II SA/Wa 59/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Andrzej Góraj po rozpoznaniu w dniu 5 marca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. G. o wznowienie postępowania zakończonego postanowieniem z dnia 3 września 2024 r., sygn. akt II SA/Wa 569/24 w sprawie ze skargi W. G. o wznowienie postępowania zakończonego postanowieniem z dnia 23 stycznia 2024 r., sygn. akt II SAB/Wa 436/23 postanawia: odrzucić skargę o wznowienie postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej jako: WSA w Warszawie), postanowieniem z dnia 3 września 2024 r., sygn. II SA/Wa 569/24, odrzucił skargę W. G. (dalej jako: skarżący) o wznowienie postępowania zakończonego postanowieniem z dnia 23 stycznia 2024 r. sygn. akt II SA/Wa 436/23 w sprawie ze skargi W. G. na bezczynność Prezesa Rady Ministrów w przedmiocie rozpoznania wniosku z [...] kwietnia 2022 r. o udostępnienie informacji publicznej, uwagi na niewskazanie przez skarżącego w skardze ustawowej podstawy wznowienia postępowania. Pismem z 9 grudnia 2024 r. skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę o wznowienie postępowania zakończonego postanowieniem z 3 września 2024 r. o sygn. akt II SA/Wa 569/24. W uzasadnieniu skargi o wznowienie skarżący, przytoczył treść ww. postanowienia oraz art. 49 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm. dalej jako: p.p.s.a.)., a ponadto wskazał, że WSA w Warszawie nie wezwał skarżącego do uzupełnienia lub poprawienia skargi o wznowienie postępowania. Ponadto, w treści skargi o wznowienie, skarżący powołując się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 czerwca 2023 r. wniósł o stwierdzenie nieważności postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 270 p.p.s.a. w przypadkach przewidzianych w dziale niniejszym (t.j. w przypadkach przewidzianych w przepisach art. 271-285 p.p.s.a.) można żądać wznowienia postępowania, które zostało zakończone prawomocnym orzeczeniem. Przypadki te są następujące: 1) jeżeli w składzie sądu uczestniczyła osoba nieuprawniona albo jeżeli orzekał sędzia wyłączony z mocy ustawy, a strona przed uprawomocnieniem się orzeczenia nie mogła domagać się wyłączenia (art. 271 pkt 1 p.p.s.a.); 2) jeżeli strona nie miała zdolności sądowej lub procesowej albo nie była należycie reprezentowana lub jeżeli wskutek naruszenia przepisów prawa była pozbawiona możności działania; nie można jednak żądać wznowienia, jeżeli przed uprawomocnieniem się orzeczenia niemożność działania ustała lub brak reprezentacji był podniesiony w drodze zarzutu albo strona potwierdziła dokonane czynności procesowe (art. 271 pkt 2 p.p.s.a.); 3) w przypadku, gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą, na podstawie którego zostało wydane orzeczenie (art. 272 § 2 zd. 1 p.p.s.a.); 4) gdy zostało wydane orzeczenie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, które ma wpływ na treść wydanego orzeczenia (art. 272 § 2a zd. 1 p.p.s.a.); 5) gdy potrzeba taka wynika z rozstrzygnięcia organu międzynarodowego działającego na podstawie umowy międzynarodowej ratyfikowanej przez Rzeczpospolitą Polską (art. 272 § 3 zd. 1 p.p.s.a); 6) orzeczenie zostało oparte na dokumencie podrobionym lub przerobionym albo na skazującym wyroku karnym, następnie uchylonym (art. 273 § 1 pkt 1 p.p.s.a.); 7) orzeczenie zostało uzyskane za pomocą przestępstwa (art. 273 § 1 pkt 2 p.p.s.a.); 8) razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu (art. 273 § 2 p.p.s.a.); 9) w razie późniejszego wykrycia prawomocnego orzeczenia dotyczącego tej samej sprawy W tym przypadku przedmiotem rozpoznania przez sąd jest nie tylko zaskarżone orzeczenie, lecz są również z urzędu inne prawomocne orzeczenia dotyczące tej samej sprawy (art. 273 § 3 p.p.s.a.). Zgodnie z ogólną regułą art. 277 p.p.s.a., skargę o wznowienie postępowania wnosi się w terminie trzymiesięcznym. Termin ten liczy się od dnia, w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia, a gdy podstawą jest pozbawienie możności działania lub brak należytej reprezentacji - od dnia, w którym o orzeczeniu dowiedziała się strona, jej organ lub jej przedstawiciel ustawowy. Stosownie zaś do treści art. 280 p.p.s.a., Sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. W braku jednego z tych wymagań sąd skargę o wznowienie odrzuci, w przeciwnym razie wyznaczy rozprawę (§ 1). Na żądanie sądu zgłaszający skargę o wznowienie postępowania obowiązany jest uprawdopodobnić okoliczności stwierdzające zachowanie terminu lub dopuszczalność wznowienia (§ 2). Należy wskazać, że w postępowaniu sądowoadministracyjnym obowiązuje zasada niewzruszalności prawomocnych orzeczeń sądowych (art. 170 p.p.s.a.). Skarga o wznowienie postępowania traktowana jest zatem jako nadzwyczajny środek zaskarżenia, mający na celu wzruszenie prawomocnego orzeczenia sądu i doprowadzenie do ponownego rozpoznania sprawy. Skoro zaś instytucja wznowienia postępowania sądowego jest instytucją wyjątkową, to przepisy określające warunki, w których może nastąpić uchylenie lub zmiana takich orzeczeń, muszą być interpretowane ściśle. Skarga o wznowienie postępowania jest zatem instytucją wyjątkową w szczególności w tym znaczeniu, że może być oparta na wąsko określonych podstawach, które ustawodawca wskazał enumeratywnie w treści przepisów działu VII p.p.s.a. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, w pierwszej kolejności należy podkreślić, że Skarżący w treści skargi wskazał, iż domaga się on wznowienia postępowania zakończonego postanowieniem z dnia 3 września 2024 r. powołując się wyłącznie na art. 49 § 1 p.p.s.a. jako podstawa wznowienia postępowania. Podkreślić przy tym należy, że celem badania wstępnego, o którym mowa w art. 280 § 1 p.p.s.a. jest stwierdzenie, czy spełnione zostały warunki, które umożliwiają rozpatrzenie samej skargi, przy czym podstawą tej oceny są twierdzenia zawarte w skardze. W tym wstępnym etapie postępowania sąd nie bada trafności powołanych podstaw wznowienia postępowania, a tylko fakt ich powołania. Dokonuje oceny tych podstaw pod kątem ich ustawowego charakteru (tak Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 16 lutego 2023 r., sygn. akt I FSK 401/21). W ocenie Sądu, Skarżący nie wykazał, by na gruncie niniejszej sprawy zachodziła jedna z podstaw wznowienia postępowania, o których mowa w treści działu VII p.p.s.a., wobec tego w niniejszej sprawie zachodzi brak jakiejkolwiek podstawy wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 280 § 1 oraz art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 276 p.p.s.a, orzekł jak w sentencji postanowienia.