II SA/Wa 577/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Ewa Pisula – Dąbrowska (sprawozdawca) Sędzia WSA – Janusz Walawski Sędzia WSA – Eugeniusz Wasilewski Protokolant – specjalista Marek Kozłowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 grudnia 2015 r. sprawy ze skargi P. B. na akt – pismo Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy sprostowania świadectwa służby – oddala skargę – Wnioskiem z dnia 5 grudnia 2014 r. P. B. zwróciła się do Komendanta [...] Oddziału Straży Granicznej w K. o sprostowanie świadectwa służby z dnia [...] listopada 2014 r. w zakresie: a) pkt 3 świadectwa służby, poprzez zmianę podstawy prawnej zwolnienia ze służby w SG – tj. wykreślenie podstawy prawnej art. 45 ust. 2 pkt 11 w zw. z art. 49 ust. 2 pkt 1 ustawy o Straży Granicznej, b) pkt 6 świadectwa o okresie zawieszenia w czynnościach służbowych w Straży Granicznej in concreto o treści "W okresie od dnia [...] kwietnia 2006 r. do dnia [...]października 2014 r. funkcjonariusz zawieszony w czynnościach służbowych". Uzasadniając wniosek dotyczący pkt 3 świadectwa służby wskazała, że podana przez organ podstawa prawna zwolnienia nie odpowiada stanowi faktycznemu ani prawnemu, albowiem w dniu wskazanym jako data rozwiązania stosunku służbowego, pozostawała od [...] października 2013 r. w dyspozycji Komendanta. Odnośnie pkt 6 świadectwa służby wnioskodawczyni wskazała, iż organ wykroczył poza zamknięty katalog informacji, które winny się w nim znaleźć. Podniosła, że § 4 ust. 1 rozporządzenia MSWiA z dnia 7 czerwca 2002 r. w sprawie świadectw służby i opinii o służbie funkcjonariuszy Straży Granicznej jednoznacznie określa jakie dane mogą być ujęte w świadectwie służby. Twierdziła, że informacje o zawieszeniu skarżącej w czynnościach służbowych podlegają ochronie jako informacja wrażliwa w rozumieniu ustawy o ochronie danych osobowych, nadto narażają na niemożność znalezienia zatrudnienia. Komendant [...] Oddziału Straży Granicznej pismem z dnia 15 grudnia 2014 r. poinformował P. B. o odmowie sprostowania świadectwa służby. Wskazał, że zgodnie z § 4 ust. 1 cyt. wyżej rozporządzenia w sprawie świadectw służby (...), świadectwo służby zawiera informacje niezbędne do ustalenia uprawnień ze stosunku służbowego i uprawnień z ubezpieczenia społecznego zwalnianego funkcjonariusza. Twierdził, że prawidłowo wskazano podstawę prawną zwolnienia ze służby. Wyjaśnił, że zmiana stosunku służbowego, którą było przeniesienie do dyspozycji, nie prowadzi do uchylenia zawieszenia funkcjonariusza w czynnościach służbowych w sytuacji, gdy postępowanie karne nie zostało ukończone. Odnosząc się do pkt 6 świadectwa służby i informacji w nim zawartych, dotyczących zawieszenia w czynnościach służbowych, organ stwierdził, że informacje o zawieszeniu są niezbędne dla ustalenia uprawnień wynikających ze stosunku służbowego, m.in. dodatku za wysługę lat, urlopu i jego wymiaru, wysokości wynagrodzenia oraz okresu niepodlegającego zaliczeniu do wysługi emerytalnej. Na powyższą odmowę wnioskodawczyni wniosła zażalenie do Komendanta Głównego Straży Granicznej. Oddalając zażalenie, organ II instancji podzielił stanowisko organu I instancji podkreślając, że informacje zawarte w świadectwie służby stanowią urzędowe potwierdzenie faktów i stanu prawnego, wynikających z dokumentów zawartych w teczce osobowej. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie P. B. zakwestionowała stanowisko organu i zarzuciła naruszenie § 4 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia MSWiA z dnia 7 czerwca 2002 r. w sprawie świadectw w służbie i opinii o służbie funkcjonariuszy SG, nadto naruszenie art. 3 ust. 1 ustawy o ochronie danych osobowych w zw. z art. 43 ust. 1 i ust. 2 ustawy, poprzez zamieszczenie w pkt 6 świadectwa służby danych wrażliwych bez zgody i woli skarżącej, co prowadzi do jej napiętnowania. Podnosząc powyższe zarzuty skarżąca wniosła o: 1) zawieszenie postępowania do czasu zakończenia postępowania przed sądem administracyjnym o zwolnieniu skarżącej ze służby – sygn. akt II SA/Wa 2063/14, 2) zobowiązania Komendanta Głównego SG do wydania decyzji gdyż jej brak pozbawia skarżącą możliwości zweryfikowania sprawy na drodze sądowej, 3) uchylenie stanowiska Komendanta Głównego Straży Granicznej wyrażonego w piśmie z [...] stycznia 2015 r. i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, 4) potraktowanie skargi jako skargi na bezczynność organu z uwagi na brak wydania decyzji administracyjnej w przedmiocie odmowy sprostowania świadectwa służby. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Podkreślił, że wskazana podstawa prawna zwolnienia skarżącej ze służby wynika z treści ostatecznej decyzji nr [...] z dnia [...] września 2014 r. A zatem do czasu wyeliminowania z obrotu prawnego tej decyzji wskazana przez organ podstawa zwolnienia (art. 45 ust. 2 pkt 11 ustawy o SG) będzie widniała jako wiążąca w świadectwie służby. Odnoście zarzutu podania w świadectwie służby okresu zawieszenia w czynnościach służbowych organ podkreślił, że świadectwo winno zawierać dane niezbędne do ustalenia uprawnień ze stosunku służbowego. Wyjaśnił, że zawieszenie w czynnościach rodzi konsekwencje prawne w zakresie ustalenia dodatku za wysługę lat, urlopu i jego wymiaru, wysokości uposażenia, wysługi emerytalnej i dane w tym zakresie muszą być przekazane innemu pracodawcy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Odnosząc się do zarzutu braku rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy w formie decyzji administracyjnej stwierdzić należy, iż zarzut ten nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do § 6 ust. 3 rozporządzenia MSWiA z dnia 7 czerwca 2002 r. w sprawie świadectw służby i opinii o służbie funkcjonariuszy Straży Granicznej (tekst jednolity Dz. U. z 2015 r., poz. 1122), wydanego w oparciu o delegację ustawową zawartą w art. 50 ust. 3 ustawy z dnia 12 października 1990 r. o Straży Granicznej (Dz. U. z 2014 r., poz. 1402 ze zm.), w przypadku nieuwzględnienia żądania sprostowania świadectwa służby udziela się w terminie 7 dni pisemnej informacji z podaniem przyczyn odmowy sprostowania świadectwa służby. Zgodnie z kolei z ust. 4 tego paragrafu, na odmowę sprostowania świadectwa służby zwolnionemu funkcjonariuszowi przysługuje zażalenie do wyższego przełożonego właściwego w sprawach osobowych, w terminie 7 dni od dnia doręczenia pisemnej informacji, o której mowa w ust. 3. Także o sposobie rozpatrzenia zażalenia zawiadamia się pisemnie zainteresowanego funkcjonariusza, przy czym nieuwzględnienie zażalenia wymaga uzasadnienia (ust. 6). Zatem w świetle powyższych regulacji, zarówno o odmowie sprostowania świadectwa służby, jak i o nieuwzględnieniu zażalenia na tę odmowę, organ informuje pisemnie zwolnionego funkcjonariusza, przy czym odmowa ta nie przybiera formy decyzji administracyjnej. Nie pozbawia to jednak funkcjonariuszy Straży Granicznej drogi sądowej w tych sprawach, gdyż na rozstrzygnięcie wyższego przełożonego właściwego w sprawach osobowych w przedmiocie o odmowy sprostowania świadectwa służby służy skarga do sądu administracyjnego i skarżąca skorzystała tej drogi zaskarżenia. Dodać należy, iż zgodnie z rozporządzeniem Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 14 czerwca 2002 r. w sprawie właściwości organów i jednostek organizacyjnych Straży Granicznej w sprawach wynikających ze stosunku służbowego funkcjonariuszy Straży Granicznej oraz trybu postępowania w tych sprawach (Dz. U. Nr 91, poz. 814 ze zm.), odmowa sprostowania świadectwa służby nie należy do spraw osobowych załatwianych w formie rozkazu personalnego (§ 4 i 5), który to stanowi formę decyzji. A zatem stwierdzić należy, iż organ nie był zobowiązany do wydania w przedmiotowej sprawie decyzji. Tym samym prawidłowo procesowo, bez wydania decyzji, pismem rozpatrzył złożone przez skarżącą zażalenie. Jednocześnie wskazać należy, że w wydanym przez Komendanta Głównego Straży Granicznej rozstrzygnięciu skarżąca została pouczona, iż przysługuje jej skarga do sądu administracyjnego. W kontekście powyższego uznać należy za nieuzasadniony zarzut skarżącej o nieprawidłowej formie rozpatrzenia jej zażalenia i pozbawienia prawa do sądu administracyjnego. Przechodząc do oceny zasadności merytorycznych zarzutów skargi, dotyczących naruszenia przepisów prawa materialnego, należy przypomnieć, iż zgodnie z § 4 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 czerwca 2002 r., w świadectwie służby podaje się dane niezbędne do ustalenia uprawnień ze stosunku służbowego i uprawnień z ubezpieczenia społecznego zwalnianego funkcjonariusza, dotyczące: 1) okresu służby z uwzględnieniem okresów, o których mowa w art. 151 ust. 3 ustawy, 2) zajmowanego ostatnio stanowiska, 3) podstawy prawnej rozwiązania stosunku służbowego albo wygaśnięcia stosunku służbowego, 4) liczby dni urlopu wypoczynkowego lub dodatkowego wykorzystanego w roku kalendarzowym, w którym stosunek służbowy został rozwiązany lub wygasł, 5) liczby dni urlopu wypoczynkowego niewykorzystanego w roku kalendarzowym, w którym stosunek służbowy został rozwiązany lub wygasł, za które wypłacono ekwiwalent pieniężny, 6) okresu korzystania z urlopu bezpłatnego i podstawy prawnej jego udzielenia, 7) okresu wykorzystanego urlopu wychowawczego w czasie trwania stosunku służbowego oraz okresu przysługującego na sprawowanie opieki nad dzieckiem po ustaniu tego stosunku na podstawie art. 45 ust. 2 pkt 5 i 7 ustawy, 8) okresu wykorzystania w roku kalendarzowym, w którym ustał stosunek służbowy, zwolnienia od zajęć służbowych przewidzianego w art. 188 Kodeksu pracy, 9) potrąceń z uposażenia na zasadach określonych w art. 131 ustawy, 10) uprawnień związanych z przywróceniem do służby na zasadach określonych w art. 46 ustawy. W ocenie Sądu, powyższy przepis należy interpretować (odczytywać) w ten sposób, iż w świadectwie służby podaje się wszelkie dane niezbędne do ustalenia uprawnień ze stosunku służbowego i uprawnień z ubezpieczenia społecznego zwalnianego funkcjonariusza, które dotyczą kwestii związanych ze stosunkiem służbowym wymienionych w ust. 1 pkt 1-10. Wbrew zarzutom skargi, w przypadku skarżącej zasadnym było zamieszczenie w pkt 6 świadectwa służby zapisu w brzmieniu "W okresie od dnia [...] kwietnia 2006 r. do dnia [...] października 2014 r. funkcjonariusz zawieszony w czynnościach służbowych". Powyższa informacja mieści się w pojęciu danych, dotyczących okresu służby, informuje o czasookresie zawieszenia w czynnościach służbowych i ma istotne znaczenie dla ustalenia uprawnień funkcjonariusza w zakresie: a) dodatku za wysługę lat – okresu zawieszenia nie uwzględnia się przy ustalaniu wysokości dodatku za wysługę lat - § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 10 września 2008 r. w sprawie sposobu i trybu zaliczania okresów służby i pracy do wysługi lat uwzględnianej przy ustalaniu wysokości dodatku za wysługę lat funkcjonariuszy Straży Granicznej - Dz. U. Nr 178, poz. 1101), b) urlopu i jego wymiaru - § 22 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 14 czerwca 2002 r. w sprawie urlopów funkcjonariuszy Straży Granicznej - Dz. U. Nr 86, poz. 784 ze zm., wysokości uposażenia - art. 128 ustawy o Straży Granicznej, c) okresu zawieszenia nie uwzględnia się do wysługi emerytalnej zgodnie z art. 16 ust. 2 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz. U. z 2015 r. poz. 900 ze zm.). Należy w tym kontekście przypomnieć, że zgodnie z art. 128 ust. 2 ustawy o Straży Granicznej, okres zawieszenia w czynnościach służbowych nie podlega wliczeniu do okresu służby funkcjonariusza, od którego zależy wysokość uposażenia, wysokość innych świadczeń pieniężnych lub prawo do nich oraz wymiar urlopu wypoczynkowego, a także innych rodzajów urlopów przysługujących funkcjonariuszowi. Powyższe oznacza, że informacja zawarta w punkcie 6 świadectwa służby była niezbędna dla ustalenia uprawnień skarżącej wynikających ze stosunku służbowego, dotyczących wysokości uposażenia, prawa do urlopu wypoczynkowego oraz prawa do ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystane urlopy. Brak zawarcia w pkt 6 świadectwa służby ww. informacji dodatkowej, z uwagi na treść przepisu art. 128 ust. 2 ustawy o Straży Granicznej, czyniłoby zatem to świadectwo służby niepełnym i niezgodnym z powołanym wyżej § 4 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 czerwca 2002 r. Zgodnie z art. 128 ustawy o Straży Granicznej, funkcjonariuszowi zawieszonemu w czynnościach służbowych zawiesza się od najbliższego terminu płatności 50% należnego uposażenia. Okres zawieszenia w czynnościach służbowych, o którym mowa w ust. 1, nie podlega wliczeniu do okresu służby funkcjonariusza, od którego zależy wysokość uposażenia, wysokość innych świadczeń pieniężnych lub prawo do nich oraz wymiar urlopu wypoczynkowego, a także innych rodzajów urlopów przysługujących funkcjonariuszowi. Po zakończeniu postępowania karnego lub dyscyplinarnego w sprawie o czyn stanowiący podstawę zawieszenia w czynnościach służbowych funkcjonariusz otrzymuje zawieszoną część uposażenia oraz obligatoryjne jego podwyżki wprowadzone w okresie zawieszenia, jeżeli: 1. nie został ukarany karą dyscyplinarną wydalenia ze służby; 2. postępowanie karne zostało zakończone prawomocnym wyrokiem uniewinniającym bądź umorzeniem ze względu na okoliczności wymienione w art. 17 § 1 pkt 1-3 i 6 Kodeksu postępowania karnego, nawet po zwolnieniu ze służby; 3. w przypadku, gdy postępowanie dyscyplinarne albo karne w sprawie o czyn stanowiący podstawę zawieszenia zakończyło się w sposób określony w ust. 3, okres zawieszenia w czynnościach służbowych wlicza się do okresu służby, od którego zależy wysokość lub wymiar należności pieniężnych oraz urlopów, o których mowa w ust. 2, lub prawo do nich; 4. należności pieniężne, o których mowa w ust. 3 i 4, wypłaca się wraz z odsetkami ustawowymi za okres zawieszenia w czynnościach służbowych, na wniosek funkcjonariusza, w terminie miesiąca od dnia otrzymania przez właściwą jednostkę organizacyjną Straży Granicznej pisemnej informacji o prawomocnym zakończeniu postępowania dyscyplinarnego albo karnego, o czyn stanowiący podstawę zawieszenia w czynnościach służbowych. Reasumując, w świetle powyższego uregulowania umieszczenie informacji dotyczących okresu zawieszenia funkcjonariusza w czynnościach służbowych nie narusza prawa, bowiem są to dane niezbędne do ustalenia uprawnień ze stosunku służbowego i uprawnień z ubezpieczenia społecznego zwalnianego funkcjonariusza. Odnosząc się do zarzutu skarżącej, że w okresie zwolnienia ze służby nie pozostawała już zawieszona w czynnościach służbowych z uwagi na okoliczność, iż z dniem [...] października 2013 r. została przeniesiona do dyspozycji Komendanta [...] Oddziału Straży Granicznej, Sąd uznał, że zarzut ten nie zasługuje na uwzględnienie. Zauważyć należy, iż rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] września 2013 r. Komendant [...] Oddziału Straży Granicznej zwolnił skarżącą z dniem [...] września 2013 r. z zajmowanego stanowiska służbowego specjalisty - kontrolera w Grupie Stanowisk Tymczasowych Placówki SG kat. II w S. i od dnia [...] października 2013 r. przeniósł do swojej dyspozycji w związku z przewidywanym zwolnieniem ze służby w Straży Granicznej. W związku ze złożonym odwołaniem od ww. rozkazu Komendant Główny Straży Granicznej decyzją nr [...] z dnia [...] listopada 2013 r. uchylił rozkaz personalny nr [...] z dnia [...] września 2013 r. w części dotyczącej daty zwolnienia z zajmowanego stanowiska i przeniesienia do dyspozycji i ustalił nową datę zwolnienia z zajmowanego stanowiska na dzień [...] października 2013 r. oraz nową datę przeniesienia do dyspozycji Komendanta [...] Oddziału Straży Granicznej na dzień [...] października 2013 r. Na skutek złożonej skargi od przedmiotowej decyzji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 8 kwietnia 2014 r., sygn. akt. II SA/Wa 234/14, oddalił skargę. A zatem pomimo przeniesienia do dyspozycji właściwego przełożonego, skarżąca w dalszym ciągu pozostawała zawieszona w czynnościach służbowych, albowiem postępowanie karne nie zostało zakończone, co oznacza, że nie ustały przesłanki powodujące wygaśnięcie zawieszenia w czynnościach służbowych. Stwierdzić więc należy, iż informacje dotyczące zawieszenia skarżącej w czynnościach wynikają z dokumentów zawartych w aktach osobowych. Nie zasługiwał też na uwzględnienie zarzut naruszenia ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1182 ze zm.). Uszło uwadze skarżącej, iż ustawa ta zawiera przesłanki legalizujące przetwarzanie danych osobowych i w rozpoznawanej sprawie takie niewątpliwie zaistniały – art. 23 ust. 1 pkt 5 (prawnie usprawiedliwiony cel). Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że świadectwo służby wystawione skarżącej [...] listopada 2014 r. zawiera dane, które odpowiadają okolicznościom faktycznym sprawy i są niezbędne do ustalenia uprawnień ze stosunku służbowego. Stąd żądanie jego sprostowania nie mogło zostać przez organ uwzględnione. Oznacza to, że skarga nie zawiera usprawiedliwionych podstaw i dlatego też, na zasadzie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, została oddalona.