II SA/Wa 611/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Antoniuk, Sędziowie WSA Andrzej Kołodziej (sprawozdawca), Adam Lipiński, Protokolant, referent stażysta Katarzyna Skurzyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 czerwca 2012 r. sprawy ze skargi I. T. na decyzję Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyjęcia na aplikację sędziowską i prokuratorską 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Dyrektora Krajowej Szkoły Sądownictwa i Prokuratury z dnia [...] stycznia 2012 r. Nr [...], 2) określa, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości Dyrektor Krajowej Szkoły Sądownictwa i Prokuratury decyzją nr [...] z dnia [...] stycznia 2012 r., na podstawie art. 29 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 23 sierpnia 2009 r. o Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury (Dz. U. Nr 26, poz. 157 ze zm.) oraz art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. jedn. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), odmówił przyjęcia I. T. na aplikację sędziowską i na aplikację prokuratorską. W uzasadnieniu podał, że o przyjęciu na aplikację sędziowską albo prokuratorską decyduje miejsce kandydata na liście kwalifikacyjnej aplikantów, o której mowa w art. 26 ust. 2 ustawy o Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury, przy uwzględnieniu limitów miejsc na tych aplikacjach. Minister Sprawiedliwości zarządzeniem nr 223/11/DK oraz nr 224/11/DK z dnia 5 października 2011 r. w sprawie naboru na aplikację sędziowską w 2011 r. oraz prokuratorską w 2011 r., wyznaczył limity odpowiednio 105 i 45 miejsc na tych aplikacjach. I. T. ukończyła aplikację ogólną na [...] pozycji listy klasyfikacyjnej, a limity miejsc na obydwu aplikacjach uległy wyczerpaniu po przyjęciu osób umieszczonych wyżej od niej na liście klasyfikacyjnej. W odwołaniu od powyższej decyzji I. T. zarzuciła jej: – obrazę art. 26 ust. 3 ustawy o Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury, polegającą na niezastosowaniu tego przepisu do obliczenia sumy punktów, które uzyskała w trakcie aplikacji ogólnej 2010/2011, co skutkowało nieprawidłowym przyjęciem, że uzyskała [...] punktów zamiast [...] i w konsekwencji umieszczeniem jej na liście klasyfikacyjnej aplikantów, o której mowa w art. 26 ust. 2 i art. 29 ust. 2 ustawy, na [...] miejscu, zamiast na 142-148 miejscu oraz odmową przyjęcia na aplikację sędziowską bądź prokuratorską, – obrazę art. 104 § 2 k.p.a. poprzez nierozpatrzenie wszystkich wniosków zawartych w piśmie z dnia [...] października 2011 r. i niewskazanie, czy skarżona decyzja jest decyzją wykonalną w całości czy w części. W związku z tym wniosła o uznanie, iż w trakcie aplikacji ogólnej 2010/2011 zdobyła [...] punktów z zaliczonych sprawdzianów i praktyk, co plasuje ją na 142-148 miejscu listy kwalifikacyjnej aplikantów aplikacji ogólnej 2010/2011, o której mowa w art. 26 ust. 2 ustawy, uchylenie zaskarżonej decyzji Dyrektora Krajowej Szkoły oraz wykonanie decyzji o przyjęciu na aplikację sędziowską bądź prokuratorską. W uzasadnieniu rozwinęła powyższe zarzuty, a nadto podniosła, że zmiana zasad określenia kolejności miejsc na liście klasyfikacyjnej aplikantów dokonana rozporządzeniem Ministra Sprawiedliwości z dnia 6 października 2011 r. w trakcie roku szkolnego 2010/2011 stanowi naruszenie jednej z podstawowych zasad demokratycznego państwa prawnego, jaką jest zasada lex retro non agit. W myśl niedziałania prawa wstecz istnieje bowiem zakaz nadawania prawu mocy wstecznej, a tym samym dotyczy on zwłaszcza sytuacji, gdy w wyniku zmiany przepisów konkretyzujących prawa i obowiązki obywateli, dochodzi do pogorszenia ich sytuacji w stosunku do stanu poprzedniego (wyrok WSA w Opolu z dnia 4 czerwca 2008 r. sygn. akt I SA/Op 89/08). Minister Sprawiedliwości decyzją nr [...] z dnia [...] lutego 2012 r., na podstawie art. 29 ust. 4 ustawy o Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury w zw. z art. 104 § 1 k.p.a. oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., po rozpatrzeniu odwołania, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu podał, że zgodnie z art. 26 ust. 2 ustawy o Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury, Dyrektor Krajowej Szkoły, w terminie 14 dni od dnia zakończenia aplikacji ogólnej, ogłasza w Biuletynie Informacji Publicznej listę klasyfikacyjną aplikantów. Lista zawiera imiona i nazwiska aplikantów z podaniem liczby punktów uzyskanych przez każdego aplikanta w trakcie aplikacji ogólnej oraz liczby porządkowej wskazującej jego miejsce na liście. Stosownie natomiast do treści art. 26 ust. 3 ustawy, o kolejności miejsc na liście klasyfikacyjnej aplikantów decyduje suma punktów stanowiąca sumę ocen uzyskanych przez aplikanta z zaliczonych sprawdzianów oraz łącznej oceny przebytych praktyk. W myśl § 6 ust. 1 i 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 6 października 2011 r. w sprawie odbywania aplikacji ogólnej, sędziowskiej i prokuratorskiej, cykl szkoleniowy zamyka sprawdzian wiedzy i umiejętności jej praktycznego wykorzystania z zakresu problematyki objętej cyklem szkoleniowym. Oceny sprawdzianu dokonuje się w systemie punktowym w skali od 0 do 5 punktów, przy czym ocena stanowi wielokrotność 0,5 punktu. Za uzyskanie pozytywnej oceny uważa się uzyskanie co najmniej 2 punktów. Natomiast zgodnie z § 7 ust. 2 powołanego rozporządzenia, aplikant, który nie zaliczył sprawdzianu, może przystąpić do sprawdzianu ponownie tylko raz, w terminie wyznaczonym przez Dyrektora Krajowej Szkoły. W takim przypadku do sumy punktów uzyskanych ze wszystkich sprawdzianów, o której mowa w art. 26 ust. 3 ustawy, wlicza się średnią arytmetyczną liczby punktów uzyskanych przez aplikanta ze sprawdzianów w obu terminach. Organ wskazał, że I. T. została umieszczona na [...] miejscu listy klasyfikacyjnej sporządzonej według podanych wyżej reguł, co przy limitach 105 miejsc na aplikacji sędziowskiej i 45 miejsc na aplikacji prokuratorskiej, ustalonymi zarządzeniami Ministra Sprawiedliwości z dnia 5 października 2011 r., zasadnie skutkowało wydaniem decyzji o odmowie przyjęcia jej na aplikację specjalistyczną. W postępowaniu związanym z naborem na aplikację sędziowską lub prokuratorską możliwość wniesienia odwołania została przewidziana jedynie od decyzji Dyrektora Krajowej Szkoły, który jednak nie przeprowadza i nie ustala ocen ze sprawdzianów i praktyk. Także Minister Sprawiedliwości nie ma kompetencji do ustalenia ocen ze sprawdzianów oraz ocen z przebiegu praktyk. Organ odwoławczy stwierdził w związku z tym, że ze względu na przyjęty w ustawie sposób uregulowania trybu odwoławczego, ustalenie liczby punktów uzyskanych przez kandydata ze sprawdzianów i praktyk pozostaje w sferze ustaleń faktycznych organu podejmującego decyzję o przyjęciu na aplikację sędziowską lub prokuratorską. Stąd organ I instancji ma obowiązek odniesienia się do liczby punktów uzyskanych ze sprawdzianów i praktyk, zaś organ odwoławczy winien ustalić, czy liczba ta została ustalona prawidłowo. Z treści art. 16 ust. 1 ustawy, stanowiącego, że Minister Sprawiedliwości sprawuje ogólny nadzór merytoryczny nad aplikacją ogólną wynika, że w toku postępowania odwoławczego mogą być poprawione błędy rachunkowe oraz weryfikowana zgodność ocen wystawionych przez komisję, o której mowa w rozporządzeniu oraz ocen wystawionych przez patronów i patrona koordynatora. Nadto minister kontroluje też błędy w decyzji Dyrektora Krajowej Szkoły, dotyczące np. nieprawidłowego ustalenia, że pomimo wysokiej pozycji na liście klasyfikacyjnej, kandydat nie został przyjęty na aplikację specjalistyczną, nie ma natomiast uprawnień, podobnie jak Dyrektor, do merytorycznego podważania ocen ze sprawdzianów lub praktyk. Organ odwoławczy stwierdził, iż lista klasyfikacyjna aplikantów aplikacji ogólnej, którą ukończyła I. T., została ogłoszona w dniu 13 grudnia 2011 r., a więc już po wejściu w życie z dniem 12 października 2011 r. zmienionego przepisu art. 26 ust. 3 ustawy oraz rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 6 października 2011 r. Ani ustawa nowelizująca z dnia 18 sierpnia 2011 r., ani też ww. rozporządzenie, nie zawierają przepisów przejściowych co oznacza, że mogą być te regulacje stosowane do zdarzeń mających miejsce od 12 października 2012 r. Z tego względu liczbę punktów aplikantki ustalono na [...], w tym [...] punkty jako suma ocen uzyskanych ze sprawdzianów i średnich arytmetycznych dwóch sprawdzianów poprawkowych i poprzedzających je sprawdzianów niezliczonych ([...]). W świetle powyższego nieuzasadniony jest, zdaniem Ministra Sprawiedliwości, zarzut naruszenia art. 26 ust. 3 ustawy polegający na jego niezastosowaniu, a także zarzut niezgodności § 7 ust. 2 rozporządzenia z tym przepisem. Ponadto, w ocenie organu, praktyka opisana przez odwołującą, polegająca na celowym niezaliczaniu sprawdzianów, stanowi sprzeniewierzenie się złożonemu ślubowaniu i nie może usprawiedliwiać zarzutu naruszenia zasady lex retro non agit. W skardze na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie I. T. zarzuciła jej: 1) rażące naruszenie prawa, a to art. 26 ust. 3 ustawy z dnia 23 stycznia 2009 r. o Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury w związku z art. 2, art. 7, art. 92 Konstytucji RP, poprzez jego częściowe niezastosowanie, t.j. niewzięcie pod uwagę sumy punktów jedynie z zaliczonych sprawdzianów oraz zastosowanie sprzecznego z ww. przepisem § 7 ust. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 6 października 2011 r. w sprawie odbywania aplikacji ogólnej, sędziowskiej i prokuratorskiej, do obliczenia sumy punktów uzyskanych przez nią w trakcie aplikacji ogólnej 2010/2011, co skutkowało nieprawidłowym przyjęciem, że uzyskała [...] punktów zamiast [...] i w konsekwencji nieprawidłowym umieszczeniem jej na [...] miejscu listy klasyfikacyjnej, o której mowa w art. 26 ust. 2 i art. 29 ust. 2 ustawy oraz odmową przyjęcia na aplikację sędziowską i prokuratorską, 2) naruszenie art. 1 ust. 3 ustawy o Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury, poprzez wydanie decyzji stwierdzającej, że działania Dyrektora Krajowej Szkoły Sądownictwa i Prokuratury, polegające na ustaleniu sumy punktów uzyskanych przez skarżącą w trakcie aplikacji ogólnej 2010/2011, są zgodne z przepisami ustawowymi, a to z art. 26 ust. 3 ustawy o Krajowej Szkole(...), podczas gdy są one w sposób oczywisty niezgodne z tym przepisem, 3) naruszenie art. 8 k.p.a., poprzez wydanie decyzji na podstawie § 7 ust. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 6 października 2011 r., stojącego w sprzeczności z treścią przepisu upoważniającego, tj. art. 26 ust. 3 ustawy, a także poprzez nieustosunkowanie się do zarzutu odwołania dotyczącego niezgodności powołanego przepisu rozporządzenia z art. 26 ust. 3 ustawy. Z uwagi na powyższe zarzuty skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Dyrektora Krajowej Szkoły z dnia [...] stycznia 2012 r., ewentualnie o uchylenie przedmiotowych decyzji jako wydanych z naruszeniem przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy. Wniosła również o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym. W obszernym uzasadnieniu wskazała w szczególności, że przepis art. 26 ust. 3 ustawy o Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury, dotyczący ustalenia kolejności miejsc na liście klasyfikacyjnej aplikantów mówi wprost, że decyduje o niej suma punktów stanowiąca sumę ocen uzyskanych przez aplikantów z zaliczonych sprawdzianów oraz łącznej oceny praktyk. Zastosowanie § 7 ust. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 6 października 2011 r., który wprowadza średnią arytmetyczną liczby punktów uzyskanych przez aplikanta ze sprawdzianów w obu terminach (niezliczonego oraz zaliczonego), jest niedopuszczalne ze względu na obowiązujący w Rzeczypospolitej Polskiej system prawny, oparty na prymacie ustawy jako podstawowego źródła prawa powszechnie obowiązującego. Zgodnie bowiem z orzecznictwem Trybunału Konstytucyjnego, nie może obecnie w systemie prawa powszechnie obowiązującego pojawić się żadna regulacja podustawowa, która nie znajduje bezpośredniego oparcia w ustawie i która nie służy jej wykonaniu, stosownie do modelu określonego w art. 92 ust. 1 Konstytucji. Skarżąca podkreśliła jednocześnie, że gdyby argument o naruszeniu hierarchii źródeł prawa okazał się chybiony, to wprowadzenie uregulowań zawartych w § 7 ust. 2 cyt. Rozporządzenia w trakcie roku szkoleniowego, naruszało jedną z podstawowych zasad demokratycznego państwa prawnego, a mianowicie zasadę lex retro non agit. W odpowiedzi na skargę Minister Sprawiedliwości wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości dotychczasowe stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Ponadto odnósł się do zarzutów skargi, uznając je za niezasadne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Skarga oceniana w świetle powyższych kryteriów zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 26 ustawy z dnia 23 stycznia 2009 r. o Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury (Dz. U. Nr 26, poz. 157 ze zm.), zwanej dalej "ustawą", warunkiem ukończenia aplikacji ogólnej jest uzyskanie pozytywnych ocen ze wszystkich sprawdzianów i praktyk objętych programem aplikacji (ust. 1). Dyrektor Krajowej Szkoły, w terminie 14 dni od zakończenia aplikacji ogólnej, ogłasza w Biuletynie Informacji Publicznej listę klasyfikacyjną aplikantów. Lista zawiera imiona, nazwiska aplikantów, z podaniem liczby punktów uzyskanych przez każdego aplikanta w trakcie aplikacji ogólnej oraz liczby porządkowej wskazującej jego miejsce na liście (ust. 2). O kolejności miejsca na liście aplikantów decyduje suma punktów stanowiąca sumę ocen uzyskanych przez aplikanta z zaliczonych egzaminów oraz łącznej oceny przebiegu praktyk. W przypadku równej liczby punktów uzyskanych przez aplikantów o kolejności decyduje suma punktów stanowiąca sumę ocen uzyskanych przez aplikanta ze sprawdzianów. Przepis art. 18 ust. 2 stosuje się odpowiednio (ust. 3). Za uzyskanie pozytywnej oceny ze sprawdzianów wiedzy i umiejętności jej praktycznego wykorzystania w zakresie problematyki objętej danym cyklem szkoleniowym uważa się, w myśl § 6 ust. 4 w związku z § 5 ust. 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 6 października 2011 r. w sprawie odbywania aplikacji ogólnej sędziowskiej i prokuratorskiej (Dz. U. Nr 217, poz. 1292), zwanego dalej "rozporządzeniem", uzyskanie co najmniej 2 punktów. Uzyskanie pozytywnej oceny jest równoznaczne z zaliczeniem sprawdzianu. Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do sposobu ustalenia liczby punktów, jakie uzyskała skarżąca po zakończeniu aplikacji ogólnej, determinującej określenie jej miejsca na liście klasyfikacyjnej, a to z kolei przesądziło o odmowie przyjęcia na aplikację sędziowską i prokuratorską. Znaczenie przepisu art. 26 ust. 3 zd. 1 ustawy w drodze wykładni językowej nie budzi żadnych wątpliwości interpretacyjnych. Jego redakcja jest jasna i jednoznaczna: o kolejności miejsca na liście klasyfikacyjnej aplikantów decyduje suma punktów stanowiąca sumę ocen uzyskanych przez aplikantów z zaliczonych sprawdzianów oraz łącznej oceny przebiegu praktyk. Użyte w nim sformułowanie "zaliczonych sprawdzianów" oznacza, że chodzi o sprawdziany ocenione na co najmniej 2 punkty. W sytuacji więc kiedy aplikant ze sprawdzianu uzyskał mniej niż 2 punkty, jak to miało miejsce w przypadku skarżącej w odniesieniu do sprawdzianów na [...] zjeździe aplikantów, nie jest on zaliczony i nie może stanowić podstawy do ustalenia sumy punktów decydującej o kolejności miejsca na liście klasyfikacyjnej. Sytuacja taka została uregulowana w przepisie § 7 ust. 2 rozporządzenia, zgodnie z którym aplikant, który nie zaliczył sprawdzianu, może przystąpić do sprawdzianu ponownie tylko raz w terminie wyznaczonym przez Dyrektora Krajowej Szkoły. W takim przypadku do sumy punktów uzyskanych ze wszystkich sprawdzianów, o której mowa w art. 26 ust. 3 ustawy oraz § 8 ust. 4, wlicza się średnią arytmetyczną liczby punktów uzyskanych przez aplikanta ze sprawdzianów w obu terminach. Z analizy treści powyższego przepisu wynika, iż zmienia on znaczenie przepisu ustawowego, tj. art. 26 ust. 3 ustawy. Taka praktyka jest jednak niedopuszczalna, gdyż zarówno w orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego, jak i Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażany jest pogląd, iż przepisy rozporządzenia nie mogą zmieniać znaczenia przepisów ustawowych (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 marca 2012 r., I OSK 2092/11, cbois.nsa.gov.pl). Należy ponadto zwrócić uwagę na przepis art. 52 ust. 2 ustawy, stanowiący delegację ustawową dla Ministra Sprawiedliwości do wydania rozporządzenia wykonawczego. Zakres oraz szczegółowa treść tej delegacji, dotycząca ustalenia systemu punktowego oceny zaliczenia sprawdzianów i ich poprawek oraz konieczności jednolitej i obiektywnej oceny wiedzy i kwalifikacji aplikantów, nie oznacza wcale, że Minister mógł określić taki system umieszczania aplikantów na liście klasyfikacyjnej, jaki wynika z § 7 ust. 2 rozporządzenia. Regulacje podustawowe nie mogą bowiem pozostawać w sprzeczności z rozwiązaniami przyjętymi w ustawie, gdyż godziłoby to w podstawowe zasady stanowienia prawa. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 10 stycznia 2012 r.(sygn. akt I OSK 2010/11, cbois.nsa.gov.pl) wskazał, że: "w praworządnym (art. 7 Konstytucji RP) i demokratycznym państwie prawnym (art. 2 Konstytucji RP) nałożenie na stronę obowiązku lub ograniczenie przysługującego jej uprawnienia może nastąpić tylko na podstawie przepisu powszechnie obowiązującego." Jednocześnie, co silnie podkreślano w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego od samego początku jego istnienia, obowiązku obciążającego stronę lub ograniczenie przysługującego jej uprawnienia nie można domniemywać, gdyż godzi to w bezpieczeństwo obrotu prawnego. System obowiązujących przepisów prawnych winien być czytelny dla jednostki, tak aby mogła ona racjonalnie pokierować swym postępowaniem. W szczególności nie można obciążyć jej sankcją za niedopełnienie domniemanego obowiązku, jeżeli obowiązek wprost wypływający z przepisów prawa – w tym przypadku z art. 26 ust. 3 ustawy o Krajowej Szkole został sformułowany inaczej. Organy władzy, w tym administracji publicznej nie mogą bowiem obarczać jednostki skutkami popełnionych przez siebie błędów, np. w procesie legislacyjnym. Powyższe uwagi Sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela, chociaż odnoszą się one do brzmienia przepisu art. 26 ust. 3 ustawy sprzed nowelizacji dokonanej ustawą z dnia 18 sierpnia 2011 r. o zmianie ustawy Prawo o ustroju sądów powszechnych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 203, poz. 1192), jednakże zachowują aktualność również w obowiązującym stanie prawnym. Stąd też zarzuty skargi naruszenia art. 26 ust. 3 w zw. z art. 2, art. 7, i art. 92 Konstytucji RP, art. 1 ust. 3 (Minister Sprawiedliwości sprawuje nadzór nad Krajową Szkołą w zakresie zgodności jej działania z przepisami ustawowymi i statutem) ustawy, § 7 ust. 2 rozporządzenia oraz art. 8 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. jedn. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), są zasadne. Wbrew jednak stanowisku skarżącej, nie mają one cech rażącego naruszenia prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Nie jest natomiast usprawiedliwiony zarzut naruszenia zasady lex retro non agit. Regułą jest bowiem, że organ administracji publicznej orzeka na podstawie przepisów prawa powszechnie obowiązującego, i to w dacie wydania decyzji. Jedynie w przypadkach, kiedy w przepisach przejściowych przewidziano, iż do spraw wszczętych i niezakończopnych przed dniem wejścia w życie zmienionych przepisów stosuje się przepisy dotychczasowe, dopuszczalne jest stosowanie przepisów, które utraciły moc. Natomiast zarówno powołana ustawa nowelizująca z dnia 11 sierpnia 2011 r., jak i rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 6 października 2011 r., takowych przepisów przejściowych nie zawierają. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku. O następstwach wykonania zaskarżonej decyzji orzeczono w oparciu o art. 152 powyższej ustawy.