II SA/Wa 688/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Góraj, Sędzia WSA Łukasz Krzycki, Asesor WSA Dorota Kozub-Marciniak (spr.), Protokolant starszy specjalista Ewa Kielak-Niedźwiedzka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 września 2024 r. sprawy ze skargi J. G. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] lutego 2024 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wyłączenia stosowania przepisów 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] maja 2023 r. nr [...]; 2. zasądza od Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji na rzecz skarżącego J. G. kwotę 480 (słownie: czterysta osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. J. G. (dalej, jako: skarżący) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] lutego 2024 r. utrzymującą w mocy decyzję tego organu z dnia [...] maja 2023 r. w przedmiocie umorzenia postępowania. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji podniesiono, że skarżący wnioskiem z dnia [...] maja 2017 r. wystąpił do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji o zastosowanie wobec niego art. 8a ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz. U. z 2022 r. poz. 1626 ze zm., dalej, jako: ustawa zaopatrzeniowa). Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją nr [...] z dnia [...] listopada 2018 r. odmówił wyłączenia stosowania wobec skarżącego art. 15c, art. 22a i art. 24a ustawy zaopatrzeniowej. Na powyższe rozstrzygnięcie skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z dnia 17 czerwca 2019 r. sygn. akt II SA/Wa 163/19 oddalił ją. Od ww. wyroku, strona złożyła skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego, który wyrokiem z dnia 5 kwietnia 2023 r. sygn. akt III OSK 1937/21 uchylił zaskarżony wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 czerwca 2019 r. oraz zaskarżoną decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji nr [...] z dnia [...] listopada 2018 r. Wskazany wyrok wpłynął do Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji w dniu [...] kwietnia 2023 r. Niezależnie od powyższego w dniu [...] listopada 2022 r. do Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji wpłynęło pismo z Zakładu Emerytalno-Rentowego MSWiA z dnia [...] listopada 2022 r. informujące, że w związku ze złożonym przez stronę odwołaniem od decyzji z dnia [...] lipca 2017 r. o ponownym ustaleniu wysokości emerytury wydanej na podstawie art. 15c ustawy zaopatrzeniowej oraz odwołaniem od decyzji z dnia [...] lipca 2017 r. o ponownym ustaleniu wysokości renty inwalidzkiej wydanej na podstawie art. 22a ww. ustawy, do ZER MSWiA wpłynął wyrok Sądu Apelacyjnego w [...] z dnia [...] maja 2022 r., sygn. akt [...] oddalający apelację od wyroku Sądu Okręgowego w [...] z dnia [...] listopada 2021 r., sygn. akt [...]. Ww. wyrokiem Sądu Okręgowego zmieniona została decyzja Dyrektora ZER MSWiA z dnia [...] lipca 2017 r. i skarżącemu ustalona została wysokość emerytury na dzień 1 października 2017 r. w kwocie 3905,81 zł (tj. z uwzględnieniem art. 15c ust. 1 ustawy zaopatrzeniowej, ale bez uwzględniania treści art. 15c ust. 3 tej ustawy) oraz oddalono odwołanie w pozostałym zakresie. Organ emerytalny stosownie do sentencji wyroku w dniu [...] lipca 2022 r. wydał decyzję o ponownym ustaleniu wysokości emerytury skarżącemu. Mając na uwadze informację otrzymaną z Zakładu Emerytalno-Rentowego MSWiA, organ decyzją z dnia [...] maja 2023 r. umorzył postępowanie prowadzone z wniosku skarżącego z uwagi na jego bezprzedmiotowość wobec faktu, iż ww. nie podlega regulacjom prawnym zawartym w art. 15c ustawy zaopatrzeniowej. Skarżący złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Zaskarżoną decyzją organ utrzymał w mocy decyzję wydana w I instancji. W uzasadnieniu wskazał, że zgodnie z art. 16 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r. poz. 935), która weszła w życie w dniu 1 czerwca 2017 r., do postępowań administracyjnych wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia niniejszej ustawy ostateczną decyzją lub postanowieniem stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu dotychczasowym, z tym że do postępowań stosuje się przepisy art. 96a - 96n ustawy zmienianej w art. 1. Ponadto art. 17 ww. ustawy stanowi, że przepisy art. 52 i art. 53 ustawy zmienianej w art. 9, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, oraz przepisy ustaw zmienianych w art. 2, art. 6, art. 7 i art. 11, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, stosuje się do aktów i czynności organów administracji publicznej dokonanych po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy. Organ przytoczył treść art. 127 § 3 K.p.a. i wskazał, że na podstawie art. 8a ustawy zaopatrzeniowej minister właściwy do spraw wewnętrznych, w drodze decyzji, w szczególnie uzasadnionych przypadkach, może wyłączyć stosowanie art. 15c, art. 22a i art. 24a w stosunku do osób pełniących służbę, o której mowa w art. 13b, ze względu na: 1) krótkotrwałą służbę przed dniem 31 lipca 1990 r. oraz 2) rzetelne wykonywanie zadań i obowiązków po dniu 12 września 1989 r., w szczególności z narażeniem zdrowia i życia. Organ administracji państwowej przed przystąpieniem do merytorycznego rozpatrzenia sprawy bada zaistnienie zarówno przesłanek przedmiotowych, jak i podmiotowych postępowania. W orzecznictwie, jak i literaturze przedmiotu ugruntowany jest pogląd, iż bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego oznacza brak któregoś z elementów stosunku materialnoprawnego skutkującego tym, że nie można załatwić sprawy przez rozstrzygnięcie jej co do istoty z przyczyn podmiotowych lub przedmiotowych (brak strony lub przedmiotu rozstrzygnięcia). Organ podał, że jak wynika z akt sprawy prowadzonego postępowania administracyjnego wniosek skarżącego z dnia [...] maja 2017 r. dotyczył zastosowania wobec niego art. 8a ust. 1 ustawy zaopatrzeniowej. Pismem z dnia [...] lipca 2017 r. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji zwrócił się do Dyrektora Zakładu Emerytalno-Rentowego MSWiA o przekazanie informacji, czy skarżący ma ustalone przez ww. organ prawo do emerytury, renty lub renty rodzinnej i czy otrzymuje powyższe świadczenie. W odpowiedzi na przedmiotowe wystąpienie w piśmie z dnia [...] października 2017 r. (znak: [...]) organ emerytalny wskazał m.in., że skarżący ma ustalone prawo do emerytury i renty inwalidzkiej. Wypłacana jest emerytura jako świadczenie korzystniejsze. Ponadto w piśmie z dnia [...] października 2017 r. (znak: [...]) Zakład Emerytalno-Rentowy Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji wyjaśnił, że strona złożyła do Sądu Okręgowego w [...] odwołanie od decyzji z dnia [...] lipca 2017 r. o ponownym ustaleniu wysokości emerytury oraz decyzji z dnia [...] lipca 2017 r. o ponownym ustaleniu wysokości renty inwalidzkiej. W dniu [...] listopada 2022 r., do Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji wpłynęło pismo z Zakładu Emerytalno-Rentowego MSWiA informujące, że w niniejszej sprawie Sąd Apelacyjny w [...] wyrokiem z dnia [...] maja 2022 r. sygn. akt [...] oddalił apelację od wyroku Sądu Okręgowego w [...] z dnia [...] listopada 2021 r., sygn. akt [...]. W ww. wyroku Sąd zmienił zaskarżoną decyzję z dnia [...] lipca 2017 r. i ustalił skarżącemu wysokość emerytury na dzień [...] października 2017 r. w kwocie 3905,81 zł (tj. z uwzględnieniem art. 15c ust. 1 ustawy zaopatrzeniowej, ale bez uwzględniania treści art. 15c ust. 3 tej ustawy) oraz oddalił w pozostałym zakresie. Wobec powyższego organ emerytalny stosownie do sentencji wyroku w dniu [...] lipca 2022 r. wydał decyzję o ponownym ustaleniu wysokości emerytury skarżącego. Ponieważ, zgodnie z ww. informacją przekazaną przez Zakład Emerytalno-Rentowy MSWiA ww. nie podlega regulacji prawnej zawartej w art. 15c ustawy zaopatrzeniowej, Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją z dnia [...] maja 2023 r. umorzył postępowanie jako bezprzedmiotowe. Dalej organ wskazał, że we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy skarżący podniósł, że: "(...) W przedmiotowej decyzji bowiem Dyrektor ZER wyłączył jedynie stosowanie wobec J. G. art. 15c ust. 3, nie wyłączono natomiast art. 15c ust. 1. W rezultacie zaistniała sytuacja, w której Pan J. G. w sprawie o sygn. akt [...] uzyskał korzystny wyrok sądu, który (...) stwierdził brak podstaw do redukcji wysokości świadczenia emerytalnego J. G., a mimo to nadal pozostaje On w mniej korzystnej sytuacji i nadal jest pozbawiony właściwej wysokości należnego mu świadczenia. (...)". Organ wyjaśnił, iż w przedmiotowej sprawie zasadnicze znaczenie ma fakt, że Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji nie jest organem właściwym do ustalania wysokości emerytury, w tym do orzekania na podstawie art. 15c i art. 22a ustawy zaopatrzeniowej. Ustawa zaopatrzeniowa nie daje organowi żadnych uprawnień w zakresie ustalania świadczeń emerytalno-rentowych, a organem właściwym do prowadzenia postępowania we wskazanym przez wnioskodawcę przedmiocie i dokonywania rozstrzygnięć w tym zakresie jest Dyrektor Zakładu Emerytalno- Rentowego MSWiA. Od decyzji o ponownym ustaleniu wysokości świadczenia, wydanej przez Dyrektora Zakładu Emerytalno-Rentowego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji, służy prawo wniesienia odwołania do właściwego Sądu Okręgowego - Wydziału Ubezpieczeń Społecznych, zatem wszelkie zastrzeżenia odnośnie do tej decyzji, z uwagi na fakt jej niezgodności z obowiązującymi przepisami lub stanem faktycznym zainteresowany mógł zgłosić w ww. postępowaniu odwoławczym (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w [...] z dnia [...] listopada 2013 r., sygn. akt [...]). Prowadzone na podstawie art. 8a ustawy zaopatrzeniowej postępowanie administracyjne jest postępowaniem mającym odmienną podstawę prawną i nie dotyczy ono ustalenia osobie zainteresowanej prawa do określonego świadczenia, a jedynie wyłączenia stosowania przepisów decydujących o jego obniżeniu w danych okolicznościach. W tych okolicznościach organ uznał, że należy podtrzymać rozstrzygnięcie zawarte w decyzji z dnia [...] maja 2023 r. Z tym rozstrzygnięciem skarżący nie zgodził się i wywiódł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o uchylenie decyzji obu instancji oraz o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania. Ponadto skarżący wniósł o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z dokumentów, a mianowicie "wyroków Sądu Okręgowego w [...] z dnia [...] marca 2022 r., sygn. akt [...] oraz Sądu Apelacyjnego w [...] z dnia [...] listopada 2023 r., sygn. akt [...]", w celu wykazania faktu treści tych rozstrzygnięć i przyjętych przepisów prawa, które mają obowiązywać przy ustalaniu emerytury skarżącego. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie: 1. art. 7 i art. 77 K.p.a. poprzez ustalenie, że skarżący nie podlega regulacji prawnej zawartej w art. 15c ustawy emerytalnej, podczas gdy z treści decyzji Zakładu Emerytalno-Rentowego MSWiA z dnia [...] lipca 2022 r. nr [...] oraz wyroków Sądu Okręgowego w [...] z dnia [...] marca 2022 r. oraz Sądu Apelacyjnego w [...] z dnia [...] listopada 2023 r. wynika, iż w stosunku do skarżącego nadal ma zastosowanie art. 15c ust. 1 ustawy zaopatrzeniowej; 2. art. 105 § 1 K.p.a. poprzez umorzenie postępowania z uwagi na jego bezprzedmiotowość, w sytuacji, gdy w wydanej decyzji Zakładu Emerytalno-Rentowego MSWiA z dnia [...] lipca 2022 r. nr [...] nadal stosowany jest art. 15c ust. 1 ustawy zaopatrzeniowej, a zatem istnieje możliwość i podstawa do wyłączenia stosowania tego przepisu. W uzasadnieniu skargi wyjaśniono, że w istocie sądy powszechne częściowo zmieniły decyzję emerytalną co do skarżącego, ustalając wysokość emerytury odwołującego na dzień [...] października 2017 r. na kwotę 3.905,81 zł. Jak wynika z uzasadnienia przedmiotowych wyroków, w stosunku do skarżącego nadal stosowany jest przepis art. 15c ust. 1, a zatem za każdy rok służby na rzecz totalitarnego państwa ma on ustaloną wysługę przy użyciu wskaźnika 0% podstawy wymiaru. Ponadto stosowany jest wobec niego również przepis art. 15c ust. 2 a contrario, gdyż nie stosuje się wobec niego art. 15 ust. 4 ustawy, a także art. 18 ust. 1 ustawy, gdyż skarżącego nie może korzystać z dobrodziejstwa podniesienia wysokości emerytury do 80% podstawy jej wymiaru. Niesłusznie zatem organ administracji uznał, że wydanie decyzji w trybie art. 8a ustawy zaopatrzeniowej stało się bezprzedmiotowe. Bowiem wobec skarżącego nadal stosowane są ograniczenia wynikające z art. 15c, a w konsekwencji Minister nadal ma możliwość wyłączenia stosowania tego przepisu w stosunku do skarżącego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. W piśmie procesowym z dnia [...] czerwca 2024 r. skarżący wniósł o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z dokumentów: 1. orzeczenia nr [...] komisji Lekarskiej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych w [...] z dnia [...] maja 2024 r.; 2. decyzji Dyrektora Zakładu Emerytalno-Rentowego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] maja 2024 r. nr [...], nr ew. [...], - w celu wykazania faktu trwałego inwalidztwa skarżącego, niezdolności do samodzielnej egzystencji i całkowitej niezdolności do pracy zarobkowej skarżącego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowił art. 8a ust. 1 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. Zgodnie z tym przepisem, minister właściwy do spraw wewnętrznych, w drodze decyzji, w szczególnie uzasadnionych przypadkach, może wyłączyć stosowanie art. 15c, art. 22a, art. 24a w stosunku do osób pełniących służbę na rzecz totalitarnego państwa w rozumieniu art. 13b tej ustawy (tj. służbę od 22 lipca 1944 r. do 31 lipca 1990 r. w cywilnych i wojskowych instytucjach i formacjach wymienionych enumeratywnie w tym przepisie), ze względu na: 1) krótkotrwałą służbę przed 31 lipca 1990 r. oraz 2) rzetelne wykonywanie zadań i obowiązków po 12 września 1989 r., w szczególności z narażeniem zdrowia i życia. Jak wynika z treści przytoczonego przepisu, decyzja wydawana na podstawie art. 8a ustawy zaopatrzeniowej dotyczy wyłączenia stosowania ograniczeń przewidzianych w art. 15c (emerytura), art. 22a (renta inwalidzka) i art. 24a ustawy (renta rodzinna). W rozpoznawanej sprawie skarżący jest osobą uprawnioną do emerytury policyjnej oraz policyjnej renty inwalidzkiej, a więc miały wobec niej zastosowanie ograniczenia, o których mowa zarówno w art. 15c, jak i w art. 22a ustawy zaopatrzeniowej. Jak stanowi art. 15c ust. 1 ustawy zaopatrzeniowej, w przypadku osoby, która pełniła służbę na rzecz totalitarnego państwa, o której mowa w art. 13b, i która pozostawała w służbie przed dniem 2 stycznia 1999 r., emerytura wynosi: 1) 0 % podstawy wymiaru - za każdy rok służby na rzecz totalitarnego państwa, o której mowa w art. 13b; 2) 2,6 % podstawy wymiaru - za każdy rok służby lub okresów równorzędnych ze służbą, o których mowa w art. 13 ust. 1 pkt 1, 1a oraz 2-4. Zgodnie zaś z art. 15c ust. 2 ustawy zaopatrzeniowej, przepisy art. 14 i art. 15 ust. 1-3a, 5 i 6 stosuje się odpowiednio. Emerytury nie podwyższa się zgodnie z art. 15 ust. 2 i 3, jeżeli okoliczności uzasadniające podwyższenie wystąpiły w związku z pełnieniem służby na rzecz totalitarnego państwa, o której mowa w art. 13b. W myśl art. 15c ust. 3 ustawy, wysokość emerytury ustalonej zgodnie z ust. 1 i 2 nie może być wyższa niż miesięczna kwota przeciętnej emerytury wypłaconej przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, ogłoszonej przez Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych. Z kolei w art. 22a ustawy zaopatrzeniowej przewidziano, że w przypadku osoby, która pełniła służbę na rzecz totalitarnego państwa, o której mowa w art. 13b, rentę inwalidzką ustaloną zgodnie z art. 22 zmniejsza się o 10 % podstawy wymiaru za każdy rok służby na rzecz totalitarnego państwa, o której mowa w art. 13b. Przy zmniejszaniu renty inwalidzkiej okresy służby, o której mowa w art. 13b, ustala się z uwzględnieniem pełnych miesięcy (ust. 1). W przypadku osoby, która pełniła służbę na rzecz totalitarnego państwa, o której mowa w art. 13b, i została zwolniona ze służby przed dniem 1 sierpnia 1990 r. rentę inwalidzką wypłaca się w kwocie minimalnej według orzeczonej grupy inwalidzkiej (ust. 2). Wysokość renty inwalidzkiej, ustalonej zgodnie z ust. 1, nie może być wyższa niż miesięczna kwota przeciętnej renty z tytułu niezdolności do pracy wypłaconej przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, ogłoszonej przez Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (ust. 3). Jak wynika z przytoczonych przepisów zawierają one szereg niezależnych od siebie ograniczeń mających wpływ na ostateczną wysokość świadczenia emerytalnego i rentowego. Powołanym przez organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wyrokiem z dnia [...] maja 2022 r. sygn. akt [...] Sąd Apelacyjny w [...] oddalił apelację od wyroku Sądu Okręgowego w [...] z dnia [...] listopada 2021 r., sygn. akt [...]. W ww. wyroku Sąd zmienił zaskarżoną decyzję z dnia [...] lipca 2017 r. i ustalił skarżącemu wysokość emerytury na dzień [...] października 2017 r. w kwocie 3905,81 zł (tj. z uwzględnieniem art. 15c ust. 1 ustawy zaopatrzeniowej, ale bez uwzględniania treści art. 15c ust. 3 tej ustawy) oraz oddalił w pozostałym zakresie. Niewątpliwie zatem prawomocnym wyrokiem z dnia [...] listopada 2021 r. sąd powszechny przesądził, że w stosunku do skarżącego nie mają zastosowania ograniczenia określone w art. 15c ust. 3 ustawy, tj. ograniczające wysokość świadczenia emerytalnego do wysokości miesięcznej kwoty tych świadczeń wypłacanych przez ZUS. Powyższe nie oznacza jednak – jak twierdzi organ – że sąd przyznał skarżącemu prawo do emerytury w wysokości ustalonej przed dniem 1 października 2017 r. Wręcz przeciwnie, Sąd Okręgowy w [...] uznał, że decyzja organu emerytalno-rentowego w części dotyczącej zastosowania ograniczeń przewidzianych w art. 15c ust. 1 ale także art. 22a ust. 1 ustawy była prawidłowa. Wyrok sądu powszechnego o takiej właśnie treści stał się podstawą dla Zakładu Emerytalno-Rentowego MSWiA do wydania decyzji z dnia [...] lipca 2022 r. o ponownym przeliczeniu świadczenia emerytalnego. W konsekwencji powyższego należy stwierdzić, że prowadzenie postępowania administracyjnego z wniosku o zastosowanie wobec skarżącego art. 8a ustawy zaopatrzeniowej wyłączającego stosowanie art. 15c i art. 22a ustawy nie stało się bezprzedmiotowe. Umarzając postępowanie organ naruszył zatem art. 105 § 1 K.p.a. w związku z art. 8a ustawy zaopatrzeniowej. Jednocześnie, Sąd na podstawie art. 106 § 3 P.p.s.a. dopuścił dowód z dokumentu tj. wyroku Sądu Okręgowego w [...] z dnia [...] listopada 2021 r. sygn. akt [...] dołączonego do skargi. Choć w samym wniosku skarżący poczynił błąd podając datę wydania wyroku to jednak Sąd nie miał wątpliwości, iż chodzi o ww. wyrok albowiem na ten wyrok powołał się organ rozstrzygając sprawę i ten wyrok został dołączony do skargi. Pozostałych wniosków dowodowych, zawartych w skardze oraz piśmie procesowym skarżącego z dnia [...] czerwca 2024 r. Sąd nie uwzględnił. Po pierwsze załączony do skargi wyrok Sądu Apelacyjnego z dnia [...] listopada 2023 r. sygn. akt [...] nie dotyczy skarżącego. Po drugie, zgodnie z art. 106 § 3 P.p.s.a. sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. W tej sprawie nie wystąpiły istotne wątpliwości, o których mowa w powołanym przepisie, wymagające ustalenia w drodze uzupełniającego postępowania dowodowego z dokumentów wskazanych przez skarżącego. Biorąc pod uwagę powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935, dalej, jako: P.p.s.a.) orzekł jak w pkt 1 sentencji. O kosztach postępowania w punkcie 2 sentencji orzeczono na podstawie art. 200 w związku z art. 205 § 2 P.p.s.a. Zasądzoną od organu na rzecz skarżącej kwotę stanowi wynagrodzenie jej pełnomocnika procesowego (480 zł), zgodnie z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2023 r., poz. 1964 ze zm.).