II SA/Wa 6/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Kołodziej, Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas (spr.), Sędzia WSA Andrzej Wieczorek, Protokolant specjalista Maryla Wiśniewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 września 2025 r. sprawy ze skargi P. P. na decyzję Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] października 2024 r. nr [...] w przedmiocie przetwarzania danych osobowych oddala skargę Prezes Urzędu Ochrony Danych Osobowych (dalej: Prezes UODO, organ) decyzją z [...] października 2024r. na podstawie art. 104 § 1 oraz art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572 t.j.) w zw. z art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 10 maja 2018 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2019 r. poz. 1781 t.j.), art. 6 ust. 1 oraz art. 58 ust. 2 lit. c rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady UE 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych, RODO) (Dz. Urz. UE L 119 z 4.05.2016, str. 1, Dz. Urz. UE L 127 z 23.05.2018, str. 2 oraz Dz. Urz. UE L 74 z 4.03.2021, str. 35), zwanego dalej rozporządzeniem 2016/679, po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego w sprawie skargi Pani B. P. (dalej: "Uczestniczka"), zam. w [...] przy ul. [...] lok. [...], na nieprawidłowości w procesie przetwarzania jej danych osobowych przez Pana P. P. (dalej: Skarżący"), zam. w [...] przy ul. [...], polegające na przetwarzaniu jej danych osobowych bez podstawy prawnej za pomocą monitoringu wizyjnego, Prezes Urzędu Ochrony Danych Osobowych: 1) nakazuje Panu P. P. zaprzestanie przetwarzania danych osobowych Pani B. P. pochodzących z nagrań z monitoringu wizyjnego wykraczającego poza granice użytkowanych przez Pana P. P. części nieruchomości wspólnych przeznaczonych do wyłącznego korzystania przez właścicieli lokalu nr [...] oraz usunięcie jej danych osobowych z dotychczas utrwalonych nagrań, 2) umarza postępowanie w zakresie przetwarzania danych osobowych za pomocą kamery umiejscowionej na strychu budynku. Do wydania powyższej decyzji doszło w następującym stanie sprawy. Do Prezesa UODO w dniu [...] września 2022 r. wpłynęła skarga B. P. w przedmiocie usunięcia wizerunku B. P. przez P. P.. Jak wynika ze skargi Uczestniczki, P. P. nielegalnie zamontował kamery monitoringu na nieruchomości znajdującej się przy ul. [...] w [...] utrwalając w ten sposób wizerunek nie tylko Uczestniczki ale także pozostałych mieszkańców kamienicy przy ul. [...] w [...]. W toku przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego Organ ustalił, że B. P. jest współwłaścicielem lokalu nr [...], a P. P. współwłaścicielem lokalu nr [...], w trzylokalowej kamienicy położonej przy ul. [...] w [...]. Do budynku przynależy otaczający go ogrodzony teren, będący własnością właścicieli lokali, na którym znajdują się m.in. budynki garażowe, gospodarcze i ogródki. Zarząd nieruchomością wspólną odbywa się przez wszystkich właścicieli. Do każdego lokalu przynależy po 1/3 udziału w nieruchomości wspólnej. Teren wspólny otaczający budynek właściciele lokali użytkują zgodnie z podziałem wskazanym w postanowieniu Sądu Powiatowego w [...] z dnia [...].12.1973 r., sygn. Akt [...]. Teren działki został podzielony na części do wspólnego korzystania oraz części do wyłącznego korzystania przez właścicieli lokali. Sąd Okręgowy w [...] postanowieniem z dnia [...].04.2021 r. uchylił wpis w księdze wieczystej nieruchomości dotyczący podziału nieruchomości do korzystania. W styczniu 2021 r. Skarżący zamontował na użytkowanym przez siebie garażu 3 kamery. Jak oświadczył, nie przetwarza on jednak danych osobowych Uczestniczki pochodzących z monitoringu, a gdyby do takiego przetwarzania doszło, to podstawą byłby art. 6 ust. 1 lit. d rozporządzenia 2016/679. Kamera nr 1(wg schematu na [...] a/a) obejmuje teren wspólny, teren użytkowany jedynie przez Skarżącego i współwłaścicieli jego lokalu oraz fragment budynku wraz z oknami lokalu nr [...]. Nałożona maska prywatności ogranicza obraz do fragmentu terenu wspólnego przed garażem oraz fragmentu terenu użytkowanego jedynie przez Skarżącego i współwłaścicieli jego lokalu. Jak ustalił Organ Kamera nr 2 obejmuje teren wspólny (ścieżkę prowadzącą do ogrodów) oraz teren użytkowany jedynie przez Skarżącego i współwłaścicieli jego lokalu, w tym jego miejsce postojowe. Nałożona maska prywatności nieco ogranicza obraz nadal widoczne są jednak ww. obszary. Kamera nr [...] obejmuje teren wspólny (ścieżkę prowadzącą do ogrodów), ogrody użytkowane przez właścicieli lokalu nr [...] i lokalu nr [...] (w tym Uczestniczkę) oraz teren użytkowany jedynie przez Skarżącego i współwłaścicieli jego lokalu. Nałożona maska prywatności ogranicza obraz do terenu użytkowanego jedynie przez Skarżącego i współwłaścicieli jego lokalu oraz fragmentu wspólnej ścieżki. Nagrania są kasowane automatycznie, średnio co około czternaście dni, poprzez usunięcie wcześniejszej treści i nadpisanie nowego nagrania. Nie jest możliwy bieżący podgląd nagrań. Urządzenie przechowujące nagrania znajduje się w zamkniętym garażu i jest umiejscowione w osobno zamykanej skrzynce. Dostęp do kluczy posiada tylko Skarżący. Jak wyjaśnił Skarżący, monitoring został założony w celu ochrony jego żony (częste wyjazdy Skarżącego) i ich mienia, co stanowi zabezpieczenie jego żywotnych interesów. Między [...].05.2021 r. a [...].08.2021 r. Skarżący zamontował na strychu atrapę kamery. W uzasadnieniu wskazanej na wstępie decyzji organ wyjaśnił, że monitoring wizyjny stanowi niewątpliwie formę przetwarzania danych osobowych zgodnie z art. 4 pkt 2 RODO, w związku z tym do przedmiotowej sprawy mają zastosowanie przepisy o ochronie danych osobowych. Bezspornym w sprawie jest fakt, że monitoring Skarżącego obejmuje części wspólne nieruchomości. Jednak jego zdaniem korzystanie z części wspólnych uregulowane jest mocą postanowienia Sądu Powiatowego w [...] z dnia [...].12.1973 r., sygn. Akt [...]. W ocenie B. P. podział ustanowiony tym postanowieniem nie ma względem niej mocy prawnej. Organ nadzorczy podkreślił, że nie ma kompetencji do oceny sytuacji prawnej przedmiotowej nieruchomości. Jednak z zebranego materiału dowodowego wynika, że strony postępowania faktycznie korzystają z części wspólnych w sposób opisany w ww. postanowieniu. Na zdjęciach przesyłanych przez strony widoczne są ogrodzenia wydzielające części nieruchomości do wyłącznego korzystania. Pokrywają się one z treścią postanowienia oraz dołączonym do niego projektem użytkowania Analogicznie podział korzystania z nieruchomości przedstawił na swoim schemacie rozmieszczenia kamer Skarżący. Respektowanie takiego podziału potwierdzają także liczne stwierdzenia B. P., cyt.: "ogród właścicieli mieszkania nr [...]" (karta 37), "garażu użytkowanego obecnie przez "Skarżonego" (karta 54), "w ogrodzie P. P." (karta 55), "na swoim ogrodzie" (karta 134), "swojego ogrodu" (karta 154), "ogrodzie skarżonego" (karta 156), "w ogrodzie użytkowanym przez właścicieli mieszkania nr [...]" (karta 156), czy "przedstawiające Skarżącą na wspólnej ścieżce" (karta 157). Uznać zatem należy, że w niniejszej sprawie strony faktycznie przestrzegają podziału nieruchomości wspólnej na części przeznaczone wspólnego i do wyłącznego korzystania. Każda z kamer obejmuje, poza terenem przeznaczonym do wyłącznego korzystania przez właścicieli lokalu Skarżącego, także teren wspólny, przeznaczony do korzystania przez właścicieli wszystkich lokali. Dodatkowo kamera nr 3 obejmuje także ogród przeznaczony do wyłącznego użytku przez właścicieli lokalu, którego współwłaścicielką jest B. P.. Skarżący zastosował w kamerach maski prywatności, które wyłączyły z rejestrowania części nieruchomości nieprzeznaczone do wyłącznego korzystania przez Skarżącego i współwłaścicieli jego lokalu. Jednak każda z kamer, nawet przy zastosowanej masce prywatności, rejestruje fragment terenu przeznaczonego do wspólnego korzystania z B. P.. Organ podkreślił, że ocena, czy dany sposób może być wykorzystany do identyfikacji, wymaga wzięcia pod uwagę wszelkich obiektywnych czynników. W sytuacji, gdy strony postępowania są sąsiadami i współwłaścicielami monitorowanego terenu, po którym co do zasady nie poruszają się osoby postronne, nie budzi wątpliwości, że zidentyfikowanie Uczestniczki na nagraniu z monitoringu wizyjnego za pomocą cech określających jej fizyczną tożsamość albo sposób zachowania, chodzenia, ubranie czy nawet towarzyszącego jej psa jest stosunkowo łatwe. Uznać należy w konsekwencji, że nawet obraz kamer z nałożonymi maskami prywatności zawiera dane osobowe Uczestniczki, ponieważ rejestruje obszary, po których się ona może poruszać. Organ podkreśla, że proces konfigurowania sfery prywatności - tzw. maskowania obszaru obrazu, który jest wyłączony z monitoringu - jest procesem odwracalnym i może być w każdym czasie zmieniony przez użytkownika systemu monitoringu. W konsekwencji możliwość taka powoduje, że nie jest zapewniona ochrona prywatności osób mogących znaleźć się w zasięgu kamery. W kontekście oceny działań Skarżącego, okoliczność stosowania tzw. strefy prywatności jest pozbawiona prawnej doniosłości. Stosowanie tego rozwiązania w ogóle, jak i sposób korzystania z niego (jaki obszar zostanie ewentualnie zamaskowany, czy z jakiego obszaru tzw. maska prywatności zostanie zdjęta) pozostaje bowiem w wyłącznej dyspozycji właściciela systemu. System monitoringu może być w dowolnym momencie skonfigurowany tak, aby pozwalał na stałą lub czasową obserwację pozostałego terenu, na którym przebywa Uczestniczka, a tym samym przetwarzanie jej danych osobowych również na tym terenie. Organ wskazał, że przetwarzanie danych osobowych jest dopuszczalne wtedy, gdy administrator danych osobowych legitymuje się którąkolwiek z przesłanek, o których mowa w art. 6 ust. 1 rozporządzenia 2016/679. Przepis ten stanowi, że przetwarzanie jest zgodne z prawem, gdy osoba, której dane dotyczą wyraziła zgodę na przetwarzanie swoich danych osobowych w jednym lub większej liczbie określonych celów (art. 6 ust. 1 lit. a); przetwarzanie jest niezbędne do wykonania umowy, której stroną jest osoba, której dane dotyczą, lub do podjęcia działań na żądanie osoby, której dane dotyczą, przed zawarciem umowy (art. 6 ust. 1 lit. b); przetwarzanie jest niezbędne do wypełnienia obowiązku prawnego ciążącego na administratorze (art. 6 ust. 1 lit. c); przetwarzanie jest niezbędne do ochrony żywotnych interesów osoby, której dane dotyczą, lub innej osoby fizycznej (art. 6 ust. 1 lit. d); przetwarzanie jest niezbędne do wykonania zadania realizowanego w interesie publicznym lub w ramach sprawowania władzy publicznej powierzonej administratorowi (art. 6 ust. 1 lit. e); lub gdy jest niezbędne do celów wynikających z prawnie uzasadnionych interesów realizowanych przez administratora lub przez stronę trzecią, z wyjątkiem sytuacji, w których nadrzędny charakter wobec tych interesów mają interesy lub podstawowe prawa i wolności osoby, której dane dotyczą, wymagające ochrony w danych osobowych, w szczególności gdy osoba, której dane dotyczą, jest dzieckiem (art. 6 ust. 1 lit. f). Dodatkowo, proces przetwarzania danych osobowych musi być zgodny z zasadami ustanowionymi w art. 5 ust. 1 rozporządzenia 2016/679. Do zasad tych zalicza się między innymi zasadę minimalizacji danych (lit. c). Wspomniana zasada wymaga, by proces przetwarzania danych osobowych był m.in. adekwatny i ograniczony do celów, w których dane są przetwarzane. Prezes UODO uwzględnił stanowisko Europejskiej Rady Ochrony Danych, zwanej dalej EROD, która w Wytycznych [...] w sprawie przetwarzania danych osobowych przez urządzenia wideo przyjętych w dniu [...].01.2020 r., (zwanych dalej Wytycznymi), wskazał, że cyt.: "monitoring wizyjny jest zgodny z prawem, o ile jest niezbędny do osiągnięcia celu prawnie uzasadnionego interesu administratora danych lub strony trzeciej, chyba że interesy te są podrzędne w stosunku do interesów osób, których dane dotyczą, lub podstawowych praw i wolności (art. 6 ust. 1 lit. f). (...) Administrator danych powinien jednak wziąć pod uwagę, że jeżeli osoba, której dane dotyczą, wnosi sprzeciw wobec monitorowania zgodnie z art. 21, administrator może prowadzić monitoring wizyjny wobec osoby, której dane dotyczą, wyłącznie jeżeli stanowi on ważny prawnie uzasadniony interes, który jest nadrzędny w stosunku do interesów, praw i wolności osoby, której dane dotyczą, lub w celu ustalenia, dochodzenia i obrony roszczeń. (...) Prawnie uzasadniony interes musi mieć wymiar realny i stanowić kwestię bieżącą (tj. nie może być fikcyjny lub spekulatywny). Przed rozpoczęciem monitoringu musi zaistnieć sytuacja rzeczywistego zagrożenia - np. szkody lub poważne incydenty, które miały miejsce w przeszłości. Zgodnie z zasadą rozliczalności, administratorzy powinni dokumentować istotne incydenty (datę, rodzaj, straty finansowe) oraz związane z nimi zarzuty" (Wytyczne pkt 3.1.1 ppkt 18 i 20). EROD w Wytycznych podkreśliła również, że cyt.: ,,[d]ane osobowe powinny być adekwatne, stosowne i ograniczone do tego, co niezbędne do celów, w których są przetwarzane ("minimalizacja danych") (...). Przed zainstalowaniem monitoringu wizyjnego administrator powinien zawsze krytycznie ocenić czy środek ten, jest odpowiedni do osiągnięcia pożądanego celu, a po drugie odpowiedni i niezbędny do jego celów. Środki polegające na zastosowaniu monitoringu wizyjnego należy wybierać wyłącznie w przypadku gdy cel przetwarzania nie mógł zostać osiągnięty za pomocą innych środków, które są mniej inwazyjne w stosunku do podstawowych praw i wolności osoby, której dane dotyczą" (Wytyczne w sprawie przetwarzania danych osobowych przez urządzenia wideo, pkt. 3.1.2 ppkt 24). W przedmiotowej sprawie ww. przesłanki nie zostały spełnione. Skarżący w toku postępowania powołał się, że przetwarza dane osobowe Uczestniczki na podstawie art. 6 ust.1 lit. d rozporządzenia RODO tj. żywotny interes osoby fizycznej. Organ wyjaśnił, że prawodawca unijny w motywie 46 rozporządzenia 2016/679 wskazał cyt.: "żywotny interes innej osoby fizycznej powinien zasadniczo być podstawą przetwarzania danych osobowych wyłącznie w przypadkach, gdy ewidentnie przetwarzania tego nie da się oprzeć na innej podstawie prawnej. Niektóre rodzaje przetwarzania mogą służyć zarówno ważnemu interesowi publicznemu, jak i żywotnym interesom osoby, której dane dotyczą, na przykład gdy przetwarzanie jest niezbędne do celów humanitarnych, w tym monitorowania epidemii i ich rozprzestrzeniania się lub w nadzwyczajnych sytuacjach humanitarnych, w szczególności w przypadku klęsk żywiołowych i katastrof spowodowanych przez człowieka". W komentarzu do art. 6 rozporządzenia 2016/679 A. Nerka, M. Sakowska-Baryła zwracają uwagę: "Wykładnia przesłanki wymaga poddania analizie zwrotu: ‘żywotne interesy’ osoby fizycznej. Występuje on również w treści art. 9 ust. 2 lit. c, jednakże na kanwie żadnego z nich prawodawca nie wskazał sposobu jego rozumienia. W związku z tym w poszukiwaniu wskazówek interpretacyjnych należy sięgnąć do motywu 46 preambuły, który jako rodzaje przetwarzania służące żywotnym interesom wskazuje przykładowo: niezbędność przetwarzania do celów humanitarnych, w tym monitorowania epidemii i ich rozprzestrzeniania się, lub w nadzwyczajnych sytuacjach humanitarnych, w szczególności w przypadku klęsk żywiołowych i katastrof spowodowanych przez człowieka. Biorąc pod uwagę charakter wskazanych okoliczności, należy stwierdzić, że intencją prawodawcy jest ochrona interesów większej wagi, która uzasadnia czasowy brak respektowania ochrony prywatności człowieka, zwłaszcza w aspekcie jego autonomii informacyjnej" (komentarz do art. 6, pkt 24, w: "Ogólne rozporządzenie o ochronie danych osobowych. Komentarz", red. M. Sakowska-Baryła 2018, wyd. 1, sip.legalis.pl). Przykłady wskazane przez prawodawcę, jak i wspomniany głos przedstawicieli doktryny, nie pozwalają na uznanie sytuacji przestawionej przez Skarżącego jako spełniającej warunki z art. 6 ust. 1 lit. d. Skarżący nie przedłożył ponadto dowodów wskazujących na nadrzędność jego prawnie uzasadnionego interesu w przetwarzaniu danych osobowych Uczestniczki. Podsumowując, w ocenie Prezesa UODO, przetwarzanie przez Skarżącego danych osobowych B. P. pozyskiwanych za pomocą monitoringu wizyjnego obejmującego części przeznaczone do wspólnego korzystania przez wszystkich właścicieli lokali stanowi naruszenie przepisu art. 6 ust. 1 rozporządzenia 2016/679. Decydujące znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy w zakresie kamery zamontowanej na strychu ma okoliczność, że Skarżący nie przetwarza danych osobowych B. P. za pomocą tego urządzenia. Prezes UODO ustalił, że urządzenie zamontowane na strychu budynku, które zdaniem B. P. jest kamerą, w rzeczywistości jest atrapą kamery i nie rejestruje obrazu ani dźwięku. Nie dochodzi zatem do przetwarzania danych osobowych Uczestniczki. Tym samym skarżony proces przetwarzania danych osobowych nie istnieje. W tej sytuacji niniejsze postępowanie w zakresie przetwarzania bez podstawy prawnej danych osobowych Uczestniczki za pomocą ww. urządzenia (atrapy) podlega umorzeniu na podstawie art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572 t.j.), zwanej dalej Kpa, wobec jego bezprzedmiotowości. Ocena dokonywana przez Prezesa UODO w każdym przypadku służy zbadaniu zasadności skierowania pod adresem określonego podmiotu środka naprawczego odpowiadającego dyspozycji art. 58 ust. 2 rozporządzenia 2016/679. Jednym z nich jest środek wskazany w lit. c tego przepisu, zgodnie z którym każdemu organowi nadzorczemu przysługuje uprawnienie do nakazania administratorowi lub podmiotowi przetwarzającemu spełnienia żądania osoby, której dane dotyczą, wynikającego z praw przysługujących jej na mocy niniejszego rozporządzenia. Na podstawie więc art. 58 ust. 2 lit. c rozporządzenia 2016/679, Prezes UODO nakazuje Skarżącemu zaprzestania przetwarzania danych osobowych B. P. za pomocą monitoringu wizyjnego obejmującego swym zasięgiem części nieruchomości przeznaczone do wspólnego korzystania przez wszystkich właścicieli budynku, wobec braku podstawy prawnej dla tego przetwarzania, oraz usunięcie jej danych osobowych z dotychczas utrwalonych nagrań. W odniesieniu natomiast do żądania B. P. o nakazanie Skarżącemu demontażu kamer wskazać należy, że Prezes UODO nie posiada takiej kompetencji. Prezes UODO rozstrzyga odnośnie procesu przetwarzania danych, nie zaś istnienia, lub nie, urządzeń, za pomocą których ten proces jest dokonywany. W ocenie Prezesa UODO jednoznacznym dowodem na nieprzetwarzanie danych za pomocą monitoringu wizyjnego będzie zdemontowanie takich urządzeń, względnie skierowanie ich w sposób trwały poza sporny obszar monitorowania. Ustalenie przez organ publiczny, w zakresie dotyczącym atrapy kamery zamontowanej na strychu, istnienia przesłanki, o której mowa w art. 105 § 1 Kpa, zobowiązuje go, jak podkreśla się w doktrynie i orzecznictwie, do umorzenia postępowania w tej części, nie ma bowiem podstaw do rozstrzygnięcia sprawy co do istoty, a dalsze prowadzenie postępowania w takim przypadku stanowiłoby o jego wadliwości, mającej istotny wpływ na wynik sprawy. Skarżący wywiódł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na pkt 1 decyzji . Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie: 1.art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 572) - zwanej dalej "k.p.a." w zw. z art. 77 i 80 k.p.a. polegające na niepodjęciu wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, niewyczerpującym rozpatrzeniu materiału dowodowego oraz na jego dowolnej ocenie przejawiającej się w: " braku wezwania Skarżącego do przedłożenia zdjęcia (obrazu) przedstawiającego zasięg wizyjny kamery monitoringu, co usunęłoby wątpliwości jaki obszar nieruchomości położonej przy ul. [...] w [...] podlega monitoringowi, " uznaniu za wiarygodne i wystarczające wyjaśnienia B. P. co do obszaru nieruchomości położonej przy ul. [...] w [...] objętej zasięgiem kamery monitoringu, podczas gdy B. P. nie mogła mieć - z uwagi na brak dostępu do kamery monitoringu - wiedzy jaki jest rzeczywisty zasięg wizyjny kamery monitoringu, " nieprawidłowym, nieuzasadnionym uznaniu, że możliwość wyłączenia tzw. "maski prywatności" w kamerze monitoringu oznacza, że Skarżący nie korzysta z tej funkcjonalności, względnie, iż dokonuje wyłączenia tej funkcjonalności oraz ma możliwość "wstecznego" pozbawienia zapisu z kamer monitoringu "maski prywatności", podczas gdy z żadnego środka dowodowego nie można wyprowadzić takiego wniosku i stanowi to wyłącznie opinię Organu, " uznaniu, że oddalenie wniosku o wpis w księdze wieczystej sposobu korzystania z nieruchomości położonej przy ul. [...] w [...] oznacza, że nie jest wiążące i prawomocne rozstrzygnięcie postanowienie z dnia [...] grudnia 1973 r. Sądu Powiatowego w [...] (sygn. akt [...]), podczas gdy wskazane orzeczenie jest w dalszym ciągu prawomocne, wiążące i wyznacza na częściach wspólnych nieruchomości przy ul. [...] w [...] obszary do wyłącznego korzystania przez określonych lokatorów, " braku wnikliwej i rzetelnej oceny prawomocnego postanowienia z dnia [...]grudnia 1973 r. Sądu Powiatowego w [...] (sygn. akt [...]) wraz z uzasadnieniem, które to określa obszary na częściach wspólnych nieruchomości przy ul. [...] w [...] do wyłącznego korzystania przez określonych lokatorów, a na której to części przyznanej każdorazowemu j lokatorowi z lokalu nr [...] P. P. zamontował kamerę monitoringu, obejmującej zasięgiem wyłącznie obszar przyznany każdorazowemu lokatorowi z lokalu nr [...], " uznaniu fotografii załączonej do pisma B. P. z dnia [...] czerwca 2024 r. za dowód tego, jaki jest zasięg wizyjny kamery monitoringu i iż P. P. przetwarza dane osobowe B. P., podczas gdy to zdjęcie nie przedstawia zasięgu kamery monitoringu i nie może stanowić dowodu tego, jaki jest rzeczywisty zasięg wizyjny kamery, 2. art. 8 § 1 k.p.a. w zw. z art. 10 § 1 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a. polegające na prowadzeniu postępowania w sposób nie budzący zaufania organu administracji publicznej, naruszający zasadę czynnego i aktywnego udziału strony w postępowaniu i dokonaniu wybiórczej oceny materiału dowodowego, a wyrażającej się w: - nie odniesieniu się do twierdzeń i stanowiska P. P. zawartych w jego pismach z dnia [...] września 2022 r., z dnia [...] czerwca 2023 r., [...] października 2023 r., z dnia [...] listopada 2023 r., z dnia [...] marca 2024 r. oraz z dnia [...] sierpnia 2024 r. przez co zaskarżona decyzja opiera się wyłącznie na jednostronnym, wybiórczym przedstawieniu sprawy, - wewnętrznie sprzecznym uznaniu, że Organ nie ma możliwości ani kompetencji do weryfikowania, czy lokatorzy nieruchomości położonej przy ul. [...] w [...] przestrzegają z ustalonego postanowieniem z dnia [...] grudnia 1973 r. Sądu Powiatowego w [...] (sygn. akt [...]) sposobu korzystania z nieruchomości przy jednoczesnym przyjęciu, że Skarżący jak i zawiadamiający korzystają z nieruchomości w sposób zgodny z postanowieniem, 3. art. 75 § 1 k.p.a. w zw. z art. 85 § 1 k.p.a. przez zaniechanie przeprowadzenia przez Organ oględzin nieruchomości położonej przy ul. [...] w [...], podczas gdy zaistniała potrzeba ich przeprowadzenia, zważywszy, że dowód z oględzin usunąłby wątpliwości co do miejsca zamontowania kamer monitoringu, obszaru nieruchomości objętego zasięgiem kamery monitoringu, zamieszczenia tablic informacyjnych informujących o prowadzeniu monitoringu, 4. art. 4 pkt 1 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) (Dz. U. UE. L. z 2016 r. Nr 119, str. 1 ze zm.) przez błędną wykładnię i uznaniu, że dane osobowe (parametry) B. P. mogą zostać zidentyfikowane z przedmiotowych nagrań, a także że pies towarzyszący (mogący towarzyszyć) B. P. stanowi informacje o zidentyfikowanej osobie lub której można bezpośrednio zidentyfikować, podczas gdy nie stanowi takiej informacji, 5.art. 6 ust. 1 lit. d i f Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) (Dz. U. UE. L. z 2016 r. Nr 119, str. 1 ze zm.) w zw. z art. 209 k.c. przez błędną wykładnię i uznaniu, że prawnie chronione interesy P. P., a także innych mieszkańców budynku położonego przy ul. [...] w [...] nie mają charakteru interesów "żywotnych" oraz że nie mają one charakteru nadrzędnego nad potrzebą domniemanej ochrony prywatności B. P.. Wniósł także o: 1. na podstawie art. 61 § 2 p.p.s.a. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji przez Organ, a w przypadku nieuwzględnienia tego wniosku - o wstrzymanie, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., wykonania zaskarżonej decyzji przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, 2. na podstawie art. 145 § 1 p.p.s.a. o uchylenie zaskarżonej decyzji w części - co do punktu I oraz o umorzenie postępowania; ewentualnie na zasadzie art. 145a § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. uchylenie zaskarżonej decyzji w części - co do punktu I i zobowiązanie Organu a quo do wydania decyzji, w której umarza on toczące się przed nim postępowanie w zakresie przetwarzania danych osobowych z uwagi na to, że P. P. przetwarza dane osobowe B. P. w sposób prawnie dozwolony, tj. z uwagi na przewidziane prawem wyjątki, 3. na podstawie art. 200 p.p.s.a. o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym zwrotu kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych od Organu na rzecz Skarżącego, w tym kosztów ustanowienia pełnomocnika w sprawie. Skarżący w uzasadnieniu skargi szeroko uargumentował zarzuty podniesione w petitum skargi. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. B. P. w odpowiedzi na skargę Skarżącego wniosła o jej oddalenie, oddalenie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji oraz o zobowiązanie Skarżącego do skutecznego zaprzestania przetwarzania danych osobowych B. P. oraz jej rodziny. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżoną decyzją nie naruszono prawa, w zakresie, w jakim wymagałoby to jej wyeliminowania z obrotu prawnego. W tym miejscu należy wskazać, że Sądowi znany jest z urzędu wyrok tutejszego Sądu dotyczący osoby skarżącego a wydany w sprawie o sygn. akt II SA/Wa 211/25 dotyczący przetwarzania danych osobowych współwłaścicieli lokalu nr [...] w trzylokalowej kamienicy położonej przy ul. [...] w [...]. Dla przypomnienia Sąd wskazuje, że niniejsza spraw dotyczy przetwarzania przez Skarżącego danych osobowych Uczestniczki postępowania Pani B. P. będącej właścicielką lokalu nr [...] w trzylokalowej kamienicy położonej przy ul. [...] w [...]. W ocenie składu orzekającego w tej sprawie argumentacja organu jest prawidłowa i Sąd przyjmuje ją za własną. Zdaniem składu orzekającego w tej sprawie Organ właściwie skonstatował zaistnienie przesłanek dla wydania decyzji, którą zakazano dalszego przetwarzania danych osobowych Uczestniczki - przez zaprzestanie przetwarzania danych osobowych Pani B. P. pochodzących z nagrań z monitoringu wizyjnego wykraczającego poza granice użytkowanych przez Pana P. P. części nieruchomości wspólnych przeznaczonych do wyłącznego korzystania przez właścicieli lokalu nr [...] oraz usunięcie jej danych osobowych z dotychczas utrwalonych nagrań. W tym miejscu należy wskazać, że zgodnie z art. 4 pkt 1 RODO dane osobowe" oznaczają wszelkie informacje o zidentyfikowanej lub możliwej do zidentyfikowania osobie fizycznej ("osobie, której dane dotyczą"); możliwa do zidentyfikowania osoba fizyczna to osoba, którą można bezpośrednio lub pośrednio zidentyfikować, w szczególności na podstawie identyfikatora takiego jak imię i nazwisko, numer identyfikacyjny, dane o lokalizacji, identyfikator internetowy lub jeden bądź kilka szczególnych czynników określających fizyczną, fizjologiczną, genetyczną, psychiczną, ekonomiczną, kulturową lub społeczną tożsamość osoby fizycznej. Tak więc wizerunek osoby fizycznej niewątpliwie zalicza się do kategorii danych osobowych. Zgodnie z art. 4 pkt 2 RODO "przetwarzanie" oznacza operację lub zestaw operacji wykonywanych na danych osobowych lub zestawach danych osobowych w sposób zautomatyzowany lub niezautomatyzowany, taką jak zbieranie, utrwalanie, organizowanie, porządkowanie, przechowywanie, adaptowanie lub modyfikowanie, pobieranie, przeglądanie, wykorzystywanie, ujawnianie poprzez przesłanie, rozpowszechnianie lub innego rodzaju udostępnianie, dopasowywanie lub łączenie, ograniczanie, usuwanie lub niszczenie. W ocenie Sądu monitoring wizyjny stanowi niewątpliwie formę przetwarzania danych osobowych. W niniejszej sprawie monitoring, jak słusznie przyjął organ, zainstalowany przez Skarżącego na terenie nieruchomości przy ul. [...] w [...] - jako wykraczający obszarem zapisywanego obrazu poza teren służący wyłącznie jego prywatnemu użytkowi - stanowi, formę przetwarzanie danych osobowych, w rozumieniu art. 4 pkt. 2 RODO. Podlega więc rygorom ochrony - w granicach ustanowionych w RODO. Jak wynika z akt sprawy zapis z kamer dotyczył także części Nieruchomości, służących do użytku wspólnego - wedle warunków Postanowienia z 1973 roku. Wizerunek Uczestniczki postepowania znany jest Skarżącemu, dokonując stałego zapisu obrazu obszaru, gdzie może przebywać także Uczestniczka gromadził (a więc przetwarzał) on dotyczące jej dane osobowe w postaci wizerunku. Jak trafnie ocenił organ, w sprawie Skarżący nie wykazał zaistnienia po jego stronie przesłanki z art. 6 ust.1 lit. d rozporządzenia RODO tj. żywotnego interesu osoby fizycznej, który mógłby być podstawa tego przetwarzania. Zastosowanie tej przesłanki jest możliwe w sytuacji gdy przetwarzanie danych jest niezbędne do ochrony żywotnych interesów osoby fizycznej. W niniejszej sprawie Skarżący takiego interesu nie wykazał. Zagrożenie przestępczością, czy też potrzeba zapewnienia wyższego stopnia bezpieczeństwa Skarżącemu oraz jego żony i ich mieniu – nie wypełniają tej przesłanki. Ponadto w wypadku powoływania się na przesłankę z art. 6 ust.1 lit. d rozporządzenia RODO należy wykazać, że ochrona żywotnych interesów nie jest możliwa w inny sposób, tylko przetwarzając dane osobowe. W ocenie Sądu w toku całego postepowania Skarżący nie wykazał przesłanek z art. 6 ust.1 rozporządzenia RODO, które legitymowałyby go do przetwarzania danych Uczestniczki postepowania. W myśl art. 5 ust. 2 RODO, to administrator jest obowiązany wykazać podstawy przetwarzania – tak: zasada rozliczalności. Gdyby istniały w istocie inne podstawy przetwarzania danych osobowych - poza potrzebami własnymi Skarżonego, np. czynił to na rzecz i w interesie innych współmieszkańców budynku - powinien był on powołać tę okoliczności w toku postępowania. Rolą organu byłaby zaś stosowna ocena i ważenie przywołanych racji - wobec potrzeby ochrony uzasadnionego interesu Uczestniczki, co do ograniczenia przetwarzania ich danych (w kontekście reguł z art. 6 ust. 1 lit. f RODO). Zdarzenie takie w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiło. Nie można więc organowi przypisać zaniechania w tym względzie. Na zakończenie rozważań w powyższej należy wskazać, że w toku postępowania skarżący powoływał się na zastosowanie w kamerach tzw. masek prywatności, które to maski powodują zaczernienie części obszaru, który obejmuje kamera. W ocenie Sądu środek taki jest odwracalny i może być w każdym czasie zmieniony przez użytkownika przez odpowiednią konfigurację systemu monitoringu. Realizując swoje uprawnienia naprawcze z art.58 ust.2 lit c rozporządzenia RODO organ nakazał skarżącemu zaprzestanie przetwarzania danych osobowych Pani B. P. pochodzących z nagrań z monitoringu wizyjnego wykraczającego poza granice użytkowanych przez Pana P. P. części nieruchomości wspólnych przeznaczonych do wyłącznego korzystania przez właścicieli lokalu nr [...] oraz usunięcie jej danych osobowych z dotychczas utrwalonych nagrań. Zobowiązanie powyższe zdaniem Sądu jest czytelne i znajduje uzasadnienie w zebranym w sprawie materiale dowodowym. Sąd w niniejszym uzasadnieniu nie odnosi się do pkt 2 decyzji ponieważ przedmiotem skargi był jedynie pkt. 1. Z przytoczonych wyżej przyczyn - na podstawie art. 151 ustawy – ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.) - orzeczono jak w sentencji wyroku.