II SA/Wa 554/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Borowiecki, Sędzia WSA Danuta Kania, Asesor WSA Karolina Kisielewicz (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 29 listopada 2018 r. sprawy ze skargi M. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] stycznia 2018 r. nr [...] w przedmiocie przyznania dodatku mieszkaniowego oddala skargę. Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przez M. S. decyzją z [...] stycznia 2018 r. (nr [...]), Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] utrzymało w mocy decyzję Prezydenta [...] z [....] września 2017 r. (nr [...]) orzekającą o przyznaniu skarżącemu dodatku mieszkaniowego za okres od 1 lipca do 31 grudnia 2017 r. Z okoliczności faktycznych sprawy ustalonych i przyjętych przez organy za podstawę rozstrzygnięcia wynika, że M. S. w dniu 22 czerwca 2017 r. zwrócił się do Prezydenta [...] o przyznanie dodatku mieszkaniowego. We wniosku podał, że mieszka w lokalu spółdzielczym własnościowym o pow. 32,40 m2. W załączonej do wniosku deklaracji o wysokości dochodu gospodarstwa domowego za okres trzech miesięcy kalendarzowych poprzedzających dzień złożenia wniosku podał, że prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe, a jego dochody we wskazanym okresie wyniosły 946,32 zł. tj. 306 zł. miesięcznie. Prezydent [...] decyzją z [...] września 2017 r. przyznał skarżącemu dodatek mieszkaniowy na okres od 1 lipca do 31 grudnia 2017 r. w wysokości 109,26 zł. miesięcznie. W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził, że wnioskodawca spełnia przesłanki do przyznania dodatku mieszkaniowego, określone w ustawie z 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz.U. z 2017 r., poz. 180) oraz w rozporządzeniu Rady Ministrów z 28 grudnia 2001 r. w sprawie dodatków mieszkaniowych (Dz.U. z 2001 r., poz. 1817). W załączniku do decyzji organ przedstawił sposób wyliczenia wysokości dodatku mieszkaniowego, przyjmując, że w ostatnich trzech miesiącach poprzedzających dzień złożenia wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego przez skarżącego, jego dochód wynosił 3046,32 zł. Skarżący w piśmie z 4 października 2017 r. złożył odwołanie od tej decyzji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z [...] stycznia 2018 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy podał, że na dochody skarżącego składa się obok wskazanego przez niego dochodu z pracy dorywczej (946,32 zł. za trzy miesiące) renta z tytułu niezdolności do pracy (w wysokości 1000 zł. miesięcznie), której pobierania skarżący odmawia. W związku z tym organ I instancji prawidłowo ustalił wysokość należnego skarżącemu dodatku mieszkaniowego. W uzasadnieniu decyzji Kolegium wyjaśniło, że w myśl art. 11 ust. 1 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 2012 r., poz. 361), przychodem są otrzymane lub pozostawione do dyspozycji podatnika pieniądze i wartości pieniężne; z przepisu art. 14 ust. 1 tej ustawy wynika ponadto, że za przychód uważa się kwoty należne, choćby nie były faktycznie otrzymane. W skardze na tę decyzję Kolegium skarżący stwierdził, że zaskarżona decyzja "została oparta na celowo sfałszowanym wyliczeniu (...) dochodu" i oświadczył, że "oczekuje pilnego podwyższenia dodatku mieszkaniowego do proponowanej 9przez niego) kwoty". Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Z przepisu art. 3 ust. 1 ustawy o dodatkach mieszkaniowych, który był podstawą materialnoprawną zaskarżonej decyzji, wynika, że dodatek mieszkaniowy, w wysokości określonej w art. 6 ust. 1 tej ustawy, przysługuje m. in. najemcom oraz podnajemcom lokali mieszkalnych, osobom mieszkającym w lokalach mieszkalnych do których przysługuje im spółdzielcze prawo o lokalu mieszkalnego, osobom mieszkającym w lokalach mieszkalnych znajdujących się w budynkach stanowiących ich własność i właścicielom samodzielnych lokali mieszkalnych, jeżeli średni miesięczny dochód na jednego członka gospodarstwa domowego w okresie trzech miesięcy poprzedzających datę złożenia wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego nie przekracza 175% kwoty najniższej emerytury w gospodarstwie jednoosobowym, obowiązującej w dniu złożenia wniosku. Wysokość przyznanego dodatku jest pochodną wielkości zajmowanego lokalu oraz poniesionych wydatków na czynsz i inne świadczenia związane z jego utrzymaniem. W rozpoznawanej sprawie, dotyczącej przyznania M. S. dodatku mieszkaniowego na okres od 1 lipca do 31 grudnia 2017 r. organ ustalił, że średnie miesięczne dochody skarżącego nie przekraczają 175% kwoty najniższej emerytury w gospodarstwie jednoosobowym. Kolegium zaliczyło skarżącemu do tego dochodu rentę z ZUS, mimo że skarżący odmawia jej przyjęcia. Spór w tej sprawie sprowadza się więc do tego, czy organ słusznie wziął pod uwagę rentę, którą skarżącemu przyznano, ale której skarżący odmawia przyjęcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zauważa, że m. in. w prawomocnych wyrokach z : 8 września 2011 r. II SA/Wa 1962/10, z 15 marca 2016 r. II SA/Wa 2100/15, z 26 kwietnia 2016 r. II SA/Wa 215/15, z 9 czerwca 2017 r. II SA/Wa 1134/16, które zostały wydane w sprawach ze skarg M. S. na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie przyznania skarżącemu dodatku mieszkaniowego wskazywano, że odmowa przyjęcia przez stronę skarżącą renty, niezależnie od motywacji, nie zmienia reguł obliczania dochodu. Należy dodać, że ten pogląd został zaakceptowany przez NSA m. in. w wyroku z 13 lipca 2012 r. I OSK 2368/11, wydanym po rozpoznaniu skargi kasacyjnej M. S. od wyroku z 8 września 2011 r. II SA/Wa 1962/10. W powołanych orzeczeniach Sąd wyjaśniał, że z przepisu art. 11 ust. 1 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych wynika bowiem, że przychodem są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika pieniądze i wartości pieniężne. Według art. 14 ust. 1 tej ustawy, za przychód uważa się kwoty należne, choćby nie zostały faktycznie otrzymane. Sąd orzekający w tej sprawie podziela to stanowisko. W konsekwencji należało przyjąć, że renta przyznana, ale nie pobierana faktycznie podlega zaliczeniu do dochodu o którym mowa w art. 3 ust. 1 ustawy o dodatkach mieszkaniowych. Jak już powiedziano, dochodem w rozumieniu tego przepisu są wszystkie przychody uzyskane w gospodarstwie domowym w okresie trzech miesięcy poprzedzających dzień złożenia wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego, od których odlicza się, lub do których nie wlicza się ściśle określonych należności. Organy obu instancji, kierując się treścią art. 6 ustawy o dodatkach mieszkaniowych oraz przepisami rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 grudnia 2001 r. w sprawie dodatków mieszkaniowych, prawidłowo wyliczyły wysokość dodatku mieszkaniowego należnego skarżącemu, biorąc pod uwagę metraż lokalu mieszkalnego (32,40 m²) oraz wysokość opłat eksploatacyjnych (306,58 zł). Sąd kontrolując zaskarżoną decyzję w zakresie wykraczającym poza granice wyznaczone zarzutami skargi (art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.) stwierdził, że nie ma podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji lub stwierdzenia jej nieważności, które Wojewódzki Sąd Administracyjny byłby zobowiązany uwzględnić z urzędu. Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 powołanej ustawy, orzekł jak w sentencji.