II SA/Wa 602/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Jacek Fronczyk, Sędziowie WSA – Ewa Pisula-Dąbrowska (spr.), – Bronisław Szydło, Protokolant – Małgorzata Kędzielewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 sierpnia 2009 r. sprawy ze skargi A. S. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lutego 2009 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską oddala skargę Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] lutego 2009 r. nr [...] na podstawie art. 138 § 2 kpa, uchylił w całości decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego z dnia [...] grudnia 2008 r. nr [...], którą to decyzją cofnięto A. S. pozwolenie na posiadanie broni palnej myśliwskiej do celów łowieckich. W uzasadnieniu decyzji uchylającej decyzję organu I instancji Komendant Główny Policji wskazał na wady postępowania administracyjnego pierwszoinstancyjnego skutkujące uchyleniem decyzji – cofającej pozwolenie na posiadanie broni. Stwierdził, że z akt postępowania wynika, że organ I instancji pismem z dnia [...] listopada 2008 r. zawiadomił A. S. o zakończeniu postępowania, informując go jednocześnie o prawie wypowiedzenia się w zakresie zebranych dowodów i materiałów w sprawie oraz zgłoszenia ewentualnych żądań. Pismo to nie zostało doręczone stronie na wskazany przez nią adres – T. ul. [...] lecz zaadresowane zostało nieprawidłowo na adres – T. ul. [...]. Zdaniem Komendanta Głównego Policji organ I instancji naruszył dyspozycję art. 10 § 1 kpa, bowiem na skutek swoich uchybień pozbawił stronę udziału w toczącym się postępowaniu. Przywołując orzecznictwo Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie organ II instancji stwierdził, że powyższe uchybienie stanowi przesłankę wznowienia postępowania uzasadniającą uchylenie decyzji. Nadto, że obowiązek zapewnienia stronie czynnego udziału w postępowaniu stosownie do art. 10 § 1 kpa spoczywa na organach administracji publicznej. W konkluzji organ stwierdził, że brak zapewnienia A. S. możliwości wypowiedzenia się co do całości zebranych dowodów i materiałów w postępowaniu w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palna myśliwską, spowodowało uchylenie decyzji organu I instancji. Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi A. S. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Żądanie skargi zostało sprecyzowane na rozprawie w dniu 5 sierpnia 2009 r. (k-[...]). Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji z uwagi na jej wadliwe uzasadnienie. Wyjaśnił, że choć rozstrzygnięcie organu II instancji jest dla niego korzystne to organ odwoławczy nie odniósł się do merytorycznych zarzutów odwołania pozostawiając je nierozpoznane. Podniósł mianowicie, że organ II instancji nie odniósł się do zarzutu, iż skarżący nie jest osobą karaną albowiem sprawa karna jest w toku i brak jest prawomocnie ustalonych dowodów świadczących o cechach jego osobowości uzasadniających pozbawienie go prawa do posiadania broni. Podniósł też, iż żaden ze stawianych mu zarzutów nie ma związku z posiadaniem czy nieprawidłowym użyciem broni oraz że jako myśliwy nigdy nie naruszył żadnych zasad jako członek koła. Nadto, że organ II instancji nie ustosunkował się do ocen i opinii przedstawionych w decyzji organu I instancyjnego. Zdaniem skarżącego brak ustosunkowania się przez Komendanta Głównego Policji do zarzutów podniesionych przez niego w odwołaniu i uchylenie decyzji z przyczyn proceduralnych powoduje, że nie można ocenić czy organ II instancji uznał rację skarżącego podnoszone w odwołaniu. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o ojej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Materialnoprawną podstawą decyzji wydanej przez organ I instancji stanowił art. 18 ust 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (t.j. Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 z późń. zm.). Stosownie do art. 18 ust 1 pkt 2 ustawy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano, należy do osób, o których mowa w art. 15 ust 1 pkt 2 – 6 cyt. wyżej ustawy. Skarżący został przez organ I instancji uznany za osobę o której mowa w art. 15 ust 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji w związku z uzyskaniem informacji, iż Prokuratura Okręgowa w O. aktem oskarżenia z dnia [...] września 2008 r. sygn. akt [...] przedstawiła skarżącemu zarzuty popełnienia przestępstw z art. 228 § 3 kk, art. 18 § 3 kk w zw. z art. 229 § 3 kk, art. 18 § 2 w zw. z art. 231 § 1 kk, art. 239 § 1 kk w zb. z art. 231 § 1 kk, art. 246 kk w zb. z art. 271 § 1 kk, art. 13 § 1 kk w zw. z art. 266 § 2 kk i art. 18 § 2 kk w zb. z art. 273, art. 286 § 1 kk w zw. z art. 12 kk(t.j. przestępstwo przeciwko mieniu). Bezsporne w sprawie jest, że na skutek błędu organ I instancji – [...] Komendant Wojewódzki nie dopełnił obowiązku poinformowania strony o przysługujących jej prawach nie doręczając jej skutecznie pouczenia o możliwości zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym oraz o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszenia żądań – art. 10 kpa. W ocenie Sądu prawidłowo organ II instancji uznał, że uchybienie przez organ I instancji zasadom określonym w art. 10 § 1 kpa może stanowić przesłankę wznowieniową. Uchylając zaskarżoną decyzję Komendant Główny Policji przekazał sprawę do ponownego rozpoznania w celu umożliwienia skarżącemu wypowiedzenia się co do całości zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. W ocenie Sądu prawidłowo organ II instancji uznał iż legalność decyzji administracyjnej wymaga jej zgodności nie tylko z prawem materialnym ale i przepisami proceduralnymi. Nie ma racji skarżący czyniąc zarzut organowi II instancji nie rozpoznania części zarzutów merytorycznych. Nie można bowiem wykluczyć, że udział skarżącego w postępowaniu przy zapewnieniu mu praw określonych w art. 10 kpa, spowoduje inną ocenę organu I instancji, która to ocena będzie dopiero podlegała ponownej weryfikacji przez organ II instancji. Żaden przepis prawa przy stwierdzeniu praz organ II instancji nieprawidłowości przy wydaniu decyzji przez organ I instancji i uchyleniu decyzji nie nakłada na organ II instancji obowiązku merytorycznego ustosunkowania się do przedmiotu sprawy. Takie oczekiwanie wyrażone w skardze należy uznać za przedwczesne. W ocenie Sądu dopiero ponowne wydanie decyzji zgodne z zasadami postępowania administracyjnego zobowiąże organ II instancji do pełnej oceny wszystkich podnoszonych przez skarżącego zarzutów i ponownego merytorycznego rozpoznania sprawy. Zgodnie z zasadą dwuinstancyjności organ odwoławczy rozpoznaje sprawę ponownie merytorycznie. Zatem na tym etapie postępowania żądanie przedstawienia przedwczesnej pełnej merytorycznej oceny (przy wydawaniu decyzji uchylającej), nie znajduje uzasadnienia. Reasumując Sąd dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji uznał, że odpowiada ona prawu. Jako, że skarga dotyczyła wyłącznie decyzji II instancji Komendanta Głównego Policji zarzuty podnoszone w skardze, dotyczące decyzji I instancyjnej (uchylonej, a zatem wyeliminowanej z obrotu prawnego), pozostawić należało bez rozpoznania. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji.