II SA/Wa 55/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Eugeniusz Wasilewski Sędziowie WSA Sławomir Antoniuk WSA Przemysław Szustakiewicz (spr.) Protokolant Dorota Kwiatkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 kwietnia 2010 r. sprawy ze skargi P. M. na postanowienie Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] listopada 2009 r. nr [...] w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej - oddala skargę - Minister Obrony Narodowej postanowieniem nr [...] z dnia [...] listopada 2009 r., działając na podstawie art. 127 § 1 i art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 Kodeksu postępowania administracyjnego, utrzymał w mocy postanowienie Rektora – Komendanta Wyższej Szkoły [...] nr [...] z dnia [...] sierpnia 2009 r., dotyczące sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej w decyzji Rektora – Komendanta Wyższej Szkoły [...] nr [...] z dnia [...] czerwca 2009 r. w przedmiocie zwolnienia P. M. ze służby pełnionej w charakterze kandydata na żołnierza zawodowego. W motywach uzasadnienia organ odwoławczy wskazał, że Rektor – Komendant Wyższej Szkoły [...] postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2009 r. nr [...], działając na podstawie art. 113 § 1 k.p.a., postanowił z urzędu sprostować oczywistą omyłkę, jaka znalazła się w decyzji tego organu z dnia [...] czerwca 2009 r. wydanej w przedmiocie zwolnienia [...] P. M. ze służby pełnionej w charakterze kandydata na żołnierza zawodowego, w ten sposób, że: - w wierszu 5 sentencji decyzji słowa "skreślenia z listy studentów" zastąpił słowami "zwolnienia ze służby kandydackiej", - w wierszu 3 uzasadnienia decyzji słowa "skreślenia z listy studentów" zastąpił słowami "zwolnienia ze służby kandydackiej". W uzasadnieniu organ pierwszej instancji podał, że w przedmiotowej decyzji popełniono oczywiste błędy pisarskie, gdyż treść art. 134 ust. 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych wskazuje, iż prawidłowym określeniem jest "zwolnienie ze służby kandydackiej", użyte zresztą przez organ w przedmiotowej decyzji. Na dokonanie sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej zezwala natomiast art. 113 § 1 k.p.a. W skierowanym do Ministra Obrony Narodowej zażaleniu z dnia 18 sierpnia 2009 r. na powyższe postanowienie, P. M. wniósł o stwierdzenie jego nieważności na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 i 7 k.p.a. Wskazał, że powołane w zaskarżonym postanowieniu błędy pisarskie, nie stanowią oczywistej omyłki pisarskiej, o której mowa w art. 113 § 1 k.p.a., lecz decydują one w istocie o merytorycznej treści sprostowanej decyzji Rektora – Komendanta [...] z dnia [...] czerwca 2009 r. Organ drugiej instancji, utrzymując w mocy postanowienie Rektora – Komendanta Wyższej Szkoły [...] z dnia [...] sierpnia 2009 r., podał, że w jego ocenie nie doszło do naruszenia przez organ pierwszej instancji treści art. 113 § 1 k.p.a., gdyż użyte w decyzji sformułowanie "skreślenie z listy studentów" winno być uznane za oczywistą omyłkę pisarską, bowiem nie sposób uznać, że władze uczelni wojskowej nie odróżniają słuchacza od studenta. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie P. M. nie zgodził się z zaskarżonym postanowieniem, zarzucając mu: – naruszenie art. 125 § 1 k.p.a., poprzez niedoręczenie w terminie bez zbędnej zwłoki postanowienia, na które przysługuje skarga do sądu administracyjnego, wskutek bezczynności po złożeniu zażalenia na postanowienie Komendanta [...] nr [...], – naruszenie art. 10 ustawy o zmianie ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 79, poz. 669), poprzez błędne przyjęcie, że nazwa stanowiska Komendanta Wyższej Szkoły [...], zastosowana w jego sprawie jako Rektor-Komendant była prawidłowa, – podpisanie zaskarżonego postanowienia w imieniu Ministra Obrony Narodowej przez Dyrektora Departamentu Kadr MON bez właściwego imiennego upoważnienia do rozstrzygania spraw w przedmiocie zwalniania słuchaczy studium oficerskiego – absolwentów wyższych uczelni cywilnych ze służby czynnej pełnionej jako służba kandydacka żołnierza zawodowego, – naruszenia jego interesu prawnego w dochodzeniu prawa do mianowania na stopień podporucznika po odbytym szkoleniu, – doprowadzenia przez bezczynność do wykonania ostatecznej decyzji Ministra Obrony Narodowej nr [...], – przyjęcia za datę wydania zaskarżonego postanowienia dnia [...] sierpnia 2009 r., pomimo, że dokonywano próby jego doręczenia w dniu [...] sierpnia 2009 r. Z uwagi na powyższe skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia, a także o stwierdzenie wydania postanowienia z naruszeniem przepisów k.p.a. w zakresie rozpoznawania środków odwoławczych w toku postępowania. Ponadto skarżący wniósł o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu: – z podobnych decyzji Rektora-Komendanta [...], na okoliczność, że w innych przypadkach nie pomylono podmiotów prawa, do których adresowano czynność, – z akt sprawy toczącej się przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie o sygn. akt II SA/Wa 1792/09, – a także z teczki jego akt personalnych, na okoliczność upoważnienia K. K. do występowania w zastępstwie nieznanego imiennie Komendanta [...] z wnioskami o zwalnianie słuchaczy Studium Oficerskiego ze służby kandydackiej. W odpowiedzi na skargę Minister Obrony Narodowej wniósł o jej oddalenie, wskazując na dotychczasowe ustalenia faktyczne i prawne. Organ podniósł dodatkowo, odnosząc się do zarzutów skargi, że zaskarżone postanowienie nie zostało wydane z naruszeniem terminów określonych w k.p.a., zaś Dyrektor Departamentu Kadr MON został prawidłowo upoważniony do jego podpisania. Prawidłowo również określono nazwę organu I instancji, co wynika z decyzji Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] sierpnia 2009 r. nr [...]. W ocenie organu pozostałe zarzuty podnoszone przez skarżącego nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy. W dniu 1 lutego 2010 r. skarżący złożył pismo procesowe, w którym przyznał, iż zaskarżone postanowienie zostało wydane w dniu [...] sierpnia 2010r., ale jednocześnie wskazał, że zaskarżone postanowienie w sposób zasadniczy zmienia treść decyzji dotyczącej skreślenia go z listy słuchaczy szkoły oficerskiej. Jednocześnie zakwestionował prawidłowość pełnomocnictwa udzielonego pełnomocnikowi organu. Pismem z dnia 15 marca skarżący podtrzymał swoje argumenty zawarte w skardze, podkreślając, iż nie ma takiego organu jak rektor-komendant, który byłby uprawniony do wydania zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na podstawie art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.), do rozpoznania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona. Natomiast zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Rozpoznawana pod tym względem skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż wydane w toku postępowania administracyjnego postanowienia są zgodne z prawem. Na wstępie należy wskazać, że procesową przesłanką wydanych postanowień jest art. 113 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. Przepis ten stanowi, że organy administracji publicznej mogą z urzędu lub na żądanie strony prostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste pomyłki w wydanych przez ten organ decyzjach. Przepis ten daje możliwość korygowania przez organy administracji prostych błędów, które znalazły się w treści wydanej przez te organy decyzji administracyjnej, ale ta korekcja nie może zmierzać do zmiany treści rozstrzygnięcia decyzji administracyjnej, bowiem jak zauważono w wyroku z dnia 29 lipca 2008 r. WSA w Krakowie sygn. akt II SA/Kr 195/08 (opublikowany w LEX nr 499797), "przedmiotem sprostowania nie mogą być mylne ustalenia faktyczne organu administracji lub mylne zastosowanie przepisu prawnego. Niedopuszczalne jest obejmowanie instytucją sprostowania omyłek popełnionych przez organ administracji publicznej w określeniu okoliczności mogących rzutować na ocenę legalności decyzji kończącej konkretne postępowanie". W rozpatrywanej sprawie Rektor-Komendant Wyższej Szkoły [...] postanowieniem nr [...] z dnia [...] sierpnia 2009 r. sprostował treść uzasadnienia decyzji nr [...] z dnia [...] czerwca 2009 r. poprzez zastąpienie w wierszach trzecim i piątym słów: "skreślenie z listy studentów" słowami "zwolnienie ze służby kandydackiej". Celem tego sprostowania było dostosowanie treści uzasadnienia do brzmienia rozdziału 8 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, wedle którego słuchacze wojskowych szkół wyższych są powoływani do zawodowej służby wojskowej jako żołnierze odbywającego służbę kandydacką i treści art. 134 ust. 1 wojskowej ustawy pragmatycznej statuującego przesłanki zwalniania żołnierzy zawodowych w służbie kandydackiej. W ww. decyzji o zwolnieniu skarżącego ze służby wojskowej organ powołał prawidłową podstawę zwolnienia oraz w sposób zgodny z prawem sformułował sentencję zwolnienia o treści: "zwalnia [...] P. M. [...], PESEL [...], ze służby kandydackiej /Studium Oficerskie/". Tak więc należy przyjąć, że zmiana w treści uzasadnienia błędnie użytych sformułowań na prawidłowe, zgodne z sentencją, a więc rozstrzygnięciem nie zmienia treści decyzji nr [...] z dnia [...] czerwca 2009 r. Jako nieprawidłowe należy uznać zarzuty skarżącego dotyczące decyzji o zwolnieniu go ze służby kandydackiej. Rozpatrywana sprawa dotyczy bowiem zgodności z prawem postanowienia o sprostowaniu ww. decyzji nr [...], a nie podstaw prawnych i przebiegu postępowania administracyjnego, które legło u podstaw wydania rozstrzygnięcia o zwolnieniu P. M. ze służby kandydackiej. Stąd nie można uznać wniosków dowodowych skarżącego, które mają w swej istocie dotyczyć innej sprawy, niż objęta jego skargą z dnia 14 grudnia 2009 r. Jako oczywiście bezpodstawne należy uznać zarzuty skarżącego dotyczące niewłaściwego określenia organu, który wydał w pierwszej instancji zaskarżone orzeczenie. Wedle brzmienia art. 66 ust. 4 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz. U. Nr 164, poz. 1365 ze zm.), rektor uczelni wojskowej jest jednocześnie komendantem uczelni w rozumieniu przepisów o służbie wojskowej. Stąd tytuł organu rektor- komendant. Równie bezpodstawne są zarzuty skarżącego dotyczące braku upoważnienia dla Dyrektora Departamentu Kadr MON do wydawania w imieniu Ministra Obrony Narodowej zaskarżonego postanowienia. Takie upoważnienie jest bowiem dokonane Upoważnieniem Ministra Obrony Narodowej z dnia 18 czerwca 2008 r. ( Dz. Urz. MON Nr 12, poz. 171). Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 w związku z art. 132 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.