II SA/Wa 616/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Kwiecińska po rozpoznaniu w dniu 8 czerwca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. L. na orzeczenie Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej w [...] z dnia [...] marca 2017 r. nr [...] w przedmiocie badania lekarskiego żołnierza zwolnionego ze służby postanawia: - odrzucić skargę - Dyrektor Wojskowego Biura Emerytalnego w dniu 25 listopada 2016 r. działając na podstawie rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 stycznia 2006 r. w sprawie orzekania o inwalidztwie żołnierzy zawodowych, żołnierzy zwolnionych z zawodowej służby wojskowej oraz emerytów i rencistów wojskowych, a także właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz. U. z 2014 r. poz. 1078 ze zm.), skierował T. L. zwolnionego ze służby w dniu [...] stycznia 2016 r. do Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w [...]. Orzeczeniem z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...], Rejonowa Wojskowa Komisja Lekarska w [...] uznała, że strona jest zdolna do zawodowej służby wojskowej. Komisja nie zaliczyła badanego do żadnej grupy inwalidzkiej. Stwierdziła także, że schorzenie wymienione w pkt 2 rozpoznania pozostaje w związku ze służbą wojskową jako następstwo wypadku. Funkcjonariusz wniósł odwołanie od wskazanego orzeczenia. Centralna Wojskowa Komisja Lekarska w [...] wydała orzeczenie z dnia [...] marca 2017 r. nr [...] w którym stwierdziła, że badany jest zdolny do zawodowej służby wojskowej. Komisja lekarska stwierdziła także, że zaburzenia neurasteniczne oraz uraz skrętny prawego stawu skokowego pozostają w związku ze służbą wojskową. Jednocześnie uznała, że pozostałe schorzenia nie pozostają w związku ze służbą wojskową. Komisja nie zaliczyła badanego do żadnej grupy inwalidztwa. T. L. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na orzeczenie Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej w [...] z dnia [...] marca 2017 r. nr [...] wydane w przedmiocie badania lekarskiego żołnierza zwolnionego ze służby, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Zdaniem skarżącego z treści orzeczenia nie wynika, dlaczego komisja nie orzekła o zaliczeniu do grupy inwalidztwa i jego związku ze służbą wojskową. Zaznaczył, że jest w trakcie leczenia, jego stan zdrowia pogarsza się, a komisje lekarskie nie dostrzegają inwalidztwa będącego konsekwencja choroby. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności organów administracji publicznej, które obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty wymienione w art. 3 § 2 z ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), dalej p.p.s.a. W zaskarżonym orzeczeniu po przeprowadzeniu kontrolnego badania lekarskiego, CWKL nie zaliczyła skarżącego do żadnej grupy inwalidzkiej oraz stwierdziła, że jest on zdolny do zawodowej służby wojskowej. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego podkreśla się, że orzeczenia komisji lekarskich działających w sprawach funkcjonariuszy służb mundurowych, kandydatów do takiej służby oraz emerytów i rencistów dzielą się na dwie zasadnicze grupy. Pierwsza z nich obejmuje kwestie zaliczenia danej osoby do określonej kategorii zdolności do służby. Orzeczenia w tych sprawach są wiążące dla organu w sprawie powołania danej osoby do służby lub zwolnienia ze służby. Mają one jednak byt w pełni autonomiczny i podlegają odrębnemu zaskarżeniu do sądów administracyjnych na podstawie art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. Druga grupa orzeczeń to orzeczenia ustalające schorzenia danej osoby, ich związek ze służbą i stopień inwalidztwa m.in. dla celów emerytalno-rentowych. Podstawą tych orzeczeń są odrębne przepisy rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 stycznia 2006 r. w sprawie orzekania o inwalidztwie żołnierzy zawodowych, żołnierzy zwolnionych z zawodowej służby wojskowej oraz emerytów i rencistów wojskowych, a także właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz. U. z 2006 r. Nr 12, poz. 75 ze zm.) Tego rodzaju orzeczenia nie mają samodzielnego bytu. Są one poddawane kontroli przez sądy powszechne w ramach odwołań od decyzji wydawanych w innych postępowaniach przez organy właściwe w sprawach odszkodowawczych lub emerytalno-rentowych. Orzeczenia z tej drugiej grupy mają wyłącznie charakter orzeczenia wstępnego, jako jedna z przesłanek ustalenia prawa do określonych świadczeń, ich zakresu i wysokości. W konsekwencji nie podlegają one zaskarżeniu do sądu administracyjnego, gdyż sprawy orzekania o inwalidztwie i związku schorzeń ze służbą nie należą do jego właściwości (por. wyroki NSA z dnia 30 kwietnia 2010 r. sygn. akt I OSK 93/10, z dnia 29 maja 2008 r. sygn. akt II OSK 667/08, uchwała Sądu Najwyższego z dnia 27 października 1999 r sygn. III ZP 9/99, uchwała NSA z dnia 19 stycznia 1998 r sygn. akt OPS 8/97, postanowienie NSA z 6 listopada 2000 r. sygn. OSA 1/00 wyrok NSA z 22 lipca 2010 r. sygn. I OSK 220/10). Będące przedmiotem skargi orzeczenie Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej w [...] z dnia [...] marca 2017 r. nr [...] wydane zostało na podstawie ww. rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 stycznia 2006 r. w sprawie orzekania o inwalidztwie żołnierzy zawodowych, żołnierzy zwolnionych z zawodowej służby wojskowej oraz emerytów i rencistów wojskowych, a także właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz. U. z 2006 r. Nr 12, poz. 75 ze zm.). Zaskarżone orzeczenie zostało wydane w wyniku badania lekarskiego, na które skarżący został skierowany przez Dyrektora Wojskowego Biura Emerytalnego w celu orzeczenia o stanie zdrowia, w tym ewentualnie inwalidztwa, celem ustalenia prawa do świadczenia. Wobec powyższego orzeczenie będące przedmiotem skargi należy zaliczyć do drugiej z omawianych grup orzeczeń. Tego rodzaju orzeczenia nie mają samodzielnego bytu. Poddawane są kontroli przez sądy powszechne w ramach odwołań od decyzji wydawanych w innych postępowaniach przez organy właściwe w sprawach odszkodowawczych lub emerytalno-rentowych. Mają charakter wyłącznie orzeczenia wstępnego, jako jedna z przesłanek ustalenia prawa do określonych świadczeń, ich zakresu i właściwości. W konsekwencji nie podlegają zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Biorąc pod uwagę powyższe rozważania, należy stwierdzić, że rozpoznawana sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.