II SA/Wa 571/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Dąbrowska (spr.), Sędzia WSA Ewa Kwiecińska, Asesor WSA Joanna Kube, Protokolant Arkadiusz Koziarski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 grudnia 2004 r. sprawy ze skargi A. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...].02.2004 r. nr [...] w przedmiocie świadczenia przedemerytalnego oddala skargę A. K. zarejestrowała się w Urzędzie Pracy W. w dniu [...] lutego 2003 r. z prawem do zasiłku dla bezrobotnych od dnia [...] lutego 2003 r. Zasiłek dla bezrobotnych utraciła skarżąca od dnia [...] sierpnia 2003 r. z powodu wyczerpania okresu jego pobierania. Wnioskiem z dnia 16 grudnia 2003 r. p. A.K. wystąpiła o przyznanie jej świadczenia przedemerytalnego. Decyzją z dnia [...] stycznia 2004 r., wydaną z up. Prezydenta W. na podstawie art. 37 "k" ust. 1 i 2 oraz art. 6 pkt 6 lit. b ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz.U. z 2003 r. Nr 58, poz. 514 ze zm.) odmówiono skarżącej przyznania prawa do świadczenia przedemerytalnego. Od tej decyzji skarżąca złożyła odwołanie do organu drugiej instancji, jednakże Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] lutego 2004 r. utrzymał decyzję w mocy. W jej uzasadnieniu wskazał, że zgodnie z art. 37 k ust. 1 powołanej ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu świadczenie przedemerytalne przysługuje osobie, spełniającej określone w ustawie warunki do uzyskania statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku, jeżeli kobieta osiągnęła wiek co najmniej 58 lat i posiada okres uprawniający do emerytury, wynoszący co najmniej 20 lat, lub do dnia rozwiązania stosunku pracy lub stosunku służbowego z przyczyn dotyczących zakładu, w którym była zatrudniona przez okres nie krótszy niż 6 miesięcy, ukończyła 50 lat (...) oraz osiągnęła okres uprawniający do emerytury wynoszący co najmniej 30 lat (...), lub do dnia rozwiązania stosunku pracy z przyczyn dotyczących zakładu pracy, w którym była zatrudniona przez okres nie krótszy niż 6 miesięcy, osiągnęła okres uprawniający do emerytury, wynoszący co najmniej 35 lat (...), lub do dnia 31 grudnia roku poprzedzającego rozwiązanie stosunku pracy, posiada okres uprawniający do emerytury, wynoszący co najmniej 34 lata (...), a rozwiązanie stosunku pracy nastąpiło w związku z niewypłacalnością pracodawcy w rozumieniu ustawy z 29 grudnia 1993 r. o ochronie roszczeń pracowniczych w razie niewypłacalności pracodawcy (Dz.U. z 2002 r. Nr 9, poz. 127 ze zm.) lub zakończyła okres zatrudnienia, o którym mowa w art. 19 ust. 2a, i w wyniku zaliczenia go do okresu uprawniającego do emerytury spełnia warunki określone w pkt 1, 3 lub 4. Zdaniem organu skarżąca nie spełniła przesłanek niezbędnych do uzyskania świadczenia przedemerytalnego mimo, iż przed ukończeniem ostatniego zatrudnienia miała ukończone 50 lat życia i legitymowała się okresem uprawniającym do emerytury wynoszącym 34 lata, 3 miesiące i 20 dni. Jednakże do dnia rozwiązania stosunku pracy u ostatniego pracodawcy zatrudniona była skarżąca przez okres krótszy niż 6 miesięcy a ponadto rozwiązanie umowy o pracę nastąpiło na podstawie art. 30 § 1 pkt 2 Kodeksu pracy. Ten tryb rozwiązania umowy o pracę nie wyczerpywał przesłanek rozwiązania umowy o pracę z przyczyn dotyczących zakładu pracy w kontekście definicji tych przyczyn zawartej w art. 2 ust. 1 pkt 20 "a" powołanej ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego p. A. K. wnosząc o uwzględnienie skargi i przyznanie jej zasiłku przedemerytalnego (na rozprawie skarżąca wyjaśniła, że była to pomyłka bowiem zainteresowana była oczywiście świadczeniem przedemerytalnym) wskazała na swoją trudną sytuację materialną. Wskazała ponadto, ze nie miała wpływu na rozwiązanie w tak krótkim czasie stosunku pracy. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie. Podtrzymał zaskarżoną decyzję i argumenty zawarte w jej uzasadnieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Stosownie zaś do art. 13 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, do rozpoznania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona. Rozpatrywana pod tym względem skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Organy zatrudnienia trafnie wskazały przepisy mające zastosowanie w sprawie. Podstawę matrialnoprawną decyzji stanowił art. 37 "k" ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz.U. z 2003 r. Nr 58, poz. 514 ze zm.). Świadczenie przedemerytalne, o którym mowa w art. 37 "k" może być przyznane, z zastrzeżeniem ust. 9 jedynie osobie spełniającej w dniu rejestracji określone w tej ustawie warunki do uzyskania statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku dla bezrobotnych, jeżeli kobieta ta osiągnęła wiek co najmniej 58 lat i posiada okres uprawniający do emerytury, wynoszący co najmniej 20 lat, lub do dnia rozwiązania stosunku pracy lub stosunku służbowego z przyczyn dotyczących zakładu, w którym była zatrudniona przez okres nie krótszy niż 6 miesięcy, ukończyła 50 lat (...) oraz osiągnęła okres uprawniający do emerytury wynoszący co najmniej 30 lat (...), lub do dnia rozwiązania stosunku pracy z przyczyn dotyczących zakładu pracy, w którym była zatrudniona przez okres nie krótszy niż 6 miesięcy, osiągnęła okres uprawniający do emerytury, wynoszący co najmniej 35 lat (...), lub do dnia 31 grudnia roku poprzedzającego rozwiązanie stosunku pracy, posiada okres uprawniający do emerytury, wynoszący co najmniej 34 lata (...), a rozwiązanie stosunku pracy nastąpiło w związku z niewypłacalnością pracodawcy w rozumieniu ustawy z 29 grudnia 1993 r. o ochronie roszczeń pracowniczych w razie niewypłacalności pracodawcy (Dz.U. z 2002 r. Nr 9, poz. 127 ze zm.) lub zakończyła okres zatrudnienia, o którym mowa w art. 19 ust. 2a, i w wyniku zaliczenia go do okresu uprawniającego do emerytury spełnia warunki określone w pkt 1, 3 lub 4. Poza sporem w sprawie pozostaje, że p. A. K. przed ukończeniem ostatniego zatrudnienia miała ukończone 50 lat życia i legitymowała się okresem uprawniającym do emerytury wynoszącym 34 lata, 3 miesiące i 20 dni. Tak więc skarżąca spełniła część przesłanek zawartych w tym przepisie. Jednakże do dnia rozwiązania stosunku pracy u ostatniego pracodawcy skarżąca zatrudniona była przez okres krótszy niż 6 miesięcy, zatrudnienie trwało bowiem od dnia [...] grudnia 2002 r. do dnia [...] stycznia 2003 r. Rozwiązanie zaś umowy o pracę nastąpiło na podstawie art. 30 § 1 pkt 2 Kodeksu pracy, zgodnie z którym rozwiązanie umowy o pracę następuje przez oświadczenie jednej ze stron z zachowaniem okresu wypowiedzenia. Przepis ten nie wyczerpuje przesłanek dotyczących rozwiązania umowy o pracę z przyczyn dotyczących zakładu pracy. Przyczyny te są wskazane w art. 2 ust. 1 pkt 20 "a" powołanej ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu i należą do nich: 1) rozwiązanie stosunku pracy z przyczyn niedotyczących pracowników, zgodnie z przepisami o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn niedotyczących pracowników lub zgodnie z przepisami Kodeksu pracy, w przypadku rozwiązania stosunku pracy z tych przyczyn u pracodawcy zatrudniającego mniej niż 20 pracowników, 2) rozwiązanie stosunku służbowego z powodu ogłoszenia upadłości pracodawcy, jego likwidacji lub likwidacji stanowiska pracy z przyczyn ekonomicznych, organizacyjnych, produkcyjnych albo technologicznych, 3) wygaśnięcie stosunku pracy (stosunku służbowego) z powodu śmierci pracodawcy lub gdy przepisy ustawy przewidują wygaśnięcie stosunku pracy w przypadku przejścia zakładu pracy lub jego części na innego pracodawcę i niezaproponowania przez tego pracodawcę nowych warunków pracy i płacy. Skoro zatem skarżąca nie spełniała warunków art. 37 k ust. 1 powołanej ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu to nie mogło jej być przyznane świadczenie przedemerytalne. Przepisy ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu mają charakter bezwzględnie obowiązujący i nie dają organom administracji, ani sądowi administracyjnemu uprawnień do odstępstw w kwestiach szczegółowo tymi przepisami uregulowanymi. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na mocy art. 151 powołanej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę oddalił.