II SA/Wa 647/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas po rozpoznaniu w dniu 23 maja 2019 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. P. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia w sprawie ze skargi M. P. na orzeczenie Centralnej Komisji Lekarskiej z dnia [...] stycznia 2019 r., nr [...] w przedmiocie uchylenia w całości zaskarżonego orzeczenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego orzeczenia. M. P. – skarżący w niniejszej sprawie, reprezentowany przez adwokata, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na orzeczenie Centralnej Komisji Lekarskiej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych (dalej organ) z dnia [...] stycznia 2019 r., nr [...], w przedmiocie uchylenia w całości zaskarżonego orzeczenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania. W skardze zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania ww. orzeczenia, wskazując, że jest ono dla strony krzywdzące w świetle podniesionej w skardze argumentacji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie przez sąd administracyjny wykonania aktu lub czynności określony został w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.) i ma on charakter taksatywny. Zgodnie z treścią tego przepisu, sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Podnieść jednocześnie należy, że instytucję wstrzymania wykonania aktu lub czynności można zastosować tylko wówczas, gdy dany akt lub czynność posiada atrybut wykonalności. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Nie każdy bowiem akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania, a co za tym idzie nie każdy wymaga wykonania. W przedmiotowej sprawie żądaniem wstrzymania wykonania zostało objęte ostateczne orzeczenie organu, którym uchylono w całości orzeczenie wydane w I instancji i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania. Zatem nie ulega wątpliwości, że zaskarżone orzeczenie objęte wnioskiem o wstrzymanie jest rozstrzygnięciem nie wymagającym, a wręcz nienadającym się do wykonania. W literaturze zwraca się uwagę na fakt, iż nie kwalifikuje się do wykonania akt administracyjny nieprzyznający uprawnień i nie nakładający obowiązków, które wymagałyby wykonania. Problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone określone obowiązki oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony (por. T. Woś (red.): Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2009, s. 381; oraz postanowienie NSA z dnia 17 lipca 2006 r., I FZ 281/06 - publ. OSP 2007 nr 6, poz. 76 i postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 16 października 2008 r., II SA/Wr 411/08, Lex nr 504587). Zatem zaskarżone do Sądu orzeczenie nie nakłada obowiązków podlegających wykonaniu, a więc nie posiadając przymiotu wykonalności – węzła praw i obowiązków – nie może podlegać wstrzymaniu jego wykonania. Mając powyższe na uwadze Sąd, w oparciu o art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia