II SA/Wa 567/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Marek Pietras, Sędziowie WSA Piotr Borowiecki (spr.), Janusz Walawski, Protokolant starszy specjalista Małgorzata Plichta, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 października 2017 r. sprawy ze skargi J.S. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską - oddala skargę - Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lutego 2017 r., nr [...], Komendant Główny Policji - działając na podstawie przepisów art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm. - dalej: "k.p.a.") oraz art. 18 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 576 ze zm.) - po rozpatrzeniu odwołania J. S. (dalej także: "skarżący" lub "strona skarżąca") od decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w L. z dnia [...] października 2016 r., nr [...], cofającej skarżącemu pozwolenie na broń palną myśliwską - utrzymał w mocy w/w decyzję organu pierwszej instancji. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym: Pismem z dnia [...] lipca 2016 r. Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Łowieckiej w L. poinformował Komendę Wojewódzką Policji w L., iż w dniu [...] czerwca 2016 r. podczas czynności służbowych ujęto skarżącego J. S. z bronią myśliwską kulową oraz śrutową przy lesie w okolicy miejscowości G., na terenie obwodu łowieckiego nr [...] Koła łowieckiego nr [...] G. w B. W wyniku badania alkomatem stwierdzono, że skarżący był pod wypływem alkoholu (0,82 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu), w związku z czym Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Łowieckiej w L. zwrócił się do Komendanta Wojewódzkiego Policji w L. o podjęcie postępowania w celu cofnięcia skarżącemu pozwolenia na broń. Ponadto, Prokuratura Rejonowa w B. skierowała do Komendy Wojewódzkiej Policji w L. wniosek o wszczęcie postępowania administracyjnego mającego na celu cofnięcie pozwolenia na broń skarżącemu. Prokuratura poinformowała, że w toku prowadzonego dochodzenia ustalono, że skarżący w dniu [...] czerwca 2016 r. dokonywał nielegalnego polowania. Skarżący posiadał przy sobie załadowaną broń, którą w chwili ujawnienia przestępstwa zaatakował funkcjonariusza Państwowej Straży Łowieckiej. Prokurator wskazał ponadto, że skarżący w chwili popełnienia zarzuconych mu czynów (opisanych w akcie oskarżenia, który został skierowany do Sądu Rejonowego w B.) znajdował się w stanie nietrzeźwości (0,82 m/l alkoholu w wydychanym powietrzu). W dniu [...] października 2016 r. Komendant Wojewódzki Policji w L. wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia skarżącemu pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej. O fakcie wszczęcia postępowania administracyjnego organ zawiadomił stronę skarżącą, pouczając ją o przysługujących jej w toku tego postępowania prawach. W wyniku analizy zgromadzonego materiału dowodowego, Komendant Wojewódzkiego Policji w L. - działając na podstawie przepisów art. 18 ust. 1 pkt 4 w zw. z art. 20 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji oraz art. 104 i art. 268a k.p.a. - decyzją z dnia [...] października 2016 r., nr [...], cofnął skarżącemu wydane dnia [...] lipca 2014 r. pozwolenie na posiadanie broni myśliwskiej w ilości 5 (pięciu) egzemplarzy. W uzasadnieniu wydanej decyzji Komendant Wojewódzki Policji w L. wskazał, że w dniu [...] czerwca 2016 r. skarżący, będąc na polach obrębu wsi K., posiadał przy sobie broń palną, będąc w stanie nietrzeźwości. Organ pierwszej instancji stwierdził, że dyspozycja art. 18 ust. 1 pkt 4 ustawy o broni i amunicji ma charakter obligatoryjny. Powyższy przepis stanowi bowiem, że właściwy organ Policji cofa pozwolenia na broń, jeżeli osoba, której pozwolenie takie wydano, przemieszcza się z rozładowaną bronią albo nosi broń, znajdując się w stanie po użyciu alkoholu, środka odurzającego lub substancji psychotropowej albo środka zastępczego. Komendant Wojewódzki Policji w L. stwierdził, że w sytuacji, gdy osoba, która ma wydane pozwolenia na broń, będąc w stanie po użyciu alkoholu posiada broń palną przy sobie, organ Policji został zobligowany ustawowo do cofnięcia pozwolenia na broń. Pismem z dnia [...] listopada 2016 r. skarżący, reprezentowany przez adwokata, wniósł odwołanie od powyższej decyzji organu pierwszej instancji. Wnosząc o uchylenie spornej decyzji i przekazanie sprawy Komendantowi Wojewódzkiemu Policji w L. do ponownego rozpoznania, ewentualnie o zmianę decyzji poprzez rozstrzygnięcie o niecofnięciu pozwolenia na broń myśliwską, skarżący zarzucił organowi pierwszej instancji: - naruszenie przepisów art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji - poprzez niewłaściwą jego wykładnię polegającą na przyjęciu, że w stosunku do osób, które posiadają pozwolenia na broń myśliwską, a wobec których toczy się postępowanie karne o przestępstwo umyślne, uzasadnione jest wszczęcie z urzędu postępowania w sprawie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni; - naruszenie przepisu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. - poprzez jego niezastosowanie i nie zawieszenie postępowania w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej w sytuacji, gdy w przedmiotowej sprawie zachodzi przesłanka pozytywna uzasadniająca zawieszenie postępowania do czasu wydania prawomocnego rozstrzygnięcia sprawy karnej, toczącej się przeciwko skarżącemu; - naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7 i art. 77 k.p.a. - polegające na tym, że organ Policji wydał zaskarżoną decyzję bez należytego zbadania sprawy pod względem faktycznym i prawnym; - błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wydania spornej decyzji - polegający na pominięciu istotnej okoliczności, a mianowicie tego, iż broń w postaci sztucera oraz dubeltówki znajdowała się w aucie, w którym skarżący chwilowo przebywał, przy jednoczesnym zignorowaniu faktu, iż powyższa okoliczność nie została prawomocnie rozstrzygnięta przez Sąd karny wyrokiem, co ma istotne znaczenie z uwagi na zasadę in dubio pro reo (zasadę domniemania niewinności). W wyniku analizy zarówno zarzutów odwołania, jak i ponownej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, Komendant Główny Policji - działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a k.p.a. oraz art. 18 ust. 1 pkt 4 ustawy o broni i amunicji - decyzją z dnia [...] lutego 2017 r., nr [...], utrzymał w mocy w/w decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w L. z dnia [...] października 2016 r. W uzasadnieniu wydanej decyzji Komendant Główny Policji stwierdził, iż po ponownym przeprowadzeniu postępowania i analizie akt sprawy nie znalazł podstaw do uchylenia bądź zmiany zaskarżonej decyzji organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy, powołując się na brzmienie przepisów art. 18 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji - zauważył, że ustawodawca przyznał prymat interesowi społecznemu nad indywidualnym interesem obywatela, uznając, że osoby, które po użyciu alkoholu przemieszczają się z bronią rozładowaną lub noszą przy sobie broń palną, stwarzają zagrożenie dla bezpieczeństwa i porządku publicznego. Ponadto, Komendant Główny Policji stwierdził, że konstrukcja powyższego przepisu (vide: sformułowanie "organ cofa") wskazuje, że w przypadku zaistnienia okoliczności w tym przepisie przewidzianych, organ obowiązany jest cofnąć udzielone wcześniej pozwolenie na posiadanie broni, zatem organ nie posiada jakiegokolwiek luzu decyzyjnego. Jednocześnie, organ odwoławczy uznał, że powyższy przepis nie uzależnia wydania na jego podstawie decyzji od potwierdzenia wyżej przywołanych okoliczności prawomocnym orzeczeniem sądu. W ocenie organu odwoławczego, okoliczności te mogą być ustalone w każdy inny sposób, jeśli nie pozostawiają wątpliwości co do ich zaistnienia. Komendant Główny Policji zwrócił również uwagę, że Prokurator Prokuratury Rejonowej w B. powiadomił organ pierwszej instancji, że wystąpił wobec skarżącego z aktem oskarżenia o popełnienie przestępstw z art. 222 § 1 k.k. w zb. z art. 224 § 2 k.k. w zb. z art. 157 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. oraz z art. 53 pkt 4 ustawy z dnia 13 października 1995 r. - Prawo Łowieckie (tekst jednolity Dz. U z 2017 r., poz. 1295) w związku z faktem, że skarżący w dniu [...] czerwca 2016 r., znajdując się w stanie nietrzeźwości (0,82 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu), dokonywał nielegalnego polowania i w tym czasie posiadał przy sobie załadowną broń, którą w chwili ujawnienia przestępstwa zaatakował funkcjonariusza Państwowej Straży Łowieckiej. W ocenie organu odwoławczego, nie ma żadnych wątpliwości, że skarżący nosił broń będąc w stanie nietrzeźwości, czym wypełnił przesłanki przepisu art. 18 ust. 1 pkt 4 ustawy o broni i amunicji. Komendant Główny Policji uznał jednocześnie, że - wbrew zarzutom strony skarżącej - brak jest podstaw do zawieszenia postępowania administracyjnego, albowiem rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy nie zależy od prawomocnego zakończenia postępowania prowadzonego przez sąd powszechny w przedmiocie ukarania skarżącego za popełnione czyny objęte aktem oskarżenia. W piśmie z dnia [...] marca 2017 r. skarżący, reprezentowany przez adwokata, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższą decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lutego 2017 r. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o uchylenie decyzji organu pierwszej instancji, a także o zasądzenie od organu odwoławczego na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, skarżący zarzucił Komendantowi Głównemu Policji: 1) naruszenie przepisów art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji - poprzez ich niewłaściwą wykładnię i przyjęcie, że przepisy te należy automatycznie stosować w sytuacji, gdy w rzeczywistości wspomniane przepisy należy stosować wyłącznie w przypadku ustalenia przez organ, iż zachodzą okoliczności warunkujące cofnięcie skarżącemu uprawnień na broń, a ponadto, gdy okoliczności te nie pozostawiają wątpliwości co do ich zaistnienia; 2) naruszenie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. - poprzez jego niezastosowanie i w konsekwencji nie zawieszenie postępowania administracyjnego w sytuacji, gdy w przedmiotowej sprawie zachodzi przesłanka pozytywna uzasadniająca zawieszenie postępowania do czasu wydania prawomocnego rozstrzygnięcia w sprawie karnej toczącej się przeciwko skarżącemu, albowiem w niniejszej sprawie występuje tzw. zagadnienie wstępne; 3) błąd w ustaleniach faktycznych - polegający na mylnym przyjęciu, że skarżący posiadał przy sobie broń palną, będąc w stanie nietrzeźwości, podczas gdy broń w postaci sztucera oraz dubeltówki znajdowała się w aucie, w którym skarżący tylko chwilowo przebywał, a ponadto na nieustaleniu, kiedy skarżący spożywał alkohol, tj. przed przebywaniem w aucie, czy po jego wyjściu, co w konsekwencji oznacza niejednoznaczne ustalenie przez organy Policji obu instancji istotnych okoliczności, które - w ocenie skarżącego - poddają w wątpliwość zaistnienie zarzucanego przez organy zdarzenia, które obecnie jest przedmiotem postępowania karnego toczącego się przed Sadem Rejonowym w B., Wydział II Karny. W uzasadnieniu skargi strona skarżąca stwierdziła, że poczynione przez organy Policji ustalenia nie wynikają z zebranego w sprawie materiału dowodowego. Ponadto, w ocenie skarżącego, żaden z organów Policji, wydając sporne decyzje, nie uzasadnił, w jaki sposób dokonał ustaleń, które nie wynikają z prawomocnego wyroku sądu karnego, a przede wszystkim, dlaczego - zdaniem organów - nie pozostawią one wątpliwości co do ich zaistnienia. Skarżący wskazał jednocześnie, że postępowanie karne toczące się przed Sądem Rejonowym w B. ma na celu wyjaśnienie wszelkich wątpliwości, stąd też orzeczenie, które zapadnie przed tym sądem będzie miało niewątpliwy wpływ na rozstrzygnięcie postępowania administracyjnego o cofnięciu pozwolenia na broń myśliwską. Uzasadniając zarzut naruszenia przepisu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., skarżący zauważył, że poza sporem jest, że przeciwko stronie skarżącej w chwili wydawania decyzji o cofnięciu pozwolenia na broń toczyło się postępowanie karne, którego przedmiotem jest zarzut popełnienia przestępstwa z art. 51 ust. 2 pkt 4 ustawy o broni i amunicji. Skarżący wskazał, iż kwestia ta ma istotne znaczenie w sprawie, albowiem przesłanki cofnięcia pozwolenia na broń określone w art. 18 ust. 1 pkt 4 ustawy o broni i amunicji oraz przesłanki ukarania wymienione w art. 51 ust. 2 pkt 4 cyt. ustawy są tożsame - noszenie broni w stanie po użyciu alkoholu. Skoro zatem, jak wskazał skarżący, wspomniana ustawa za ten sam czyn przewiduje dwa skutki - cofnięcie pozwolenia na broń oraz karę aresztu lub grzywny, zaś skarżący został w obliczu takiego właśnie zarzutu postawiony, bezsporne jest, iż wynik toczącej się sprawy karnej mieści się w kategorii zagadnienia wstępnego, o którym mowa w przepisie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Według skarżącego uznać należy bowiem, iż zachodzi związek przyczynowy pomiędzy rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń, a zagadnieniem wstępnym. Na potwierdzenie zasadności swojego stanowiska skarżący powołał się na pogląd wyrażony w uzasadnieniu zarówno wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 listopada 2007 r., wydanego w sprawie sygn. akt VI SA/Wa 824/07, jak i wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 sierpnia 2001 r., sygn. akt II SA 1982/00 (LEX nr 54554) oraz w wyroku NSA z dnia 29 stycznia 1999 r. (sygn. akt III SA 5142/98, LEX nr 44689). W konsekwencji, skarżący zarzucił, że w rozpoznawanej sprawie omawiana wyżej kwestia związku przyczynowego pomiędzy postępowaniem administracyjnym a postępowaniem karnym została pominięta przez organy Policji obu instancji, które mylnie przyjęły, że toczące się przeciwko skarżącemu postępowanie karne nie będzie miało wpływu na wynik toczącego się postępowania administracyjnego dotyczącego cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską. Tym samym, skarżący uznał, że organy Policji dopuściły się istotnego naruszenia art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Organ odwoławczy, odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. - wskazał, że rozstrzygnięcie toczącej się przeciwko skarżącemu sprawy przed Sądem Rejonowym w B. nie stanowi zagadnienia wstępnego, albowiem okoliczność ta dotyczy stanu faktycznego w sprawie administracyjnej, a nie kwestii prawnej, bez rozstrzygnięcia której, nie jest możliwe wydanie decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanych przepisów cyt. ustawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm. - dalej także: "p.p.s.a."). W ocenie Sądu, analizowana pod tym kątem skarga J. S. nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lutego 2017 r., nr [...], nie narusza przepisów prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że Komendant Główny Policji, wydając decyzję z dnia [...] lutego 2017 r. utrzymującą w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w L. z dnia [...] października 2016 r., nr [...], cofającą skarżącemu pozwolenie na broń palną myśliwską - nie dopuścił się naruszenia norm procedury administracyjnej, w tym przede wszystkim powołanego przez stronę skarżącą przepisu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., jak również przepisów art. 6 k.p.a., art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a., a także art. 107 § 3 k.p.a., w stopniu mogącym mieć jakikolwiek istotny wpływ na ostateczny wynik sprawy. Ponadto, w ocenie Sądu, wydając sporną decyzję administracyjną, Komendant Główny Policji nie dopuścił się również naruszenia norm prawa materialnego, w tym przede wszystkim nie naruszył mających zasadnicze znaczenie w niniejszej sprawie przepisów art. 18 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji. W konsekwencji, Sąd stwierdził, że Komendant Główny Policji, a także Komendant Wojewódzki Policji w L., prawidłowo interpretując regulację prawną wyrażoną w przepisie art. 18 ust. 1 pkt 4 ustawy o broni i amunicji, zasadnie przyjęli, że ustalenia faktyczne poczynione w toku postępowania administracyjnego dają wystarczającą i jednoznaczną zarazem podstawę do cofnięcia skarżącemu pozwolenia na broń palną myśliwską. Na wstępie rozważań merytorycznych dotyczących oceny legalności spornej decyzji Komendanta Głównego Policji, należy wyraźnie zaznaczyć, że prawo do posiadania broni palnej nie należy w Polsce do wolności i praw obywatelskich. Jest to uprawnienie ściśle reglamentowane, również w zakresie korzystania z prawa przyznanego już wcześniej ostateczną decyzją administracyjną. Warunki uzyskania pozwolenia na broń i jej posiadania winny być badane w sposób restrykcyjny, a możliwość cofnięcia pozwolenia nie może być postrzegana jako zamach na swobody obywatela, lecz jako działanie prewencyjne, prowadzące do zapewniania szeroko rozumianego bezpieczeństwa i porządku publicznego. Warto zauważyć, że w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 listopada 2009 r., sygn. akt II OPS 4/09, podkreślono, że pozwolenie na broń palną jest uprawnieniem wyjątkowym, będącym atrybutem władztwa państwowego i z tego względu jego posiadacz musi być osobą dającą rękojmię, że swoim postępowaniem nie zagrozi bezpieczeństwu lub porządkowi publicznemu. Mając na względzie potrzebę ścisłej ustawowej reglamentacji pozwoleń na broń palną, podyktowaną względami bezpieczeństwa i porządku publicznego, w ustawie z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji przyjęto m.in. regulację zawartą w art. 18 ust. 1 pkt 4 tego aktu normatywnego. Stosownie do art. 18 ust. 1 pkt 4 ustawy o broni i amunicji, organy Policji obowiązane są do podjęcia decyzji o cofnięciu pozwolenia na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano przemieszcza się z rozładowaną bronią albo nosi broń, znajdując się w stanie po użyciu alkoholu, środka odurzającego lub substancji psychotropowej albo środka zastępczego. W niniejszej sprawie okolicznością bezsporną jest to, że skarżący w dacie szczegółowo opisanego w treści obu spornych decyzji zdarzenia znajdował się pod wpływem alkoholu (0,82 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu). Odnosząc się jednak w tym miejscu do twierdzeń skarżącego, który wskazywał w skardze, że organ nie ustalił, kiedy dokładnie skarżący spożywał alkohol - podnieść należy wyraźnie, że z protokołu z przebiegu badania stanu trzeźwości urządzeniem elektronicznym, który został podpisany przez skarżącego, jednoznacznie wynika, że badanie wykonano dnia [...] czerwca 2016 r. o godz. 20:51, uzyskując wynik pomiaru 0,82 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu. Skarżący oświadczył do protokołu, że w ciągu 24 godzin spożywał alkohol w postaci wódki (około godziny 20.00). Powyższe oznacza, że organ dysponował informacją, kiedy dokładnie doszło do spożycia alkoholu przez skarżącego. Odnosząc się natomiast do kwestii ustalenia przez organ, że skarżący posiadał broń palną, warto przytoczyć pogląd zawarty w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 listopada 2003 r., sygn. akt III SA 3078/01, a odnoszący się do pojęcia "nosić" użytego w przepisie art. 18 ust. 1 pkt 4 ustawy o broni i amunicji. W wyroku tym NSA stwierdził, że czasownik "nosić" użyty we wskazanym wyżej przepisie jest wyrazem wieloznacznym. Słowniki języka polskiego podają wśród jego znaczeń, oprócz "trzymając coś w rękach, na plecach lub w inny sposób na sobie, chodzić z tym, czyniąc to długo i wielokrotnie, dźwigać" także i takie znaczenia jak "mieć, trzymać coś przy sobie, nie rozstawać się z czymś" (por. podane pod pkt 2 znaczenie tego słowa /w:/ Słownik języka polskiego pod red. M. Szymczaka, PWN, Warszawa 1992, t. II, s. 393; Słownik języka polskiego pod red. W. Doroszewskiego, PWN, Warszawa 1963, t. V, s. 361). W sytuacji, gdy wykładnia gramatyczna przepisu nie prowadzi do jednoznacznych rezultatów, należy wesprzeć się innymi rodzajami wykładni, w tym wykładnią systemową i celowościową. W tej materii NSA wyraził stanowisko, zgodnie z którym analiza innych przepisów ustawy - art. 10 ust. 4, art. 18 ust. 1 pkt 1, a także art. 18 ust. 3 pkt 4, art. 32 ust. 1, art. 33 ust. 1, w których także ustawodawca zastosował czasownik "nosić" lub nawiązywał do niego, pozwala wnioskować, że adekwatnym do regulowanej materii znaczeniem tego czasownika będzie drugie z podanych wyżej znaczeń. Z kontekstu, w jakim w przepisach ustawy o broni i amunicji stosuje się słowo "nosić" wynika, że ustawodawca miał na myśli wszelkie przypadki, gdy dana osoba przemieszcza się z bronią, poza miejscem, w którym ją przechowuje. NSA podkreślił jednocześnie, że ratio legis omawianego przepisu jest takie, aby osoby, które z racji spożycia alkoholu, czy też innego środka odurzającego, mogą mieć zaburzoną zdolność oceny swojego zachowania i stracić umiejętność racjonalnego kierowania swoim działaniem, nie przemieszczały się z tą bronią poza miejscem, w którym ją przechowują. Chodzi o eliminowanie dostępu do broni dla tych posiadaczy, którzy dopuszczają się niebezpiecznego postępowania, polegającego na noszeniu broni będąc pod wpływem środków odurzających (alkoholu, narkotyków). Należy zauważyć, że wynik wykładni systemowej w przypadku art. 18 ust. 1 pkt 4 cyt. ustawy wspiera także wykładnia celowościowa. Warto bowiem wskazać, że ustawodawca nakazuje organom Policji cofnięcie pozwolenia na broń w przypadkach, gdy pozwolenie posiada osoba, która swoim zachowaniem wskazuje, że mogłaby stanowić świadome lub nawet przypadkowe zagrożenie dla osób trzecich, chociażby przez podwyższone ryzyko utraty broni w sytuacji, gdy będąc nietrzeźwa nie jest w stanie odpowiednio jej chronić. Zatem próba wykazania, że skarżący nie nosił broni, a jedynie krótkotrwale przebywał w samochodzie, w którym ta broń się znajdowała, nie znajduje aprobaty. Pojęcie noszenia broni zamieszczono w art. 10 ust. 9 ustawy o broni i amunicji, zgodnie z którym noszenie broni oznacza każdy sposób przemieszczania załadowanej broni przez osobę posiadającą broń. Regulacja ta umożliwia rozróżnienie użytych przez ustawodawcę terminów "noszenie broni przy sobie" i "noszenie broni". W tym wypadku bez znaczenia pozostaje, czy skarżący trzymując broń uderzał nią w funkcjonariusza, czy też w jakikolwiek inny sposób ją przemieszczał poza miejscem przechowywania, np. w samochodzie. Jednocześnie, należy podzielić stanowisko Komendanta Głównego Policji, że - wbrew zarzutom strony skarżącej - nie doszło w niniejszej sprawie do naruszenia przez organy Policji obu instancji przepisu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., albowiem nie zachodziły podstawy do zawieszenia prowadzonego postępowania administracyjnego. Wskazać należy bowiem, że okoliczność skazania skarżącego prawomocnym wyrokiem sądu powszechnego na podstawie skierowanego aktu oskarżenia nie ma znaczenia zarówno dla przedmiotowej sprawy administracyjnej, jak i sądowoadministracyjnej i nie stanowi zagadnienia wstępnego. Należy uznać, że zasada domniemania niewinności nie znajduje zastosowania w postępowaniu administracyjnym, chociażby dlatego, że jest zasadą funkcjonującą w innym systemie prawnym (w postępowaniu karnym). W toku przedmiotowego postępowania organ administracji publicznej nie przesądza o winie, czy też niewinności skarżącego. Stwierdził natomiast, że zaistniały obligatoryjne przesłanki do cofnięcia pozwolenia na broń. Powyższe stanowisko znajduje również oparcie w wyroku z dnia 29 maja 2008 r., sygn. akt II OSK 557/07, w którym Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że nawet w przypadku wyroku uniewinniającego skarżącego od zarzutu noszenia broni w stanie po użyciu alkoholu, nie mógłby on wpłynąć na wynik sądowej kontroli legalności zaskarżonych decyzji, gdyż stosownie do dyspozycji art. 11 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd administracyjny wiążą tylko ustalenia wydanego w postępowaniu karnym prawomocnego wyroku skazującego co do popełnionego przestępstwa. Poza tym, sąd karny uniewinniając skarżącego od popełnienia tego czynu ocenianego przecież w ramach odpowiedzialności karnej, może wziąć pod uwagę przesłanki, którymi w ramach postępowania administracyjnego organy Policji nie mogły się kierować (np. niewielkie przekroczenie granic progu stanu po użyciu alkoholu, dobra wiara, prawidłowe zabezpieczenie broni). NSA wskazał jednocześnie, że samo zaistnienie zdarzenia ma wpływ na wynik postępowania administracyjnego w zakresie cofnięcia pozwolenia na broń. W ocenie Sądu, w świetle całokształtu zebranego w sprawie materiału dowodowego organ miał więc podstawy, aby stwierdzić, że zachowanie skarżącego wyczerpało dyspozycję art. 18 ust. 1 pkt 4 ustawy o broni i amunicji, gdyż skarżący posiadał broń palną, znajdując się stanie nietrzeźwości. W związku z powyższym, uznać należy, iż organ Policji zobligowany był na podstawie art. 18 ust.1 pkt 4 ustawy o broni i amunicji do wydania decyzji cofającej stronie skarżącej pozwolenie na broń palną myśliwską. Wydanie tej decyzji nie należało do sfery uznania administracyjnego organu, a skoro tak, brak było jakichkolwiek podstaw do zawieszenia postępowania do czasu zakończenia postępowania karnego. Na marginesie, wskazać wypada również, że organy Policji obu instancji nie naruszyły zarzucanych w skardze przepisów art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, bowiem organy te nie wydały spornych decyzji administracyjnych na powyższej podstawie prawnej, zgodnie z którą pozwolenia na broń nie wydaje się osobom stanowiącym zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego, w tym skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe. Mając na względzie powyższe ustalenia, uznać należy, iż organy Policji obu instancji, bez potrzeby dokonywania jakichkolwiek dodatkowych ustaleń, miały pełne podstawy do postawienia tezy, iż zaszła podstawa zastosowania normy prawnej określonej w dyspozycji przepisu art. 18 ust. 1 pkt 4 ustawy o broni i amunicji oraz wydania w jej oparciu decyzji administracyjnej w przedmiocie cofnięcia skarżącemu pozwolenia na broń palną myśliwską. Sąd uznał ponadto, że organy Policji obu instancji prawidłowo zbadały wszystkie okoliczności faktyczne istotne dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, przeprowadzając przy tym wszelkie możliwe i konieczne zarazem dowody służące właściwemu ustaleniu stanu faktycznego, zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 k.p.a.) oraz zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów praworządnego Państwa (art. 8 k.p.a.). Sąd uznał jednocześnie, że zarówno Komendant Wojewódzki Policji w L., jak i na etapie postępowania odwoławczego - Komendant Główny Policji, nie dopuścili się również obrazy zasady swobodnej oceny dowodów (art. 80 k.p.a.), opierając swoje rozstrzygnięcia na całym zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym. W ocenie Sądu, uznać trzeba ponadto, że poprzez pełne uzasadnienie faktyczne i prawne wydanych decyzji, organy Policji obu instancji nie naruszyły normy postępowania administracyjnego wyrażonej w przepisie art. 107 § 3 k.p.a., w stopniu, który mógłby mieć jakikolwiek istotny wpływ na ostateczny wynik sprawy. Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji wyroku, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. | | |