II SA/Wa 636/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Jacek Fronczyk Sędzia WSA – Iwona Dąbrowska Sędzia WSA – Andrzej Kołodziej (sprawozdawca) Protokolant – specjalista Marek Kozłowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 czerwca 2014 r. sprawy ze skargi A. K. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2013 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską – oddala skargę – Komendant Wojewódzki Policji we W. decyzją [....] z dnia [...] lipca 2013 r., na podstawie art. 18 ust. 1 pkt. 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt. 6 lit. a oraz art. 20 ustawy z dnia 21 maja 1999r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2012r., poz. 576) oraz art. 268a K.p.a., cofnął A. K. pozwolenie na posiadanie broni palnej myśliwskiej w celu łowieckim w ilości 4 sztuk. W uzasadnieniu podał, że wymieniony został skazany wyrokiem Sądu Rejonowego dla [...] z dnia [...] marca 2013r., sygn.. akt [...] za popełnienie czynu z art. 178a §1 k.k., tj. za umyślne przestępstwo. W takiej sytuacji cofnięcie pozwolenia na broń jest obligatoryjne z mocy art. 18 ust. 2 pkt.2 w związku z art. 15 ust.6 lit. a ustawy o broni i amunicji. W odwołaniu od powyższej decyzji A.K. zarzucił jej naruszenie art. 18 ust. 1 pkt. 2 w zw. z art. 15 ust.1 pkt.6 lit. a ustawy o broni i amunicji poprzez przyjęcie, że posiadacz broń stanowi zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego oraz art. 107 K.p.a. polegające na braku uzasadnienia w powyższym zakresie. Wniósł z tego względu o jej uchylenie w całości i orzeczenie o braku podstaw do cofnięcia pozwolenia na broń, ewentualnie o jej uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji. Komendant Główny Policji po rozpatrzeniu odwołania, decyzją nr [...] z dnia [...] października 2013r., na podstawie art. 138 §1 pkt.1 i art. 268a K.p.a. oraz art. 18 ust. 1 pkt. 2 w zw. z art. 15 ust.1 pkt. 6 lit. a ustawy o broni i amunicji, utrzymał w mocy zaskarżaną decyzję. W uzasadnieniu powołał się na okoliczność prawomocnego wyroku skazującego A.K. za popełnienie przestępstwa z art. 178a §1 K.k. i wskazał, że wbrew twierdzeniu odwołania, w świetle obowiązujących przepisów prawa, które zostały zmienione ustawą z dnia 5 stycznia 2011 r. o zmianie ustawy o broni i amunicji i weszły w życie ponad dwa lata temu, do oceny, czy w danej sprawie istnieje przesłanka do cofnięcia pozwolenia na broń wystarczy ustalenie przez organ Policji, że osoba posiadająca takie pozwolenie została skazana za przestępstwo, o którym mowa w art. 15 ust.1 pkt 6 lit. a lub b ustawy o broni i amunicji. W myśl wskazanych przepisów, pozwolenia na broń nie mogą posiadać osoby stanowiące zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego: a) skazane prawomocnym orzeczeniem Sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe, b) skazane prawomocnym orzeczeniem Sądu za nieumyślne przestępstwo przeciwko życiu lub zdrowiu, przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji popełnione w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego albo gdy sprawca zbiegł z miejsca zdarzenia. Z powyższego wynika, że organ Policji nie musi w wymienionych wyżej przypadkach badać istnienia zagrożenia, o którym mowa w przepisie art. 15 ust.1 pkt. 6 oraz w drodze postępowania dowodowego wykazania związku przyczynowego pomiędzy faktem skazania, a tym właśnie zagrożeniem,, o ile przestępstwo ma charakter umyślny. Zważywszy, iż przepis art. 18 ust.1 pkt. 2 ma charakter obligatoryjny, obowiązkiem organu Policji jest cofnięcie pozwolenia na broń w przypadkach wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt.6 lit. a ustawy o broni i amunicji. Organ podkreślił, że przestępstwo z art.178 a §1 k.k. można popełnić tylko umyślnie, niezależnie czy miało postać zamiaru bezpośredniego, czy też ewentualnego. Wskazał również, że powołane w odwołaniu orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego, które zapadły w poprzednio obowiązującym stanie prawnym, utraciły aktualność. Komendant Główny Policji stwierdził, że w świetle obowiązujących przepisów nie budzi wątpliwości, iż przesłanka zagrożenia w rozumieniu art. 15 ust. 1 pkt.6 wynika m.in. ze skazania za przestępstwa umyślne, a zatem osobom spełniającym tę przesłankę pozwolenia wydać nie można, a pozwolenie wydane – w myśl art. 18 ust.1 pkt. 2 ustawy należy cofnąć. W takich przypadkach bowiem ustawodawca nie daje organom Policji możliwości wyboru konsekwencji administracyjnoprawnych i przyznaje bezwzględne pierwszeństwo interesowi społecznemu. W skardze na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie A. K. zarzucił jej: 1) naruszenie prawa materialnego, w szczególności przepisu art. 18 ust.1 pkt.2 w zw. z art. 15 ust.1 pkt.6 lit. a ustawy o broni i amunicji poprzez przyjęcie, że skarżący stanowi zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego, a w konsekwencji uznanie, że istnieją obligatoryjne przesłanki do wydania decyzji o cofnięciu pozwolenia na broń palną, 2) naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 107 K.p.a. polegające na braku uzasadnienia faktycznego i prawnego w zakresie rozstrzygnięcia (ustalenia), że skazany stanowi zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego, 3) Naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 15 K.p.a. w zw. z art. 138 § 2 K.p.a. poprzez nieuchylenie decyzji pierwszej instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, pomimo wydania decyzji z naruszeniem przepisów postępowania (art. 107 K.p.a.), a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy miał istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie, co w efekcie pozbawiło skarżącego konstytucyjnego prawa do rozstrzygnięcia sprawy w trybie dwuinstancyjnym. Z uwagi na wymienione zarzuty wniósł o jej uchylenie oraz uchylenie poprzedzającej ją decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] lipca 2013 r., zasądzenie na rzecz skazanego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych oraz wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu skarżący powołał się na dowody wskazujące, iż nie istnieje w odniesieniu do niego uzasadniona obawa, że stanowi zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego (m. in. orzeczenie lekarskie i psychologiczne, poręczenie, opinie), świadczące o nieposzlakowanej opinii (podziękowania, dyplomy, referencje) oraz szeroko rozumianej pracy na rzecz społeczności lokalnej (odznaki, medale i tytuły honorowe). W ocenie skarżącego organy Policji dokonały nieprawidłowej wykładni art. 18 ust.1 pkt. 2 w zw. z art.15 ust.1 pkt. 6 ustawy o broni i amunicji, pomijając przy tym zupełnie podstawę prawną rozstrzygnięcia i nie przedstawiając wyczerpującego uzasadnienia decyzji stosownie do wymogów art. 107 K.p.a. Ponadto zebrany w sprawie materiał dowodowy jednoznacznie wskazuje, iż brak jest przesłanek pozwalających przypuszczać, że skarżący stanowi zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie i podtrzymał w całości swoje dotychczasowe stanowisko faktyczne oraz prawne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 §1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Skarga oceniona w świetle powyższych kryteriów nie zasługuje na uwzględnienie. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowi przepis art. 18 ust.1 pkt. 2 w związku z art. 15 ust.1 pkt. 6 lit. a ustawy z dnia 21 maja 1999r. o broni i amunicji (Dz.U. z 2012r., poz. 576), zgodnie z którym właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano, należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt.2-6. Natomiast w myśl art. 15 ust.1 pkt. 6 omawianej ustawy, pozwolenia na broń nie wydaje się osobom stanowiącym zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego: a) skazanym prawomocnym orzeczeniem Sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe, b) skazanym prawomocnym orzeczeniem Sądu za nieumyślne przestępstwo: - przeciwko życiu i zdrowiu, - przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji popełnione w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego albo gdy sprawca zbiegł z miejsca zdarzenia. Redakcja powyższego przepisu wskazuje, że osoby skazane prawomocnie za wymienione w nim przestępstwa, z uwagi na samo skazanie stanowią zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego. Za takim rozumieniem art.15 ust.1 pkt. 6 ustawy o broni i amunicji konsekwentnie opowiadają się w swoich orzeczeniach sądy administracyjne (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 kwietnia 2014r., sygn. akt II SA/Wa 2363/13 oraz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 maja 2014 r., sygn. akt II OSK 2964/12 – (CBOiS). Oznacza to, że wystąpienie przesłanki wymienionej w tym przepisie obliguje organ Policji do cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni. Nie ma przy tym potrzeby, jak twierdzi skarżący, badania związku przyczynowego pomiędzy prawomocnym skazaniem za przestępstwo umyślne, a stanowieniem przez posiadacza broni zagrożenia dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego. Taki wymóg istniał przed nowelizacją przepisu art. 15 ust.1 pkt. 6 dokonaną przepisem art. 1 pkt. 10 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o zmianie ustawy o broni i amunicji oraz ustawy o wykonywaniu działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami i technologią o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym (Dz. U. nr 38, poz. 195), która weszła w życie z dniem 11 marca 2011 r. W niniejszej sprawie postępowanie w przedmiocie cofnięcia skarżącemu pozwolenia na broń palną myśliwską zostało wszczęte z urzędu w dniu [...] maja 2013 r., a więc pod rządami ustawy o broni i amunicji w obecnym brzmieniu art.15 ust.1 pkt. 6. W sprawie bezsporna jest okoliczność, że wyrokiem Sądu Rejonowego dla [...] [...] Wydział Karny z dnia [...] marca 2013 r., sygn. akt [...] (prawomocny od [...] kwietnia 2013 r.), A.K. został skazany za popełnienie czynu z art. 178a §1 k.k. polegającego na kierowaniu w ruchu lądowym pojazdem mechanicznym znajdując się w stanie nietrzeźwości, mając 0,7 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu, na karę 3 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby wynoszący 2 lata. Zgodnie z przepisem art. 178a §1 k.k., kto znajdując się w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego, prowadzi pojazd mechaniczny w ruchu lądowym, wodnym lub powietrznym, podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2. Powyższy występek ma charakter umyślny, przy czym samo uruchomienie i prowadzenie pojazdu wymaga zamiaru bezpośredniego, natomiast fakt znajdowania się przez prowadzącego w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego może być również objęty zamiarem ewentualnym. W każdym razie niezbędna jest świadomość sprawcy, że może znajdować się w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego i godzenie się z tą możliwością (zob. A. Marek, Komentarz do art. 178(a) Kodeksu karnego, System Informacji Prawnej Lex (Lex Omega) 22/2014). W świetle powyższego zaskarżona decyzja utrzymująca w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji [...] cofająca skarżącemu pozwolenie na posiadanie broni palnej myśliwskiej, odpowiada prawu, a co za tym idzie, zarzut naruszenia prawa materialnego jest nieuprawniony. W kontekście przedstawianej wykładni przepisów art. 18 ust.1 pkt. 2 w zw. z art. 15 ust.1 pkt 6 lit. a ustawy o broni i amunicji, jako chybione jawią się zarzuty naruszenia prawa procesowego wywodzone z braku uzasadnienia faktycznego i prawnego w zakresie ustalenia, że skarżący stanowi zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego, bądź też z naruszenia zasady dwuinstancyjności. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz. 270 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.