II SA/Wa 646/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Kwiecińska, Sędziowie WSA Iwona Dąbrowska (spr.), Ewa Grochowska – Jung, Protokolant spec. Marek Kozłowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 stycznia 2011 r. sprawy ze skargi G. C. na decyzję Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania prawa do zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego WAM w [...] nr [...] z dnia [...] grudnia 2009 r. 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości, 3. przyznaje ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adwokata M. O. kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych, powiększoną o należny podatek od towarów i usług w wysokości 55,20 zł (pięćdziesiąt pięć złotych i dwadzieścia groszy), tytułem nieopłaconej pomocy prawnej, udzielonej z urzędu. Decyzją z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa oraz art. 13 ust. 7 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2005 r., Nr 41, poz. 398 ze zm.), Prezes Wojskowej Agencji Mieszkaniowej (dalej Prezes WAM), utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego WAM w W. z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...] odmawiającą wydania G. C. decyzji o prawie zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym nr [...] położonym przy ul. [...] w W., sprostowanej postanowieniem ww. organu Nr [...]. W uzasadnieniu powyższej decyzji Prezes WAM podniósł, iż lokal przy ulicy [...] w W. przydzielony został W. M. na podstawie decyzji Kierownika Garnizonowej Administracji Mieszkań Nr [...] [...] z dnia [...] czerwca 1984 r. Nr [...]. Przy ustalaniu powierzchni mieszkalnej lokalu uwzględniono córkę G. C. i wnuka W. M.. W. M. zmarł w dniu [...] lutego 2006 r. W lokalu pozostała córka G. C., która pismem z dnia 2 sierpnia 2006 r. zwróciła się do Dyrektora Oddziału Regionalnego WAM w W. o zmianę decyzji przydziału przedmiotowego lokalu na jej nazwisko. Pismem z dnia 11 sierpnia 2006 r. ww. organ poinformował zainteresowaną o treści przepisu art. 29 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP oraz wezwał do wykazania i udokumentowania swojej sytuacji jako szczególnie wyjątkowej. Pismem z dnia 7 września 2006 r. G. C. wystąpiła do Ministra Obrony Narodowej o wyrażenie zgody na zamieszkanie w lokalu przy ulicy [...] w W., po śmierci W. M.. Wniosek ten został przekazany, zgodnie z właściwością do rozpatrzenia Dyrektorowi Oddziału Regionalnego WAM w W.. Dyrektor Oddziału Regionalnego WAM w W. pismem z dnia 17 stycznia 2007 r. wezwał G. C. do dostarczenia zaświadczenia o osobach zameldowanych w lokalu, zaświadczenia o dochodach, a także do osobistego zgłoszenia się do siedziby Oddziału w celu złożenia stosownych oświadczeń. Zainteresowana zgłosiła się osobiście w dniu 8 października 2007 r. składając oświadczenie, że nie posiada prawa innego lokalu, jest wdową od 1967 r. i w przedmiotowym lokalu tylko ona jest zameldowana. W dniu 5 stycznia 2009 r. G. C. złożyła ponowny wniosek o uregulowanie tytułu prawnego. W trakcie postępowania organ ustalił, że G. C. zamieszkiwała razem z ojcem i opiekowała się z nim do jego śmierci. Ponadto ustalono, że zainteresowana nie korzysta z pomocy Ośrodka Pomocy Społecznej i nie należy do kręgu osób wymienionych w art. 45 ust. 3 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP. Pismem z dnia 12 października 2009 r. organ powiadomił stronę, że zgodnie z art. 10 kpa, przed wydaniem decyzji, może zapoznać się z aktami sprawy oraz wypowiedzieć się co do zebranych dowodów i materiałów. W piśmie z dnia 19 października 2009 r. G. C. sprecyzowała swój wniosek z dnia 5 stycznia 2009 r. oświadczając, iż wnosi o uregulowanie tytułu prawnego do lokalu przy ulicy [...] w W. w trybie art. 29 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP. Decyzją z dnia [...] grudnia 2009 r., wydaną na podstawie art. 29 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP, Dyrektor Oddziału Regionalnego WAM w W. odmówił wydania G. C. decyzji o prawie zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym, położonym w W. przy ulicy [...]. W ocenie organu, wnioskodawczyni nie wykazała, iż znajduje się w szczególnej sytuacji, o której mowa w przepisie stanowiącym podstawę wydania decyzji. Organ podkreślił, że podstawowym obowiązkiem Wojskowej Agencji Mieszkaniowej jest realizacja uprawnień żołnierzy zawodowych pełniących służbę wojskową. G. C. odwołała się od tej decyzji wnosząc o jej zmianę i przyznanie jej prawa do lokalu. W uzasadnieniu odwołania wskazała, że zaskarżona decyzja nie uwzględnia bardzo wielu okoliczności faktycznych, które w niniejszej sprawie są istotne i nie zostały wzięte pod uwagę. Podała, że nie odpowiada prawdzie stwierdzenie organu, że wniosek o przydział lokalu złożyła 5 stycznia 2009 r. w sytuacji, gdy pierwszy wniosek złożyła w sierpniu 2006 r. tj. w roku śmierci ojca. Podała, że jest emerytem, ma 61 lat, emerytura stanowi jej jedyne źródło utrzymania. Przez całe życie była urzędnikiem państwowym, a przed przejściem na emeryturę w 2006 r. pracowała w Kancelarii [...]. Zamieszkała w tym mieszkaniu wraz z rodzicami i po śmierci matki opiekowała się ojcem, aż do jego śmierci. Wskazała ponadto, że w uzasadnieniu decyzji pominięto fakt, że WAM dwukrotnie przysyłał pismo, w którym informował o gotowości zbycia zajmowanego lokalu. Pisma te, które adresowane były do jej ojca otrzymała już po jego śmierci. Podała też, że w sytuacji, gdy udała się z nimi do WAM, w celu wyjaśnienia, urzędniczka w jej obecności podarła je stwierdzając, że są one nieaktualne. W odwołaniu powołała się również na art. 23 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 116, poz. 1203 ze zm.) oraz na art. 691 kc, uznając, że mają one w sprawie zastosowanie. Prezes WAM nie znajdując podstaw do zmiany zaskarżonego rozstrzygnięcia, decyzją z dnia [...] lutego 2010 r. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Organ odwoławczy podniósł, iż z treści art. 29 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP wynika, że organem właściwym do rozpatrzenia wniosku osoby innej niż żołnierz służby stałej jest dyrektor oddziału regionalnego Agencji. Warunkiem prawnej dopuszczalności przyznania prawa zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym jest spełnienie dwóch akcentowanych przez ustawodawcę przesłanek: wyjątkowości sytuacji oraz zgody Ministra Obrony Narodowej. Organ rozpatrując wniosek strony – złożony w trybie art. 29 ustawy – zobowiązany jest odnieść się do podanych przez stronę okoliczności indywidualnych, na których opiera przekonanie, że znajduje się w sytuacji wyjątkowej i wywodzi dla siebie określone skutki prawne (wydanie decyzji). Forma "organ może wydać decyzję" użyta ww. przepisie daje potencjalną możliwość przyznania prawa zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym w sytuacji wyjątkowej, a nie obowiązek przyznania takiego prawa. Ustawodawca nie sprecyzował, co należy rozumieć pod pojęciem "sytuacji wyjątkowej", natomiast zgodnie z definicją zawartą w Słowniku Języka Polskiego na wyjątkowość sytuacji składa się – bardzo rzadkie, wyróżniające się czymś, szczególne, osobliwe – położenie, w jakim ktoś się znajduje. Oceny wyjątkowości sytuacji dokonuje organ rozstrzygający sprawę, zaś ciężar udowodnienia i wykazania okoliczności wyjątkowych spoczywa na osobie ubiegającej się o wydanie decyzji. "Sytuacji wyjątkowej" należy upatrywać w takich stanach, zdarzeniach, które w sposób oczywisty odbiegają od ogólnie akceptowanej normy. Tak wiec "wyjątkowość", w rozumieniu powołanego przepisu, powinna wiązać się ze szczególną sytuacją, w której znalazł się wnioskodawca. Odnosząc się do sytuacji wnioskodawczyni organ wskazał, że o wyjątkowości sytuacji nie może świadczyć niedysponowanie własnym lokalem mieszkalnym, czy też fakt długoletniego zatrudnienia w Kancelarii [...], jak również brak środków finansowych na zakup lokalu we własnym zakresie. Uzasadniając decyzję organ odwoławczy oprócz argumentów zawartych już w decyzji organu I instancji przypomniał, iż podstawowym obowiązkiem Wojskowej Agencji Mieszkaniowej jest zaspakajanie potrzeb mieszkaniowych żołnierzy pełniących zawodową służbę wojskową, co oznacza, że oprócz wnikliwej oceny sytuacji ubiegającej się o wydanie decyzji w trybie art. 29 powołanej ustawy, organ zobowiązany jest zbadać własne potrzeby mieszkaniowe. W W., według stanu na dzień [...] grudnia 2009 r. na wydanie decyzji o prawie zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym oczekuje w Garnizonie [...] 1349 żołnierzy zawodowych posiadających członków rodziny i 610 żołnierzy zawodowych nieposiadających członków rodziny. Wobec niezaspokojonych potrzeb mieszkaniowych żołnierzy uprawnionych do otrzymania decyzji o prawie zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym, przyznanie tego lokalu G. C., organ uznał za stojące w kolizji z interesem społecznym. Co do faktu otrzymania od Agencji, już po śmierci ojca, zawiadomienia o możliwości wykupu zajmowanego lokalu, to organ wskazał, że sprzedaż lokali jest dokonywana wyłącznie na rzecz osób posiadających tytuł prawny, co oznacza, że ta oferta G. C. nie dotyczy. Organ wskazał również, że postanowieniem z dnia [...] stycznia 2010 r. wyjaśnił stronie wątpliwości co do treści decyzji stwierdzając, że rozpatrując jej sprawę brał pod uwagę wnioski z dnia 2 sierpnia 2006 r., 7 września 2006 r. i 5 stycznia 2009 r. Organ odniósł się również do możliwości zastosowania art. 691 kc i wskazał, że nie znajduje on zastosowania w sprawie, bowiem ojciec G. C. zajmował ten lokal na podstawie decyzji administracyjnej, co oznacza, że w sprawie nie mają zastosowania przepisy Kodeksu cywilnego. Jeśli zaś chodzi o możliwość zastosowania art. 23 ustawy o zmianie ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP oraz niektórych innych ustaw, to organ wskazał, że przepis ten również nie ma zastosowania w sprawie bowiem zaskarżona decyzja wydana została na podstawie innego przepisu, a organ pierwszej instancji nie rozważał uprawnień strony do lokalu na podstawie powołanego wyżej przepisu. Niezależnie od tego poinformował o treści art. 23 wskazanej wyżej ustawy. Decyzja Prezesa WAM stała się przedmiotem skargi wniesionej przez G. C. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, uzupełnionej następnie pismem jej pełnomocnika adwokata M. O. z dnia 21 czerwca 2010 r., w której domagała się uchylenia zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji. W skardze G. C. wskazał, że jej ojciec nie był zawodowym żołnierzem zawodowym, a mieszkanie z zasobów Wojska zostało przydzielone jej ojcu i skarżącej, prawdopodobnie na skutek porozumienia administracyjnego zawartego pomiędzy Kancelarią Prezesa Rady Ministrów i Wojskiem, albowiem zarówno skarżąca jak i jej ojciec byli pracownikami Kancelarii [...], a w dacie przydziału lokalu w czerwcu 1984 r. ojciec jej był już emerytem, a w Kancelarii [...] pracowała tylko ona. Skarżąca uznała zatem, że organ niezasadnie zbagatelizował w decyzji fakt jej zatrudnienia w Kancelarii [...]. Zarzuciła również, że skoro lokal zajmowany przez nią i jej ojca przeznaczony był do sprzedaży to niezrozumiałe jest obecnie stanowisko organu. Uznała ponadto, że niewłaściwe było niewystąpienie do Ministra Obrony Narodowej przez organ o wyrażenie zgody na wydanie decyzji o prawie zamieszkiwania w lokalu, skoro występowała z takim wnioskiem do organu. W piśmie uzupełniającym, skierowanym przez pełnomocnika skarżącej, zarzucił on decyzji naruszenie art. 7, 77 i 80 kpa poprzez brak wyjaśnienia w sprawie szczegółowych podstaw prawnych przyznania ojcu skarżącej prawa do zamieszkiwania w kwaterze przeznaczonej dla żołnierzy i wynikających z tego implikacji, zakresu i szczegółowych uprawnień względem tego lokalu, gdy zarówno skarżąca jak i jej ojciec nie byli żołnierzami, lecz zatrudnieni byli w Kancelarii [...]. Zarzucił również organowi niezbadanie, czy skarżąca ma możliwość uzyskania lokalu z zasobów mieszkaniowych [...], na podstawie ustawy o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego oraz uchwały nr [...] Rady [...] z dnia [...] lipca 2009 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu [...], a w konsekwencji naruszenia art. 29 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP poprzez jego niezastosowanie w niniejszej sprawie, wynikające z błędnego przyjęcia, iż w niniejszej sprawie nie zachodzi wyjątkowy wypadek, o jakim mowa w tym przepisie. Pełnomocnik skarżącej wniósł również o wstrzymanie wykonania decyzji oraz o zasądzenie na jego rzecz nieopłaconej pomocy prawnej przydzielonej z urzędu. W odpowiedzi na skargę Prezes WAM wniósł o jej oddalenie oraz podtrzymał argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sąd administracyjny w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U Nr 153, póz. 1270 z późn. zm.) oznaczanej dalej jako p.p.s.a., uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.). Orzekanie – w myśl art. 135 p.p.s.a. – następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Wady, skutkujące koniecznością uchylenia decyzji lub postanowienia, stwierdzeniem ich nieważności bądź wydania ich z naruszeniem prawa, przewidziane są w przepisie art. 145 § 1 p.p.s.a. Na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" p.p.s.a., sąd administracyjny uchyla akt administracyjny, jeżeli narusza ona przepisy postępowania w sposób, mogący mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia. Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że skarga jest zasadna. Na wstępie rozważań należy podnieść, iż zgodnie z ogólną zasadą, wyrażoną w art. 7 kpa organy administracji publicznej winne podjąć wszelkie kroki, niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, natomiast zgodnie z art. 77 § 1 kpa ciąży na nich obowiązek nie tylko zebrania, ale i wszechstronnego rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Zgromadzone dowody podlegają następnie – w myśl art. 80 kpa – swobodnej ocenie, co oznacza, iż organ winien rozważyć ich moc dowodową w kontekście wskazań wiedzy, zasad logicznego rozumowania oraz doświadczenia życiowego. Przepis art. 107 § 3 kpa formułuje wymóg wskazania w uzasadnieniu rozstrzygnięcia, z jakich powodów materiał dowodowy został oceniony tak, a nie inaczej. Wskazać należy, że podstawę prawną do uchylenia decyzji przez Sąd stanowiło naruszenie art. 107 § 3 Kpa, który stanowi, iż uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne – wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Art. 107 Kpa określa podstawowe części składowe, jakie powinna decyzja zawierać. Do tych części ustawodawca zalicza między innymi uzasadnienie faktyczne i prawne. Uzasadnienie zatem stanowi integralną cześć decyzji i jego zadaniem jest wyjaśnienie rozstrzygnięcia, stanowiącego dyspozytywną część decyzji (por. wyrok NSA z dnia 12 maja 2000r., sygn. akt I SA/Kr 856/98, LEX nr 43041). Tak więc uzasadnienie jako jeden z elementów decyzji winno zawierać ocenę zebranego w postępowaniu materiału dowodowego, dokonaną przez organ wykładnię stosowanych przepisów oraz ocenę przyjętego stanu faktycznego w świetle obowiązującego prawa. Uzasadnienie decyzji ma szczególne znaczenie przy ocenie prawidłowości decyzji przez organ wyższego stopnia, zwłaszcza decyzji o charakterze uznaniowym. Brak prawidłowego uzasadnienia takiej decyzji uniemożliwia bowiem – w przypadku jej zaskarżenia – ustalenie, czy organ nie przekroczył granic przyznanego mu uznania administracyjnego, gdyż to swobodne uznanie nie może być wszakże tożsame z dowolnością. Prawidłowe zredagowanie pod względem merytorycznym i prawnym uzasadnienia decyzji administracyjnej ma kardynalne znaczenie dla stosowania zasady przekonywania wyrażonej w art. 11 Kpa, a realizowanej na mocy art. 107 § 3 tego aktu prawnego. Organ administracyjny jest zobowiązany tą zasadą do wyjaśnienia stronom zasadności przesłanek, którymi kierował się przy załatwieniu sprawy, aby w miarę możliwości doprowadzić do wykonania decyzji bez stosowania środków przymusu. Elementem decydującym o przekonaniu strony, co do trafności rozstrzygnięcia, jest uzasadnienie decyzji. Zasada przekonywania nie zostanie zrealizowana, gdy organ nie odniesie się do faktów istotnych dla danej sprawy. W świetle art. 107 § 3 Kpa w uzasadnieniu faktycznym należy przytoczyć wszystkie okoliczności faktyczne istotne dla rozstrzygnięcia sprawy oraz dokonać na podstawie całokształtu materiału dowodowego oceny, czy dana okoliczność została udowodniona. W rozpoznawanej sprawie organ nie wskazał i nie wyjaśnił, zgodnie z obowiązkiem wynikającym z art. 7, 77 i 80 kpa, okoliczności dotyczących podstawy i zakresu uprawnień skarżącej i jej ojca – W. M. do lokalu mieszkalnego nr [...] w budynku nr [...] przy ulicy [...] w W., będącym w dyspozycji Wojskowej Agencji Mieszkaniowej. Wyjaśnienie tej okoliczności przez organ ma istotne znaczenie dla sprawy, szczególnie w sytuacji, gdy jak wskazuje skarżąca decyzja o przydziale kwatery wydana została w 1984 r., w sytuacji gdy jej ojciec znajdował się już na emeryturze, a ponadto nigdy nie był żołnierzem zawodowym. Skoro zatem, co już wcześniej zasygnalizowano, kontrola sprawowana przez Sąd administracyjny sprowadza się do badania, czy organ administracji publicznej nie naruszył prawa, to jest rzeczą oczywistą i niekwestionowaną, że w rozpoznawanej sprawie, Sąd nie mógł oprzeć się jedynie na uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, która tych kwestii nie wyjaśnia, lecz był zobowiązany skontrolować całość materiałów związanych z jej wydaniem. Tymczasem w rozpoznawanej sprawie organ nie tylko nie wyjaśnił w uzasadnieniu decyzji, co legło u podstaw decyzji nr [...] o przydziale lokalu mieszkalnego W. M., emerytowi, pracownikowi cywilnemu, osobie niebędącej żołnierzem zawodowym, jak również nie wskazał, czy lokal mieszkalny nr [...] przy ulicy [...] w W. na dzień wydania decyzji nr [...] znajdował się w zasobach WAM. Nie wskazał również, czy były zawierane umowy (na co zwracała skarżąca w swojej skardze), pomiędzy organami administracji wojskowej, a Kancelarią Prezesa Rady Ministrów, co do możliwości dysponowania przedmiotowym lokalem na rzecz osób niebędących żołnierzami), ale zignorował również dwukrotne wezwanie Sądu (pismo z dnia 10 sierpnia 2010 r. i 12 października 2010 r.), wzywające organ do wyjaśnienia tych kwestii. Zatem już chociażby ten sam fakt świadczy niewątpliwie o niekompletności materiału dowodowego, będącego podstawą zaskarżonej decyzji, a to w konsekwencji wskazuje na uchybienia w gromadzeniu materiału dowodowego. Oznacza to tym samym, że organ naruszył art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 kpa, co samo w sobie oznacza konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji. Ponadto brak powyższych dokumentów sprawia, że wydane decyzje są dla Sądu nieweryfikowalne, co w konsekwencji podważa ich zgodność z prawem. Przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania ma na celu wyjaśnienie i rozważenie całokształtu okoliczności rozpatrywanej przez organy administracyjne sprawy. Postępowanie winno zostać uzupełnione w celu usunięciu wszystkich braków, o których wyżej mowa, przy pełnym zastosowaniu wymogów postępowania administracyjnego, szczególnie wynikających z przepisów art.7 i art. 77 kpa. Organy administracyjne mają bowiem obowiązek podejmowania wszelkich niezbędnych działań zmierzających do wyjaśnienia sprawy. Obowiązek ten wynika z art. 7 Kpa i znajduje szczegółowe uzupełnienie w treści art. 77 Kpa, który nakazuje zbieranie i rozpatrywanie całego materiału dowodowego. Zaskarżona decyzja, jak i decyzja ją poprzedzająca zostały uchylone jako wydane z naruszeniem art. 7 , art. 77 i art. 107 § 3 kpa na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Na podstawie art. 250 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. "c" rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.), Sąd przyznał pełnomocnikowi skarżącej wynagrodzenie w wysokości 240 zł, powiększone o należny podatek od towarów i usług w wysokości 55, 20 zł, tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.p