II SA/Wa 667/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Janusz Walawski Sędzia WSA – Ewa Grochowska – Jung Sędzia WSA – Stanisław Marek Pietras (spraw.) Protokolant – starszy sekretarz sądowy Joanna Głowala po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 czerwca 2013 r. sprawy ze skargi R. O. na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia informacji publicznej – oddala skargę – Skarżący R. O. wnioskiem z dnia [...] sierpnia 2012 r. skierowanym do Narodowego Funduszu Zdrowia, zażądał udzielenia mu na podstawie art. 2 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, kserokopii wyroków wraz z uzasadnieniami za lata [...], których powództwa zostały uwzględnione bądź oddalone zarówno w całości jak i w części, sądów powszechnych pierwszej i drugiej instancji oraz Sądu Najwyższego, w których Narodowy Fundusz Zdrowia bądź którykolwiek z jego oddziałów był stroną w prawach i które dotyczyły żądania przez NFZ zwrotu pieniędzy za świadczenia już wykonane przez świadczeniodawców na podstawie podpisanych umów o udzielenie świadczeń opieki zdrowotnej. Dodał, że dane te interesują go z naukowego punku widzenia, zatem wniósł o zanonimizowanie danych dotyczących innych stron biorących udział w postępowaniu. Narodowy Fundusz Zdrowia pismem z dnia [...] października 2012 r. poinformował skarżącego o charakterze objętych wnioskiem informacji tj., iż należą one do kategorii informacji o charakterze przetworzonym i w związku z tym, mając za podstawę art. 3 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, wezwał go o uzupełnienie wniosku poprzez wykazanie istnienia okoliczności szczególnie istotnych dla interesu publicznego, które uzasadniałyby podjęcie czynności polegających na przygotowaniu informacji określonych w złożonym wniosku. W odpowiedzi na powyższe skarżący w piśmie z dnia [...] października 2012 r. poinformował, iż w jego ocenie informacje, o które wnioskuje nie są informacją o charakterze przetworzonym oraz wskazał na art. 2 ust. 1 ustawy, zgodnie z którym od osoby wykonującej prawo do informacji p publicznej nie wolno żądać wykazania interesu prawnego lub faktycznego. Dodał, że dane te są mu potrzebne z naukowego punktu widzenia i jest to szczególnie istotne dla interesu prawnego, w szczególności z punktu widzenia funkcjonowania państwa. Na ich podstawie planuje bowiem napisać artykuł naukowy o tematyce dotyczącej praktyki stosowania prawa przez sądy powszechne w odniesieniu do wzorców umów NFZ i chce w nim wskazać także na koszty procesu i koszty odsetek jakie wiążą się dla obu stron z toczeniem procesów sądowych. Liczy również, że poruszenie tej tematyki przyczyni się do nowelizacji rozporządzeń oraz zarządzeń dotyczących zawierania umów i pozwoli na lepsze gospodarowanie środkami publicznymi oraz sprawniejsze funkcjonowanie systemu finansowania opieki zdrowotnej w Polsce. Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia decyzją z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...], działając na podstawie art. 16 ust. 1 w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 z późn. zm.), odmówił udostępnienia powyższej informacji publicznej. W uzasadnieniu – wskazując na opisany powyżej stan faktyczny – podał, że zgodnie z przepisami art. 4 i 6 ust. 1 ustawy, żądana przez skarżącego informacja, stanowi informację w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej. Jednakże udzielenie powyższej informacji wymaga dokonania stosownych analiz połączonych z zaangażowaniem w ich pozyskanie określonych środków, w tym czasu pracowników NFZ zaangażowanych w ich opracowanie. Udostępnienie informacji wymagałoby zatem wyodrębnienia spośród nieokreślonego zbioru wyroków sądów, wyroków sądów powszechnych I i II instancji oraz Sądu Najwyższego zapadłych w latach [...]), których Fundusz był stroną w sprawach, które dotyczyły żądania przez NFZ zwrotu środków za świadczenia wykonane przez świadczeniodawców w ramach podpisanych umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, wykonania ich kserokopii, a następnie usunięcia treści ujawniających dane osobowe osoby fizycznej. W związku z tym usunięcie powyższych treści byłoby ściśle powiązane ze znacznym nakładem pracy oraz dokonaniem takich czynności, które byłyby niezwykle czasochłonne. Ponadto Narodowy Fundusz Zdrowia jako organ zobowiązany do udzielenia informacji publicznej, nie dysponuje na dzień złożenia wniosku żądanymi informacjami i związku z tym udostępnienie informacji wymagałoby podjęcia dodatkowych czynności polegających na opracowaniu na podstawie dokumentacji źródłowej informacji przetworzonej, bowiem – co podkreślą się w orzecznictwie, informacji przydać należy walor informacji przetworzonej w sytuacji w której należy dokonać stosownej analizy, obliczeń, zestawień statystycznych połączonych z zaangażowaniem w ich pozyskanie określonych środków osobowych i finansowych. Zatem powyższe świadczy, że żądana informacja ma charakter informacji przetworzonej, zaś z art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy, prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienie do uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego. W zakresie prawa dostępu do informacji interes publiczny istnieje wówczas, gdy uzyskanie określonych informacji mogłoby mieć znaczenie z punktu widzenia funkcjonowania państwa, np. w konsekwencji usprawniałoby działanie jego organów. Pojęcie interesu publicznego odnosi się więc w swej istocie do spraw związanych z funkcjonowaniem państwa oraz innych ciał publicznych jako pewnej całości, szczególnie z funkcjonowaniem podstawowej struktury państwa. W sytuacji zatem braku interesu publicznego w danej sprawie, organ obowiązany do udzielenia informacji publicznej przetworzonej powinien wydać decyzję odmawiającą udzielenia żądanej informacji z takim właśnie uzasadnieniem. Natomiast mając na uwadze uzasadnienie szczególnego interesu publicznego podanego przez skarżącego uznać należy, że nie wskazuje ono dostatecznie na to, iż będzie się odnosiło do spraw związanych z funkcjonowaniem państwa czy innych podmiotów publicznych i tym samym nie wykazano o przesłance "szczególnego interesu publicznego", która uzasadniałaby udzielenie przetworzonych informacji. We wniosku z dnia [...] lutego 2013 r. do Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia o ponowne rozpatrzenie sprawy, skarżący nie zgodził się, iż nie wykazał interesu publicznego, bowiem artykuł naukowy dotyczący stosowania prawa i wzorców umów oraz poruszenie i wyliczenie kwestii gospodarowania środkami publicznymi związanymi z funkcjonowaniem umów jest – jego zdanie – szczególnie istotne dla interesu publicznego, bowiem pozwoli ocenić racjonalność i gospodarność prowadzonych postępowań przez NFZ. Ponadto – zgodnie z najnowszym orzecznictwem sądów administracyjnych – wyroki sądowe i akta administracyjne to część informacji publicznej i to nie przetworzonej i to tym bardziej, że dotyczy wyroków w sprawach prowadzonych tylko przez NFZ, on zaś sam uzyskał podobną informację z Sądu Okręgowego w B. Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia decyzją z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...], mając za podstawę art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...]. W uzasadnieniu – powołując się na argumenty w niej zawarte – dodał, że skarżący nie wykazał spełnienia przesłanki, bowiem argument zawarty we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, a mianowicie "Artykuł naukowy dotyczący stosowania prawa i wzorców umów oraz poruszenie i wyliczenie kwestii gospodarowania środkami publicznymi związanym z funkcjonowaniem umów jest z całą pewnością istotne dla interesu publicznego (...) oraz pozwoli (...) ocenić racjonalność i gospodarność postępowań prowadzonych przez NFZ", jest nieprzekonywające z uwagi na fakt, że okoliczności, na które powołuje się skarżący, nie uzasadniają udostępnienia informacji publicznej o charakterze przetworzonym. W ocenie organu, żądany przez wnioskodawcę zakres informacji nie ma w szczególności znaczenia dla funkcjonowania państwa, lecz służyć ma realizacji jego indywidualnych interesów, sprowadzając de facto do przeprowadzenia prywatnych badań oraz opublikowania na ich podstawie artykułu prasowego. Z kolei odnosząc się do dotyczącego udostępnienia orzecznictwa sądów administracyjnych (zgodnie z którym wyroki sądowe i akta administracyjne stanowią część informacji publicznej – wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim, sygn. akt II SA/Go 846/12) wskazano, że organ nie kwestionuje przedmiotowego wyroku Sądu, natomiast zauważa, że wyrok odnosi się do innego stanu faktycznego, w związku z tym przy rozstrzyganiu w toku rozpatrywania przedmiotowej sprawy nie stanowi wystarczającego argumentu uzasadniającego udostępnienie przetworzonej informacji publicznej. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skarżący R. O. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych zarzucając naruszenie: 1. art. 2 ust. 1 i 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej poprzez pobawienie prawa dostępu do danych i żądanie wykazania interesu faktycznego; 2. art. 3 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej poprzez stwierdzenie, że ocena gospodarowania środkami publicznymi związanymi z funkcjonowaniem umów pomiędzy świadczeniobiorcami i NFZ nie jest istotne dla interesu publicznego; 3. art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez pozbawienie obywatela prawa do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej w postaci dostępu do dokumentów. W uzasadnieniu – powołując się na argumentację i zarzuty zawarte już we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy – podał, że organ nie był zobowiązany do podejmowania dodatkowych czynności, lecz jedynie do dokonania anonimizacji orzeczeń, a on nie domagał się przygotowania informacji wedle jakiegoś szczególnego kryterium, ani specjalnie dla niego. Każdy inny podmiot mógłby wystąpić z identycznym wnioskiem i takie wnioski musiały już być nieraz do NFZ składane i raczej mało prawdopodobne jest, aby organ nie miał już zanonimizowanych (chociaż w części) zapadłych orzeczeń, na skutek wniosków o udostępnienie informacji składane przez inne osoby. Ponadto żądane przez niego informacje są proste, a nie przetworzone, a on sam wyjaśnił, że dane te są mu potrzebne z naukowego punktu widzenia, ponieważ planuje napisać artykuł naukowy dotyczący praktyki stosowania prawa przez sądy powszechne w odniesieniu do wzorców umów zawieranych z NFZ. Narodowy Fundusz Zdrowia jest potężnym podmiotem i wiedza na temat zasad rozliczania umów, okresów przedstawiania sprawozdań czy podstaw domagania się przez Fundusz zwrotu środków ma niebagatelne znaczenie dla funkcjonowania podstawowych organów Państwa i poszerzania świadomości prawnej społeczeństwa, a także przyczyniłaby się do lepszego gospodarowania środkami publicznymi i sprawniejszego funkcjonowania systemu finansowania opieki zdrowotnej w Polsce. Reasumując skarżący stwierdził, że odmowa udzielenia informacji narusza nie tylko przepisy ustawowe, ale też rangi konstytucyjnej (art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP). W odpowiedzi na skargę Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia wniósł o jej oddalenie, wskazując na dotychczasowe ustalenia faktyczne i prawne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości m.in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Skarga analizowana pod tym kątem podlega oddaleniu, bowiem zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z prawem. Na wstępie wskazać należy, że Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej w art. 61 ust. 1 stanowi, iż obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa, zaś według ust. 2, prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu, przy czym tryb udzielania informacji, o których mowa w ust. 1 i 2, określają ustawy (ust. 3). Konkretyzacją zaś tego prawa zajmuje się m. in. ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.), gdzie w myśl art. 1, każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonym w tym akcie prawnym. Ponadto na podstawie art. 2 ust. 1, każdemu przysługuje, z zastrzeżeniem art. 5, prawo dostępu do informacji publicznej, co jednocześnie nie oznacza, że każdy podmiot jest zobligowany do jej udostępniania. Realizacja bowiem tego prawa spoczywa na określonych w ustawie podmiotach. I tak, zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy, obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: 1) organy władzy publicznej, 2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych, 3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa, 4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego, 5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Zobowiązanymi do udostępnienia informacji publicznej są również organizacje związkowe i pracodawców reprezentatywne, w rozumieniu ustawy z dnia 6 lipca 2001 r. o Trójstronnej Komisji do Spraw Społeczno-Gospodarczych i wojewódzkich komisjach dialogu społecznego (Dz. U. Nr 100, poz. 1080 z późn. zm.), oraz partie polityczne (ust. 2). W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, bezspornym jest, że zarówno Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w Szczecinie, jak i Generalny Inspektor Kontroli Skarbowej są obowiązani do udzielenia informacji publicznej jako organy administracji publicznej. W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany jest natomiast pogląd, w myśl którego, informacją publiczną jest każda informacja dotycząca sfery faktów i danych, wykonywana lub odnosząca się do władz publicznych, a także odnosząca się do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne, w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej. Informacją publiczną jest zatem w świetle przepisów art. 1 ust. 1 i art. 6 ust. 1 ustawy, każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 ust. 1 ustawy (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 grudnia 2006 r., sygn. akt I OSK 123/06, Lex nr 291 357). Wyroki wraz z uzasadnieniami za lata 2010, 2011 i 2012, których powództwa zostały uwzględnione bądź oddalone zarówno w całości jak i w części, sądów powszechnych pierwszej i drugiej instancji oraz Sądu Najwyższego, w których Narodowy Fundusz Zdrowia bądź którykolwiek z jego oddziałów był stroną w prawach i które dotyczyły żądania przez NFZ zwrotu pieniędzy za świadczenia już wykonane przez świadczeniodawców na podstawie podpisanych umów o udzielenie świadczeń opieki zdrowotnej stanowią informację publiczną. Po pierwsze zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądowadministracyjnycm (vide: wyrok WSA w Szczecienie z dnia 16 grudnia 2009 r. sygn. II SAB/Sz 148/09; wyrok WSA w Gdańsku z dnia 21 listopada 2012 r. sygn. akt II SA/Wa 554/12, oba publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl). W wyroku z dnia 7 stycznia 2004 r. (sygn. akt K 14/03), Trybunał Konstytucyjny stwierdził, iż udostępnienie informacji publicznej następuje w formie czynności materialno – technicznej, a tylko wyjątkowo w sytuacjach określonych w przepisach art. 14 ust. 2 (umorzenie postępowania) i art. 16 ust. 1 (odmowa udostępnienia informacji), wymagana jest forma decyzji administracyjnej (vide:. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 września 2012 r. sygn. akt II SAB/Wa 312/12). Taka sytuacja będzie miała miejsce m.in. wtedy, gdy organ odmawia udostępnienia informacji publicznej przetworzonej. Stosownie bowiem do postanowień art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.) prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienia do uzyskania informacji publicznej, w tym uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego. Ograniczenie to stanowi konsekwencję zasady podporządkowania interesu prywatnego interesowi publicznemu, która ma za zadanie chronić podmioty zobowiązane do udzielenia informacji publicznej przed koniecznością reorganizacji ich struktury i zasad pracy, w przypadku obowiązku przetwarzania posiadanych informacji udzielanych wnioskodawcom dla ich celów prywatnych (np. przygotowania pracy naukowej) (T. R. Aleksandrowicz, Komentarz do ustawy o dostępie informacji publicznej, Warszawa 2002, s. 85-86). Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 21 września 2012 r. sygn. akt I OSK 1477/12 wskazał, że zarówno w doktrynie, jak też orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalił się pogląd, że informacją prostą jest informacja, której zasadnicza treść nie ulega zmianie przed jej udostępnieniem. Natomiast informacja przetworzona jest jakościowo nową informacją nieistniejącą dotychczas w przyjętej ostatecznie treści i postaci, chociaż jej źródłem są materiały znajdujące się w posiadaniu zobowiązanego. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 17 października 2006 r., sygn. akt I OSK 1347/05 wyraził pogląd, iż informacja publiczna przetworzona to taka informacja, na którą składa się pewna suma informacji tzw. informacji publicznej prostej, dostępnej bez wykazywania przesłanki interesu publicznego. Ze względu jednak na treść żądania, udostępnienie wnioskodawcy konkretnej informacji publicznej nawet o wspomnianym wyżej prostym charakterze, wiązać się może z potrzebą przeprowadzenia odpowiednich analiz, zestawień, wyciągów, usuwania danych chronionych prawem. Takie zabiegi czynią zatem takie informacje proste, informacją przetworzoną, której udzielenie jest skorelowane z potrzebą istnienia przesłanki interesu. Przechodząc na grunt niniejszej sprawy należy wskazać, iż w ocenie Sądu organy prawidłowo uznały, że żądana przez skarżącego informacja publiczna stanowi informację przetworzoną. Z tego mianowicie powodu, że organ, co jest oczywiste, posiada dotyczące go wyroki sądów powszechnych, w których był stroną, to jednak nie ma ich w żaden sposób sklasyfikowanych w taki sposób, by mógł je udostępnić skarżącemu w postaci żądanej przez niego we wniosku i musiałby je specjalnie przetwarzać i wyselekcjonować na potrzeby skarżącego. Polegałoby to na analizie posiadanych przez organ wyroków wskazanych przez skarżącego sądów i wyszukania spośród nich tych, które dotyczyły żądania przez NFZ (lub któryś z jego oddziałów) zwrotu pieniędzy za świadczenia już wykonane przez świadczeniodawców na podstawie podpisanych umów o udzielenie świadczeń opieki zdrowotnej. To powoduje, że bez szczegółowej analizy wyżej wskazanych orzeczeń będących w posiadaniu organu, nie można było udzielić odpowiedzi na wniosek skarżącego. Powyższe działania polegałyby zatem na przetwarzaniu posiadanych przez organ danych, według kryteriów wskazywanych przez skarżącego, nie było tu więc mowy o informacji prostej. Powyższej oceny nie może zmieniać fakt, że część orzeczeń, o które wnioskował skarżący zostały mu przekazane przez Sąd Okręgowy w B., albowiem ani ich ilość nie pokrywała się z tymi, którymi dysponuje NFZ, a dodatkowo w sądzie w sposób szczególny prowadzi się rejestry i ewidencje spraw, co umożliwia ich szybkie wyszukiwanie i klasyfikowanie. Należy zatem wskazać, iż zarzut skarżącego dot. naruszenia art. 2 ust 1 i 2 cyt. ustawy jest niezasadny. Zasadnie także organy przyjęły, iż skarżący nie wykazał, że otrzymanie przez niego informacji publicznej przetworzonej jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. W tym miejscu należy przypomnieć, że pojęcie szczególnie istotnego interesu publicznego jest pojęciem niedookreślonym niemającym zwartej zapisanej formuły na gruncie obowiązującego prawa. Interes publiczny odnosi się w swej istocie do spraw związanych z funkcjonowaniem państwa oraz innych ciał publicznych jako prawnej całości, zwłaszcza, jeżeli związane jest ono z gospodarowaniem mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. W rozpoznawanej sprawie natomiast, sam fakt że skarżący zamierza przygotować pracę naukową w materii, w przedmiocie której złożył wniosek o udostępnienie informacji publicznej nie powoduje, że uzyskanie żądanej informacji przetworzonej jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. Prowadzenie badań będzie bowiem podstawą skutecznego żądania udzielenia informacji publicznej przetworzonej tylko wówczas, gdy zajdą okoliczności nadające temu interesowi charakter szczególny, a których źródłem są przede wszystkim argumenty natury funkcjonalnej i podmiotowej (por. Aleksander Jakubowski, Kwartalnik Prawa Publicznego nr 2/2012, s. 141-154). W rozpoznawanej sprawie natomiast takich okoliczności skarżący nie wykazał, a zatem wbrew zarzutom skargi organ nie dopuścił się naruszenia art. 3 ust 1 cyt. ustawy o dostępie do informacji publicznej. Podobnie rzecz się ma z zarzutem dotyczącym naruszenia art. 61 ust 1 i 2 Konstytucji RP. Należy przypomnieć, iż stosownie do postanowień art. 61 ust. 4 tryb udzielania informacji, o których mowa w ust. 1 i 2, określa m.in. ustawa o dostępie do informacji publicznej, która dopuszcza pewne ograniczenia w jej udzielaniu, w tym w zakresie informacji przetworzonej, a zatem fakt, że Konstytucja gwarantuje dostęp do dokumentów nie powoduje, że dotyczy to bezwzględnie każdego dokumentu urzędowego i to niezależnie od tego czy przedmiotem żądania jest informacja prosta, czy przetworzona. W tym stanie rzeczy, na mocy art. 151 w zw. z art. 132 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), należało orzec jak w sentencji wyroku.