II SA/Wa 563/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Antoniuk, Sędzia WSA Joanna Kruszewska-Grońska (spr.), Asesor WSA Anna Pośpiech-Kłak, Protokolant referent Beata Kowalska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 listopada 2025 r. sprawy ze skargi T. F. na decyzję Szefa Krajowej Administracji Skarbowej z dnia [...] lutego 2025 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia do służby oddala skargę Prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w [...] z [...] września 2024 r., sygn. akt [...], Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w [...] (dalej: "Dyrektor IAS", "organ pierwszej instancji") został zobowiązany do wydania T.F. (dalej: "skarżący") decyzji w przedmiocie stosunku służbowego oraz roszczenia przywrócenia do służby. W uzasadnieniu wyroku ww. Sąd powołał się na wyrok Sądu Najwyższego (dalej: "SN") z 19 marca 2024 r., sygn. akt III PSKP 21/23, który zapadł w wyniku rozpoznania skargi kasacyjnej skarżącego od wyroku Sądu Okręgowego w [...]. W ocenie SN, roszczenie o ustalenie stosunku służby czy przywrócenie do służby w charakterze funkcjonariusza Służby Celno-Skarbowej na poprzednich warunkach (a takie roszczenie sformułował powód, tj. skarżący) jest sprawą z zakresu ochrony stosunku służbowego i istotnych jego elementów, która podlega kontroli instancyjnej w postępowaniu administracyjnym oraz sądowoadministracyjnym. Nie stanowi zatem sprawy cywilnej w rozumieniu art. 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 2024 r., poz. 1568 ze zm.; dalej: "k.p.c."). Jak ustalił Sąd Rejonowy w [...], skarżący dotychczas nie składał żadnej skargi do sądu administracyjnego, czy to na bezczynność Dyrektora IAS czy też na niekorzystną dla niego decyzję. W związku z powołanym wyżej prawomocnym orzeczeniem Sądu Rejonowego w [...] z [...] września 2024 r., sygn. akt [...], organ pierwszej instancji decyzją nr [...], wydaną [...] grudnia 2024 r., na podstawie art. 184 i art. 185 w związku z art. 276 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (obecnie tekst jednolity: Dz. U. z 2025 r., poz. 1131 ze zm.; dalej: "ustawa o KAS") oraz art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (obecnie tekst jednolity: Dz. U. z 2025 r., poz. 1691; dalej: "k.p.a."), odmówił przywrócenia skarżącego do służby. W uzasadnieniu ww. rozstrzygnięcia Dyrektor IAS przedstawił przebieg służby skarżącego, stwierdzając, że złożenie mu propozycji pracy nastąpiło ze względu na jego kwalifikacje oraz doświadczenie i wpisało się w nową strukturę organizacyjną Izby Administracji Skarbowej w [...]. W kontekście roszczenia przywrócenia do służby, organ pierwszej instancji wskazał, iż w trybie art. 165 ust. 7 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2016 r., poz. 1948; dalej: "Przep. wprow."), złożył skarżącemu propozycję zatrudnienia w korpusie służby cywilnej, którą ten przyjął. Natomiast uwzględniając wniosek skarżącego z [...] grudnia 2022 r. o przeniesienie do pełnienia służby w Służbie Celno-Skarbowej, Dyrektor IAS przedstawił mu taką propozycję, w oparciu o art. 150 ustawy o KAS, a skarżący ją zaakceptował, stając się od [...] maja 2023 r. funkcjonariuszem Służby Celno-Skarbowej. W tych okolicznościach faktycznych organ pierwszej instancji nie znalazł w przepisach ustawy o KAS umocowania do przywrócenia skarżącego do służby od [...] czerwca 2017 r. Wprawdzie art. 185 i art. 186 ustawy o KAS posługują się pojęciem "roszczenia o przywrócenie do służby", to katalog zdarzeń wymienionych w tych przepisach nie dotyczy sytuacji skarżącego. Brak jest też podstaw do przyjęcia, że zaproponowane w 2017 r. skarżącemu warunki pracy (a nie służby) były aktem dyskryminacji na tle innych funkcjonariuszy. Po rozpatrzeniu odwołania skarżącego od ww. decyzji, Szef Krajowej Administracji Skarbowej Krajowej (dalej: "Szef KAS", "organ drugiej instancji", "organ odwoławczy"), mając za podstawę podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., decyzją z [...] lutego 2025 r. nr [...] uchylił rozstrzygnięcie Dyrektora IAS z [...] grudnia 2024 r. i umorzył postępowanie pierwszej instancji w całości. W uzasadnieniu decyzji Szef KAS stanął na stanowisku, iż organ pierwszej instancji, rozpatrując sprawę skarżącego po prawomocnym wyroku Sądu Rejonowego w [...] z [...] września 2024 r., sygn. akt [...], nie miał podstaw prawnych do wydania decyzji o odmowie przywrócenia funkcjonariusza do Służby Celno-Skarbowej, ponieważ ustawa o KAS nie zawiera regulacji materialnoprawnej umożliwiającej rozstrzyganie w drodze decyzji spraw z zakresu przywrócenia do służby. W przypadku skarżącego nie zaistniała żadna z przesłanek wymienionych w art. 184 i art. 185 ustawy o KAS. Sprawy dotyczące przywrócenia do służby nie zostały też objęte zamkniętym katalogiem ujętym w art. 276 ust. 1-3 ustawy o KAS, a więc nie należą do spraw rozstrzyganych w trybie administracyjnym. W konsekwencji w sprawie skarżącego nie znajduje zastosowania ogólna procedura obowiązująca organy administracji publicznej, czyli k.p.a., w tym art. 104 § 1 k.p.a. Z konstytucyjnej zasady działania organów administracji publicznej "na podstawie i w granicach prawa" (art. 7 Konstytucji RP), a także z zasady ogólnej ustanowionej w art. 6 k.p.a. wynika, że nie można domniemywać władczej i jednostronnej formy działania, jaką jest decyzja administracyjna, z okoliczności sprawy lub samego przepisu art. 104 czy art. 127 k.p.a. Podstawę prawną do wydania decyzji należy wyprowadzić z powszechnie obowiązujących przepisów prawa materialnego (por. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, 9 wyd. Warszawa 2008, art. 1 Nb 18 s. 14-15 oraz art. 104, Nb 3, s. 473). Tym samym decyzja Dyrektora IAS z [...] grudnia 2024 r. nr [...] została wydana bez podstawy prawnej. Pismem z [...] marca 2025 r. skarżący (reprezentowany przez radcę prawnego J.P.) zaskarżył ww. decyzję organu drugiej instancji do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarzucając naruszenie: 1) art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez uchylenie decyzji Dyrektora IAS i umorzenie postępowania pierwszej instancji w całości, z pominięciem konsekwencji wydania w sprawie skarżącego wyroku SN z [...] marca 2024 r., sygn. [...], stanowiącego iż "w sytuacji, gdy stosunek służbowy funkcjonariusza Służby Celno-Skarbowej został przekształcony w stosunek pracy na podstawie umowy o pracę, nie dochodzi do konwersji, lecz do ustania stosunku służbowego traktowanego jak zwolnienie ze służby, a odpowiednim trybem rozpatrzenia roszczenia o przywrócenie do służby jest postępowanie administracyjne, a nie postępowanie przed sądem pracy", które to rozstrzygnięcie doprowadziło do zamknięcia skarżącemu drogi odwoławczej przed sądem pracy w wyniku pkt I prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego w [...] z [...] września 2024 r., sygn. akt [...], wydanego na podstawie art. 464 § 1 w związku z art. 1, art. 199 § 1 pkt 1 i art. 1991 k.p.c., co doprowadza do niezgodnej z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej niemożności merytorycznego odwołania się przez skarżącego od zwolnienia go ze służby i merytorycznego rozpoznania roszczenia o przywrócenie go do służby na podstawie art. 184 i art. 185 ustawy o KAS per analogiam, mimo że takie roszczenie zostało przyznane wyrokami SN z 16 marca 2023 r., sygn. akt III PSKP 19/22 i z 17 maja 2023 r. I PSKP 94/21; 2) art. 138 § 1 pkt 2 i art. 105 § 1 k.p.a., poprzez uchylenie decyzji organu pierwszej instancji i umorzenie postępowania pierwszej instancji w całości, podczas gdy nie znajduje uzasadnienia w przepisach k.p.a. wydanie decyzji o umorzeniu postępowania kończącej postępowanie w sprawie, w której strona jest zainteresowana uzyskaniem decyzji merytorycznej. Umorzenie postępowania z powodu jego bezprzedmiotowości w sytuacji, gdy istniały podstawy do rozstrzygnięcia sprawy co do jej istoty, stanowi więc naruszenie art. 105 § 1 k.p.a. oraz narusza interes skarżącego; 3) art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez uchylenie decyzji Dyrektora IAS i umorzenie postępowania, mimo iż ww. decyzja nie zawiera wad nieważności z art. 156 § 1 k.p.a., 4) art. 184 i art. 185 w związku z art. 276 ustawy o KAS, poprzez stwierdzenie, że Dyrektor lAS, rozpatrując sprawę skarżącego po prawomocnym wyroku Sądu Rejonowego w [...] z [...] września 2024 r., sygn. akt [...], nie miał podstaw prawych do wydania decyzji o odmowie przywrócenia funkcjonariusza do służby na podstawie ww. przepisów, gdyż ustawa o KAS nie zawiera regulacji materialnoprawnej dającej podstawy do wyprowadzenia dopuszczalności załatwienia sprawy odmowy przywrócenia do służby w postępowaniu administracyjnym; 5) art. 138 § 1 pkt 2 w związku z art. 1 k.p.a. oraz w związku z art. 464 § 1, art. 1, art. 199 § 1 pkt 1 i art. 1991 k.p.c. poprzez uchylenie decyzji organu pierwszej instancji i umorzenie postępowania, stwierdzenie braku dopuszczalności załatwienia sprawy odmowy przywrócenia do służby w postępowaniu administracyjnym z równoczesnym stwierdzeniem: "W związku z brakiem podstaw prawnych do orzekania w niniejszej sprawie w trybie administracyjnym, a co się z tym wiąże, z uwagi na brak możliwości procedowania sprawy w tym trybie, merytoryczne zarzuty zawarte w odwołaniu z [...] stycznia 2025 r., nie mogły być przedmiotem badania w ramach kontroli instancyjnej przez organ odwoławczy. (...) Z uwagi na uchylenie przez organ odwoławczy decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] z [...] grudnia 2024r. nr [...] w całości i umorzenie postępowania w sprawie odmowy przywrócenia Pana T.F. do służby na podstawie art. 184 i 185 ustawy o KAS, obowiązkiem organu I instancji będzie prawidłowe wykonanie pkt I prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego w [...] z [...] września 2024 r. - sygn. akt: [...].", co czyni niewykonalnym nie tylko ww. orzeczenie Sądu Rejonowego w [...], ale także decyzję organu odwoławczego, gdyż Szef KAS zobowiązuje Dyrektora lAS do prawidłowego wykonania pkt I prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego w [...] z [...] września 2024 r., bez wskazania w jaki sposób ma to uczynić inaczej niż w drodze sporu przed sądem pracy i nie na drodze administracyjnej; 6) art. 45 ust. 1, art. 77 ust. 2 i art. 60 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez naruszenie prawa do sądu strony i zamknięcie drogi sądowej; 7) art. 32 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej i art. 112 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (Dz. U. z 2025 r., poz. 277 ze zm.) poprzez nierówne traktowanie pod kątem praw do drogi odwoławczej wobec ucywilnionych funkcjonariuszy Służby Celno-Skarbowej; 8) art. 138 § 1 pkt 2 i art. 1 k.p.a. w związku z art. 365 k.p.c. poprzez wydanie rozstrzygnięcia wbrew mocy wiążącej wyroku Sądu Rejonowego w [...] z [...] września 2024 r., sygn. akt [...]. Uznając, iż decyzja organu drugiej instancji narusza art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., a także zachodzi przesłanka nieważności określona w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., skarżący domagał się: stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji Szefa KAS w całości, ewentualnie jej uchylenia; zobowiązania organu odwoławczego do wydania we wskazanym przez Sąd terminie decyzji, o której mowa w pkt I prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego w [...] z [...] września 2024 r., sygn. akt [...], ze wskazaniem sposobu załatwienia sprawy lub jej rozstrzygnięcia; zasądzenia na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi skarżący podał, że niniejsze postępowanie jest kontynuacją postępowania wynikającego z nieprawidłowego, jego zdaniem, wyroku SN z dnia 19 marca 2024 r., sygn. III PSKP 21/23, w którym wyrażono pogląd, że przekształcenie stosunku służbowego funkcjonariusza Służby Celno-Skarbowej w stosunek pracy na podstawie umowy o pracę prowadzi do ustania stosunku służbowego traktowanego jak zwolnienie ze służby i z tej przyczyny odpowiednim trybem rozpatrzenia roszczenia o przywrócenie do służby jest postępowanie administracyjne, a nie postępowanie przed sądem pracy. Skarżący wyraził pogląd, iż w uzasadnieniach wyroków zapadłych w sprawach o sygn. akt: III PSKP 21/23 i II PSKP 6/21, SN popełnił błąd, przyjmując, że uchwała składu siedmiu sędziów NSA z 1 lipca 2019 r., sygn. akt I OPS 1/19 jest wiążąca tylko w sprawie, w której została wydana. W odpowiedzi na skargę Szef KAS wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Na rozprawie przed tutejszym Sądem w dniu 3 listopada 2025 r. obie strony postępowania pozostały przy swoich stanowiskach. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Objęta skargą decyzja Szefa KAS eliminuje z obrotu prawnego rozstrzygnięcie Dyrektora IAS z [...] grudnia 2024 r. wydane w oparciu o art. 184 i art. 185 w związku z art. 276 ustawy o KAS oraz art. 104 § 1 k.p.a. Przepis art. 185 ust. 1 ustawy o KAS wymienia trzy przypadki przywrócenia funkcjonariusza do służby na jego wniosek. Są to: - prawomocne umorzenie postępowania karnego lub postępowania karnego skarbowego ze względu na okoliczności wymienione w art. 17 § 1 pkt 1, 2 i 6 Kodeksu postępowania karnego, - prawomocne uniewinnienie, - uchylenie prawomocnego wyroku skazującego. Według art. 185 ust. 3 ustawy o KAS, w ww. przypadkach odpowiednio stosuje się art. 184, który normuje przywrócenie do służby funkcjonariusza w wyniku uchylenia lub stwierdzenia nieważności decyzji o zwolnieniu ze służby. Z kolei przepisy art. 276 ustawy o KAS przewidują stosowanie k.p.a. w postępowaniu odwoławczym od decyzji o: przeniesieniu, powierzeniu pełnienia obowiązków służbowych na innym stanowisku, przeniesieniu na niższe stanowisko, przeniesieniu na inne lub równorzędne stanowisko służbowe w związku z reorganizacją jednostki organizacyjnej KAS, określeniu warunków pełnienia służby w związku ze zniesieniem jednostki organizacyjnej KAS, zawieszeniu w pełnieniu obowiązków służbowych oraz zwolnieniu ze służby, jak również przewidują wniesienie skargi do sądu administracyjnego od decyzji kończących postępowanie odwoławcze w ww. sprawach. Żaden z przepisów art. 184, art. 185 i art. 276 ustawy o KAS nie obejmuje dyspozycją sytuacji, w jakiej znalazł się skarżący. Przypomnieć w tym miejscu należy, iż zaaprobował on propozycję zatrudnienia w korpusie służby cywilnej, złożoną mu w piśmie Dyrektora IAS z [...] maja 2027 r. nr [...], w trybie art. 165 ust. 7 Przep. wprow., co skutkowało przekształceniem (konwersją) [...] czerwca 2017 r. dotychczasowego stosunku służby w stosunek pracy. Stosownie do treści ww. przepisu, Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, dyrektor izby administracji skarbowej oraz dyrektor Krajowej Szkoły Skarbowości składają odpowiednio pracownikom oraz funkcjonariuszom, w terminie do dnia 31 maja 2017 r., pisemną propozycję określającą nowe warunki zatrudnienia albo pełnienia służby, która uwzględnia posiadane kwalifikacje i przebieg dotychczasowej pracy lub służby, a także dotychczasowe miejsce zamieszkania. Następnie skarżący - już jako członek korpusu służby cywilnej - wystąpił [...] grudnia 2022 r. o przeniesienie do pełnienia służby w Służbie Celno-Skarbowej (vide art. 150 ust. 2 ustawy o KAS), a otrzymawszy taką propozycję przeniesienia, przyjął ją, stając się od [...] maja 2023 r. funkcjonariuszem Służby Celno-Skarbowej. Ponadto ani przepisy powołane w podstawie prawnej decyzji Dyrektora IAS z [...] grudnia 2024 r. ani żadne inne przepisy nie przewidują wydania decyzji w przypadku reaktywacji stosunku służbowego. Jak słusznie wskazał Szef KAS, przywrócenie funkcjonariusza do służby następuje wówczas z mocy prawa, z datą ostateczności decyzji lub prawomocności wyroku uchylającego decyzję zwolnieniową, gdyż nie zależy ono od woli funkcjonariusza czy organów KAS i nie wymaga podejmowania przez nich w tym zakresie żadnych działań, w tym decyzji administracyjnej o przywróceniu do służby. W konsekwencji należy zgodzić się z organem odwoławczym, iż nawet gdyby doszło do podjęcia takiego rozstrzygnięcia, to byłoby ono obarczone kwalifikowaną wadą z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. jako wydane bez podstawy prawnej. Organ drugiej instancji nie naruszył wymienionych w skardze przepisów k.p.c. czy ustawy o KAS, ponieważ nie stosował ich; odnośnie art. 184, art. 185 i art. 276 ustawy o KAS - wyraźnie zaznaczył, że zostały one błędnie zastosowane przez Dyrektora IAS, stąd konieczność uchylenia decyzji organu pierwszej instancji. Wobec braku podstaw prawnych do merytorycznego rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, prawidłowo organ odwoławczy wydał rozstrzygnięcie, o którym mowa w art. 138 § 1 pkt 2 in fine k.p.a. Celem takiej decyzji jest uchylenie orzeczenia organu pierwszej instancji i zakończenie czynności postępowania w sprawie w pierwszej instancji z uwagi na jego bezprzedmiotowość. Omawiana decyzja ma charakter procesowy, ponieważ nie ma przesłanek do merytorycznego orzekania co do istoty sprawy (vide wyrok NSA z 12 września 2012 r., sygn. akt II GSK 1096/12). Jak podkreślił NSA w wyroku z 3 grudnia 2024 r., sygn. akt III OSK 2399/23, na tle aktualnej linii orzeczniczej SN nie budzi już wątpliwości dopuszczalność drogi sądowej przed sądem powszechnym w sprawach przywrócenia do służby funkcjonariuszy przyjmujących w trybie art. 165 ust. 7 Przep. wprow. propozycję zatrudnienia na nowych warunkach (umowy o pracę). Taki funkcjonariusz zachowuje możliwość domagania się przywrócenia do służby. Nie można bowiem w drodze zabiegów semantycznych pozostawić funkcjonariuszy Służby Celnej bez jakiegokolwiek uprawnienia służącego weryfikacji mechanizmu wprowadzonego przez ustawodawcę, a zmierzającego do "konwersji stosunku służbowego w stosunek pracy", skoro prawo do sądu uznaje się za jedno z fundamentalnych założeń demokratycznego państwa prawnego (vide wyrok SN z 16 marca 2023 r., sygn. akt III PSKP 19/22). Prawo do wymiaru sprawiedliwości zajmuje tak ważne miejsce, że jakakolwiek interpretacja zawężająca w tym zakresie nie odpowiadałaby ani celowi, ani charakterowi ustroju Rzeczypospolitej Polskiej (vide orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego: z 27 czerwca 1995 r., sygn. akt K 4/94, publ. OTK 1995 nr 1, poz. 16; z 13 marca 1996 r., sygn. akt K 11/95, publ. OTK 1996 nr 2, poz. 9). Zachowanie właściwego dostępu do sądu utrwala pożądany wzorzec gwarancyjny, zapobiegając jednocześnie dewaluacji tego prawa, przez pozostawienie określonego rozstrzygnięcia poza zakresem kontroli sądowej lub gwarantującego tylko formalne (pozorne) postępowanie sądowe (vide ww. wyrok Sądu Najwyższego z 16 marca 2023 r., sygn. akt III PSKP 19/22 i przywołane tam judykaty). NSA w powołanym wyroku z 3 grudnia 2024 r., sygn. akt III OSK 2399/23, skonkludował, iż sprawa o ustalenie stosunku służbowego i przywrócenie do służby funkcjonariuszki, wobec której zastosowano mechanizm "konwersji stosunku służbowego w stosunek pracy" jest sprawą cywilną podlegającą kognicji sądów powszechnych, jak to wynika zarówno z uzasadnienia uchwały NSA z 1 lipca 2019 r., sygn. akt I OPS 1/19 (w której to uchwale NSA stwierdził, że jeżeli w wyniku przyjęcia złożonej funkcjonariuszowi propozycji zatrudnienia dojdzie do przekształcenia dotychczasowego stosunku służby w służbie przygotowawczej albo stałej w stosunek pracy, to będzie on mógł dochodzić swych praw przed sądem powszechnym), jak i z licznych orzeczeń SN (vide ww. wyrok SN z 16 marca 2023 r., sygn. akt III PSKP 19/22 i przywołane tam judykaty). Przekazanie takiej sprawy do rozpoznania Dyrektorowi Izby Administracji Skarbowej w [...] stanowiło źródło sporu powstałego w rozpoznawanej przez NSA sprawie, którego rozwiązanie nakazuje postawić pytanie o dopuszczalność załatwienia sprawy przekazanej, będącej niewątpliwie sprawą cywilną, na drodze administracyjnoprawnej. W realiach niniejszej sprawy jako niezrozumiałe jawi się zachowanie skarżącego (reprezentowanego przez profesjonalnego pełnomocnika), który - nie zgadzając się z wyrokiem SN z [...] marca 2024 r., sygn. akt [...], stanowiącym oparcie dla wyroku Sądu Rejonowego w [...] z [...] września 2024 r., sygn. akt [...], nie zaskarżył tego ostatniego orzeczenia, przez co wyrok ten uprawomocnił się. Organ drugiej instancji nie naruszył też przywołanych w skardze przepisów Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej i nie zamknął skarżącemu drogi sądowej. Po uprawomocnieniu się wyroku tutejszego Sądu, organ pierwszej instancji wyda - w wykonaniu prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego w [...] z [...] września 2024 r., sygn. akt [...] - rozstrzygnięcie administracyjne, które będzie podlegać kontroli instancyjnej i sądowoadministracyjnej. Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.