II SA/Wa 624/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Grochowska-Jung po rozpoznaniu w dniu 18 kwietnia 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. G. na postanowienie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] listopada 2006 r. znak: [...] o uznaniu za bezzasadne zażalenia S. G. na bezczynność Wojewody [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej postanawia odrzucić skargę. S. G. przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie uczynił postanowienie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] listopada 2006 r. znak: [...], którym wymieniony organ, na podstawie art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), dalej powoływanej jako k.p.a., uznał za bezzasadne zażalenie S. G. z dnia [...] sierpnia 2006 r. na bezczynność Wojewody [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej zgodnie z wnioskami wnoszącego zażalenie z dnia [...] grudnia 2004 r., [...] grudnia 2004 r. oraz [...] czerwca 2006 r. Zaskarżone postanowienie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji S. G. określił mianem "kwalifikowanej bezczynności" tego organu. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie wskazując, że na postanowienia wydane w trybie art. 37 k.p.a. nie przysługuję skarga do sądu administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na wstępie należy zauważyć, że zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem legalności. Jednocześnie, stosownie do art. 3 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na: 1. decyzje administracyjne, 2. postanowienia wydawane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, 3. postanowienia wydawane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, 4. inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa oraz na bezczynność organów w wyżej wymienionych przypadkach. Sąd podziela stanowisko Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji zawarte w odpowiedzi na skargę. Organ administracyjny właściwy do rozpoznania zażalenia wniesionego na podstawie art. 37 § 1 k.p.a. wydaje w celu jego załatwienia postanowienie, o jakim mowa w art. 123 k.p.a. Jest to postanowienie zaliczane do grupy wydawanych w toku postępowania administracyjnego dotyczące poszczególnych kwestii - jak w tym przypadku bezczynności organu - wynikających w toku tego postępowania lecz nie rozstrzygające o istocie sprawy. Nie jest to też postanowienie kończące postępowanie, a także nie przysługuje od niego zażalenie. Tego rodzaju postanowienia nie podlegają zaskarżeniu do sądu administracyjnego (vide: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 stycznia 2006 r. sygn. akt I OSK 306/05. LEX nr 196463). W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 58 § 3 powołanej wyżej ustawy orzekł, jak w sentencji.