II SA/Wa 7/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sędziowie WSA Maria Werpachowska (spr.), Adam Lipiński, Iwona Dąbrowska, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 23 sierpnia 2017 r. sprawy ze skargi R.N. na postanowienie Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia [...] września 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania oddala skargę Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów, dalej "Centralna Komisja" postanowieniem z dnia [...] września 2016 r. nr [...] wydanym na podstawie art. 144 w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r., poz. 23), dalej "k.p.a.", w zw. z art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz. U. z 2016 r., poz. 882), dalej "ustawa", po rozpatrzeniu zażalenia na postanowienie Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia [...] maja 2016 r. nr [...] utrzymała w mocy zaskarżone postanowienie odmawiające R.N. wznowienia postępowania w sprawie przewodu doktorskiego R. B., zakończonego nadaniem stopnia doktora nauk rolniczych mocą uchwały Rady Wydziału [...] we [...] z dnia [...] lutego 2008 r. W uzasadnieniu postanowienia organ podał, że do Centralnej Komisji wpłynęło pismo R. N. informujące, iż nadanie stopnia naukowego doktora nauk rolniczych w zakresie zootechniki uchwałą Rady Wydziału [...] we [...] z dnia [...] lutego 2008 r. R.B. nastąpiło z naruszeniem prawa (plagiat). R. N. zarzucił, że praca doktorska nie została napisana przez R. B.. Rada Wydziału [...] we [...] udzieliła odpowiedzi Centralnej Komisji, w której przyjęła jednomyślne stanowisko, że nie ma podstaw do negowania autorstwa pracy doktorskiej dra inż. R. B.. Natomiast z pisma pełnomocnika R. B.wynikało, że od 2008 r. R. N. pozostaje w licznych sporach sądowych, m.in. z Centrum [...], którego dyrektorem jest R.B. Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2015 r. Centralna Komisja odmówiła wznowienia z urzędu postępowania w przewodzie doktorskim R. B., zakończonego uchwałą Rady Wydziału [...] we [...] o nadaniu stopnia doktora nauk rolniczych. W wyniku rozpatrzenia zażalenia R. N.na to postanowienie decyzją z dnia [...] lutego 2015 r. Centralna Komisja utrzymała w mocy swoje poprzednie postanowienie z dnia [...] stycznia 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie rozpoznając skargę R.N.na decyzję Centralnej Komisji z dnia [...] lutego 2015 r. wyrokiem z dnia [...] stycznia 2016 r., sygn. akt: II SA/Wa 797/15 stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji oraz uchylił postanowienie Centralnej Komisji z dnia [...] stycznia 2015 r. W ocenie Sądu organ wydając zaskarżoną decyzję, rozpoznał zażalenie wniesione przez osobę nie będącą stroną postępowania. Centralna Komisja ponownie rozpoznając wniosek R. N. powołała się na przepis art. 29 ust. 1 - 3 ustawy. Wskazała, że w zakresie nieuregulowanym w ustawie stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Natomiast przesłankami do wznowienia postępowania o nadanie stopnia doktora i doktora habilitowanego albo tytułu profesora mogą być także, oprócz wymienionych w Kodeksie postępowania administracyjnego, ujawnione okoliczności wskazujące na to, że stopień doktora lub doktora habilitowanego albo tytuł profesora został nadany na podstawie dorobku powstałego z naruszeniem prawa, w tym praw autorskich lub dobrych obyczajów w nauce. Dalej Centralna Komisja uznała, że stosując odpowiednio przepis art. 147 k.p.a. należy przyjąć, iż wznowienie postępowania następuje z urzędu lub na żądanie strony. Zgodnie zaś z art. 28 k.p.a. stroną jest każdy czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Zdaniem Centralnej Komisji okolicznością bezsporną jest, że R.N. nie był stroną postępowania dotyczącego przewodu doktorskiego R. B.. Skoro tak, to również nie może być stroną postępowania wznowieniowego dotyczącego materii przewodu doktorskiego R. B. i nie może w sposób skuteczny doprowadzić do wznowienia tego przewodu. R. N. posiada jedynie interes faktyczny w inicjowaniu postępowania wznowieniowego, u podstaw którego leżał konflikt istniejący pomiędzy nim a R. B.. Dlatego Centralna Komisja na podstawie art. 149 § 3 k.p.a. odmówiła wznowienia postępowania zainicjowanego wnioskiem R. N. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie R.N. wskazał, że zaskarżone postanowienie Centralnej Komisji nr [...] z dnia [...] września 2016 r. wydane zostało niezgodnie z prawem, bowiem członkowie Prezydium Centralnej Komisji do spraw Stopni i Tytułów nie podpisali się pod postanowieniem, a uczynili to na całkiem innej kartce, którą podłączono później do postanowienia. Podniósł, że na poprzednich postanowieniach członków Prezydium Centralnej Komisji do spraw Stopni i Tytułów, które otrzymał z dnia [...].01.2015 r., z dnia [...].02.2015 r. oraz z dnia [...].05.2016 r. podpisy złożono również na całkiem odrębnych kartkach. Zdaniem skarżącego dowodzi, to świadomego łamania prawa. W odpowiedzi na skargę Centralna Komisja wniosła o jej odrzucenie ewentualnie oddalenie i podtrzymała argumentację prawną jak w zaskarżonym postanowieniu, odnoszą się również do zarzutów skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 1066), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracyjnej publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd stosownie do art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369) dalej "P.p.s.a.", rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawa. Skarga badana z uwzględnieniem powyższych regulacji, nie zasługuje na uwzględnienie. W rozpoznawanej sprawie przedmiotem kontroli sądowej było postanowienie Centralnej Komisji z dnia [...] września 2016 r. utrzymujące w mocy własne postanowienie z dnia [...] maja 2016 r. odmawiające wznowienia postępowania, z wniosku skarżącego, przewodu doktorskiego R. B., zakończonego uchwałą Rady Wydziału [...] we [...] z dnia [...]lutego 2008 r. o nadaniu stopnia doktora nauk rolniczych. Wznowienie postępowania jest instytucją procesową stwarzającą prawną możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym ona zapadła, było dotknięte którąkolwiek z wad kwalifikowanych wyliczonych wyczerpująco w art. 145 § 1 k.p.a. Zgodnie z art. 29 ust. 1 ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki w postępowaniach dotyczących nadania stopnia doktora i doktora habilitowanego albo tytułu profesora oraz nadania, ograniczenia, zawieszenia i pozbawienia uprawnień do nadawania tych stopni w zakresie nieuregulowanym w ustawie stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Wznowienie postępowania, w następstwie którego dochodzi do rozstrzygnięcia sprawy już raz rozpatrzonej co do istoty, stanowi odstępstwo od wyrażonej w art. 16 § 1 k.p.a. zasady trwałości decyzji administracyjnych. Procedura tego nadzwyczajnego trybu wzruszania decyzji ostatecznych określona została przepisami art. 145 - 152 k.p.a. Przesłanki wznowienia postępowania określone zostały w sposób ścisły w art. 145 § 1 k.p.a. oraz art. 29 ust. 2 ustawy tj. ujawnione okoliczności wskazujące na to, że stopień doktora lub doktora habilitowanego albo tytuł profesora został nadany na podstawie dorobku powstałego z naruszeniem prawa, w tym praw autorskich, lub dobrych obyczajów w nauce. W postępowaniu w sprawie wznowienia postępowania administracyjnego wyróżnia się etap wstępny, w którym wniosek o wznowienie postępowania poddaje się ocenie pod kątem dopuszczalności wznowienia postępowania, oraz postępowanie rozpoznawcze, którego celem jest ustalenie, czy istnieją podstawy wznowienia, a także etap rozstrzygania o losach decyzji zapadłej w postępowaniu, które zostało wznowione. Pierwszy etap postępowania o wznowienie polega na zbadaniu czysto formalnych przesłanek dopuszczalności wznowienia postępowania, w tym zachowania terminu do złożenia wniosku o wznowienie czy wskazaniu ustawowej podstawy wznowienia. Postępowanie wstępne winno zakończyć się załatwieniem sprawy w trybie przewidzianym w art. 149 k.p.a., tj. poprzez wydanie przez właściwy organ postanowienia o wznowieniu postępowania (§ 1) bądź postanowienia o odmowie wznowienia (§ 3). Podkreślić należy, że postanowienie o odmowie wznowienia postępowania art. 149 § 3 k.p.a. dotyczy jedynie interesu prawnego wnoszącego podanie o wznowienie i tylko on ma prawo udziału w postępowaniu zakończonym taką decyzją. Potwierdzeniem tego stanowiska jest wyrok NSA z dnia 7 stycznia 2009 r. sygn. akt II OSK 1747/07, LEX nr 484887: "Tylko gdy w świetle twierdzeń wynikających już z samego wniosku o wznowienie wynika, że brak jest ustawowych podstaw do wznowienia, wniosek składa podmiot niebędący stroną albo termin do jego złożenia nie został zachowany, organ wydaje decyzję (obecnie postanowienie) o odmowie wznowienia postępowania (art. 149 § 3 k.p.a.). W przeciwnym wypadku musi wznowić postępowanie (art. 149 § 1 k.p.a.) i przeprowadzić je zarówno co do rzeczywistego istnienia przyczyn wznowienia, jak i pozostałych kwestii dotyczących dopuszczalności wznowienia, a także co do istoty sprawy (art. 149 § 2 k.p.a.)". Potwierdza to również wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 grudnia 2015 r. sygn. akt II OSK 933/14 (LEX nr 1989285): "Postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie wznowienia postępowania (art. 149 § 3 k.p.a.) może zakończyć postępowanie tylko w przypadkach gdy brak legitymacji do żądania wszczęcia postępowania jest oczywisty, a zatem gdy bez koniecznych czynności postępowania wyjaśniającego jest po stronie żądającego wszczęcia postępowania brak interesu prawnego". Z taką sytuacją mamy miejsce w niniejszej sprawie. Skarżący nie był stroną postępowania dotyczącego przewodu doktorskiego R. B.. Oznacza to, że nie może domagać się wznowienia tego postępowania, bowiem takie uprawnienie przysługuje tylko stronom postępowania. Tym samym brak po jego stronie legitymacji do żądania wszczęcia postępowania wznowieniowego w tym przedmiocie. Taką ocenę prawną wyraził Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia [...] stycznia 2016 r. sygn. akt II SA/Wa 797/15, która z mocy art. 153 P.p.s.a. jest wiążąca dla organów, a także Sądu w niniejszej sprawie. Tym samym zaskarżone postanowienie odpowiada prawu, co skutkuje oddaleniem skargi. Odnosząc się do zarzutów zawartych w skardze Sąd stwierdza, że nie są one uprawnione. Zaskarżone postanowienie zostało wydane przez organ kolegialny. Jak trafnie zauważyła Centralna Komisja w odpowiedzi na skargę w orzecznictwie sądowoadministracyjnym utrwalony jest pogląd, że decyzja (w tym przypadku postanowienie) wydana przez organ kolegialny powinna być podpisana przez wszystkich członków składu orzekającego (wyrok NSA z 24 stycznia 1991 r. sygn. akt: SA/Gd 1152/90; wyrok NSA z dnia 12 lutego 1991 r. sygn. akt: SA/Lu 889/90; teza druga wyroku NSA z dnia 6 października 1993 r. sygn. akt: I SA 1270/93). Sąd stwierdza również, że w posiedzeniu Prezydium Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów w dniu [...] września 2016 r., na którym została podjęta uchwała w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania wznowieniowego dot. przewodu doktorskiego R. N. obecne były wszystkie osoby podpisane pod zaskarżonym postanowieniem, a wynik głosowania tajnego Tak 10/ Nie 0/ W 0. Co się tyczy wniosku organu o odrzucenie skargi, to nie mógł on zostać uwzględniony. Wprawdzie skarżący w dniu [...] września 2016 r. złożył zażalenie, jednakże skierował je do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie za pośrednictwem Centralnej Komisji i w jego treści wyraźnie wskazał, że dotyczy ono postanowienia Centralnej Komisji do Spraw Stypni i Tytułów z dnia [...] września 2016 r. nr [...]. To, że pismo procesowe nazwane zostało zażaleniem, nie przesadza o jego bycie prawnym. Istotna jest bowiem treść pisma, z którego wynika, że wolą skarżącego było zbadanie legalności wskazanego ostatecznego postanowienia Centralnej Komisji, zatem pismo to stanowiło skargę do sądu. Biorąc pod uwagę powyższe rozważania, Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 119 pkt 3 i art. 132 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.