II SA/Wa 568/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Dąbrowska po rozpoznaniu w dniu 30 czerwca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku S. J. o wstrzymanie wykonania rozkazu personalnego Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego rozkazu personalnego. S. J. (zwany dalej skarżącym) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...] utrzymujący w mocy rozkaz personalny Komendanta [...] Policji z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...], którym zwolniono skarżącego ze służby w Policji. W skardze pełnomocnik skarżącego zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozkazu, z uwagi na jego oczywistą bezzasadność oraz spowodowanie skarżącemu niepowetowanej szkody jego wykonaniem. Pełnomocnik skarżącego podniósł, że wykonanie rozkazu oznacza nagłe pozbawienie skarżącego pracy, a więc możliwości zarobkowych i tym samym płynności finansowej. Nadto szukanie innej pracy jest problematyczne, ponieważ skarżący nie wie czy szukać pracy stałej czy też tymczasowej – do zakończenia postępowania. Pełnomocnik skarżącego dodał również, że w przypadku uznania decyzji za błędną, skarżący i tak straci zaufanie i dobre imię wśród kolegów, którzy mogą uznać go za osobę niegodną służby w Policji. Dodać należy, że rozkazowi personalnemu Komendanta [...] Policji został nadany rygor natychmiastowej wykonalności. W odpowiedzi na skargę pełnomocnik organu wniósł o nieuwzględnienie wniosku o wtrzymanie wykonania zaskarżonego rozkazu personalnego, ponieważ w sprawie nie zachodzi potrzeba ochrony szczególnie ważnych i istotnych interesów strony, które w żaden prawny sposób nie będą mogły zostać zrekompensowane w razie uchylenia decyzji z uwagi na jej wadliwość. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2016 r. poz. 718, z późn. zm.) – zwanej dalej P.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, Sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie tego aktu lub czynności w całości lub w części, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Zgodnie z przedstawioną regulacją prawną wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest instytucją o charakterze wyjątkowym, stanowiącą odstępstwo od ogólnej reguły, w myśl której wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu (art. 61 § 1 P.p.s.a.). Zastosowanie wstrzymania wykonania skarżonego aktu może zatem nastąpić jedynie wówczas, gdy ujawnione zostaną okoliczności uzasadniające zastosowanie tej czynności procesowej. Należy jednak zaakcentować, że rozkaz personalny o zwolnieniu ze służby został już wykonany, gdyż nadano mu rygor natychmiastowej wykonalności. Natomiast warunkiem zastosowania instytucji wstrzymania wykonania jest istnienie możliwości wystąpienia skutków, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Nie ma zatem podstaw do jej zastosowania, gdy wszystkie skutki, które mogły wyniknąć z wykonania decyzji, już wystąpiły. Orzeczenie dotyczące wstrzymania wykonania ma funkcję wyłącznie prewencyjną i nie daje możliwości odwrócenia dokonanych już czynności. Wstrzymanie wykonania decyzji jest w takim przypadku bezprzedmiotowe (vide postanowienia NSA z 5 lutego 2008 r., sygn. akt II OZ 59/08 i z 10 lipca 2009 r. sygn. akt I OZ 716/09 dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych – orzeczenia.nsa.gov.pl). Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 61 § 1, § 3 i § 5 P.p.s.a., orzekł, jak w sentencji postanowienia.