II SA/Wa 577/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Marcinkowska, Sędziowie WSA Agnieszka Góra-Błaszczykowska, Andrzej Góraj (spr.), Protokolant Referent stażysta Małgorzata Ciach, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 lipca 2012 r. sprawy ze skargi J. K. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] stycznia 2012 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w zakresie wypłaty uposażenia oddala skargę. Minister Obrony Narodowej, działając na podstawie art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) - dalej: kpa, po rozpatrzeniu wniosku [...] J. K. z dnia [...] marca 2003 r. o wypłatę uposażenia oraz innych należności pieniężnych, z uwzględnieniem modyfikacji tego żądania, dokonaną w pismach oznaczonych datą [...] czerwca 2011 r. oraz [...] sierpnia 2011 r., decyzją z dnia [...] września 2011 r. nr [...] umorzył postępowanie w przedmiocie wypłaty [...] J. K. różnicy pomiędzy kwotą uposażenia zasadniczego według stanowiska służbowego, w stawce przewidzianej dla grupy uposażenia U-12, a kwotą uposażenia zasadniczego według stanowiska służbowego, otrzymywaną przez wnioskodawcę, według grupy uposażenia U-13, w okresie przypadającym od dnia [...] stycznia 1999 r. do dnia [...] stycznia 2001 r. Pismem z dnia [...] grudnia 2011 r. wyżej wymieniony złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej ww. decyzją. Minister Obrony Narodowej po rozpatrzeniu przedmiotowego wniosku, działając na podstawie art. 127 § 3 i art. 138 § 1 pkt 1 kpa w zw. z pkt 1 ppkt 1 lit. 1 uposażenia Ministra Obrony Narodowej nr 41/MON z dnia 05 sierpnia 2011 r. (Dz. Urz. MON Nr 17, poz. 256), decyzją nr [...] z dnia [...] stycznia 2012 r., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ odwoławczy wyjaśnił, że WSA w Warszawie wyrokiem z dnia 20 stycznia 2011 r. sygn. akt II SA/Wa 1281/10 uchylił decyzję MON nr [...] z dnia [...] maja 2010 r. wraz z poprzedzającą ją decyzją MON nr [...] z dnia [...] lipca 2008 r. Decyzje te wydano w następstwie rozpatrzenia wniosku J. K. z dnia [...] marca 2003 r. o wypłatę różnicy pomiędzy uposażeniem należnym, a uposażeniem wypłaconym za okres od dnia [...] stycznia 1999 r. do dnia [...] stycznia 2001 r. oraz wypłaty wyrównania innych należności pieniężnych otrzymanych w tym okresie, których podstawę wymiaru stanowiło uposażenie zasadnicze wraz z dodatkami o charakterze stałym. W uzasadnieniu wniosku oficer wskazał, że otrzymywał uposażenie zasadnicze według stanowiska służbowego, wypłacane według grupy uposażenia U-12. W okresie późniejszym został natomiast wyznaczony na stanowisko służbowe, zaszeregowane do niższej grupy uposażenia U-13. Oficer podkreślił, że nie wyraził zgody na wyznaczenie go na to stanowisko służbowe. Uchylając ww. decyzje Sąd wskazał, że organ nie wyjaśnił treści i zakresu wniosku wszczynającego postępowanie. Po analizie pism oficera z dnia [...] czerwca 2011 r. oraz z dnia [...] sierpnia 2011 r., organ wywnioskował, że oficer wnosi o wypłatę różnicy pomiędzy kwotą uposażenia zasadniczego według stanowiska służbowego, w stawce przewidzianej dla grupy uposażenia U-12, a kwotą uposażenia zasadniczego według stanowiska służbowego, otrzymywaną, według grupy uposażenia U-13, w okresie przypadającym od dnia [...] stycznia 1999 r. do dnia [...] stycznia 2001 r. oraz o wypłatę różnicy pomiędzy kwotą nagród rocznych za 1999 r., za 2000 r. i za 2001 r., odprawy i ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy, przyjmując za podstawę ich obliczenia uposażenie zasadnicze w kwocie przewidzianej dla grupy uposażenia U-12. Oficer podkreślił, że został wyznaczony na stanowisko służbowe zaszeregowane do grupy uposażenia U-13, lecz nie objął obowiązków na stanowisku służbowym, co oznacza, że powinien nadal otrzymywać uposażenie w wyższej wysokości. Minister Obrony Narodowej w dniu [...] września 2011 r. wydał decyzję nr [...], którą umorzył postępowanie w przedmiocie wypłaty [...] J. K. różnicy pomiędzy kwotą uposażenia zasadniczego według stanowiska służbowego, w stawce przewidzianej dla grupy uposażenia U-12, a kwotą uposażenia zasadniczego według stanowiska służbowego, otrzymywaną przez oficera, według grupy uposażenia U-13, w okresie przypadającym od dnia [...] stycznia 1999 r. do dnia [...] stycznia 2001 r. Minister wskazał w uzasadnieniu ww. decyzji, że sprawa uposażenia, należnego oficerowi po dniu [...] stycznia 1999 r. została rozstrzygnięta prawomocną decyzją MSWiA z dnia [...] września 2004 r. nr [...], w której to decyzji stwierdzono m.in., że od dnia [...] stycznia 1999 r. oficerowi przysługuje uposażenie zasadnicze według grupy uposażenia U-13. Jednocześnie w decyzji tej wskazano, że sprawa nagród rocznych, odprawy oraz ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy zostanie rozpatrzona w odrębnym postępowaniu. Po otrzymaniu ww. decyzji J. K. w dniu [...] października 2011 r. złożył wniosek o jej uzupełnienie, poprzez wydanie rozstrzygnięcia odnośnie pozostałych żądanych przez niego należności pieniężnych. Postanowieniem z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...] Minister Obrony Narodowej uzupełnił ww. decyzję w ten sposób, że odmówił przyznania J. K. kwoty różnicy pomiędzy kwotą nagród rocznych za 1999 r., za 2000 r. i za 2001 r., odprawy i ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy, a kwotą tych należności faktycznie otrzymanych. Różnica ta miała wynikać z przyjęcia do podstawy ich obliczenia uposażenia zasadniczego w wyższej kwocie, przewidzianej dla grupy uposażenia U-12. Wskazano, że skoro nie wydano rozstrzygnięcia o zmianie wysokości uposażenia zasadniczego według stanowiska służbowego, to tym samym nie można zmienić podstawy wymiaru tych należności pieniężnych. Po otrzymaniu ww. postanowienia J. K. w dniu [...] grudnia 2011 r. złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej decyzją MON z dnia [...] września 2011 r. nr [...], podnosząc, iż nie pełnił zawodowej służby wojskowej na stanowisku służbowym zaszeregowanym do grupy uposażenia U-13, zatem wypłata mu uposażenia zasadniczego według stanowiska służbowego według tej grupy uposażenia nie miała uzasadnienia. Organ II instancji rozpatrując ponownie przedmiotową sprawę podniósł, iż kształtowanie uprawnień żołnierza zawodowego do uposażenia następuje w drodze decyzji administracyjnej. Minister zaznaczył, że strona wniosła o wypłatę różnicy pomiędzy uposażeniem należnym, a faktycznie wypłacanym oraz wyrównania innych należności pieniężnych otrzymywanych w tym okresie, których podstawę stanowiło uposażenie zasadnicze wraz z dodatkami o charakterze stałym. Organ zaznaczył, że zgodnie z art. 11 ust. 1 obowiązującej do dnia 30 czerwca 2004 r. w stosunku do żołnierzy zawodowych ustawy z dnia 17 grudnia 1974 r. o uposażeniu żołnierzy (Dz. U. z 2002 r. Nr 76, poz. 693 z późn. zm.) – uposażenie zasadnicze żołnierzy zawodowych składało się z uposażenia zasadniczego według stopnia wojskowego oraz uposażenia zasadniczego według stanowiska służbowego. Ponadto żołnierze zawodowi mogli otrzymywać dodatki, wymienione w art. 15 ust. 1 cyt. ustawy o uposażeniu żołnierzy. Wysokość uposażenia zasadniczego według stanowiska służbowego była uzależniona od grupy uposażenia, do której zostało zaszeregowane zajmowane przez żołnierza zawodowego stanowisko służbowe. Grupa uposażenia była wskazana w decyzji o wyznaczeniu na stanowisko służbowe. Minister podniósł, iż sprawa wysokości uposażenia zasadniczego według stanowiska służbowego, przysługującego oficerowi w okresie od dnia [...] stycznia 1999 r. do dnia [...] stycznia 2001 r. została rozstrzygnięta prawomocną decyzją MSWiA nr [...] z dnia [...] września 2004 r., utrzymaną w mocy decyzją MSWiA nr [...] z dnia [...] grudnia 2004 r. Decyzja ta przesądziła, że we wskazanym okresie oficer pełnił zawodową służbę wojskową na stanowisku [...] w wydziale [...] w JW Nr [...] – [...]. Na zajmowanym stanowisku oficerowi przysługiwało uposażenie zasadnicze według stanowiska służbowego według grupy uposażenia U-13 (z zachowaniem stawki uposażenia zasadniczego, przewidzianej dla grupy uposażenia U-12). Oceniając legalność tych decyzji WSA w Warszawie wyrokiem z dnia 10 czerwca 2005 r. sygn. akt II SA/Wa 522/05 oddalił skargę. W kontekście ustaleń dokonanych przez NSA, na wysokość należnego J. K. uposażenia nie miał wpływu fakt nieobjęcia stanowiska służbowego zaszeregowanego do grupy uposażenia U-13. Zdaniem NSA istotne jest to, że oficer pod dniu [...] stycznia 1999 r. nie pozostawał bez przydziału służbowego, co oznacza, że nie mógł nadal otrzymywać uposażenia na podstawie art. 36 cyt. ustawy o uposażeniu żołnierzy. Dlatego też w niniejszej sprawie nie ma znaczenia wynik sprawy dotyczącej sprostowania zaświadczenia o przebiegu służby. Organ zaznaczył, że WSA w Warszawie jednoznacznie przesądził o tym, że w przypadku oficera nie można mówić o niedopłacie uposażenia, w okresie przypadającym pomiędzy [...] stycznia 1999 r. a [...] stycznia 2001 r., a NSA w Warszawie uznał, że dla rozstrzygnięcia sprawy nie ma znaczenia, czy oficer objął obowiązki służbowe na stanowisku służbowym zaszeregowanym do grupy uposażenia U-13. Istotne w sprawie jest bowiem to, że względem oficera została wydana decyzja o wyznaczeniu na stanowisko służbowe zaszeregowane do grupy uposażenia U-13, co oznaczało utratę przez niego statusu żołnierza zawodowego pozostającego bez przydziału służbowego, o którym mowa w art. 36 cyt. ustawy o uposażeniu żołnierzy. W związku z powyższym Minister uznał, że nie może zakończyć sprawy decyzją merytoryczną, której wydanie poprzedzone byłoby ustaleniem stanu faktycznego oraz prawnego, a w konsekwencji ustalenia wysokości należnego oficerowi w omawianym okresie uposażenia zasadniczego według stanowiska służbowego. Organ zaznaczył, że prawomocny wyrok sądu administracyjnego oddalający skargę na decyzję administracyjną na niezgodność decyzji z prawem zamyka organowi administracji drogę do wydania decyzji merytorycznej w tym samym przedmiocie, ze względu na ocenę prawną zawartą w wyroku w odniesieniu do rozstrzygnięcia sądowego. Z tego względu merytoryczne rozpatrzenie wniosku J. K. o ustalenie wysokości należnego uposażenia zasadniczego według stanowiska służbowego, w okresie od [...] stycznia 1999 r. do [...] stycznia 2001 r. stanowiłoby niedopuszczalną ingerencję w prawomocne orzeczenie WSA w Warszawie z dnia 10 czerwca 2005 r. W związku z brakiem prawnych możliwości prowadzenia postępowania, w sprawie ustalenia wysokości przysługującego J. K. uposażenia zasadniczego według stanowiska służbowego w okresie od [...] stycznia 1999 r. do [...] stycznia 2001 r. postępowanie w tym przedmiocie należało umorzyć jako bezprzedmiotowe. W sprawie zachodzi bowiem tożsamość podmiotowa i przedmiotowa ze sprawą, która była już przedmiotem postępowania administracyjnego zakończonego wydaniem merytorycznej decyzji i poddanej ocenie WSA w Warszawie. Organ odnosząc się do sprawy odmowy przyznania wyższych kwot nagród rocznych, odprawy oraz ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy podkreślił, że w sprawach tych nie były wydawane ostateczne rozstrzygnięcia. W związku z tym nie ma przeszkód do wydania w tym zakresie rozstrzygnięcia merytorycznego. Sprawa wysokości uposażenia zasadniczego według stanowiska służbowego została już ostatecznie rozstrzygnięta. Nie zachodzi więc okoliczność zaniżenia wypłaconych kwot tych należności, co uprawniałoby J. K. do żądania wypłaty różnicy wraz z odsetkami ustawowymi. Ponieważ w wyniku prowadzonego postępowania administracyjnego nie zmieniono wysokości należnego J. K. uposażenia zasadniczego według stanowiska służbowego, to nie na też podstawy do zmiany wysokości wypłacanych oficerowi ww. należności pieniężnych. W związku z powyższym, organ II instancji stwierdził, że nagrody roczne, odprawa oraz ekwiwalent pieniężny za niewykorzystany urlop wypoczynkowy zostały wypłacone w prawidłowej wysokości. Organ ustalający ich wysokość nie mógł przyjąć jako podstawy ich obliczenia innego uposażenia niż ukształtowanego ostatecznymi rozstrzygnięciami wydanymi w odrębnych postępowaniach. Podniósł, iż ustalając wysokość uposażenia stanowiącego podstawę obliczenia żądanych należności pieniężnych nie można więc przyjąć innej grupy uposażenia. Wyjaśnił, że w postępowaniu o przyznanie nagród rocznych, odprawy oraz ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy nie rozstrzyga się o wysokości poszczególnych składników uposażenia, stanowiącego podstawę ich obliczenia. Składniki te są bowiem ustalane w odrębnych postępowaniach administracyjnych. Tym samym, zdaniem Ministra, przedmiotem rozstrzygnięcia w postępowaniu o przyznanie przedmiotowych należności pieniężnych nie może być wskazanie wysokości uposażenia zasadniczego według stanowiska służbowego, wchodzącego w skład uposażenia stanowiącego podstawę obliczenia wysokości tych należności pieniężnych. Dodatkowo organ podniósł, iż w toku prowadzonej sprawy ustalono, że w rozpoznawanej sprawie zapadło już prawomocne orzeczenie, co wymusiło konieczność umorzenia postępowania w tym zakresie, w oparciu o przepis art. 105 § 1 kpa. Pismem z dnia 25 lutego 2012 r. J. K. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra Obrony Narodowej nr [...] z dnia [...] stycznia 2012 r., wnosząc o jej uchylenie oraz zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego. Skarżący zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie: 1) w zakresie oddalającym przyznanie należności, o których mowa w postanowieniu nr [...] z dnia [...] listopada 2011 r., uzupełniającym decyzję MON nr [...] z dnia [...] września 2011 r.: a) art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3, art. 138 § 1 kpa, poprzez niewszechstronne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy oraz przyjęcie wadliwego założenia, że sprawa wysokości uposażenia według grupy uposażenia została ostatecznie rozstrzygnięta, co z kolei rzekomo uniemożliwia uwzględnienie grupy uposażenia U-12 w nagrodach rocznych, odprawie oraz w ekwiwalencie za niewykorzystany urlop wypoczynkowy, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy; b) art. 17 ust. 1 i art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1974 r. o uposażeniu żołnierzy (t. j. Dz. U. z 2002 r. Nr 76, poz. 694), art. 7 ust. 2 tej ustawy w związku z przepisami § 45 ust. 1 i § 59 ust. 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 19 grudnia 1996 r. w sprawie służby wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 1997 r. Nr 7, poz. 38 ze zm.) i art. 153 ppsa, poprzez ich niezastosowanie oraz naruszenie ocen prawnych prawomocnych wyroków WSA w Warszawie z dnia 05 grudnia 2008 r. sygn. akt II SA/Wa 967/08 oraz z dnia 13 stycznia 2010 r. sygn. akt SA/Wa 1543/09, a także wskazań co do dalszego postępowania wyrażonych w prawomocnym wyroku WSA w Warszawie z dnia 21 września 2007 r. sygn. akt II SA/Wa 757/07 wydanym w wykonaniu postanowienia NSA z dnia 26 kwietnia 2007 r. sygn. akt I OSK 466/07, co miało wpływ na wynik sprawy; 2) w zakresie umarzającym postępowanie: art. 105 § 1 kpa w zw. z art. 171 ppsa, poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, wyrażające się niedostrzeżeniem, że stronami decyzji MSWiA i wyrokiem WSA w Warszawie i NSA był skarżący i MSWiA, a nie Minister Obrony Narodowej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią przepisu art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem skarżonej decyzji administracyjnej. Jest więc to kontrola legalności rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i procesowym. Oceniając przedmiotową decyzję według powyższych kryteriów, uznać należy, iż nie narusza ona prawa. Istota sprawy w niniejszym postępowaniu sprowadzała się do oceny tego, czy zasadne było roszczenie o wypłatę różnicy pomiędzy kwotą uposażenia zasadniczego według stanowiska służbowego w stawce przewidzianej dla grupy uposażenia U-12, a kwotą uposażenia zasadniczego według stanowiska służbowego dla grupy uposażenia U-13, w okresie od [...] stycznia 1999 r. do [...] stycznia 2001 r. oraz o wypłatę różnicy pomiędzy kwotą nagród rocznych za 1999 r., 2000 r. i 2001 r., odprawy i ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy – przyjmując za podstawę ich wypłacenia uposażenie zasadnicze w kwocie przewidzianej dla grupy uposażenia U-12. W pierwszej kolejności należało więc ustalić to, jakie faktycznie uposażenie przysługiwało stronie w spornym okresie. Analiza akt administracyjnych niniejszej sprawy prowadzi do konkluzji, iż materia uposażenia należnego stronie skarżącej za okres objęty omawianym wnioskiem została uregulowana decyzją Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] września 2004 r., w którym to rozstrzygnięciu stwierdzono, że oficerowi przysługuje uposażenie zasadnicze według grupy uposażenia U-13. Powyższa decyzja, w chwili wydawania skarżonych decyzji, była już prawomocna. Nadto, jej poprawność została zweryfikowana w postępowaniu sądowo-administracyjnym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie i Naczelny Sąd Administracyjny uznały, iż decyzja ta nie narusza prawa. W świetle powyższego, skoro w obrocie prawnym istniała decyzja regulująca wysokość uposażenia przysługującego skarżącemu za okres objęty omawianym wnioskiem na poziomie grupy U-13, za bezprzedmiotowe należało uznać żądanie zawarte we wniosku strony. Nie istniała bowiem różnica pomiędzy uposażeniem otrzymywanym przez żołnierza, a uposażeniem wynikającym z decyzji ustalającej wysokość tego uposażenia. Jedno i drugie uposażenie odpowiadało bowiem zaszeregowaniu do grupy U-13. Powyższe prowadzi też do wniosku, iż organ zasadnie odmówił wypłaty żołnierzowi kwoty różnicy pomiędzy kwotą nagród rocznych za 1999 r., 2000 r. i 2001 r., odprawy i ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy, a kwotą tych należności faktycznie otrzymanych. Wobec treści decyzji Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] września 2004 r., w którym to rozstrzygnięciu stwierdzono, że oficerowi przysługuje uposażenie zasadnicze według grupy uposażenia U-13, różnica taka bowiem nie istniała. Bez wpływu na rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie pozostaje zarzut skargi, iż strona nie objęła stanowiska zaszeregowanego do grupy uposażenia U-13. W zakresie tej problematyki wypowiedział się już bowiem Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 24 kwietnia 2006 r., wydanym w sprawie o sygn. akt I OSK 1038/05, które to rozstrzygnięcie ma moc wiążącą dla tutejszego Sądu, przy okazji weryfikacji poprawności powoływanej już decyzji Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] września 2004 r., wskazując iż na wysokość należnego skarżącemu uposażenia nie miał wpływu fakt nieobjęcia stanowiska służbowego zaszeregowanego do grupy uposażenia U-13, bowiem istotne było to, że strona po [...] stycznia 1999 r. nie pozostawała bez przydziału służbowego. W świetle powyższego wyroku, nie doszło więc do naruszenia art. 36 ustawy z dnia 17 grudnia 1974 r. o uposażeniu żołnierzy (Dz. U. z 2002 r. Nr 76, poz. 694 ze zm.). Za nietrafny uznać należało także zarzut braku zastosowania się do ocen prawnych wyrażonych przez Sądy Administracyjne w wyrokach powołanych w skardze. Organ nie był bowiem związany wykładniami dokonanymi w tych orzeczeniach. Wskazać także należy, iż w realiach faktycznych niniejszej sprawy nie znajduje uzasadnienia zarzut kierowany do organu, iż ten niezasadnie dopatrzył się istnienia zasady powagi rzeczy osądzonej przy okazji powołania się na orzeczenia Sądów Administracyjnych weryfikujących decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] września 2004 r. Powyższe rozstrzygnięcia Sądów Administracyjnych nie spowodowały bowiem zaistnienia stanu powagi rzeczy osądzonej w niniejszej sprawie. Sprawiły one jedynie, iż decyzja z dnia [...] września 2004 r. nabyła przymiot prawomocności, a więc bezprzedmiotowym stało się ustalanie przez organ kwestii rozstrzygniętych już istniejącą w obrocie prawnym decyzją innego organu. Co się tyczy zarzutów skargi sprowadzających się do kwestionowania prawidłowości rozstrzygnięcia Naczelnego Sądu Administracyjnego, zawartego w powołanym wyroku z dnia 24 kwietnia 2006 r., to tutejszy Sąd nie wypowiadał się w tej kwestii, uznając te zarzuty za niedopuszczalną polemikę z prawomocnym i ostatecznym wyrokiem sądowym. Na marginesie wskazać należy, iż nawet przyjmując, że organ zamiast umarzać postępowanie w przedmiocie roszczenia o wypłatę różnicy pomiędzy kwotą uposażenia zasadniczego według stanowiska służbowego w stawce przewidzianej dla grupy uposażenia U-12, a kwotą uposażenia zasadniczego według stanowiska służbowego według grupy uposażenia U-13, w okresie od [...] stycznia 1999 r. do [...] stycznia 2001 r. winien rozstrzygnąć tę kwestię merytorycznie, to tego typu uchybienie pozostaje bez wpływu na wynik sprawy. Organ przesądził bowiem, iż za sporny okres strona otrzymywała uposażenie w wysokości zgodnej z tą, jaka została ustalona w prawomocnej decyzji Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] września 2004 r. Tym samym, nie zachodziła przesłanka z art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270) uzasadniająca uchylenie skarżonej decyzji. W tym stanie sprawy, nie podzielając argumentów zawartych w złożonej skardze oraz uznając, iż organ w sposób prawidłowy zebrał i ocenił materiał dowodowy, jak również, że przy wykonywaniu tych czynności nie naruszył przepisów prawa, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji wyroku, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270). ----------------------- 5