II SA/Wa 691/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Marek Pietras, Sędziowie WSA Andrzej Kołodziej (spr.), Adam Lipiński, Protokolant Marek Kozłowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 sierpnia 2010 r. sprawy ze skargi P.K. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2010 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską oddala skargę. Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] marca 2010 r. nr [...], po rozpatrzeniu odwołania, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej k.p.a. oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.), utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji z siedzibą w R. z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...] o cofnięciu P.K. pozwolenia na broń palną myśliwską. Organ rozpatrując przedmiotową sprawę ustalił następujący stan faktyczny. P.K. uzyskał pozwolenie na posiadanie broni palnej myśliwskiej na podstawie decyzji Szefa Wojewódzkiego Urzędu Spraw Wewnętrznych w S. z dnia [...] maja 1985 r. nr [...]. W toku postępowania organ I instancji uzyskał informację, że Sąd Rejonowy w S. prawomocnym wyrokiem z dnia [...] kwietnia 2009 r., sygn. akt [...] uznał wyżej wymienionego winnym popełnienia czynu z art. 297 § 1 k.k. (przestępstwo przeciwko obrotowi gospodarczemu) w zb. z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. (usiłowanie popełnienia przestępstwa przeciwko mieniu) w zw. z art. 11 § 2 k.k., tj. o to, że dwukrotnie w przedłożonych Kierownikowi Biura Powiatowego ARiMR w S. wniosku o przyznaniu płatności bezpośrednich do gruntów rolnych lub przyznaniu płatności z tytułu wsparcia działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania poświadczył nieprawdę podając zawyżoną i nieprawdziwą wielkość gruntów rolnych uprawnionych do otrzymania płatności i usiłował w celu osiągnięcia korzyści majątkowej doprowadzić wskazanego wyżej Kierownika do niekorzystnego rozporządzenia mieniem budżetu Skarbu Państwa i Unii Europejskiej. Biorąc powyższe pod uwagę organ stwierdził, iż fakt skazania prawomocnym wyrokiem za popełnienie przestępstwa przeciwko mieniu oraz obrotowi gospodarczemu, pozwala na zakwalifikowanie strony do kategorii osób, co do których istnieje obawa, że mogą użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego i na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji decyzją z dnia [...] grudnia 2009 r. cofnął P.K. pozwolenie na posiadanie broni palnej myśliwskiej. Od tej decyzji P.K. złożył odwołanie, wnosząc o jej uchylenie. Powyższej decyzji zarzucił naruszenie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji poprzez przyjęcie, iż skazanie prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo przeciwko zdrowiu, życiu lub mieniu może być wystarczającą podstawą do zastosowania tych przepisów, a także błąd w ustaleniach faktycznych polegający na tym, że zebrany materiał dowodowy, świadczący o jego pozytywnych cechach osobowości nie stanowi okoliczności potwierdzającej, że nie mógłby użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. W jego ocenie, brak jest podstaw prawnych i faktycznych do cofnięcia mu pozwolenia na broń palną myśliwską. Nie znajdując podstaw do uwzględnienia odwołania Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] marca 2010 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu podał, że zgodnie z art. 18 ust. 1 pkt 2 powołanej ustawy o broni i amunicji, organ Policji cofa pozwolenie na broń osobom, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy, tj. wzbudzającym uzasadnioną obawę, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego, przy czym jako okoliczność tę obawę uzasadniającą ustawodawca wskazał, m.in. skazanie lub toczące się postępowanie karne o przestępstwo przeciwko mieniu. Komendant Główny Policji stwierdził, że P.K. wyrokiem Sądu Rejonowego w S. z dnia [...] kwietnia 2009 r., sygn. akt [...] został uznany winnym popełnienia dwukrotnie czynów z art. 297 § 1 k.k. (przestępstwo przeciwko obrotowi gospodarczemu) w zb. z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. (usiłowanie popełnienia przestępstwa przeciwko mieniu) w zw. z art. 11 § 2 k.k. i za to, na podstawie wszystkich zbiegających się przepisów skazano go na karę łączną 1 roku i sześciu miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres 3 lat próby i karę łączną grzywny, przy czym wskutek apelacji Sąd Okręgowy w S. wyrokiem z dnia [...] października 2009 r., sygn. akt [...] wyrok pierwszej instancji zmienił w ten sposób, że karę łączną pozbawienia wolności obniżył do 8 miesięcy, a okres warunkowego zawieszenia wykonania kary pozbawienia wolności do 2 lat, natomiast w pozostałej części wyrok utrzymał w mocy. W ocenie organu, biorąc pod uwagę powyższe okoliczności, dyspozycja art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji została spełniona, ponieważ P.K. skazano prawomocnym wyrokiem za popełnienie przestępstwa, które godzi w mienie, co obliguje organy Policji do cofnięcia mu pozwolenia na broń palną. W takich przypadkach do zastosowania art. 18 ust. 1 pkt 2 tej ustawy wystarczające jest tylko ustalenie takiej okoliczności, a dla wykazania obawy nie jest konieczne przeprowadzenie dodatkowych dowodów. Oceny bowiem, że obawa istnieje, dokonał już sam ustawodawca w uchwale 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 listopada 2009 r., sygn. akt II OSP 4/09. Podkreślił, iż fakt, że powyższy wyrok karny został zaskarżony kasacją do Sądu Najwyższego nie daje podstaw do zachowania pozwolenia P.K., gdyż nie eliminuje jego skazania prawomocnym, znajdującym się w obrocie prawnym, wyrokiem za przestępstwo przeciwko mieniu. Wskazał, że w postępowaniu administracyjnym nie ustala się winy czy niewinności posiadacza pozwolenia na broń, jak również prawidłowości i zasadności toczącego się przeciwko niemu postępowania karnego oraz kończącego je orzeczenia sądu, a zatem nie bada się czy faktycznie popełnił on zarzucane czyny. Kwestie te są bowiem w kompetencji organów ścigania i wymiaru sprawiedliwości. Zwrócił uwagę, iż w przypadku strony sąd nie miał wątpliwości co do prawnej oceny jej postępowania i nie zwolnił z odpowiedzialności karnej, co potwierdził sąd drugiej instancji. Komendant Główny Policji podniósł, że w tym stanie faktycznym i prawnym nie można przyjąć nadrzędności interesu indywidualnego strony nad interesem społecznym i zachować wyżej wymienionemu pozwolenie na broń. Prymat interesowi społecznemu dał sam ustawodawca, ustalając obligatoryjny charakter art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji oraz wiążąc organy Policji co do rodzaju decyzji. W związku z tym pozytywne opinie środowiskowe z miejsca zamieszkania, jak i wśród myśliwych oraz prawidłowe przechowywanie broni nie mają znaczenia dla sposobu rozstrzygnięcia sprawy. Nie likwidują one bowiem obawy, wynikającej z faktu skazania strony za przestępstwo, z którego rodzajem obawę tę związał ustawodawca. Nie jest warunkiem koniecznym dla cofnięcia pozwolenia na broń ani popełnienie przestępstwa z użyciem do niego broni, ani udowodnienie, że osoba posiadająca broń faktycznie użyła czy użyje broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego. Wystarczające jest tylko domniemanie takiego zachowania oparte na zebranym w sprawie materiale dowodowym, co w przedmiotowej sprawie nastąpiło. Odnosząc się zaś do zarzutu strony zawartego w odwołaniu wskazał, że na zastosowanie art. 15 ust. 1 pkt 6 w zw. z art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji nie ma wpływu fakt, iż P.K. był badany przez psychologa i psychiatrę i badania te wypadły pozytywnie, a badający nie mieli żadnych przeciwwskazań do posiadania i posługiwania się przez niego bronią, bowiem nie te okoliczności były podstawą zaliczenia go do osób wskazanych przez ustawodawcę w art. 15 ust. 1 pkt 6, a fakt popełnienia przestępstwa przeciwko mieniu. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie P.K. wniósł o uchylenie decyzji Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2010 r. oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, a także o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Wnoszący skargę zarzucił zaskarżonej decyzji: • naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie przepisu art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, polegające na uznaniu, iż samo skazanie za usiłowanie popełnienia przestępstwa wyłudzenia płatności z ARiMR rodzi i automatycznie uzasadnia obawę użycia przez niego broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, bez konieczności wykazania związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy dotychczasowym postępowaniem, a wydanym wyrokiem skazującym i obawą, że użyje broni w niewłaściwy sposób, • naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7, 8, 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie słusznego interesu strony w domaganiu się zachowania praw słusznie nabytych, naruszenie zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa oraz brak wskazania okoliczności, poza wyrokiem skazującym, na podstawie których organ wywiódł, iż spełnia on przesłanki zawarte w art. 15 ust. 1 pkt 6. Skarżący wskazał, że nieprawidłowa jest prezentowana przez organy Policji wykładnia przepisów polegająca na przyjęciu, iż co do osób, które zostały skazane za popełnienie przestępstwa przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu organ administracji nie musi oceniać, czy obawa sprzecznego z prawem użycia broni istnieje, bowiem co do tych osób ustawodawca sam to rozstrzygnął. W jego ocenie rozumienie tej normy w taki sposób zmienia w istocie jej treść, przez co każde skazanie przewidywałoby cofnięcie pozwolenia na broń i skutkowałoby wprowadzeniem nieznanego środka karnego w postaci utraty pozwolenia. Przesłanka ta ma bowiem charakter ogólny i należy ją badać niezależnie od innych okoliczności, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 tej ustawy. Podkreślił, iż utrwalone stanowiska sądów administracyjnych wyraźnie wskazują, że cofnięcie pozwolenia na broń nie uzasadnia samo skazanie za jakiekolwiek przestępstwo. Konieczne jest jeszcze ustalenie, że posiadacza broni zalicza się do kategorii osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6. Należy zatem wykazać bezpośredni związek między popełnionym przez stronę czynem i cechami jego charakteru oraz dotychczasowym postępowaniem, które pozwalałyby na zaistnienie obawy, że użyje on broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Zdaniem wnoszącego skargę wskazane powyżej przestępstwa muszą wiązać się z uzasadnioną obawą użycia broni w sposób określony w początkowej treści artykułu, natomiast część druga tego przepisu następująca po wyrazach "w szczególności" uszczegóławia tylko ogólną przesłankę pozbawienia prawa do posiadania broni, jaką jest stworzenie obawy co do sposobu jej użycia. W tej sytuacji nie można twierdzić, że skazanie za usiłowanie popełnienia przestępstwa przeciwko mieniu oznacza, iż zachodzi uzasadniona obawa użycia przez niego broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Skarżący zarzucił organowi również nieuwzględnienie dowodu w postaci opinii w zakresie zdrowia psychicznego celem ustalenia czy takiego rodzaju cechy mogły u niego wystąpić, które to zgodnie z ustawą o broni i amunicji, warunkują wydanie pozwolenia na posiadanie broni. Zaznaczył, że był badany przez psychologa i psychiatrę i badania te wypadły pozytywnie, a badający nie mieli żadnych przeciwwskazań do posiadania i posługiwania się przez niego bronią. Ponadto, w jego ocenie, Komendant Główny Policji nie rozważył całokształtu materiału dowodowego, bowiem nie zbadał wszechstronnie jego sylwetki i nie wziął pod uwagę pozytywnej opinii z miejsca zamieszkania oraz z koła łowieckiego. Pominął także jego nienaganny tryb życia oraz fakt, że w czasie posiadania pozwolenia na broń nie stwarzał żadnych zagrożeń dla porządku publicznego. Jego zdaniem charakter zarzucanego mu przestępstwa, które nastąpiło w związku z prowadzeniem przez niego działalności gospodarczej, nie jest w żaden sposób związany z użyciem broni, czy też naruszeniem zasad obchodzenia się z nią lub jej przechowywania, a także z użyciem przemocy lub groźby bezprawnej, a więc zbyt pochopnie ustalono, że samo skazanie powoduje, że stwarza on zagrożenie użycia broni sprzecznie z porządkiem prawnym. Reasumując, skarżący podał, że organ powinien ocenić jego dotychczasowe zachowanie i dokonać ostatecznego ustalenia w kwestii istnienia przesłanki z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, a także wskazać te cechy charakteru pozwalające stwierdzić, że jeśli jest osobą niebezpieczną, czy też agresywną to stwarza realne niebezpieczeństwo użycia broni w sposób sprzeczny z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego oraz wykazać bezpośredni związek pomiędzy orzeczeniem sądu, a ewentualnym wpływem jaki mogłoby ono mieć na fakt bezprawnego użycia przez niego broni palnej myśliwskiej. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe argumenty faktyczne i prawne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Skarga oceniana pod tym względem nie zasługuje na uwzględnienie. Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.). Zgodnie z art. 18 ust. 1 pkt 2 powołanej ustawy, właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano, należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6. Natomiast stosownie do treści art. 15 ust. 1 pkt 6 tej ustawy, pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Z powyższych przepisów jednoznacznie wynika, że organ jest zobligowany do wydania decyzji o cofnięciu pozwolenia na broń osobie, co do której istnieje uzasadniona obawa, że może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanej prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec której toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Posiadanie broni jest więc w polskim systemie prawnym ściśle reglamentowane i ograniczone przepisami ustawy o broni i amunicji w interesie bezpieczeństwa i porządku publicznego. Ustawodawstwo w tym zakresie ewoluuje w kierunku zaostrzenia wymogów stawianych osobom posiadającym broń lub ubiegającym się o jej posiadanie. Świadczyć może o tym zmiana brzmienia art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy, dokonana przez art. 1 pkt 16 lit. a ustawy z dnia 14 lutego 2003 r. o zmianie ustawy o broni i amunicji oraz o zmianie ustawy o Biurze Ochrony Rządu (Dz. U. Nr 52, poz. 451), rozszerzająca krąg osób, którym posiadanie broni powinno być ograniczone także na takie osoby, które naruszając obowiązujący w Rzeczypospolitej Polskiej porządek prawny, działając przeciwko szczególnie chronionym dobrom takim jak życie, zdrowie lub mienie, nie posługiwały się przemocą lub groźbą bezprawną. W tym aspekcie zauważenia wymaga, iż pozwolenie na broń palną jest uprawnieniem wyjątkowym, będącym atrybutem władztwa państwowego i z tego względu jego posiadacz musi być osobą dającą rękojmię, iż swoim postępowaniem nie zagrozi bezpieczeństwu lub porządkowi publicznemu. W związku z tym osoby posiadające pozwolenie na broń powinny w sposób szczególny unikać wchodzenia w kolizje z prawem (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 grudnia 2005 r., sygn. akt VI SA/Wa 1781/05, Lex nr 190907). We wcześniejszym orzecznictwie sądów administracyjnych brak było spójności, w zakresie czy sam fakt skazania prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo wymienione w art. 15 ust. 1 pkt 6 powołanej ustawy uzasadnia cofnięcie pozwolenia na posiadanie broni, czy też niezbędne jest dodatkowe wykazanie, iż przestępstwo to realnie wskazuje na możliwość użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Powyższe rozbieżności przesądzone zostały uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 listopada 2009 r., sygn. akt II OPS 4/09, (Lex nr 527545), w której stwierdzono, że: "Osoba skazana prawomocnym orzeczeniem Sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu jest osobą, co do której istnieje uzasadniona obawa, że może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, co uzasadnia cofnięcie pozwolenia na broń takiej osobie, na podstawie art. 15 ust. 1 pkt 6 i art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.)". Oznacza to, że Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż sam fakt skazania za popełnienie takiego przestępstwa uzasadnia cofnięcie pozwolenia na posiadanie broni, opowiadając się za bardziej rygorystycznym podejściem orzecznictwa odnośnie wymogów stawianych posiadaczom broni. W powołanej wyżej uchwale Naczelny Sąd Administracyjny, odnosząc się do użytego w przepisie art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji sformułowania "w szczególności", stwierdził bowiem, że: "W języku polskim i technice legislacyjnej użycie zwrotu "w szczególności" oznacza bliższe wskazanie osób, sytuacji, zdarzeń, które należą do określonego wcześniej w sposób szerszy kręgu pojęciowego. Skoro zatem w omawianym przepisie określono najpierw "osoby, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego", a następnie wskazano, że "w szczególności" są to osoby "skazane prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu", to niewątpliwie z woli ustawodawcy krąg osób wymienionych w grupie pierwszej – szerszej, obejmuje w całości krąg osób wymienionych po słowach "w szczególności". Tak zatem można przyjąć, że niejako wewnątrz kategorii osób, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, wyróżnia się "podkategorię" osób, w przypadku których sam ustawodawca przyjmuje, że są to osoby, co do których istnieje uzasadniona obawa. Sama zaś przesłanka odnosząca się do osób skazanych za określone przestępstwo ma charakter bardziej obiektywny, niż w przypadku osób wymienionych na wstępie przepisu, tak określona "podkategoria" obejmuje jedynie osoby skazane prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu. Z uwagi na powyższe stwierdzić zatem należy, iż użycie słów "w szczególności", poprzedzające wymienienie osób, które zostały skazane za popełnienie przestępstw przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu oznacza, że co do tych osób ustawodawca sam rozstrzygnął i co do nich istnieje obawa z prawem użycia broni. Organ nie musi więc wobec tych osób przeprowadzać oceny, czy obawa rzeczywiście istnieje, gdyż oceny tej dokonał już ustawodawca w sposób wiążący". Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, należy wskazać, iż bezsporny jest fakt, że P.K. został skazany prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w S. z dnia [...] kwietnia 2009 r., sygn. akt [...] za popełnienie czynu z art. 297 § 1 k.k. (przestępstwo przeciwko obrotowi gospodarczemu) w zb. z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. (usiłowanie popełnienia przestępstwa przeciwko mieniu) w zw. z art. 11 § 2 k.k. Niewątpliwie więc, w świetle powołanej uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego, spełniona została przesłanka, iż w stosunku do skarżącego, jako posiadacza broni, istnieje uzasadniona obawa użycia jej w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. W tej sytuacji zatem obowiązkiem właściwego organu Policji było cofnięcie P.K. pozwolenia na broń palną myśliwską. W kontekście przedstawionej wyżej wykładni przepisu art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, zarzut skargi dotyczący jego naruszenia, a w konsekwencji naruszenia również art. 18 ust. 1 pkt 2 tej ustawy, a polegający na ich niewłaściwym zastosowaniu oraz nieuzasadnionym przyjęciu istnienia uzasadnionej obawy użycia przez skarżącego broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, nie jest trafny. Również zarzut nieuwzględnienia całokształtu materiału dowodowego powodującego przyjęcie przez organ, że posiadacz może w przyszłości użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, gdy tymczasem prowadzi on ustabilizowany tryb życia, w czasie posiadania pozwolenia nie stwarzał żadnych zagrożeń dla porządku publicznego, prowadzi działalność gospodarczą, prawidłowo przechowuje broń, popełnił czyn niezwiązany z użyciem broni oraz posiada pozytywne opinie z miejsca zamieszkania i z koła łowieckiego, nie zasługuje na uwzględnienie. Ocena bowiem cech osobowych skarżącego, jego dotychczasowego postępowania, a także wskazanych wyżej opinii, miałaby znaczenie, gdyby zachodziła konieczność wykazania, iż istnieje związek przyczynowo-skutkowy pomiędzy toczącym się wobec niego postępowaniem karnym, a uzasadnioną obawą użycia przez niego broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. W sytuacji zaś, kiedy przedmiotowa "uzasadniona obawa" zaistniała samoistnie z woli ustawodawcy z powodu skazania go prawomocnym wyrokiem za przestępstwo przeciwko mieniu, jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w powyższej uchwale, podnoszone okoliczności nie mają żadnego znaczenia. Odnosząc się zaś do nieuwzględnienia opinii w zakresie zdrowia psychicznego skarżącego to zgodzić się należy ze stanowiskiem organu, iż fakt pozytywnych wyników badań przeprowadzonych przez psychologa i psychiatrę także nie ma wpływu na treść rozstrzygnięcia, bowiem wyłączną podstawą zaliczenia strony do osób wskazanych przez ustawodawcę w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji był fakt skazania za przestępstwo przeciwko mieniu. Sąd nie podzielił również zarzutu skarżącego dotyczącego naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, bowiem organ przed wydaniem decyzji dokładnie wyjaśnił stan faktyczny i prawny w sprawie, analizując zebrany materiał dowodowy i mając na uwadze interes społeczny i słuszny interes strony. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.