II SA/Wa 543/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Andrzej Kołodziej Sędzia WSA - Stanisław Marek Pietras (spraw.) Sędzia WSA - Eugeniusz Wasilewski Protokolant - asystent sędziego Małgorzata Kędzielewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 września 2011 r. sprawy ze skargi J. S. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] stycznia 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania pozwolenia na broń palną myśliwską - oddala skargę - [...] Komendant Wojewódzki Policji decyzją z dnia [...] października 2010 r. nr [...], działając na podstawie art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tekst jednolity z 2004 r. Dz. U. Nr 52, poz. 525 ze zm.), odmówił skarżącemu J. S. wydania pozwolenia na broń palną myśliwską do celów łowieckich w ilości [...] sztuk. W odwołaniu do Komendanta Głównego Policji z dnia [...] listopada 2010 r. skarżący wniósł o zmianę zaskarżonej decyzji i wydanie pozwolenia na broń, bądź też uchylenie jej w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji. Komendant Główny Policji decyzją z dnia [....] stycznia 2011 r. nr [...], mając za podstawę art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję z dnia [...] października 2010 r. nr [...]. Uzasadniając swoje stanowisko podał, że wnioskiem z dnia [...] maja 2010 r. (uzupełnionym pismem z dnia [...] czerwca 2010 r.), skarżący J. S. zwrócił się o wydanie pozwolenia na broń palną myśliwską, uzasadniając to [...] przynależnością do Polskiego Związku Łowieckiego i potrzebą posiadania broni do wykonywania polowań, a nadto tym, iż w przeszłości posiadał już pozwolenie na broń palną i potem cofnięte z uwagi na skazanie wyrokiem Sądu Rejonowego w P. (sygn. akt [...]), a który został następnie uchylony przez Sąd Najwyższy. Podniósł również, iż w czasie posiadania pozwolenia nie naruszył przepisów regulujących kwestię broni palnej i dołączył między innymi orzeczenia lekarskie oraz psychologiczne potwierdzające zdolność do dysponowania bronią. W dalszej części podano, że w obrocie prawnym znajduje się prawomocny od dnia [...] marca 2009 r. wyrok Sądu Rejonowego w R. z dnia [...] września 2008 r. sygn. akt [...], mocą którego uznano go za winnego popełnienia między innymi przestępstwa z art. 220 § 1 k.k. i art. 156 § 2 k.k. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k., który wyrokiem Sądu Okręgowego w R. z dnia [...] marca 2009 r. sygn. akt [...] został zmieniony poprzez zmianę opisu czynu z art. 220 § 1 k.k. i art. 156 § 2 k.k. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. oraz obniżenie okresu warunkowego zawieszenia wykonania kary dziesięciu miesięcy pozbawienia wolności z trzech lat do dwóch lat. Organ pierwszej instancji wskazał również na dwa wyroki z 2005 r. uznające skarżącego winnym popełnienia czynów z art. 278 § 1 k.k., tj. przeciwko mieniu, art. 271 § 1 k.k. i art. 273 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k., tj. przeciwko wiarygodności dokumentów oraz jeden z 2005 r. warunkowo umarzający prowadzone przeciwko niemu postępowanie karne z art. 193 k.k. (przestępstwo przeciwko wolności). Ponadto organ ustalił także, iż wśród kolegów myśliwych oraz w miejscu zamieszkania skarżący posiada pozytywną opinię, niemniej w opinii z miejsca zamieszkania zostało wskazane, iż w przeszłości wobec strony prowadzonych było kilka postępowań karnych, natomiast w 2009 r. został sporządzony wniosek o jej ukaranie za przekroczenie dozwolonej prędkości powyżej 50 km/h. Z kolei z Sądu Rejonowego w P. uzyskano informację, że sprawa karna strony o sygn. akt [...], to jest ta, na którą powołuje się skarżący we wniosku o wydanie pozwolenia, na zasadzie art. 345 § 1 k.p.k. została zwrócona do Prokuratury Rejonowej w P. Na podstawie powyższego stanu faktycznego organ pierwszej instancji zaliczył skarżącego do osób, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Zgodnie z przepisem art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, właściwy organ Policji obligatoryjnie odmawia wydania pozwolenia na broń osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstw przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Jak zatem wynika z treści przywołanego wyżej przepisu, ustawodawca z góry wykluczył możliwość wydania pozwolenia na niebezpieczne narzędzie, jakim jest broń palna bez względu na jej rodzaj i cel przeznaczenia, w przypadku prawomocnego skazania za przestępstwo przeciwko, m.in. życiu i zdrowiu (co ma miejsce w niniejszej sprawie), a nawet, gdy przeciwko wnioskodawcy dopiero toczy się postępowanie o taki czyn. Wskazany przepis ma charakter obligatoryjny i ponieważ prawomocne skazanie za czyn wymieniony wprost w katalogu tego przepisu prawa materialnego uzasadnia bezpośrednio – z woli samego ustawodawcy – obawę użycia broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, organy Policji związane są dyspozycją tego przepisu, tj. nie mogą wydać decyzji innej, niż tylko negatywnie rozstrzygającej wniosek o wydanie pozwolenia na broń. Ustawodawca uznał bowiem, że w takich sprawach, jak niniejsza, interes strony w otrzymaniu pozwolenia na broń palną (która bez względu na jej rodzaj i cel przeznaczenia jest niebezpiecznym narzędziem), musi ustąpić na rzecz interesu społecznego. Mając na względzie argument strony dotyczący nieumyślności popełnienia przez nią przestępstwa należy zauważyć, iż ustawodawca nie uzależnia cofnięcia lub wydania pozwolenia na broń od cech strony podmiotowej popełnionego czynu, tj. od popełnienia czynu umyślnie lub nieumyślnie. Zatem do stwierdzenia istnienia uzasadnionej obawy użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, a tym samym odmowy wydania przedmiotowego pozwolenia warunkiem wystarczającym jest ustalenie, że ubiegający się o pozwolenie na broń został skazany za przestępstwo przeciwko życiu lub zdrowiu. W rozpoznawanej sprawie zebrany materiał potwierdza w sposób niebudzący wątpliwości, że prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w R z dnia [...] września 2008 r., sygn. akt [...] (prawomocny od dnia [...] marca 2009 r.) uznano skarżącego winnym popełnienia przestępstwa z art. 220 § 1 k.k. i art. 156 § 2 k.k. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k., tj. narażenia na niebezpieczeństwo i ciężki uszczerbek na zdrowiu. Wskazany wyrok przez Sąd Okręgowy w R. w dniu [...].03.2009 r., sygn. akt [...] został zmieniony poprzez zmianę opisu czynu z art. 220 § 1 k.k. i art. 156 § 2 k.k. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. oraz obniżenie okresu warunkowego zawieszenia wykonania kary dziesięciu miesięcy pozbawienia wolności z trzech lat do dwóch lat. Zauważyć też należy, iż skarżący z racji pełnienia różnych funkcji publicznych (na co powołuje się w odwołaniu), winien mieć większą świadomość prawa niż przeciętny obywatel, a tymczasem w przeszłości niejednokrotnie popadał w konflikty z prawem. I tak, w 2005 r. uznano go winnym popełnienia czynów z art. 278 § 1 k.k. tj. przywłaszczenia przedmiotów o łącznej wartości ponad 12 tysięcy złotych, za co skazano go na karę grzywny czterech tysięcy złotych, art. 271 § 1 k.k. i art. 273 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k., tj. poświadczenia nieprawdy w dokumentach, a następnie posłużenia się nimi jako autentycznymi w sądzie, za co skazano go na karę jednego roku pozbawienia wolności, której wykonanie warunkowo zawieszono na okres trzech lat próby oraz grzywnę dwóch tysięcy złotych). W tym samym roku warunkowo umorzono prowadzone przeciwko niemu postępowanie karne z art. 193 k.k., tj. przeciwko wolności i jest to związane ze stwierdzeniem winy. Ponadto organ I instancji ustalił, że strona w przeszłości, tj. w latach [...] dopuściła się wykroczeń drogowych (w tym [...] r. i [...] r. przekroczyła dozwoloną prędkości powyżej 50 km/h), co wynika nie tylko z danych zawartych w Centralnej Bazie Krajowego Systemu Informacyjnego Policji, ale również z opinii. Zatem w powyższej sprawie wskazane okoliczności uzasadniają ocenę, że skarżący nie wyciągnął żadnych wniosków ze swojego postępowania i nadal wykazuje lekceważący stosunek do ładu prawnego, a jest to okoliczność istotna dla oceny posiadacza pozwolenia na broń z punktu widzenia interesu społecznego. Posiadanie broni stanowi dobro reglamentowane i podlega istotnym ograniczeniom, zaś osoby posiadające prawo jej posiadania winny się charakteryzować nieskazitelną postawą, czego w świetle przedstawionych faktów nie można powiedzieć o skarżącym, zaś opinia z koła myśliwskiego nie odnosi się do jego postępowania poza tym środowiskiem. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skarżący zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie art. 1 ust. 1 pkt 6 i innych przepisów ustawy o broni i amunicji, art. 76, art. 106 – 108 i innych k.k. oraz art. 7, 10 § 3 i art. 80 k.p.a. oraz art. 42 ust. 3 Konstytucji RP wnosząc o zmianę zaskarżonej decyzji i wydanie pozwolenia na broń, bądź też uchylenie jej w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi drugiej instancji. W uzasadnieniu podniósł, że organ przytaczając wyroki nie wziął pod uwagę, że od roku [...] do roku [...] posiadał on pozwolenie na broń palną bojową i myśliwską, które następnie zostało mu cofnięte, zaś organ nie uwzględnił jego zachowania po tym okresie. Ponadto nieuzasadnione jest powoływanie się na wyroki, mocą których został uniewinniony, bądź też na orzeczone kary, które uległy już zatarciu. W dalszej części stwierdził, że nie można przypisanego mu przestępstwa wyrokiem z dnia [...] września 2008 r. sygn. akt [...] uznać za podstawę odmowy, bowiem w przestępstwie tym chodzi o brak odpowiedzialności z tytułu nadzoru nad pracownikami i czyn ten miał miejsce w czerwcu 2003 r. Zatem organ nie ocenił prawidłowo całokształtu sprawy i brak jest związku przyczynowego pomiędzy art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy, a jego postawą, jak również nie uwzględnił dowodów przemawiających na jego korzyść takich jak np. opinie. Nie można również pominąć milczeniem i być obojętnym wobec faktu, że cofnięcie pozwolenia na broń nastąpiło z powołaniem się na wyrok z dnia [...] marca 2006 r. sygn. akt [...], który został wyeliminowany z obrotu prawnego wyrokiem Sądu Najwyższego z dnia [...] czerwca 2007 r. sygn. akt [...]. Nie ma również racji organ twierdząc, że w każdym przypadku skazania prawomocnym wyrokiem istnieje ustawowy obowiązek cofnięcia pozwolenia na broń, jak również powoływanie się na postępowanie w sprawach wykroczeń. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie, wskazując na dotychczasowe ustalenia faktyczne i prawne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Skarga analizowana pod tym kątem podlega oddaleniu, bowiem zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z prawem. Stosownie do treści art. 15 ust. 1 pkt 6 (tekst jednolity Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.), pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Jak wynika z powyższego, przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 cyt. ustawy wskazuje przestępstwa przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu jako te, których sprawca zalicza się, w ocenie ustawodawcy, do kategorii osób, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Również fakt prowadzenia w stosunku do danej osoby postępowania karnego o popełnienie takich przestępstw powoduje, że zachodzi w stosunku do niej uzasadniona obawa, że może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 18 listopada 2009 r. o sygn. akt. II OPS 4/09, odnosząc się do przesłanki skazania za wymienione przestępstwa stwierdzić zatem należy, iż użycie słów "w szczególności", poprzedzające wymienienie osób, które zostały skazane za popełnienie przestępstw przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu oznacza, że co do tych osób ustawodawca sam rozstrzygnął, iż co do nich istnieje obawa sprzecznego z prawem użycia broni. Organ nie musi więc wobec tych osób przeprowadzać oceny, czy obawa rzeczywiście istnieje, gdyż oceny tej dokonał już ustawodawca w sposób wiążący. Jednocześnie należy podkreślić, że prawo do broni stanowi szczególne uprawnienie, przysługujące osobom, które spełniają określone ustawą warunki i pozostaje ono w ścisłym związku z ochroną bezpieczeństwa oraz porządku publicznego, co z kolei warunkuje, że osoba uzyskująca pozwolenie na broń musi pozostawać poza wszelkim podejrzeniem, co do prawdopodobieństwa popełnienia przez nią czynu mogącego naruszyć bezpieczeństwo i porządek publiczny. W związku z powyższym ustawodawca wykluczył możliwość posiadania prawa do broni przez osoby, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego (vide: wyrok WSA w Warszawie z dnia 7 stycznia 2010 r. sygn. II SA/Wa 1473/09). Tymczasem w rozpoznawanej sprawie bezspornym jest, że skarżący J. S. został uznany, prawomocnym od dnia [...] marca 2009 r., wyrokiem Sądu Rejonowego w R. z dnia [...] września 2008 r. sygn. [...], winnym popełnienia czynu z art. 220 § 1 k.k. i art. 156 § 2 k.k. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. skazany na karę 10 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem wykonania kary na okres próby 2 lat. Należy podkreślić, powołując się na wcześniejsze rozważania Sądu w tym zakresie, iż już sam fakt skazania skarżącego za czyn z art. 156 k.k. – tj. za przestępstwo przeciwko życiu i zdrowiu, jest wystarczającą i samoistną przesłanką zobowiązującą organy policyjne do odmowy wydania skarżącemu pozwolenie na broń. Ustawodawca bowiem, o czym była już mowa wyżej rozstrzygnął, iż w stosunku do osoby skazanej za przestępstwo przeciwko życiu i zdrowiu istnieje obawa sprzecznego z prawem użycia broni, co wyklucza wydanie jej pozwolenia na broń. Odnosząc się do zarzutów skargi należy przede wszystkim podkreślić, iż fakt, że skarżący posiadał pozwolenie na broń przez ponad 20 lat, nie może mieć wpływu na odmienne rozstrzygnięcie przez organy policyjne kwestii wydania skarżącemu pozwolenia na broń, skoro zaszła obligatoryjna przesłanka odmowy wydania skarżącemu tego pozwolenia. Jednocześnie w kwestii wydania pozwolenia na broń nie ma żadnego znaczenia fakt, nie negowany zresztą przez organy, iż orzeczenie, które było podstawą wydania decyzji o cofnięciu skarżącemu pozwolenia na broń, zostało przez Sąd Najwyższy wyeliminowanie z obrotu prawnego, a postępowanie zwrócono do Prokuratury Rejonowej w P. Nie zmienia to bowiem faktu, iż zgodnie z art. 15 ust. 1 pkt 6 cyt. ustawy, nie wydaje się pozwolenia na broń osobom co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności, tak jak skarżący, skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu i zdrowiu. Jednocześnie niezasadnie zarzuca skarżący, iż organy nie biorą pod uwagę instytucji zatarcia skazania powołując się na wykroczenia drogowe skarżącego sprzed wielu lat. Należy bowiem podkreślić, że zatarcie skazania pozwala wprawdzie daną osobę uznać za niekaraną, jednakże przy ocenie osobowości kandydata do posiadania broni ważny jest nie tyle fakt ukarania bądź nie, ale dotychczasowe życie i sposób postępowania tej osoby. Okoliczność popełnienia wykroczeń drogowych ma zatem znaczenie dla oceny dotychczasowego postępowania strony w kontekście możliwości posiadania przez nią broni palnej, co słusznie podnosi organ. Również przytaczanie wcześniejszych, aczkolwiek przedawnionych orzeczeń dotyczących osoby skarżącego warunkowo umarzających w stosunku do niego postępowania karne pozwala organowi określić skarżącego jako osobę, która wcześniej wchodziła w konflikty z prawem, co nie może pozostawać bez znaczenia na etapie postępowania o wydanie pozwolenia na broń. W tym stanie rzeczy, na mocy art. 151 w zw. z art. 132 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), należało orzec jak w sentencji wyroku.