II SA/Wa 65/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Pisula – Dąbrowska (spr.) Sędzia WSA Olga Żurawska - Matusiak Sędzia WSA Iwona Dąbrowska Protokolant Referent – stażysta Eliza Kusy po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 kwietnia 2011 r. sprawy ze skargi K. T. na decyzję Rektora [...] z dnia [...] października 2010 r. w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji o przyjęciu na studia pierwszego stopnia postanawia: 1. odrzucić skargę, 2. przyznać ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie radcy prawnemu Z. K. kwotę 240 (dwieście czterdzieści zł) powiększoną o kwotę 55.20 PLN pięćdziesiąt pięć dwadzieścia stanowiącą 23 % podatku VAT, tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. K.T. przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia [...] października 2010 r. uczynił decyzję pierwszoinstancyjną Rektora [...] z dnia [...] października 2010 r. o stwierdzeniu wygaśnięcia decyzji z dnia [...] września 2010 r. w sprawie przyjęcia go na studia stacjonarne pierwszego stopnia. Ponadto – zgodnie z pouczeniem zawartym w decyzji – złożył do organu wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Rektor [...] decyzją z dnia [...] października 2010 r., doręczoną stronie w dniu [...]października 2010 r., wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, utrzymał w mocy swoją wcześniejszą decyzję. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie z powodu niewyczerpania przez skarżącego środków zaskarżenia, ewentualnie o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. W myśl natomiast art. 52 § 2 tej ustawy, przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Od decyzji Rektora [...] z dnia [...] października 2010 r. skarżącemu przysługiwał środek zaskarżenia w postaci wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, stosownie do treści art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.). Decyzja Rektora z dnia [...] października 2010 r. zawiera prawidłowe pouczenie w tym zakresie i strona w ustawowym terminie – w dniu [...] października 2010 r. - złożyła stosowny wniosek (w aktach administracyjnych). Jednocześnie pismem z dnia [...] października 2010 r. (nie czekając na rozstrzygnięcie wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy) skarżący wniósł skargę na decyzję I instancji Rektora [...]. Należy stwierdzić, że w sytuacji, gdy przedmiotem skargi strona czyni decyzję, co do której nie wyczerpano środków zaskarżenia, skargę należy uznać za przedwczesną, a przez to niedopuszczalną i podlegającą odrzuceniu. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 w zw. z art. 52 § 1 i § 2 powołanej wyżej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w pkt 1 sentencji. Z uwagi na fakt, że skarżącego reprezentował pełnomocnik z urzędu, Sąd przyznał pełnomocnikowi - w pkt 2 sentencji - kwotę 240 zł, tytułem nieopłaconej pomocy prawnej, zgodnie z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. "c" rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.), podwyższoną o kwotę stanowiącą 23% podatku VAT. Stosownie bowiem do treści § 2 ust. 3 powołanego rozporządzenia, opłaty za czynności radcy prawnego ustanowionego z urzędu podwyższa się o stawkę podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach. Stawka podatku od towarów i usług została przyjęta na podstawie art. 41 ust. 1 w zw. z art. 146 a pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 z późn. zm.).