II SA/Wa 611/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Pisula-Dąbrowska Sędziowie WSA Ewa Grochowska-Jung (spr.) Przemysław Szustakiewicz Protokolant Sekretarz sądowy Sylwia Mikuła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 października 2010 r. sprawy ze skargi L. B. na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...] w przedmiocie zwrotu wniosku o wypłatę równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego za lata 2007, 2008, 2009 1. Oddala skargę 2. Przyznaje ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz radcy prawnego M. H. kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych powiększoną o kwotę 52,80 (pięćdziesiąt dwa złote 80/100) stanowiącą 22% podatku VAT tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu Komendant Główny Policji postanowieniem z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...], wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej k.p.a., po rozpatrzeniu zażalenia L. B. od postanowienia Komendanta Wojewódzkiego Policji w G. nr [...] z dnia [...] stycznia 2010 r. o zwrocie wniesionego przez stronę wniosku w przedmiocie ustalenia uprawnień za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego, uchylił zaskarżone postanowienie. Do wydania powyższego postanowienia doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym. L. B. jest emerytem policyjnym. Wnioskiem z dnia [...] grudnia 2009 r. skarżący zwrócił się do Komendanta Wojewódzkiego Policji w G. o wypłatę równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego za rok 2007, 2008, 2009, zgodnie z załączonym do wniosku oświadczeniem mieszkaniowym. Komendant Wojewódzki Policji w G., działając na podstawie art. 66 § 3 k.p.a. w dniu [...] stycznia 2010 r., wydał postanowienie nr [...] o zwrocie wniesionego przez L. B. wniosku wraz z oświadczeniem mieszkaniowym w sprawie naliczenia i wypłaty równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego za lata 2007-2009, wobec braku możliwości ustalenia organu właściwego do jego rozpatrzenia. W uzasadnieniu przedmiotowego postanowienia organ wskazał, że uprawnienie do równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego osób pobierających emeryturę lub rentę policyjną wynikało wyłącznie z § 8 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego (Dz. U. z 2002 r. Nr 100, poz. 919 ze zm.). Natomiast rozporządzeniem Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 grudnia 2005 r. zmieniono powyższe rozporządzenie i jednocześnie uchylono jego § 9 ust. 2 pkt 1. W związku z powyższym, w obecnym stanie prawnym brak jest organu właściwego do rozpoznania wniosku L. B., a żaden przepis prawa nie nakazuje stosowania przepisów dotychczasowych do istniejących zdarzeń i stanów prawnych. Organ wskazał, iż przepis art. 19 k.p.a. ustanawia ogólny obowiązek organu administracji publicznej przestrzegania swej właściwości z urzędu, dodając, że w istocie treść tego obowiązku oznacza więc powinność organu administracji publicznej przestrzegania przepisów określających właściwość rzeczową i miejscową, co wynika z zasady praworządności (art. 6 k.p.a.). Od powyższego postanowienia L. B. wniósł zażalenie do Komendanta Głównego Policji, który postanowieniem z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...] uchylił powyższe postanowienie. W uzasadnieniu postanowienia organ odwoławczy wskazał, iż uchylenie przepisu § 9 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. (Dz. U. Nr 100, poz. 919) nie oznacza tego, iż nie można na podstawie aktualnie obowiązujących przepisów prawa wskazać organu administracji właściwego rzeczowo do rozpatrzenia wniosku emeryta policyjnego w przedmiocie przyznania prawa do równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego, ponieważ przepisy ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz. U. z 2004 r. Nr 8, poz. 67 ze zm.) odsyłają w zakresie uprawnień mieszkaniowych emerytów policyjnych do zasad przewidzianych dla funkcjonariuszy. Dlatego też uznać należy, że organem właściwym do rozpoznania wniosku emeryta policyjnego w zakresie praw dotyczących spraw mieszkaniowych jest organ właściwy do rozpatrzenia tego wniosku, tak jak w przypadku, gdyby został złożony przez funkcjonariusza, tj. zgodnie z obowiązującym od 1 stycznia 2006 r. brzmieniem § 9 ust. 1 ww. rozporządzenia. Takie stanowisko wynika z ugruntowanego orzecznictwa Sądów, między innymi wyroków Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie: z dnia 7 grudnia 2009 r., sygn. akt II SA/Wa 1137/09, z dnia 21 grudnia 2009 r., sygn. akt II SA/Wa 1469/09, z dnia 11 stycznia 2010 r., sygn. akt II SA/Wa 1822/09. Natomiast zgodnie z art. 21 § 1 k.p.a. właściwość miejscową organu administracji publicznej, poza sprawami dotyczącymi nieruchomości i sprawami dotyczącymi zakładu pracy, ustala się według miejsca zamieszkania (siedziby) strony w kraju. L. B. zamieszkuje w G. [...], a więc na obszarze, dla którego organem właściwym dla oceny uprawnień i naliczenia równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego jest Komendant Wojewódzki Policji w G. Zatem organ prowadzący postępowanie błędnie dokonał oceny wniosku skarżącego, a tym samym brak było podstaw do zwrotu wniosku stronie. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie L. B. wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia. W ocenie wnoszącego skargę Komendant Główny Policji uchylił postanowienie organu I instancji w części, w której Komendant Wojewódzki Policji w G. zwrócił przesłany wniosek, natomiast odmówił zobowiązania Komendanta Wojewódzkiego Policji do wypłacenia mu równoważnika za remont lokalu. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe argumenty faktyczne i prawne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga oceniana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżone postanowienie nie narusza prawa. Materialnoprawną podstawę postanowienia Komendanta Wojewódzkiego Policji w G. stanowił przepis art. 66 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), w myśl którego, jeżeli podanie wniesiono do organu niewłaściwego, a organu właściwego nie można ustalić na podstawie danych podania, albo gdy z podania wynika, że właściwym w sprawie jest sąd powszechny, organ, do którego podanie wniesiono, zwraca je wnoszącemu. Zwrot podania następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie. Jak wynika z akt rozpoznawanej sprawy, organ I instancji uznał, iż na skutek uchylenia przez rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 grudnia 2005 r. (Dz. U. Nr 266, poz. 2246) przepisu § 9 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego (Dz. U. z 2002 r. Nr 100, poz. 919 ze zm.), nie można, na podstawie obowiązujących aktualnie przepisów prawa, wskazać organu administracji właściwego rzeczowo do rozpoznania wniosku emeryta policyjnego o prawo do równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego. Tego stanowiska, zdaniem Sądu, podzielić nie można. Prawidłowo zatem uznał Komendant Główny Policji, rozpoznając zażalenie skarżącego, iż uchylenie przepisów określających właściwość organów do wydawania decyzji w sprawach przyznawania, odmowy przyznania, cofania albo zwrotu równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego w stosunku do emerytów i rencistów policyjnych oraz członków rodzin (§ 9 ust. 2 rozporządzenia z dnia 28 czerwca 2002 r.) nie oznacza, że od czasu, gdy weszła w życie nowa regulacja, tj. od dnia 1 stycznia 2006 r., nie ma przepisów stanowiących podstawę do określenia właściwości organu, który jest władny do wydania rozstrzygnięcia w przedmiocie uprawnień emerytów i rencistów policyjnych do tego równoważnika. Skoro bowiem przepisy ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz. U. z 2004 r. Nr 8, poz. 67 ze zm.) - art. 29 ust. 1 zd. 2, odsyłają w zakresie uprawnień mieszkaniowych emerytów policyjnych do zasad przewidzianych dla funkcjonariuszy, to właściwość organów w tych sprawach należy określać na zasadach przewidzianych dla funkcjonariuszy – § 9 ust. 1 rozporządzenia z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego (Dz. U. Nr 100, poz. 919). W oparciu zatem o przepis § 9 ust. 1 ww. rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. należy ustalić, iż organem właściwym do rozpoznania wniosku skarżącego z dnia [...] grudnia 2009 r. jest Komendant Wojewódzki Policji w G. W tej sytuacji prawidłowo uznał Komendant Główny Policji uchylając w całości postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji w G. z dnia [...] stycznia 2010 r., iż organ prowadzący postępowanie dokonał błędnej oceny wniosku skarżącego, a tym samym brak było podstaw do zwrotu stronie wniesionego w dniu [...] grudnia 2009 r. wniosku o wypłatę równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego za lata 2007-2009. Prawidłowym jest również wskazanie, iż wniosek ten należy rozpatrzeć co do istoty sprawy. Natomiast w przedmiotowej sprawie nie mogą być oceniane dalsze działania organu podjęte już po wydaniu zaskarżonego postanowienia Komendanta Głównego Policji, bowiem przedmiotem tej sprawy jest zaskarżone przez L. B. postanowienie z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...]. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.