału dowodowego. Ponadto opierając się na art. 61 § 1 i § 3, art. 111 § 1 i § 2, art. 123 i art. 124 k.p.a., zarzucił organowi nierozpatrzenie wniosku o uzupełnienie decyzji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, powołując się na ustalony stan faktyczny i prawny. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią przepisu art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), Sąd Administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem skarżonej decyzji administracyjnej. Jest więc to kontrola legalności rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i procesowym. Oceniając przedmiotowe postanowienie według powyższych kryteriów, uznać należy, iż powinno zostać wyeliminowane z obrotu prawnego jako wadliwe. Istota sprawy w niniejszym postępowaniu sprowadzała się do oceny tego, czy organ poczynił prawidłowe ustalenia w przedmiocie uchybienia przez stronę terminowi do wniesienia odwołania. Dla oceny terminowości wniesienia odwołania decydujące znaczenie ma kwestia tego, od jakiej daty należy liczyć termin do jego wniesienia. W realiach niniejszej sprawy powyższą problematyką zajmował się już Sąd Administracyjny w B. przy rozpoznawaniu skargi na pismo Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. z dnia [...] czerwca 2010 r. W wyroku jaki zapadł przed wyżej powołanym Sądem zostało przesądzone, że przedmiotowe pismo należy traktować jako decyzję. Sąd przesądził również, iż decyzja ta z dnia [...] czerwca 2010 r. obarczona jest wadą, polegającą na braku pouczenia strony o sposobie i terminie do wniesienia odwołania, zaś organ chcąc naprawić tę wadliwość, winien doręczyć stronie pouczenie o środkach zaskarżenia tej decyzji i wtedy dla strony zacznie biec termin do wniesienia odwołania od chwili doręczenia pouczenia. W ocenie Sądu rozpoznającego niniejszą skargę, zarówno organ, jak i tutejszy Sąd są związani oceną prawną Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w B. dokonaną przy rozpoznawaniu skargi na decyzję z dnia [...] czerwca 2010 r., a więc na decyzję, której terminowość zaskarżenia jest badana w przedmiotowej sprawie. W świetle powołanego rozstrzygnięcia WSA w B., skarżone postanowienie jawi się jako nieprawidłowe. Skoro bowiem zostało przesądzone, iż termin do wniesienia odwołania rozpocznie swój bieg dopiero od momentu naprawienia przez organ nieprawidłowości decyzji z dnia [...] czerwca 2010 r. i doręczenia stronie pouczenia o środkach zaskarżenia, to organ nie powinien za początek biegu terminu przyjmować daty doręczenia stronie spornej decyzji z dnia [...] czerwca 2010 r. Równocześnie bowiem z jej doręczeniem nie pouczono strony o środkach zaskarżenia. Za nieprawidłowością skarżonego postanowienia przemawia także ta okoliczność, iż początek biegu terminu do wniesienia odwołania, rozpoczyna się dopiero od momentu, gdy strona zostanie pouczona o przysługujących jej środkach zaskarżenia. Skoro więc, co jest okolicznością niesporną w sprawie, organ doręczając stronie decyzję z dnia [...] czerwca 2010 r. nie pouczył jednocześnie adresata decyzji o środkach zaskarżenia, to termin do wniesienia odwołania nie rozpoczął swojego biegu. Stąd zaś, skarżone postanowienie uznać należy za przedwczesne. Skoro bowiem termin do wniesienia odwołania nie rozpoczął biegu, to tym bardziej nie mógł upłynąć. Brak jest więc przesłanek uzasadniających twierdzenie, iż strona uchybiła terminowi, który nie zaczął jeszcze biec. W związku z powyższym, uznając, że skarżone postanowienie narusza prawo, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w pkt 1 wyroku, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). Rozstrzygnięcie zawarte w pkt 2 wyroku zostało wydane w myśl art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). Ponownie rozpoznając sprawę organ będzie zobligowany do tego, aby podjąć kroki zgodne z oceną prawną i faktyczną dokonaną przez Sąd w niniejszym uzasadnieniu.