II SA/Wa 659/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Eugeniusz Wasilewski Sędziowie WSA Adam Lipiński Janusz Walawski (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Dorota Kwiatkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 stycznia 2016 r. sprawy ze skargi Proboszcza Parafii Rzymskokatolickiej p.w. [...] na decyzję Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] w przedmiocie uaktualnienia danych osobowych 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję z dnia [...] września 2014 r. nr [...] 2) zasądza od Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych na rzecz Proboszcza Parafii Rzymskokatolickiej p.w. [...] kwotę 457 (słownie: czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania. Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych, na podstawie art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 z późn. zm.) oraz art. 18 ust. 1 pkt 2, art. 22, art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1182), w dniu [...] września 2014 r. wydał decyzję nr [...], [...], którą nakazał Proboszczowi Parafii Rzymskokatolickiej p.w. [...], przywrócenie stanu zgodnego z prawem poprzez uaktualnienie danych osobowych M. P., zamieszkałego w K. przy ul [...], polegające na naniesieniu w księdze chrztu adnotacji o treści zgodnej z jego żądaniem, zawartym przez niego w oświadczeniu woli z dnia [...] kwietnia 2014 r. Organ w uzasadnieniu decyzji podał, że M. P. skierował do Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych skargę, w której zażądał wydania decyzji administracyjnej nakazującej Proboszczowi powyżej określonej Parafii uaktualnienie jego danych osobowych w zakresie wskazanym w jego skardze i nakazanie Proboszczowi Parafii do pisemnego poinformowania go o dokonanej adnotacji. Zażądał również przeprowadzenia w Parafii kontroli zgodności z prawem przetwarzania jego danych osobowych. W toku przeprowadzonego postępowania administracyjnego ustalono, że M. P. w dniu [...] kwietnia 2014 r. skierował do Proboszcza Parafii pisemne oświadczenie, że "na podstawie art. 60 Kodeksu cywilnego, korzystając ze swoich praw zawartych w art. 2 pkt 2a ustawy o gwarancjach wolności sumienia i wyznania (Dz. U. z 2005 r., poz. 231 ze zm.) z dniem dzisiejszym występuję z Kościoła rzymskokatolickiego, tj. wycofuję zgodę na podleganie jego doktrynie (Katechizm Kościoła Katolickiego) i prawu (Kodeks Prawa Kanonicznego). Oświadczam, że w oparciu o jej art. 2 pkt 5 nie zamierzam tej decyzji uzasadniać poza tym, że nie chcę do niego należeć. Ponadto nie wyrażam zgody na przekazywanie informacji o tej decyzji osobom trzecim, a zwłaszcza członkom mojej rodziny. Na podstawie art. 32 ust. 1 pkt 6 ustawy o ochronie danych osobowych (...) proszę Księdza, jako administratora moich danych osobowych, o ich uaktualnienie w Księdze Chrztu (Wyciąg z Księgi Ochrzczonych t. [...], str. [...], nr [...]), przez naniesienie adnotacji o treści: "Dnia [...].04.2014 r. formalnym aktem wystąpił z Kościoła katolickiego" oraz o przesłanie jako potwierdzenia odpisu aktu chrztu z powyższym sprostowaniem". Proboszcz Parafii w piśmie z dnia 22 kwietnia 2014 r. poinformował ww. że pismo przesłane za pośrednictwem poczty nie wywiera skutków kanonicznych. Ponadto poinformowany został, że jeśli nadal zamierza wystąpić z Kościoła Katolickiego to powinien zgłosić się z aktem chrztu do proboszcza parafii aktualnego miejsca zamieszkania. Organ wskazał, że art. 43 ust. 2 ustawy o ochronie danych osobowych stanowi, iż w odniesieniu do zbiorów, o których mowa w ust. 1 pkt 1 i 3, oraz zbiorów, o których mowa w ust. 1 pkt 1a, przetwarzanych przez Agencję Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencję Wywiadu, Służbę Kontrwywiadu Wojskowego, Służbę Wywiadu Wojskowego oraz Centralne Biuro Antykorupcyjne, Generalnemu Inspektorowi Ochrony Danych Osobowych nie przysługują uprawnienia określone w art. 12 pkt 2, art. 14 pkt 1 i 3 - 5 oraz art. 15 – 18. Natomiast w myśl art. 43 ust. 1 pkt 3 powołanej ustawy, z obowiązku rejestracji zbioru danych zwolnieni są administratorzy danych dotyczących osób należących do kościoła lub innego związku wyznaniowego, o uregulowanej sytuacji prawnej, przetwarzanych na potrzeby tego kościoła lub związku wyznaniowego. Kościół Rzymskokatolicki niewątpliwie ma uregulowaną sytuacje prawną, co wynika z Konstytucji RP, umowy międzynarodowej, jaką jest Konkordat i ustaw, nad którymi umowy międzynarodowe mają pierwszeństwo. Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego w Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2013 r. poz. 1169 z późn. zm.) w art. 2 stanowi, że Kościół rządzi się w swych prawach własnym prawem, swobodnie wykonuje władzę duchowną i jurysdykcyjną oraz zarządza swoimi sprawami. W sprawach odnoszących się do Kościoła, nie uregulowanych w powołanej ustawie, stosuje się powszechnie obowiązujące przepisy prawa, o ile nie są one sprzeczne z wynikającymi z niej zasadami, o czym przesądza treść art. 3 ust. 2. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 27 marca 2013 r. sygn. akt I OSK 932/12 wskazał, że w art. 43 ust. 1 pkt 3 jest mowa o danych dotyczących osób należących do kościoła. Tak zdefiniowany zbiór nie zawiera danych dotyczących osób nienależących do kościoła. Dane osób nienależących do kościoła tworzą zbiór odrębny, nawet jeśli dane są przetwarzane na potrzeby kościoła i jeśli są zgromadzone na materialnych nośnikach danych zawierających zarówno dane osób należących, jak i nie należących do kościoła. Okolicznością przesądzającą o zakwalifikowaniu danych do jednego ze zbiorów jest rzeczywista przynależność lub brak przynależności osoby, o której dane chodzi, do kościoła (...). Ustalenie tej przynależności nie może być oderwane od chwili rozstrzygnięcia sprawy w przedmiocie ochrony danych osobowych. Generalny Inspektor ma bowiem, tak jak każdy organ administracji publicznej, obowiązek wydania decyzji administracyjnej na podstawie ustalonego stanu faktycznego i przepisów obowiązujących w dacie orzekania. Ograniczenia w tym zakresie nie wprowadzają przepisy art. 32 ust. 1 pkt 6 oraz art. 43 ust. 2 w związku z art. 43 ust. 1 pkt 3, a Generalny Inspektor zachowuje pełne kompetencje, w tym także wskazane w art. 12 pkt 2. Wobec danych dotyczących wyłącznie członków kościoła, przetwarzanych w warunkach określonych w art. 27 ust. 2 pkt 4, Generalnemu Inspektorowi nie przysługują uprawnienia wymienione w art. 43 ust. 2 ustawy. Z analizy powyższych przepisów, jak i orzecznictwa sądów administracyjnych wynika, że decydującym dla wydania rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie jest ustalenie czy aktualnie M. P. jest członkiem Kościoła Katolickiego. Faktyczne pozostawanie przez niego członkiem Kościoła Katolickiego, spowoduje wyłączenie Generalnego Inspektora, na podstawie art. 43 ust. 2, do rozstrzygnięcia sprawy merytorycznie. Natomiast pozostawanie skarżącego poza wspólnotą tego Kościoła przesądzi o możliwości takiego rozstrzygnięcia. W świetle zapatrywań Naczelnego Sądu Administracyjnego, zawartych w wyrokach o sygn. akt I OSK 1487/12, I OSK 1828/12 i I OSK 1372/12, jak również stanowiska Proboszcza Parafii, że skarżący nie zastosował się do formalnej procedury wystąpienia z Kościoła i nadal pozostaje jego członkiem, podkreślić należy, że kwestia skuteczności wystąpienia nie może być rozpatrywana na gruncie regulacji wewnętrznych tego związku wyznaniowego. Wolność w zakresie przynależności do takiego związku nie może zostać ograniczona jego przepisami wewnętrznymi, co wynika z art. 2 pkt 2a ustawy o gwarancjach wolności sumienia i wyznania. Natomiast art. 35 ust. 1 tej ustawy stanowi, iż w razie wykazania przez osobę, której dane osobowe dotyczą, że są one niekompletne, nieaktualne, nieprawdziwe lub zostały zebrane z naruszeniem ustawy albo są zbędne do realizacji celu, dla którego zostały zebrane, administrator danych jest obowiązany, bez zbędnej zwłoki, do uzupełnienia, uaktualnienia, sprostowania danych, czasowego lub stałego wstrzymania przetwarzania kwestionowanych danych lub ich usunięcia ze zbioru, chyba że dotyczy to danych osobowych, w odniesieniu do których tryb ich uzupełnienia, uaktualnienia lub sprostowania określają odrębne ustawy. Biorąc pod uwagę powyższe, organ uznał, że Proboszcz Parafii powinien niezwłocznie usunąć uchybienia w procesie przetwarzania danych osobowych skarżącego, stosownie do nakazu sformułowanego w decyzji z [...] września 2014 r. Odnosząc się do żądania M. P. o przeprowadzenie przez Generalnego Inspektora kontroli zgodności z prawem przetwarzania jego danych osobowych to organ wskazał, że uprawnienie organu w tej kwestii jest niezależne od wniosku osoby zainteresowanej. Podjęcie w tym zakresie działań jest suwerenną decyzją organu, a w niniejszej sprawie brak było podstaw do skorzystania z tego uprawnienia. Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych, po rozpatrzeniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa oraz art. 18 ust. 1 pkt 2, art. 22, art. 35 ust. 1 ustawy o ochronie danych osobowych, w dniu [...] lutego 2015 r. wydał decyzję nr [...], która utrzymał w mocy decyzję poprzedzającą. Organ w uzasadnieniu decyzji podał, że z ustaleń przeprowadzonych w toku postępowania administracyjnego wynika, że Proboszcz Parafii uważa, że M. P. jest osobą należącą do zbiorowości członków związku wyznaniowego, gdyż nie zastosował się on do jego wewnętrznych przepisów, które regulują kwestię związaną z wystąpieniem z Kościoła Katolickiego. Faktyczne pozostawanie ww. w związku wyznaniowym spowoduje, iż kompetencja do wydania przez Generalnego Inspektora decyzji merytorycznej będzie wyłączona na mocy art. 43 ust. 2 ustawy o ochronie danych osobowych. Natomiast pozostawanie skarżącego poza związkiem wyznaniowym umożliwi wydanie decyzji merytorycznej. Generalny Inspektor wyjaśnił, że Proboszcz Parafii zgodnie z ustawą o ochronie danych osobowych jest administratorem danych osobowych skarżącego, które zawarte są w księdze chrztu. Zgodnie z art. 35 ust. 1 powołanej ustawy, w razie wykazania przez osobę, której dane osobowe dotyczą, że są one niekompletne, nieaktualne, nieprawdziwe lub zostały zebrane z naruszeniem ustawy albo są zbędne do realizacji celu, dla którego zostały zebrane, administrator danych jest obowiązany, bez zbędnej zwłoki, do uzupełnienia, uaktualnienia, sprostowania danych, czasowego lub stałego wstrzymania przetwarzania kwestionowanych danych lub ich usunięcia ze zbioru, chyba że dotyczy to danych osobowych, w odniesieniu do których tryb ich uzupełnienia, uaktualnienia lub sprostowania określają odrębne ustawy. M. P. skorzystał z uprawnienia wynikającego z ust. 2 przytoczonego powyżej przepisu, który stanowi, że w razie niedopełnienia przez administratora danych obowiązku, o którym mowa w ust. 1, osoba, której dane dotyczą, może się zwrócić do Generalnego Inspektora z wnioskiem o nakazanie dopełnienia tego obowiązku. Zatem wbrew zarzutowi Proboszcza Parafii, że Generalny Inspektor nie jest uprawniony do dokonywania oceny skuteczności wystąpienia z Kościoła Katolickiego organ uznał, że działał w tym przedmiocie w ramach posiadanych ustawowych kompetencji. Bezspornym jest, że M. P. złożył Proboszczowi Parafii miejsca chrztu przedmiotowe oświadczenie. Generalny Inspektor podkreślił też, że wolność w zakresie przynależności do związku wyznaniowego, zagwarantowana w przepisach Konstytucji RP i ustawy o gwarancjach sumienia i wyznania nie może zostać ograniczona przepisami wewnętrznymi związku wyznaniowego. Proboszcz Parafii, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] lutego 2015 r., w której zarzucił, że została wydana z naruszeniem następujących przepisów : 1) art. 29 Kpa, poprzez uznanie za stronę postępowania administracyjnego Proboszcza Parafii Rzymskokatolickiej p.w. [...], podczas gdy stroną powinna być Parafia Rzymskokatolicka p.w. [...], co miało wpływ na wynik sprawy poprzez skierowanie decyzji do osoby niebędącej stroną w sprawie oraz powodując jej trwałą niewykonalność; wskazane naruszenie stanowi podstawę stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji w oparciu o art. 156 § 1 pkt 4 i 5 Kpa w zw. z art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.; 2) art. 8 w zw. z art. 97 ust. 1 Kpa, poprzez prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania jego uczestników do władzy publicznej oraz niezawieszenie postępowania administracyjnego celem rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego, podczas gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależało od uprzedniego rozstrzygnięcia takiego zagadnienia; wskazane naruszenie stanowi podstawę stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji w oparciu o art. 156 § 1 pkt 2 Kpa; 3) art. 138 § 1 w zw. z art. 156 Kpa, poprzez utrzymanie decyzji wydanej w pierwszej instancji pomimo tego, że została wydana z rażącym naruszeniem prawa, została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie oraz jest trwale niewykonalna w dniu jej wydania; 4) art. 43 ust. 2 ustawy o ochronie danych osobowych, poprzez jego błędna wykładnię i przyjęcie, że stanowi on podstawę prawną do badania przez organ ochrony danych osobowych skuteczności oświadczenia o wystąpieniu z Kościoła Katolickiego, podczas gdy jego prawidłowa wykładnia wskazuje, iż zagadnienie wystąpienia z Kościoła Katolickiego jest sprawą wewnętrzną tego Kościoła, co miało wpływ na niezastosowanie tego przepisu w realiach przedmiotowej sprawy; 5) art. 2 ust. 3 ustawy o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego w Rzeczypospolitej Polskiej, poprzez jego błędna wykładnię i przyjęcie, ze stanowi on podstawę prawną do badania przez organ skuteczności oświadczenia o wystąpieniu z Kościoła Katolickiego, podczas gdy jego prawidłowa wykładnia wskazuje, iż zagadnienie wystąpienia z Kościoła Katolickiego jest sprawą wewnętrzną tego Kościoła, co miało wpływ na niezastosowanie tego przepisu w realiach przedmiotowej sprawy; 6) art. 35 ust. 1 w zw. z art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o ochronie danych osobowych poprzez ich błędną wykładnię i przyjęcie, że powołane przepisy stanowią podstawę prawną do nakazania administratorowi danych osobowych uaktualniania tych danych przez naniesienie w księdze chrztów adnotacji (...), podczas gdy ich prawidłowa wykładnia wskazuje, iż nie mogą one stanowić podstawy do nakazania uaktualniania danych osobowych przez naniesienie w księdze chrztów tego rodzaju adnotacji. Pełnomocnik Proboszcza Parafii, podnosząc powyższe zarzuty, wniósł o stwierdzenie nieważności w całości zaskarżonej decyzji, ewentualnie o jej uchylenie i uchylenie decyzji poprzedzającej oraz zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania. W tym miejscu podać należy, że Naczelny Sąd Administracyjny, postanowieniem z dnia 6 października 2015 r. sygn. akt I OZ 1134/15 wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji. Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i odniósł się do zarzutów w niej podniesionych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej (...). Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Natomiast art. 3 § 1 powołanej ustawy stanowi, że sprawy należące do właściwości sądów administracyjnych rozpoznają, w pierwszej instancji, wojewódzkie sądy administracyjne. Zgodnie z art. 3 § 1 i 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Na podstawie art. 134 § 1 powołanej ustawy, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W świetle powyżej przytoczonych przepisów, skarga zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek nie wszystkie zarzuty w niej podniesione Sąd uznał za zasadne. Na wstępie stwierdzić należy, że kluczową kwestią w rozpoznawanej sprawie jest ocena skuteczności oświadczenia M. P. zawartego w jego piśmie z dnia [...] kwietnia marca 2014 r. skierowanym do Proboszcza Parafii jako aktu formalnego wystąpienia z Kościoła Katolickiego w świetle relacji wewnętrznych przepisów kościelnych regulujących procedurę występowania z Kościoła i przepisów prawa powszechnie obowiązującego zapewniających wolność sumienia i wyznania oraz kompetencji nadzorczych Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych w kontekście konstytucyjnych gwarancji autonomii i wzajemnej niezależności stosunków między państwem a kościołami i innymi związkami wyznaniowymi. Podkreślić należy, że w polskim systemie prawnym istnieją liczne przepisy, które zapewniają Kościołowi Katolickiemu autonomię i niezależność od Państwa. Zgodnie z art. 25 ust. 3 i 4 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483 z późn. zm.), stosunki między państwem a kościołami i innymi związkami wyznaniowymi są kształtowane na zasadach poszanowania ich autonomii oraz wzajemnej niezależności każdego w swoim zakresie, lecz również współdziałania dla dobra człowieka i dobra wspólnego. Stosunki między Rzeczpospolitą Polską a Kościołem Katolickim określają umowa międzynarodowa zawarta ze Stolicą Apostolską i ustawy. Zasadę autonomii i niezależności w odniesieniu do Kościoła Katolickiego wyrażają postanowienia w szczególności art. 1 i art. 5 Konkordatu między Stolicą Apostolską i Rzeczpospolitą Polską podpisanego 28 lipca 1993 r. (Dz. U. z 1998 r., Nr 51, poz. 318) oraz przepisy ustawy z dnia 17 maja 1989 r. o stosunku państwa do Kościoła Katolickiego w Rzeczypospolitej Polskiej (t. j. Dz. U. z 2013 r., poz. 1169), a szczególnie jej art. 2 stanowiący, iż Kościół rządzi się w swych sprawach własnym prawem, swobodnie wykonuje władzę duchowną i jurysdykcyjną oraz zarządza swoimi sprawami. Z powołanych i przytoczonych przepisów wynika, że Kościół Katolicki (podobnie jak i inne kościoły i związki wyznaniowe), ma prawo do samoorganizacji i samorządności. Może więc m. in. stanowić normy obowiązujące w ramach własnych struktur organizacyjnych, a w ich stanowieniu i stosowaniu jest wolny od ingerencji władz państwowych. Z regulacji tych wynika w szczególności, że określenie przesłanek nabycia przynależności osoby (wiernego) do Kościoła, faktycznych i prawnych skutków tego faktu oraz utraty przynależności ("wystąpienia" w różnych postaciach normowanych przez prawo kanoniczne), pozostaje wewnętrzną sprawą Kościoła, wolną od reglamentacji prawnej ze strony państwa. Stanowisko to znajduje również potwierdzenie w przepisach ustawy z dnia 17 maja 1989 r. o gwarancjach wolności sumienia i wyznania (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 231, poz. 1965 z późn. zm.). Obligują one do tego, aby określenie sposobu nabywania i utraty członkostwa w grupie religijnej, która ma być wpisana do rejestru Kościołów i innych związków wyznaniowych, zostało dokonane w statucie tej grupy (art.32 ust. 2 pkt 8), a więc w sposób niezależny od jakichkolwiek władz państwowych. Niezależność tę zauważono również w sądownictwie, bowiem Sąd Apelacyjny w Warszawie w wyroku z dnia 13 sierpnia 2003 r., sygn. akt VI ACa 81/03 (Wokanda 2005, nr 1) przyjął, iż "odmowa przyjęcia do społeczności danego wyznania, podobnie jak wykluczenie, nie podlegają kontroli sądu powszechnego". Podstawowym źródłem prawa wewnętrznego Kościoła Katolickiego jest Kodeks Prawa Kanonicznego z dnia 25 stycznia 1983 r. (AAS75: 1983, pars. II, z późn. zm.) zwanego dalej KPK, zaś organem uprawnionym do dokonywania autentycznej interpretacji ustaw kościelnych jest Papieska Rada Tekstów Prawnych, której kompetencje określa Konstytucja Apostolska ("Pastor Bonus" z dnia 29 czerwca 1988 r. (AAS 80: 1988, s. 841-912, z późn. zm.) (art. 154 i 155). Z uwagi na powyższe podstawę prawną odnoszącą się do kwestii wystąpienia z Kościoła Katolickiego oprócz ogólnych przepisów Kodeksu Prawa Kanonicznego (kan. 751), stanowi Obwieszczenie Papieskiej Rady Tekstów Prawnych "Actus formalis defectionis ab Ecclesia catholica" z dnia 13 marca 2006 r. (Prot. N. 10279/2006), zatwierdzona przez papieża Benedykta XVI. Zawiera ono przepisy nadrzędne w stosunku do jakiegokolwiek dokumentu zarówno o charakterze wykonawczym, jak i duszpasterskim i stanowi podstawę prawną do rozpatrywania przedmiotowych spraw. Zostały w nim określone elementy materialne aktu formalnego wystąpienia z Kościoła Katolickiego, tj. wewnętrzna decyzja opuszczenia Kościoła Katolickiego, realizacja i zewnętrzna manifestacja tej decyzji, przyjęcie tej decyzji przez kompetentną władzę kościelną oraz formalne, tj. wystąpienie musi stanowić prawnie skuteczny (ważny) akt prawny dokonany w sposób osobisty, świadomy i wolny, w formie pisemnej wobec kompetentnej władzy kościelnej (tzn. wobec ordynariusza lub własnego proboszcza), która jest jedynym organem uprawniającym do wydania osądu dotyczącego zaistnienia lub niezaistnienia przedmiotowego wystąpienia. Dokumentem zawierającym jedynie przepisy wykonawcze o charakterze duszpasterskim dotyczące Kościoła Katolickiego w Polsce, są przyjęte przez Konferencję Episkopatu Polski "Zasady postępowania w sprawie apostazji dokonanej poprzez formalny akt wystąpienia z Kościoła" z dnia 27 września 2008 r. ("Akta KEP" 14: 2008, s. 89 - 91). Wspomniany kan. 751 KPK stanowi zaś, że aktu odstępstwa, który wywołuje skutki kanoniczne, może dokonać tylko osoba pełnoletnia (kan. 98 § 1 i 2 KPK), zdolna do czynności prawnych, osobiście, w sposób świadomy i wolny (kan. 124 - 126), w formie pisemnej, w obecności proboszcza swego kanonicznego miejsca zamieszkania (stałego lub tymczasowego) i dwóch pełnoletnich świadków. Niewątpliwie z powyższego wynika, iż wewnętrzne przepisy kościelne zastrzegły dla aktu formalnego wystąpienia z Kościoła Katolickiego formę szczególną, co nie jest niczym nadzwyczajnym także na gruncie polskiego prawa powszechnie obowiązującego. Przykładem takiej szczególnej formy dokonania czynności prawnej jest wymóg formy aktu notarialnego przy sprzedaży nieruchomości, co nie oznacza przecież ograniczenia konstytucyjnego prawa własności. Wbrew stanowisku organu, który odwołał się orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, wskazana forma szczególna aktu apostazji nie może być postrzegana jako ograniczenie wolności sumienia i religii, w tym w szczególności wolności wystąpienia z Kościoła lub innego związku wyznaniowego. Podkreślić bowiem należy, że Kościół Katolicki nie tylko nie wyklucza dopuszczalności wystąpienia z Kościoła, ani tej możliwości nie czyni złudną lub iluzoryczną (co jest cechą tzw. nieliberalnych kościołów i religii), ale uznaje tę instytucję i poddaje ją zracjonalizowanej procedurze. W tej sytuacji nie sposób uznać, by przedstawione regulacje wewnętrzne naruszały konstytucyjnie zagwarantowaną w art. 53 wolność sumienia i religii. O takim naruszeniu można by było mówić wtedy, gdyby przepisy Kościoła Katolickiego ustanowiły zakaz apostazji lub w inny sposób uniemożliwiałyby lub znacznie utrudniały realizowanie konstytucyjnego prawa do zmiany wyznania. Skoro zatem M. P. nie dokonał aktu apostazji w formie przewidzianej w przepisach wewnętrznych Kościoła Katolickiego, to dokonana przez organ jego ocena, iż był on skuteczny, zdaniem Sądu jest nieprawidłowa, bowiem nie znajduje ona potwierdzenia w ustalonym stanie faktycznym i dowodowym, jak również w przepisach wewnętrznych prawa kanonicznego. Państwo w żaden sposób nie może ingerować w sferę przynależności do Kościoła lub związku wyznaniowego, bowiem naruszałoby nie tylko wspomnianą chronioną konstytucyjnie autonomię Kościoła Katolickiego, ale wkraczałoby w sferę wolności religii i wyznania. W ocenie Sądu o przynależności do Kościoła Katolickiego lub innego związku wyznaniowego nie może rozstrzygać organ administracji publicznej, na podstawie przepisów powszechnie obowiązującego prawa. Zdaniem Sądu w sytuacji, gdy zagadnienie wystąpienia z Kościoła Katolickiego jest jedną z przesłanek wykonywania kompetencji przez organ administracji publicznej, to organ ten ustala przynależność do Kościoła wyłącznie w oparciu o dowody przedstawione przez stronę kościelną, w tym przede wszystkim na podstawie aktu chrztu z dokonaną adnotacją o wystąpieniu z Kościoła. Ustalanie tego faktu z powołaniem się na inne dowody jest niedopuszczalne. Nie jest przy tym wystarczające odwołanie się do oświadczenia o woli wystąpienia z Kościoła. Sprawy sporne w tym zakresie powinny być rozstrzygane na zasadach i w trybie określonych przez prawo kościelne. Dokonując ustaleń w zakresie przynależności do Kościoła Katolickiego w oparciu o przepisy prawa powszechnie obowiązującego i wydając rozstrzygnięcie w przedmiocie przetwarzania danych osobowych M. P. przez Proboszcza Parafii, Generalny Inspektor wkroczył w sferę autonomii Kościoła Katolickiego w tej materii, czym niewątpliwie dopuścił się naruszenia art. 6, art. 7 i art. 19 Kpa, jak również wskazanych przepisów Konstytucji RP, Konkordatu, ustawy o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego w Rzeczpospolitej Polskiej oraz ustawy o gwarancjach wolności sumienia i wyznania. Ponadto organ naruszył art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3 Kpa poprzez błędną ocenę dowodów i oparcie uzasadnienia prawnego swojego rozstrzygnięcia w większości na tezach uzasadnień wyroków Naczelnego Sądu Administracyjnego. Odnieść się należy również do zasygnalizowanego tak w decyzji ostatecznej, jak i w skardze, problemu zbioru, jakim jest księga chrztów w znaczeniu bądź jedynie zbioru osób należących do Kościoła, bądź też zbioru zawierającego także wyodrębniony zbiór osób nienależących do Kościoła. Organ utrzymuje, iż dane osób nienależących do kościoła tworzą zbiór odrębny, nawet jeśli dane są przetwarzane na potrzeby kościoła i jeśli są zgromadzone na materialnych nośnikach danych zawierających zarówno dane osób należących, jak i osób nienależących do kościoła. Już w taki sposób postawienie powyższego zagadnienia jest dalece nieprecyzyjne. Pojęcie "osób nienależących do kościoła" budzi duże wątpliwości semantyczne. Czy zawiera ono zbiór osób niewyznających religii rzymskokatolickiej, czy wyznających inną religię albo ateistów, czy też wszystkie powyższe zbiory, czy też organ ma tu na myśli jedynie osoby, które z Kościoła katolickiego wystąpiły. Zakładając celowość i funkcjonalność ksiąg parafialnych, wydaje się, iż powyższe pojęcie organ odnosi do tej ostatniej kategorii. Parafialna księga chrztów stanowi jeden zbiór danych dotyczących osób należących do Kościoła, natomiast zawierać może także informacje (adnotacje) o tym, że określone osoby, formalnym aktem wystąpiły z Kościoła. Nie bez znaczenia dla powyższego poglądu ma etos jaki każda religia chrześcijańska nadaje aktowi chrztu. Dokładna analiza treści art. 7 w związku z art. 2 ust. 2 pkt 1 ustawy o ochronie danych osobowych wskazuje na zasadność drugiego poglądu. Z definicji zawartej w art. 7 ustawy wynika, że zbiór danych musi spełniać trzy kryteria: 1) istnienie zestawu danych; 2) posiadanie przez ten zestaw struktury - rozumianej jako jednorodna budowa zbioru; 3) dostępność danych w zbiorze według określonych kryteriów, przy czym irrelewantne pozostaje rozproszenie danych bądź funkcjonalny podział zbioru. Także w art. 2 ust. 2 pkt 1 ustawy księgi wskazane zostały jako przykład tzw. tradycyjnych (papierowych, przetwarzanych manualnie) zbiorów danych. Uznanie, iż w zależności od zawartości danych w księdze chrztu, możemy mieć do czynienia z wieloma zbiorami danych, pozostaje w sprzeczności ze wskazanymi powyżej przepisami ustawowymi. W praktyce zdarza się często, iż w jednym zbiorze przetwarzane są dane odnoszące się do różnych grup osób, co nie oznacza, że prowadzi to do uznania danych o poszczególnych grupach osób za odrębne zbiory danych. Wskazać także należy, iż administrator danych decyduje w jaki sposób dany zbiór będzie prowadził i ustalone przez niego zasady traktowane powinny być jako fakty, które z kolei należy odnosić do zawartych w art. 7 i pośrednio w art. 2 ust. 2 pkt 1 ustawy definicji zbioru danych osobowych, a nie odwrotnie. Sąd nie uwzględnił wniosku pełnomocnika Proboszcza Parafii o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, bowiem nie stwierdził, że zachodzą przesłanki określone w art. 156 § 1 Kpa, a w szczególności przesłanka zawarta w pkt 5 tego przepisu. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 w związku z art. 205 § 1 pkt 1 powołanej powyżej ustawy.