II SA/Wa 631/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Kania, Sędzia WSA Sławomir Fularski, Asesor WSA Dorota Kozub-Marciniak (spr.), Protokolant starszy specjalista Elwira Sipak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 listopada 2024 r. sprawy ze skargi S. z siedzibą w W. na decyzję Rektora Uniwersytetu [...] w [...] z dnia [...] lutego 2024 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. zasądza od Rektora Uniwersytetu [...] w [...] na rzecz S. z siedzibą w W. kwotę 680 (sześćset osiemdziesiąt) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania. Stowarzyszenie [...] z siedzibą w [...] (dalej, jako: skarżący lub Stowarzyszenie) wniosło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Rektora Uniwersytetu [...] w [...] (dalej, jako: organ lub Rektor) z dnia [...] lutego 2024 r. utrzymującą w mocy decyzję tego organu z dnia [...] stycznia 2024 r. o odmowie udostepnienia informacji publicznej. Stan sprawy przedstawia się następująco. Wnioskiem z [...] czerwca 2015 r. skarżące Stowarzyszenie zwróciło się do Rektora o udostępnienie następującej dokumentacji: 1. Dokumentu, który stał się podstawą do dofinansowania projektu "[...]" i został złożony w NCBiR wraz ze wszystkimi załącznikami. 2. Wykazu wszystkich wydatków dokonanych w ramach realizacji projektu "[...]" zawierającego minimum: datę wydatku/zawarcia umowy, kwoty zobowiązania, przedmiotu umowy/przedmiotu zobowiązania, strony umowy. 3. Każdego dokumentu, który powstał w ramach realizacji projektu "[...]", a zostały złożone/przekazane do NCBiR, a dotyczy sprawozdawczości, kontroli, rozliczeń. 4. Dokumentu powstałego w ramach kontroli realizacji projektu "[...]". 5. List obecności na wydarzeniach, które były realizowane w ramach projektu "[...]". W odpowiedzi na wniosek pismem z dnia 25 czerwca 2015 r. Rektor poinformował Stowarzyszenie "o konieczności skierowania wniosku do Dyrektora Narodowego Centrum Badań i Rozwoju, który jest właściwy do udostępnienia żądanej dokumentacji". Na skutek skargi Stowarzyszenia na bezczynność Rektora, wyrokiem z dnia 21 października 2016 r. sygn. akt II SAB/Wa 206/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zobowiązał Rektora do rozpoznania powyższego wniosku w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy oraz stwierdził, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszenie prawa. Skarga kasacyjna od tego wyroku została oddalona wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 listopada 2018 r. sygn. akt I OSK 113/17. Następnie Rektor wydał decyzję z dnia [...] lutego 2019 r., którą odmówił udostępnienia wnioskowanej informacji na podstawie art. 5 ust. 1 i 2 oraz art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2016 r. poz. 1764 ze zm., dalej jako: u.d.i.p.). W uzasadnieniu decyzji Rektor podał, że część informacji jest dostępna na stronie internetowej. Pozostałe informacje podlegają ochronie z uwagi na tajemnicę przedsiębiorstwa, przy czym z woli ustawodawcy w odniesieniu do wniosków, recenzji, umów i raportów z realizacji zadań finansowanych ze środków na naukę, organ stosujący ww. ustawę został zwolniony z obowiązku samodzielnego ustalenia, czy zachodzą przesłanki wynikające z przepisu art. 11 ust. 4 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji. Stowarzyszenie wniosło skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który uchylił zaskarżoną decyzję. Sąd wskazał, że organ nie załączył do akt sprawy dokumentów, na które się powołuje jako podstawę faktyczną decyzji oraz które mają przesądzające znaczenie w sprawie. Sąd nie mógł się oprzeć jedynie na uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, lecz był zobowiązany do skonfrontowania jej z materiałem źródłowym, jakim są informacje, które nie zostały udostępnione skarżącemu. W takim stanie rzeczy Sąd pierwszej instancji uznał, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a., co samo w sobie powoduje konieczność uchylenia zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 1 czerwca 2023 r. sygn. akt III OSK 2269/21 uchylił wyrok Sądu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. Zdaniem NSA, Sąd I instancji naruszył art. 133 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2023 r. poz. 259 ze zm., dalej, jako: P.p.s.a.) przez wydanie zaskarżonego wyroku bez oparcia się na całych aktach sprawy, tj. bez oparcia się na dokumentach żądanych we wniosku z [...] czerwca 2015 r. niepodlegających ujawnieniu skarżącemu w toku postępowania sądowego. Tymczasem jest to istotna część akt sprawy, bez której niemożliwe jest zweryfikowanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej. Zatem, to uchybienie Sądu niewątpliwie miało istotny wpływ na wynik sprawy. Następnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 18 sierpnia 2023 r. sygn. akt II SA/Wa 1141/23 stwierdził nieważność decyzji z dnia [...] lutego 2019 r. uznając, iż dotknięta jest ona rażącym naruszeniem prawa, a to z uwagi na jej wydanie w wyniku rozpoznania niepodpisanego wniosku dostępowego. Po uzupełnieniu przez Stowarzyszenie braku formalnego wnioski tj. podpisanie go, Rektor decyzją z dnia [...] stycznia 2024 r. odmówił udostępnienia żądanej informacji powołując się na ograniczenie jej udostępnienia wynikające z art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p. w zw. z art. 381 ust. 1 i art. 365 pkt 11 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (Dz. U. z 2018 r., poz. 1668) w zw. z art. 5 ust. 1 lit. a w zw. z art. 6 ust. 1 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) (Dz.U. UE L 119/1 z dnia 4 maja 2016 r.) tj. powołując się na tajemnicę przedsiębiorcy, prawo do prywatności i ochronę danych osobowych. Stowarzyszenie wniosło o ponowne rozpoznanie sprawy. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lutego 2024 r. Rektor utrzymał w mocy decyzję wydaną w I instancji. Organ podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko, iż żądane przez Stowarzyszenie informacje stanowią informację publiczną zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p. lecz ich udostepnienie podlega ograniczeniu. Zdaniem Rektora podstawą prawną ograniczenia prawa do informacji publicznej ze względu na tajemnicę przedsiębiorcy, a tym samym negatywną przesłankę jej udzielenia w trybie u.d.i.p. i w warunkach niniejszego postępowania, stanowi także art. 381 ust. 1 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce. Wnioski, opinie, umowy i raporty dotyczące zadań finansowanych ze środków finansowych, o których mowa w art. 365 pkt 2 lit. e i f, pkt 4 lit. b, pkt 5, 7, 10-12 i 13b; Mapy - stanowią tajemnicę przedsiębiorstwa w rozumieniu przepisów o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji. Wskazany przepis należy interpretować w związku z art. 365 pkt. 11 ww. ustawy. Środki finansowe na szkolnictwo wyższe i naukę przeznacza się na: (...) pkt 11 zadania finansowane przez NCBR, w tym badania naukowe i prace rozwojowe na rzecz obronności i bezpieczeństwa państwa. Organ, w ślad za opinią prof. Huberta Izdebskiego, wyrażoną w komentarzu do art. 381 ustawy - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce przyjął, iż "stwierdzenie w ust. 1 (obecne brzmienie jest ustalone w wyniku nowelizacji z dnia 13 stycznia 2023 r.), że wnioski, opinie, umowy i raporty dotyczące zadań finansowanych z określonych w tym przepisie środków finansowych oraz dotyczące Polskiej Mapy Infrastruktury Badawczej stanowią tajemnicę przedsiębiorstwa w rozumieniu przepisów o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji, oznacza, że stosuje się do nich definicja art. 11 ust. 2 ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r., o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji: informacje techniczne, technologiczne, organizacyjne przedsiębiorstwa lub inne informacje posiadające wartość gospodarczą, które jako całość lub w szczególnym zestawieniu i zbiorze ich elementów nie są powszechnie znane osobom zwykle zajmującym się tym rodzajem informacji albo nie są łatwo dostępne dla takich osób, o ile uprawniony do korzystania z informacji lub rozporządzania nimi podjął, przy zachowaniu należytej staranności, działania w celu utrzymania ich w poufności. Za naruszenie tajemnicy przedsiębiorstwa, jej ujawnienie lub wykorzystanie przewidziana jest zarówno odpowiedzialność cywilna, skutkująca obowiązkiem zaniechania naruszania, usunięcia skutków naruszania, naprawienia wynikłej z nich szkody, zapłaty wynagrodzenia, jak i odpowiedzialność kama (art. 23 ustawy). Tajemnicę przedsiębiorstwa uważa się za określenie tożsame z tajemnicą przedsiębiorcy, która stanowi przesłankę ograniczenia konstytucyjnego prawa dostępu do informacji publicznej, zgodnie z art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Dalej organ wyjaśnił, że informacje, nieobjęte zakazem ujawniania osobom postronnym, dotyczące projektu, były dostępne na stronie internetowej [...]. Osoby zainteresowane mogły tam uzyskać m. in. wiedzę na temat: celu głównego, celów szczegółowych, zadań projektowych, konferencji, repozytorium (publikacje, leksykon tajemnic, prezentacje) czy wykonawcy: konsorcjanci, kierownik projektu, koordynatorzy zadań, realizatorzy. Ponadto, działając zgodnie ze stanem prawnym obowiązującym w dacie realizacji projektu, wynikającym z obowiązującej wówczas ustawy o zasadach finansowania nauki, przekazano wymagane prawem dane o projekcie do Systemu Informacji o Nauce w ramach Zintegrowanego Systemu Informacji o Nauce i Szkolnictwie Wyższym "POL-on", które to informacje są powszechnie dostępne. Natomiast wnioski, opinie, umowy i raporty wytworzone w ramach projektu stanowią tajemnicę przedsiębiorstwa, o której mowa w art. 381 ust. 1 w związku z art. 365 pkt. 11 ustawy - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce, a sam projekt stanowił zadanie pokrywane ze środków przekazywanych przez NCBR na badania naukowe i prace rozwojowe na rzecz obronności i bezpieczeństwa państwa. Organ podkreśla, iż w części jawnej dla Skarżącego mieści się informacja publiczna: kwota dofinansowania projektu 3.706.384,00 zł realizowanego przez konsorcjum w składzie: Uniwersytet [...] w [...], Uniwersytet [...] , Wydawnictwo [...] Sp. z o.o., N. Organ wskazał, iż przy definiowaniu dokumentów, o które zwrócił się skarżący, jako wniosku, opinii bądź raportu organ kierował się ich treścią, a nie formą. Rektor odniósł się również do art. 15 ustawy z dnia 30 kwietnia 2010 r. o zasadach finansowania nauki, na którego podstawie wypracowano w orzecznictwie bogate poglądy na temat tajemnicy badawczo – rozwojowej projektów naukowych. Prezentowane opinie zachowują swoją aktualność również przy zmienionym stanie prawnym i następnie powołano się na stanowisko judykatury w tym zakresie oraz skonkludowano, że Sądy uznały, iż z woli ustawodawcy w odniesieniu do wniosków, recenzji, umów i raportów z realizacji zadań finansowanych ze środków na naukę, organ stosujący ww. ustawę został zwolniony z obowiązku samodzielnego ustalenia, czy zachodzą przecinki wynikające z przepisu art. 11 ust. 4 o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji. Ponadto, przyjęto iż dokumentom tym ustawa nadaje status tajemnicy przedsiębiorstwa bez żadnych uwarunkowań i, co istotne, bez ograniczeń czasowych. Kategorycznemu sformułowaniu art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 30 kwietnia 2010 r. o zasadach finansowania nauki nie towarzyszą żadne regulacje mogące dawać podstawę do zmiany statusu ww. dokumentów. Jedynym podmiotem uprawnionym do udostępniania informacji o wynikach realizacji zadań finansowanych ze środków finansowych na naukę jest ten, który otrzymał środki finansowe na realizację tych zadań (art. 15 ust. 2). Stwierdzono więc, że wymienione dokumenty, ustawowo zaliczone do kategorii tajemnicy przedsiębiorstwa i choć stanowią informację publiczną, nie podlegają udostępnieniu w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Nie ma przy tym znaczenia ani etap procedury konkursowej, ani status podmiotu ubiegającego się o udostępnienie takiej informacji, ani wreszcie upływ czasu. Dalej organ podniósł, że na gruncie uregulowań prawa unijnego w związku z jego transpozycją do polskiego porządku prawnego, podstawę prawną do ograniczenia prawa Skarżącego do informacji publicznej, o którym mowa w art. 5 ust. 2 u.d.i.p. ze względu na prywatność osoby fizycznej, w ocenie organu stanowi art. 5 ust. 1 lit. a RODO, który nakazuje, aby dane osobowe były przetwarzane zgodnie z prawem, rzetelnie i w sposób przejrzysty dla osoby której dane dotyczą ("zgodność z prawem, rzetelność i przejrzystość"). Także art. 6 ust. 1 RODO wyraźnie wskazuje, iż przetwarzanie jest zgodne z prawem wyłącznie w przypadkach, gdy - i w takim zakresie, w jakim - spełniony jest co najmniej jeden ze wskazanych w tym przepisie warunków. W ocenie organu w sprawie nie zachodzą żadne okoliczności, które pozwalałyby na stwierdzenie, iż udostępnienie list obecności na wydarzeniach dotyczy jednej z przesłanek wymienionych w art. 6 ust. 1 RODO. Organ odmówił pełnego udostępnienia list obecności na wydarzeniach, które były realizowane w ramach projektu. Wśród uczestników konferencji, ze względu na kluczowe zagadnienia projektu, jeżeli chodzi o materię z zakresu szeroko rozumianego bezpieczeństwa i obronności, byli prawdopodobnie funkcjonariusze agencji rządowych, zaś upublicznienie nazwisk uczestników organizowanych wydarzeń naraża organ na odpowiedzialność przewidzianą w przepisach prawa powszechnie obowiązującego. Listy obecności zawierają dane osobowe jednoznacznie identyfikujące uczestników: imię i nazwisko oraz podpis konkretnej osoby, zaś w odniesieniu do części uczestników również nazwę instytucji zatrudniającej uczestnika. Z tym rozstrzygnięciem skarżący nie zgodził się i wywiódł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o uchylenie decyzji wydanych w obu instancjach oraz o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko. W piśmie procesowym z dnia 11 czerwca 2024 r. Stowarzyszenie wskazało, iż zaskarżona decyzja narusza art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p. bowiem brak było podstaw do odmowy udostepnienia wnioskowanej przez skarżącego informacji publicznej. W piśmie procesowym z dnia 29 lipca 2024 r. Stowarzyszenie podniosło dodatkowo, że zaskarżona decyzja narusza również art. 24 § 1 pkt 5 K.p.a. bowiem zarówno ona jak i poprzedzająca ja decyzja została podpisana przez tego samego pracownika organu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: W pierwszej kolejności wskazać trzeba, iż w sprawie nie budzi już wątpliwości, że Rektor jest podmiotem zobowiązanym do udostępniania posiadanej informacji publicznej, a żądana przez Stowarzyszenie informacja jest informacją publiczną. Te kwestie zostały już przesądzone przez sądy administracyjne orzekające w tej sprawie wcześniej, w tym Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 1 czerwca 2023 r. sygn. akt III OSK 2269/21. Zaskarżoną decyzją Rektor odmówił natomiast udostępnienia tej informacji powołując się na ograniczenie jej udostępnienia wynikające z art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p. w zw. z art. 381 ust. 1 i art. 365 pkt 11 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (Dz. U. z 2018 r., poz. 1668) w zw. z art. 5 ust. 1 lit. a w zw. z art. 6 ust. 1 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) (Dz.U. UE L 119/1 z dnia 4 maja 2016 r.) tj. powołując się na tajemnicę przedsiębiorcy, prawo do prywatności i ochronę danych osobowych. Sąd uznał skargę za zasadną, choć z innych przyczyn niż w niej podniesione. Zaskarżona decyzja została bowiem wydana przez pracownika organu, który podlegał wyłączeniu od udziału w sprawie. Zgodnie z art. 127 § 3 ustawy z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572 ze zm., dalej jako: K.p.a.), od decyzji wydanej w pierwszej instancji przez ministra nie służy odwołanie, jednakże strona niezadowolona z decyzji może zwrócić się do tego organu z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, do wniosku tego stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołań od decyzji. Z kolei w myśl art. 5 § 2 pkt 4 k.p.a., ilekroć w przepisach kodeksu postępowania administracyjnego mowa jest o ministrach, rozumie się przez to Prezesa i wiceprezesa Rady Ministrów pełniących funkcję ministra kierującego określonym działem administracji rządowej, ministrów kierujących określonym działem administracji rządowej, przewodniczących komitetów wchodzących w skład Rady Ministrów, kierowników centralnych urzędów administracji rządowej podległych, podporządkowanych lub nadzorowanych przez Prezesa Rady Ministrów lub właściwego ministra, a także kierowników innych równorzędnych urzędów państwowych załatwiających sprawy, o których mowa w art. 1 pkt 1 i 4 k.p.a. Nie budzi wątpliwości, że Rektor Uniwersytetu jest organem uczelni publicznej, uprawniony do jej reprezentacji i zarządzania z mocy art. 17 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 23 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (Dz. U. z 2024 r., poz. 1571 ze zm.). Nadto od decyzji Rektora nie służy odwołanie. Zgodnie z art. 23 ust. 4 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce, od decyzji administracyjnych wydawanych przez rektora służy wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Do takiego wniosku stosuje się przepisy dotyczące odwołań od decyzji na podstawie art. 127 § 3 in fine K.p.a. Wyrazem zasady bezstronności w postępowaniu administracyjnym jest art. 24 § 1 pkt 5 K.p.a., zgodnie z którym pracownik organu administracji publicznej podlega wyłączeniu od udziału w postępowaniu w sprawie, w której brał udział w wydaniu zaskarżonej decyzji. Zatem również tryb ponownego rozpatrzenia sprawy przez ten sam organ powinien stronie gwarantować, że osoba wydająca decyzję po raz pierwszy nie będzie brała udziału w wydawaniu decyzji ponownie w tej samej sprawie. Obowiązek wyłączenia pracownika organu dotyczy sytuacji gdy decyzja, przy wydaniu której uprzednio uczestniczył dany pracownik, poddawana jest kontroli bądź w postępowaniu zwykłym w toku instancji bądź na podstawie art. 127 § 3 K.p.a. Art. 24 § 1 pkt 5 K.p.a. stanowi, że ustawodawca za niepożądaną uznał sytuację, w której przy ponownym rozpatrywaniu sprawy merytorycznie, w jej całokształcie, zaangażowany będzie pracownik, który brał już udział w wydaniu decyzji w niższej (pierwszej) instancji. Pracownik taki nie tylko uczestniczyłby bowiem w ponownej ocenie materiału dowodowego, ale również musiałby się odnieść do zarzutów stawianych przez stronę w środku zaskarżenia. Może istnieć obawa, że nie będzie on obiektywny, gdyż ma już wypracowany pogląd na rozpatrywaną sprawę. Pod znakiem zapytania stałaby wobec tego rzetelność i prawidłowość takiego postępowania, a kontrola instancyjna byłaby iluzoryczna (por. wyrok WSA w Bydgoszczy z 5 grudnia 2018 r., sygn. akt I SA/Bd 783/18, Lex nr 2597188). W niniejszej sprawie w postępowaniu wszczętym na wniosek Stowarzyszenia o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Rektora z dnia [...] stycznia 2024 r. brała udział osoba, która uczestniczyła w wydaniu tej decyzji. Zarówno decyzja z dnia [...] stycznia 2024 r., jak też wydana po rozpoznaniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy decyzja Rektora z dnia [...] lutego 2024 r., zostały podpisane, z upoważnienia Rektora Uniwersytetu [...] w [...] – przez Dyrektora Kancelarii Rektora U [...] dr. I.K. Oznacza to, że zarówno zaskarżona decyzja, jak też poprzedzająca ją decyzja Rektora, zostały wydane przez tego samego pracownika działającego z upoważnienia organu. Natomiast zgodnie z obowiązującym stanem prawnym, w sytuacji gdy decyzja nie jest wydawana osobiście przez osobę piastującą funkcję organu (w tym przypadku Rektora Uniwersytetu [...] w [...]), lecz przez upoważnione przez nią osoby, przy wszczęciu postępowania w trybie art. 127 § 3 K.p.a. zastosowanie znajdzie wyłączenie, o którym mowa w art. 24 § 1 pkt 5 K.p.a. Pracownik organu, upoważniony do działania w jego imieniu, w żadnym razie nie może zostać uznany za piastującą funkcję tego organu osobę, która na podstawie art. 24 § 1 pkt 5 K.p.a. nie podlegałaby wyłączeniu. Nie ulega bowiem wątpliwości, że pojęcie pracownika organu administracji publicznej, w rozumieniu art. 24 § 1 K.p.a., ma szeroki zakres znaczeniowy, który obejmuje również Dyrektora Kancelarii Rektora U[...] upoważnionego do działania w imieniu Rektora. Pojęcie "brania udziału w wydaniu zaskarżonej decyzji" odnosi się przede wszystkim do fazy decyzyjnej postępowania administracyjnego i wiąże z odpowiedzialnością za prawnie wiążące rozstrzygnięcie sprawy przez podpisanie decyzji przez osobę zajmującą stanowisko organu albo pracownika imiennie przez niego upoważnionego (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 stycznia 2012 r. sygn. akt II FSK 1357/10, Lex nr 1121038 oraz 30 maja 2005 r. sygn. akt I GSK 253/05, Lex nr 171374). Taka właśnie sytuacja zachodzi w niniejszej sprawie. Zatem w przypadku gdy o prawidłowości wcześniejszego rozstrzygnięcia decyduje osoba, która brała udział w jego wydaniu budzi to uzasadnione wątpliwości co do poszanowania postulatów bezstronności i prawdy materialnej (art. 7 K.p.a.). Przepisy odnoszące się do wyłączenia określonych osób z rozstrzygania spraw administracyjnych pełnią funkcję gwarancyjną w zakresie ochrony bezstronności i obiektywizmu orzekania, które decydują o faktycznym budowaniu zaufania do organów administracji publicznej. Obowiązek wyłączenia pracownika organu od rozpoznania sprawy, w której "brał udział w wydaniu decyzji" przewidują zasadnicze reguły rządzące postępowaniem administracyjnym (art. 24 § 1 pkt 5 K.p.a.). Jest on także pożądany z punktu widzenia zasady prawdy obiektywnej (art. 7 K.p.a.) i zasady budowania zaufania obywateli do organów państwa (art. 8 K.p.a.). Zasad tych nie można realizować w sytuacji gdy istnieją jakiekolwiek wątpliwości co do obiektywizmu i bezstronności pracownika organu wynikające z tego, że orzeka on w sprawie, w której już raz się wypowiedział. Skoro pracownik organu brał udział w wydaniu rozstrzygnięcia z dnia [...] stycznia 2024 r. z upoważnienia piastuna organu to, stosownie do art. 24 § 1 pkt 5 K.p.a., powinien zostać wyłączony od udziału w tej sprawie toczącej się z wniosku Stowarzyszenia o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją z dnia [...] lutego 2024 r. Jednocześnie stwierdzone przez Sąd naruszenie prawa uniemożliwiło dokonanie oceny merytorycznej zaskarżonej decyzji. Przedwczesna jest bowiem w tej sytuacji ocena, czy prawidłowo organ odmówił udostępnienia informacji publicznej z powodów wskazanych w zaskarżonej decyzji. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.) orzekł jak w pkt 1 sentencji. O kosztach postępowania (pkt 2 sentencji) orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 P.p.s.a. Na powyższe koszty składają się wynagrodzenie pełnomocnika skarżącego w kwocie 480 zł oraz wpis od skargi w kwocie 200 zł. Ponownie rozpoznając sprawę organ uwzględni stanowisko przedstawione w uzasadnieniu niniejszego wyroku.