II SA/Wa 650/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Danuta Kania po rozpoznaniu w dniu 28 maja 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. J. na pismo Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] marca 2019 r. znak [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej postanawia : odrzucić skargę Wnioskiem z [...] lutego 2019 r. T. J. (zwany dalej: skarżący) zwrócił się do Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego (zwany dalej: Minister, organ) o udostępnienie informacji publicznej: 1) czy w związku z pismem o nr [...] z [...] lutego br. oraz pismem o nr [...] z [...] grudnia 2018 r. przy opracowaniu rozstrzygnięcia merytorycznego brali udział radcowie prawni lub inni przedstawiciele służb prawnych Ministerstwa, których zadaniem było zapewnienie zgodności z prawem postępowania pracowników organu; 2) czy istnieje ślad rewizyjny w postaci podpisu radcy prawnego oraz pieczątki z nr wpisu na ww. dokumentach, jeśli tak o doręczenie kopii wersji ad acta ww. dokumentów; 3) o przesłanie dokumentacji (wydruków z systemu elektronicznego) potwierdzającej obieg dokumentów (tj. pisma o nr [...] z [...] lutego br. oraz z [...] grudnia 2018 r.) w jednostce od kierownika jednostki począwszy, a skończywszy na pracowniku załatwiającym sprawę, wraz z kopią przedmiotowego pisma z naniesionymi dekretacjami (o ile zostało wydrukowane); 4) jeśli przy ustaleniu rozstrzygnięcia merytorycznego nie brali udziału radcowie prawni lub inni przedstawiciele służb prawnych Ministerstwa, o podanie dlaczego nie uczestniczyli w tym procesie. Pismem znak [...] z [...] marca 2019 r. organ poinformował skarżącego, iż wnioskowana informacja nie jest informacją o sprawach publicznych w rozumieniu ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2018 r. poz. 1330, zwana dalej: u.d.i.p.). Na powołane wyżej pismo Ministra z [...] marca 2019 r. (określone przez skarżącego jako czynność organu), skarżący wniósł skargę do sądu administracyjnego wnioskując o jego uchylenie i zobowiązanie organu do udostępnienia informacji w zakresie określonym we wniosku. Wniósł nadto o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Skarżący zarzucił organowi naruszenie art. 1 ust. 1, art. 2 ust. 1 oraz art. 16 u.d.i.p., co skutkowało ograniczeniem uprawnień obywatelskich wyrażonych w art. 61 ust. 1 Konstytucji RP. W uzasadnieniu skargi wskazał, iż [...] września 2018 r. złożył do organu wniosek w zakresie określenia dalszego trybu postępowania w sprawie przyznania nagrody za przypadkowe odkrycie zabytku archeologicznego – [...]. Wobec braku jakiegokolwiek stanowiska, odpowiedzi, czy też wyjaśnień organu w sprawie ww. wniosku [...] grudnia 2018 r. za pośrednictwem ePUAPu złożył wniosek o udostępnienie informacji publicznej dotyczącej czynności jakie zostały podjęte przez organ w związku ww. wnioskiem. W odpowiedzi na powyższe Minister pismem z [...] grudnia 2018 r. za pośrednictwem ePUAPu odmówił skarżącemu udostępnienia informacji argumentując to tym, że wniosek skarżącego o udostępnienie informacji publicznej nie może być podstawą do otrzymania informacji we własnej sprawie. Wobec takiego stanu rzeczy skarżący [...] stycznia br. złożył skargę do Prezesa Rady Ministrów na postępowanie Ministra. Prezes Rady Ministrów przekazał skargę do załatwienia przez organ. Pismem z [...] lutego 2019 r. Minister podtrzymał swoje stanowisko w przedmiocie braku podstaw do udostępnienia informacji publicznej. W tym stanie sprawie skarżący pismem z [...] lutego 2019 r. skarżący wniósł do organu stanowiący przedmiot niniejszej skargi wniosek o udostępnienie informacji publicznej. Wskazał także, iż w okolicznościach rozpoznawanej sprawy, wbrew stanowisku organu, wskazanie we wniosku, że skarżący domaga się udostępnienia dokumentów, w których zostało użyte jego imię i nazwisko, nie wyłącza publicznego charakteru żądanych informacji oraz obowiązku organu ich udostępnienia. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o odrzucenie skargi ewentualnie o jej oddalenie. Uzasadniając podał, iż wnioskowana przed skarżącego informacja nie stanowi informacji publicznej, bowiem dotyczy informacji o sprawie, w której jest stroną (o przyznanie nagrody za dokonanie odkrycia zabytku). Stwierdził ponadto, iż w przypadku, gdy wniosek o udostępnienie informacji publicznej obejmuje informacje, które nie są informacją publiczną, organ nie wydaje decyzji administracyjnej o odmowie udostępnienia informacji publicznej, a jedynie przedstawia wnioskodawcy takie stanowisko na piśmie. Tak uczyniono w niniejszej sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Przystępując do rozpoznania skargi sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada, czy zaskarżony akt lub czynność organu administracji publicznej podlega kontroli tego sądu. Skarga jest dopuszczalna, gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu, skargę wniesie uprawniony podmiot, oraz gdy spełnia ona wymogi formalne i została złożona w terminie. Stwierdzenie braku którejkolwiek z wymienionych przesłanek dopuszczalności zaskarżenia uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu, co w konsekwencji prowadzi do jej odrzucenia. Zakres kontroli sprawowanej przez sądy administracyjne został określony w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 2107), zgodnie z którą sądy administracyjne w zakresie swojej właściwości sprawują kontrolę pod względem legalności, to jest zgodności z prawem działań lub zaniechań administracji publicznej. Kontrola działalności administracji publicznej, sprawowana przez sądy administracyjne ma ograniczony charakter, co oznacza, że objęte są nią jedynie działania administracyjne wskazane w ustawie. Zgodnie z przepisem art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm., zwana dalej: p.p.s.a.) kontrola działalności administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do jej istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267, ze zm.) oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613) oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczajacych; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Ponadto sądy administracyjne orzekają w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 p.p.s.a.). Stosownie do art. 4 p.p.s.a., sądy administracyjne rozstrzygają spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego i między samorządowymi kolegiami odwoławczymi, o ile odrębna ustawa nie stanowi inaczej, oraz spory kompetencyjne między organami tych jednostek a organami administracji rządowej. Z mocy art. 64a p.p.s.a. sądy administracyjne orzekają w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych w trybie art. 138 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096). Ponadto, zgodnie z art. 154 § 1 p.p.s.a., w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny. Wynikający z powyższych przepisów zakres właściwości sądów administracyjnych powoduje, że sprawy inne, niż wymienione w art. 3 § 2, art. 4, art. 64a oraz art. 154 § 1 p.p.s.a. są sprawami nie należącymi do właściwości sądów administracyjnych. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego, sąd skargę odrzuca. Wskazać trzeba, iż przedmiotem swojej skargi skarżący uczynił pismo organu informujące, iż wnioskowana przez niego informacja nie stanowi informacji publicznej, w związku z czym odmówiono jej udostępnienia. Stosownie do treści art. 16 ust. 1 u.d.i.p. odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnieniu informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 przez organ władzy publicznej następuje w drodze decyzji. W sytuacji natomiast gdy wnioskodawca żąda udzielenia informacji, które nie są informacjami publicznymi organ nie ma obowiązku wydawania decyzji o odmowie udzielenia informacji, lecz zawiadamia jedynie wnoszącego, iż żądane dane nie mieszczą się w pojęciu objętym przedmiotową ustawą. Analizując wniosek skarżącego Minister doszedł do przekonania, że żądane przez niego informacje nie są informacją publiczną w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej i z tego powodu zamiast decyzji o odmowie udostępnienia informacji, wystosował pismo informujące skarżącego o tym. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego ugruntowane jest stanowisko, że pismo informujące wnioskodawcę o tym, iż informacja nie ma charakteru informacji publicznej nie podlega kognicji sądów administracyjnych (por. wyroki NSA: z 11 grudnia 2002 r. sygn. akt II SA 2867/02, M. Prawn. 2003/4/148, z 25 marca 2003 r. II SA 4059/02, M. Prawn. 2003/10/436 i postanowienie NSA z 24 stycznia 2006 r. I OSK 928/05, LEX nr 167166). Wymaga w tym miejscu zaznaczenia, że skoro pismo Ministra nie podlega kognicji sądu administracyjnego, to Sąd orzekający nie może badać, czy informacje, o które wnioskował skarżący są informacjami publicznymi. Tym samym wniesiona w niniejszej sprawie skarga na pismo informujące, iż wnioskowana przez skarżącego informacja nie stanowi informacji publicznej, nie należy do właściwości sądu i podlega odrzuceniu. Mając na uwadze powołane okoliczności, Sąd działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.