II SA/Wa 606/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Kwiecińska (spr.), Sędziowie WSA Ewa Grochowska-Jung, Iwona Maciejuk, Protokolant specjalista Elwira Sipak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 września 2015 r. sprawy ze skargi S. S. na orzeczenie Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] w przedmiocie zdolności do pełnienia zawodowej służby wojskowej - uchyla zaskarżone orzeczenie w całości - Centralna Wojskowa Komisja Lekarska w [...] (dalej: "CWKL w [...]") orzeczeniem z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz § 3 i § 11 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 24 sierpnia 2012 r. w sprawie wojskowych komisji lekarskich oraz określenia ich siedzib, zasięgu działania i właściwości (Dz. U. poz. 1013) a także na podstawie § 6 pkt 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 26 września 2006 r. w sprawie orzekania o zdolności do służby w Służbie Kontrwywiadu Wojskowego i Służbie Wywiadu Wojskowego oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz. U. Nr 176, poz. 1304 ze zm.) uchyliła orzeczenie Rejonowej Wojkowej Komisji Lekarskiej w [...] (dalej: RWKL w [...]) z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...] oraz wydała nowe orzeczenie o przyznaniu S. S. kategorii N - niezdolny do służby w SWW/SKW. Do wydania powyższych orzeczeń doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym: Pismem z dnia [...] listopada 2014 r. Dyrektor Biura Kadr i Szkolenia Służby Kontrwywiadu Wojskowego skierował S. S. do RWKL w [...], celem orzeczenia przydatności do służby w Służbie Kontrwywiadu Wojskowego (SKW). Orzeczeniem z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...] w [...], działając na podstawie art. 4 ust. 1-3 ustawy z dnia 9 czerwca 2006 r. o służbie funkcjonariuszy Służby Kontrwywiadu Wojskowego oraz Służby Wywiadu Wojskowego (Dz. U. Nr 104, poz. 710 ze zm.) oraz na podstawie § 10, § 11 ust. 1 i ust. 2 oraz § 15 ust. 1 wyżej wymienionego rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 26 września 2006 r., a także na podstawie § 5 ust. 11 i § 7 ust. 4 wyżej wymienionego rozporządzenia Ministra obrony Narodowej z dnia 24 sierpnia 2012 r., stwierdziła, że S. S. jest niezdolny do Służby w SKW – kategoria N –załącznik 2 Grupa I. i wskazała następujące rozpoznanie: 1. znaczna krótkowzroczność oka lewego Vod <1,0 Vos < 0,1 + 2,0 Dsph + 0,2 - § 13 pkt 5; 2. obecność antygenu Hbs - § 44 pkt 13; 3. przebyta rekonstrukcja uszkodzonego więzadła krzyżowego przedniego kolana prawego - § 77 pkt 2; 4. blizna kolana prawego- § 3 pkt 1; 5. nieznaczne upośledzenie rozróżniania barw- § 14 pkt 5. Od powyższego orzeczenia S. S. wniósł odwołanie do CWKL w [...]. W uzasadnieniu odwołania podniósł, że jest obecnie funkcjonariuszem Służby Celnej. Stwierdzone u niego schorzenia nie stanowiły żadnej przeszkody do prawidłowego wykonywania wszystkich obowiązków jakie spoczywają na funkcjonariuszu Służby Celnej, m in. posługiwania się bronią palną, środkami przymusu bezpośredniego, prowadzenia pojazdów specjalnych oraz pracy na wysokościach. Nie stanowiły również przeciwskazań do służby wojskowej, którą odbył w latach 1994-1995. Orzeczeniem z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] CWKL w [...] uchyliła w całości orzeczenie RWKL w [...] i wydała nowe orzeczenie, w którym stwierdziła, że S.S. jest niezdolny do służby w SWW/SKW - kategoria N – zał. Nr 2 gr. I. CWKL w [...] w pkt 8 orzeczenia ustaliła następujące rozpoznanie: 1. niedowidzenie nadzwroczne oka prawego - § 13 pkt 5 Vod <1,0 sc Vos < 0,1 cc + 2,0 Dsph + 0,2 dknp; 2. przewlekłe zakażenie HBV (nosicielstwo Hbs) - § 44 pkt 13; 3. przebyta rekonstrukcja uszkodzonego więzadła krzyżowego przedniego kolana prawego - § 77 pkt 2; 4. blizna kolana prawego- § 3 pkt 1; 5. nieznaczne upośledzenie rozróżniania barw - § 14 pkt 5. W uzasadnieniu orzeczenia organ stwierdził, że RWKL w [...] przeprowadziła rzetelne badania i konsultacje specjalistyczne, na podstawie których wiarygodnie ustalono wyżej wymienione schorzenia. Nie ma zatem, zdaniem organu, żadnej potrzeby dalszych badań czy obserwacji szpitalnej dla celów orzeczniczych. Dalsze badania i leczenie powinno odbyć się w ramach NFZ pod nadzorem lekarza POZ. Jednocześnie organ wyjaśnił, że uchylił w całości orzeczenie RWKL w [...] z powodu nieadekwatności rozpoznania klinicznego schorzenia wzroku do wyników konsultacji okulistycznej przeprowadzonej w ramach postępowania komisji I instancji. Organ stwierdził również, że schorzenia wskazane w pkt 8.1 i 8.2 orzeczenia jednoznacznie powodują niezdolność orzekanego do służby w SWW/SKW. Posiadane przez S. S. liczne uprawnienia nie mogą mieć wpływu na orzekanie w tej sprawie, ponieważ wojskowe komisje lekarskie są zobowiązane do ścisłego przestrzegania przepisów zawartych w rozporządzeniu w sprawie orzekania o zdolności do służby w Służbie Kontrwywiadu Wojskowego i Służbie Wywiadu Wojskowego oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie S. S. wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia oraz o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił naruszenie art. 6 k.p.a. oraz art. 60 w zw. z art. 30 i art. 31 ust. 3 Konstytucji RP. W uzasadnieniu skargi potwierdził, iż posiada nieznaczną wadę oka lewego. Wada ta, w jego ocenie, nie dyskwalifikuje go jednak od ubiegania się o stanowisko, na które aplikuje w SKW. Wyjaśnił, że jest w trakcie przeprowadzania kompleksowych badań specjalistycznych wzroku. Badania te już na wstępie wykazują niezgodność z rozpoznaniem lekarskim zawartym w niniejszym orzeczeniu. Podniósł, że w punkcie pierwszym rozpoznania, widnieje niezgodny z prawdą zapis o niedowidzeniu nadwzrocznego oka prawego. Natomiast w uzasadnieniu tego samego orzeczenia uznano go za niezdolnego do służby z powodu znacznej krótkowzroczności oka lewego. Skarżący podniósł również, że w przypadku stwierdzonego u niego nosicielstwa Hbs CWKL w [...] niejako automatycznie zakwalifikowała go jako niezdolnego do służby w SKW. Nie wzięto tu pod uwagę tego, iż kandyduje on na stanowisko instruktora - wykładowcy w Ośrodku Szkoleniowym SKW. Praca ta nie niesie za sobą dużego ryzyka urazu i kontaktu z zakażoną krwią. W chwili obecnej jest nosicielem przeciwciał typu Hbs we krwi, jednakże u żadnego z członków jego rodziny nie stwierdzono obecności tego wirusa. Dodatkowo skarżący powołał się na wyroki Trybunału Konstytucyjnego dnia 23 listopada 2009 r., sygn. akt P 61/08 oraz dnia 10 grudnia 2013 r., sygn. akt U 5/13, w których stwierdzono, iż nosicielstwo wirusa HIV, zachorowania na przewlekłe zapalenie wątroby oraz zespól nabytego upośledzenia odporności (AIDS), nie może wyłączać kandydata do służby lub powodować zwolnienie zatrudnionego już funkcjonariusza, gdyż jest to niezgodne art. 60 w zw. z art. 30 i art. 31 ust. 3 Konstytucji RP. W odpowiedzi na skargę CWKL wniosła o jej oddalenie, wskazując na dotychczasowe ustalenia faktyczne i prawne. Dodatkowo organ wyjaśnił, że w zaskarżonym orzeczeniu wystąpił oczywisty błąd pisarski, który postanowieniem z dnia [...] marca 2015 r. został sprostowany. Wpisane bowiem było niedowidzenie nadzwroczne oka prawego a powinno być niedowidzenie nadwzroczne oka lewego. Ponadto CWKL w [...] podniosła, że wskazywane przez skarżącego wyroki Trybunału Konstytucyjnego zostały wydane w stosunku do konkretnych służb mundurowych: Policji i Straży Pożarnej, podległych Ministrowi Spraw Wewnętrznych a nie Ministerstwu Obrony Narodowej, natomiast nie odnoszą się do struktur mundurowych MON, gdzie w rozporządzeniu znajduje się § 44 pkt 13 wiążący przewlekłe zapalenie zakażenie HBV z niezdolnością kandydata do służby w SKW. Ponadto organ wskazał, że przesłane przez skarżącego przy piśmie z dnia [...] marca 2015 r. wyniki badań okulistycznych z dnia [...] marca 2015 r. wykonane przez specjalistę chorób oczu nie mogą być uwzględnione w procesie orzeczniczym, ponieważ proces ten zakończył się w dniu [...] lutego 2015 r. CWKL w [...] wyjaśniła również, że zgodnie ze szczegółowymi objaśnieniami do § 13 - przy korelacji ostrości wzroku nie stosuje się szkieł kombinowanych (tak postąpiła CWKL). Z zaświadczenia okulisty z dnia [...] marca 2015 r. wynika natomiast, że zastosowano szkła kombinacyjne, co jest niezgodne z zasadami orzekania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. j. Dz. U. z 2014 r., poz. 1647), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), powoływanej dalej "P.p.s.a.". Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów, Sąd stwierdził, iż skarga zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności należy wskazać, że zgodnie z art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 9 czerwca 2006 r. o służbie funkcjonariuszy Służby Kontrwywiadu Wojskowego oraz Służby Wywiadu Wojskowego (t. j. Dz. U. z 2014 r., poz. 1106 ze zm.) zdolność fizyczną i psychiczną kandydatów do służby w SKW i SWW ustala wojskowa komisja lekarska. Komisja ta jest traktowana jako organ administracji publicznej, a więc wydane przez nią orzeczenia są uznawane za decyzje administracyjne, do których posiłkowo można stosować przepisy k.p.a. Orzeczenia wojskowych komisji lekarskich załatwiają bowiem indywidualne sprawy administracyjne, a art. 1 pkt 1 k.p.a. wskazuje, że Kodeks postępowania administracyjnego normuje postępowanie przed organami administracji publicznej w należących do właściwości tych organów sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnej. Potwierdza to norma zawarta w § 21 ust. 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 26 września 2006 r. w sprawie orzekania o zdolności do służby w Służbie Kontrwywiadu Wojskowego i Służbie Wywiadu Wojskowego oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach, który to przepis stanowi, że od orzeczenia komisji lekarskiej wydanego w pierwszej instancji służy stronie odwołanie na zasadach określonych w ustawie Kodeks postępowania administracyjnego. W postępowaniu administracyjnym prowadzonym przez wojskowe komisje lekarskie zastosowanie będą więc miały zasady ogólne postępowania administracyjnego określone w art. 6 - 16 k.p.a., a wydawane w sprawie orzeczenie winny zaś spełniać wymogi określone w art. 107 § 1 k.p.a. W wyroku z dnia 11 lutego 2015 r., sygn. akt I OSK 855/14, Naczelny Sąd Administracyjny (orzeczenie dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem: orzeczenia.nsa.gov.pl) wskazał, że orzeczenia wojskowych komisji lekarskich łączą elementy wynikające z wiedzy medycznej z elementami typowymi dla orzecznictwa administracyjnego. Muszą zatem zawierać przede wszystkim rozpoznanie lekarskie (element wiedzy medycznej) oraz element orzecznictwa - ustalenie kategorii zdolności fizycznej i psychicznej do pełnienia zawodowej służby wojskowej (lub określenie związku chorób i ułomności ze służbą wojskową). Trzecim obligatoryjnym składnikiem orzeczeń jest uzasadnienie, które – zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a. – musi wykazać zasadność rozpoznania lekarskiego oraz zaliczenia do kategorii zdolności do służby wojskowej. W ocenie NSA nie ma przy tym znaczenia, że tego elementu nie wymieniono w § 24 rozporządzenia z dnia 8 stycznia 2010 r. rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 8 stycznia 2010 r. w sprawie orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz. U. Nr 15, poz. 80 ze zm.). W przepisie tym mowa jest jedynie o tym, co w szczególności powinno zawierać orzeczenie, czyli zawarty tam katalog nie ma charakteru zamkniętego. Ponadto wymóg uzasadnienia faktycznego i prawnego odnosi się do każdej decyzji administracyjnej. W przypadku orzeczeń wojskowych komisji lekarskich warunek ten nie został wyłączony. Potwierdza to dodatkowo opracowany wzór orzeczenia w sprawie zdolności do pełnienia zawodowej służby wojskowej, stanowiący załącznik nr 5 do rozporządzenia z dnia 8 stycznia 2010 r. Zdaniem NSA w sytuacji, gdy ustawa o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych oraz omawiane rozporządzenie wykonawcze nie precyzują, jakie elementy winno zawierać uzasadnienie orzeczenia wojskowej komisji lekarskiej, należy niewątpliwie w tym zakresie stosować art. 107 § 3 k.p.a. Wprawdzie w niniejszej sprawie miało zastosowanie powołane wyżej rozporządzenie Ministra Obrony Narodowej z dnia 26 września 2006 r. w sprawie orzekania o zdolności do służby w Służbie Kontrwywiadu Wojskowego i Służbie Wywiadu Wojskowego oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach, to jednak stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego zawarte w powyższym wyroku jest aktualne również w tej sprawie. Obydwa rozporządzenia zawierają bowiem analogiczne regulacje w tym zakresie. Zgodnie zaś z § 15 ust. 1 rozporządzenia z dnia 26 września 2006 r. orzeczenie komisji lekarskiej zawiera w szczególności: 1) rozpoznanie; 2) ustalenie kategorii zdolności do służby w SKW lub SWW, a w razie stwierdzenia chorób i ułomności - określenie ich związku lub braku związku ze służbą w SKW lub SWW; 3) pouczenie o prawie wniesienia odwołania. Ponadto ustawa o służbie funkcjonariuszy Służby Kontrwywiadu Wojskowego oraz Służby Wywiadu Wojskowego, podobnie jak ustawa o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, nie precyzuje, jakie elementy winno zawierać uzasadnienie orzeczenia wojskowej komisji lekarskiej. Stąd też orzeczenie wojskowej komisji lekarskiej wydawane w stosunku do kandydata do służby w SKW winno, poza innymi elementami wymienionymi w art. 107 § 1 k.p.a., zawierać uzasadnienie faktyczne i prawne. Z kolei stosownie do treści art. 107 § 3 k.p.a. uzasadnienie faktyczne orzeczenia powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Wskazać należy, że prawidłowe uzasadnienie rozstrzygnięcia powinno umożliwiać stronie zapoznanie się z motywami, którymi kierował się organ, a także kontrolę prawidłowości rozstrzygnięcia przez sąd. Treść uzasadnienia winna obrazować szczegółowy tok rozumowania organu, które doprowadziło do wydania konkretnego rozstrzygnięcia, oraz wskazywać i wyjaśniać przesłanki faktyczne, jakimi kierował się organ podejmując konkretne rozstrzygnięcie. Konieczność taka związana jest przede wszystkim z określoną w art. 11 k.p.a. zasadą przekonywania. Zgodnie z tym przepisem organy administracji publicznej powinny wyjaśniać stronom zasadność przesłanek, którymi kierują się przy załatwieniu sprawy, aby w ten sposób w miarę możności doprowadzić do wykonania przez strony decyzji bez potrzeby stosowania środków przymusu. Strony mają zatem prawo znać argumenty i przesłanki podejmowanych decyzji. Bez zachowania tego elementu decyzji, strony nie mają możliwości obrony swoich słusznych interesów oraz prowadzenia polemiki z organem zarówno w odwołaniu, jak też w skardze do Sądu. Uzasadnienie, którego treść nie pozwala na poznanie motywów, którymi organ kierował się przy załatwianiu sprawy skutkuje wadliwością uzasadniającą uchylenie decyzji z tego powodu, że nie poddaje się kontroli i ocena jej legalności nie jest możliwa (por. wyrok NSA z 28 października 1998 r., sygn. akt I SA/Gd 1651/96; wyrok NSA z 14 grudnia 1998 r., sygn. akt II SA 1756/99). Z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Zaskarżone orzeczenie ma charakter reformatoryjny – wydane zostało w oparciu o art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. CWKL w [...] uchyliła w całości orzeczenie organu I instancji i wydała nowe, w którym uznała skarżącego za niezdolnego do służby w SKW. Zmiany, jakie nastąpiły w tym orzeczeniu w porównaniu z orzeczeniem organu I instancji, nastąpiły w części 8 orzeczenia "Rozpoznanie". Organ II instancji w pkt 1 tego orzeczenia wskazał, że u skarżącego występuje "niedowidzenie nadzwroczne oka lewego Vod <1,0 sc Vos < 0,1 cc + 2,0 Dsph + 0,2 dknp", zaś w pkt 2 "przewlekłe zakażenie HBV (nosicielstwo Hbs)". W orzeczeniu organu I instancji schorzenia te określone zaś zostały jako w pkt 1 "znaczna krótkowzroczność oka lewego Vod <1,0 Vos < 0,1 + 2,0 Dsph + 0,2 - § 13 pkt 5", a w pkt 2 "obecność antygenu Hbs". Zmianę w rozpoznaniu wady wzroku organ wyjaśnił nieadekwatnością rozpoznania klinicznego tego schorzenia w orzeczeniu organu I instancji do wyników konsultacji okulistycznej przeprowadzonej w ramach postępowania przed RWKL w [...]. Stwierdzenie to pozbawione jest jakichkolwiek dalszych wyjaśnień. Niewyjaśnione zostało, na czym w istocie polegało uchybienie organu I instancji i dlaczego właściwe jest rozpoznanie wskazane przez organ II instancji. W przypadku zaś schorzenia wskazanego w pkt 8.2, zmiana jaka nastąpiła w opisie schorzenia w zaskarżonym orzeczeniu, w ogóle nie jest wyjaśniona. Należy mieć na uwadze, że w postępowaniu przed sądem administracyjnym nie jest co do zasady prowadzone postępowanie dowodowe. W art. 133 § 1 zd. 1 P.p.s.a. stwierdza się, że Sąd wydaje wyrok po zamknięciu sprawy na podstawie akt sprawy. Podstawą zatem orzekania przez ten sąd jest materiał dowodowy zgromadzony przez organy administracji publicznej w toku całego postępowania toczącego się przed tymi organami. Wprawdzie stosownie do treści art. 106 § 3 P.p.s.a. sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie, ale może to być wyłącznie dowód z dokumentu. Sąd administracyjny nie może zatem przeprowadzić dowodu z opinii biegłego. W takiej sytuacji, nie dysponując wiedzą medyczną, Sąd nie jest w stanie ocenić, czy stwierdzona przez organ nieadekwatność rozpoznania klinicznego wady wzroku skarżącego w orzeczeniu organu I instancji do wyników konsultacji okulistycznej przeprowadzonej w ramach postępowania przed RWKL w [...], rzeczywiście miała miejsce i w konsekwencji, które rozpoznanie jest właściwe. Sąd nie jest również w stanie stwierdzić, czy prawidłowa była zmiana rozpoznania w pkt 8.2 orzeczenia ze stwierdzonej przez organ I instancji "obecności antygenu Hbs" na "przewlekłe zakażenie HBV (nosicielstwo Hbs). Zaskarżone orzeczenie operuje w tym zakresie wyłącznie terminologią medyczną, do której Sąd nie jest w stanie się odnieść. Sąd nie jest w stanie ustalić, czy pomiędzy rozpoznaniem dokonanym przez RWKL w [...] a rozpoznaniem CWKL w [...] występuje różnica jedynie w zastosowanej nomenklaturze, a w gruncie rzeczy mamy do czynienia z tymi samymi schorzeniami, czy też zawarte w tych orzeczeniach rozpoznanie dotyczy różnych schorzeń. Z tej też przyczyny Sąd nie jest w stanie ocenić, czy stwierdzone u skarżącego w pkt 8.1 i 8.2 zaskarżonego orzeczenia schorzenia odpowiadają schorzeniom ujętym w § 13 pkt 5 oraz § 44 pkt 13 załącznika nr II do powołanego wyżej rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 26 września 2006 r. w sprawie orzekania o zdolności do służby w Służbie Kontrwywiadu Wojskowego i Służbie Wywiadu Wojskowego oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach. Powyższe uwagi są tym bardziej uzasadnione, że w § 13 pkt 5 załącznika nr II do wskazanego wyżej rozporządzenia wymienia się schorzenie "ostrość wzroku jednego oka co najmniej 0,5, a drugiego 0,1 do 0,4, z optymalną korekcją szkłami sferycznymi lub cylindrycznymi" zaś w objaśnieniach szczegółowych do tego schorzenia wskazuje się, że "kwalifikacja orzecznicza funkcjonariuszy wymaga konsultacji okulistycznej. Ocena zależna jest od tego, czy w oku (przy drugim zdrowym) nie stwierdza się krótkowzroczności powyżej 10,0 D, zmian w okolicy plamkowej, ognisk zwyrodnieniowych w siatkówce lub zmętnienia soczewki." Opis tego schorzenia jest więc inny niż użyty zarówno przez organ I jaki i II instancji. Opisane wyżej braki w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia powodują, iż Sąd nie jest w stanie ocenić, czy w przypadku skarżącego zasadnie uznano, że nie jest on zdolny do służby w SKW. Doszło zatem do naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 107 § 3 oraz art. 11 k.p.a i naruszenie te miało istotny wpływ na wynik sprawy. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy rolą organu będzie takie skonstruowanie uzasadnienia orzeczenia, aby możliwe było zapoznanie się z motywami, którymi się on kierował przy jego wydawaniu. Uzasadnienie to musi spełniać wymogi określone w art. 107 § 1 i § 3 k.p.a., a także realizować zawartą w art. 11 k.p.a. zasadę przekonywania poprzez wyjaśnienie stronie zasadności wydanego rozstrzygnięcia. Organ powinien zatem w sposób wyczerpujący wyjaśnić, czy jest konieczna, a jeżeli tak - to dlaczego, zmiana opisu rozpoznanych u skarżącego schorzeń. Konieczne jest przy tym wskazanie jakie schorzenia rozpoznano u skarżącego w toku przeprowadzonych badań, i czy te schorzenie odpowiadają schorzeniom ujętym w załączniku nr II do powołanego wyżej rozporządzenia. Dopiero tak sporządzone uzasadnienie orzeczenia będzie pozwalało na jego sądowadmnistracyjną kontrolę. Z tej też przyczyny przedwczesne byłoby na tym etapie postępowania odnoszenie się do wszystkich zarzutów skargi. Organ winien bowiem wpierw szczegółowo wyjaśnić zasadność wydanego rozstrzygnięcia z uwzględnieniem poczynionych powyżej uwag, tak aby możliwa była jego ocena przez Sąd. Mając na uwadze powyższe, w ocenie Sądu, zasadne było uchylenie zaskarżonego orzeczenia. Dodatkowo należy zauważyć, że w dniu [...] marca 2015 r., tj. po wydaniu zaskarżonego orzeczenia, skarżący złożył do akt sprawy wyniki badań okulistycznych przeprowadzonych w dniu [...] marca 2015 r. Wyniki tych badań różnią się od tych przeprowadzonych w toku postępowania zakończonego wydaniem zaskarżonego orzeczenia. W odpowiedzi na skargę organ zarzucił, iż badania te przeprowadzone zostały niezgodnie z zasadami orzekania, albowiem zgodnie z objaśnieniami do § 13 załącznika nr II powołanego rozporządzenia przy korelacji wzroku nie stosuje się szkieł kombinowanych. Negatywna ocena orzeczenia z dnia [...] marca 2015 r. zawarta w aktach sprawy nie zawiera jednakże podpisu osoby, która ją sporządziła. W tej sytuacji, w ocenie Sądu, organ winien rozważyć możliwość przeprowadzenia ponownych badań okulistycznych, w celu ustalenia, czy odmienne wyniki badań przedstawione przez skarżącego są rzeczywiście wyłącznie wynikiem zastosowanego sposobu badania. Z tych względów, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji wyroku.