II SA/Wa 700/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Fularski (spr.), Sędzia WSA Joanna Kube, Sędzia WSA Iwona Dąbrowska, , Protokolant referent stażysta Monika Duma-Szymczak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 grudnia 2018 r. sprawy ze skargi P. S. na decyzję Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] lutego 2018 r. nr [...] w przedmiocie przetwarzania danych osobowych oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z [...] lutego 2018 r., nr [...], Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych (dalej: "organ", "GIODO") - działając na podstawie przepisów art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm.; dalej: "k.p.a.") oraz art. 12 pkt 2, art. 27 ust. 1 i 2 pkt 2 oraz art. 22 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2016 r. poz. 922 ze zm.; dalej "u.o.d.o." lub "ustawa o ochronie danych osobowych") i w związku z art. 20 ust 1, 2 a, 2 b, 17, 18 ustawy z 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2016 r. poz. 1782 ze zm.; dalej: "ustawa o Policji") – po rozpoznaniu wniosku P.F. (dalej także jako: "wnioskodawca" lub "skarżący") o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją organu z [...] sierpnia 2017 r. znak: [...] - utrzymał w mocy ww. decyzję własną. U podstaw podjętego w tej sprawie rozstrzygnięcia legły następujące ustalenia. Pismem z [...] kwietnia 2017 r. P.F.(wcześniej P.F.) wystąpił do organu z wnioskiem o nakazanie usunięcia jego danych osobowych z Krajowego Systemu Informacyjnego Policji (dalej KSIP) prowadzonego przez Komendanta Głównego Policji z siedzibą w Warszawie, w szczególności danych dotyczących poszukiwania skarżącego w związku z postępowaniem Sądu Rejonowego w W. z [...] grudnia 2006 r., sygn. akt [...] w przedmiocie zarządzenia wykonania kary pozbawienia wolności orzeczonej wyrokiem Sądu Rejonowego w W. z [...] listopada 2005 r., sygn. akt. [...] oraz skazania skarżącego wyrokiem Sądu Rejonowego w W. z [...] listopada 2005 r., sygn. akt [...]i innymi wyrokami. Pełnomocnik skarżącego uzasadniając powyższy wniosek wskazał, że "przetwarzanie powyższych informacji w Krajowym Systemie Informacji Policji nie jest niezbędne dla wykonania ustawowych zadań Policji ze względu na odbycie kary pozbawienia wolności, za którą wnioskodawca został skazany mocą wyroku Sądu Rejonowego w W. z dnia [...] listopada 2005 r. sygn. akt [...] oraz ze względu na zatarcie przedmiotowego skazania. P.S. nie pozostaje obecnie w zainteresowaniu organów ścigania i jest osobą niekaraną (...)". Organ ustalił, że wnioskodawca wyrokiem Sądu Rejonowego w W. z [...] listopada 2005 r., sygn. akt. [...] został skazany. W latach 2006, 2007 oraz 2009 wobec skarżącego prowadzone były jego poszukiwania w celu doprowadzenia do aresztu śledczego lub zakładu karnego w związku z czynem z art. 286 § 1 ustawy z 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny (Dz. U. z 2017 r., poz. 2204 ze zm.; dalej: "k.k.") przez odpowiednio Sąd Rejonowy w W. oraz Sąd Rejonowy w N. Na zasadach określonych w art. 20 ust. 2a ustawy o Policji, w związku z poszukiwaniem skarżącego, właściwy organ Policji dokonał tzw. rejestracji poszukiwania, tj. wprowadził dane osobowe do zbioru danych KSIP jako o osobie poszukiwanej w rozumieniu art. 20 ust. 2a ww. ustawy. W złożonych wyjaśnieniach pełnomocnik KGP wskazał, że wnioskodawca nie zwracał się do KGP o usunięcie jego danych osobowych z KSIP. KGP wskazał, że przetwarza dane osobowe skarżącego, zgodnie z treścią art. 20 ust. 2a i ust. 17b ustawy o Policji oraz § 29 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z 21 lipca 2016 r. w sprawie przetwarzania informacji przez Policję (Dz. U. z 2016 poz. 1091). Celem ustawowym przetwarzania danych osobowych skarżącego jest zapobieżenie popełnienia w przyszłości przestępstwa jak również w przypadku niemożności owego zapobieżenia wykrycia go. W związku z naruszeniem norm prawnokarnych przez skarżącego, a także norm postępowania karnego, ukrywanie się przed organami ścigania i wymiaru sprawiedliwości od poniesienia odpowiedzialności karnej za czyn z art. 286 § 1 k.k., następstwem którego było poszukiwanie skarżącego, rodzaju norm naruszonych, niewielkiej odległości czasowej od zarządzenia ostatnich poszukiwań (osiem lat), jak również biorąc fakt, że nie upłynął jeszcze 10 letni okres weryfikacji danych od daty wprowadzenia danych do zbioru, nie można stwierdzić, iż dane skarżącego stały się zbędne dla realizacji zadań Policji, zwłaszcza wymienionych w art. 1 ust. 2 ustawy o Policji - ochrona życia i zdrowia ludzi oraz mienia przed bezprawnymi zamachami naruszającymi te dobra, ochrona bezpieczeństwa i porządku publicznego, w tym zapewnienie spokoju w miejscach publicznych oraz w środkach publicznego transportu i komunikacji publicznej, w ruchu drogowym i na wodach przeznaczonych do powszechnego korzystania, inicjowanie i organizowanie działań mających na celu zapobieganie popełnieniu przestępstw i wykroczeń oraz zjawiskom kryminogennym i współdziałanie w tym zakresie z organami państwowymi, samorządowymi i organizacjami społecznymi, wykrywanie przestępstw i wykroczeń oraz ściganie ich sprawców. Odnosząc się do czasu przechowywania danych osobowych pełnomocnik KGP wskazał, że stosownych wymaganych ustawą o Policji weryfikacji zgromadzonych danych skarżącego w zakresie poszukiwania organ Policji dokonał po zakończeniu sprawy, tj. w 2006, 2007, 2009 r., a także w związku ze złożoną skargą do GIODO na przetwarzanie jego danych w KSIP, przy czym w przypadku skargi na odmowę ich usunięcia weryfikacji dokonano w szczególności pod kątem przesłanek z art. 51 ust. 4 Konstytucji RP oraz pod kątem legalności, w tym zakresie przesłanek z art. 20 ust. 17 b i 18 ustawy o Policji. Dokonując powyższych weryfikacji Policja nie była w posiadaniu informacji wskazujących na zaistnienie przesłanek w art. 20 ust. 17b i 18 przepisów ustawy o Policji. Aktualnie wskazany w art. 20 ust. 17 ustawy o Policji okres obowiązkowej weryfikacji zgromadzonych danych jeszcze nie upłynął, nie zachodzą zatem ustawowe przesłanki do usunięcia danych skarżącego z KSIP. Decyzją z [...] sierpnia 2017 r. GIODO, działając na podstawie art. 104 § 1 k.p.a., art. 12 pkt 2, art. 27 ust. 1 i ust. 2 pkt 2, art. 22 u.o.d.o., w związku z art. 20 ust. 1, 2a, 2b, 17, 17b i 18 ustawy o Policji, orzekł o odmowie uwzględnienia wniosku skarżącego o nakazanie usunięcia jego danych osobowych z Krajowego Systemu Informacyjnego Policji. W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził, że Komendant Główny Policji dokonał oceny przydatności informacji dotyczących skarżącego zawartych w KSIP pod kątem ich niezbędności dla realizacji zadań ustawowych Policji i w konsekwencji czego uznał, że informacje te nadal są niezbędne do realizacji zadań ustawowych Policji. Ponadto wskazał, że 10 letni okres obowiązkowej weryfikacji zgromadzonych danych jeszcze nie upłynął, nie zachodzą zatem ustawowe przesłanki do usunięcia danych skarżącego z KSIP. Komendant Główny Policji podkreślił, że dokonał po zakończeniu sprawy tj. w 2006, 2007, 2009 r., a także w związku ze złożona skargą do GIODO na przetwarzanie jego danych w KSIP, przy czym w przypadku skargi na odmowę ich usunięcia weryfikacji dokonano w szczególności pod kątem przesłanek z art. 51 ust. 4 Konstytucji RP oraz pod kątem legalności, w tym zakresie przestanek z art. 20 ust. 17 b i 18 ustawy o Policji. Dokonując powyższych weryfikacji Policja nie była w posiadaniu informacji wskazujących na zaistnienie przesłanek w art. 20 ust. 17b i 18 przepisów ustawy o Policji. Zdaniem organu, z powyższego wynika brak możliwości zastosowania w stosunku do skarżącego przepisów art. 20 ust. 17 i ust 18 ustawy o Policji, nakazujących Policji usuwanie danych z systemu. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, skarżący wydanej decyzji, zarzucił naruszenie przepisów prawa tj.: 1) art. 77 § 1 k.p.a. poprzez brak przeprowadzenia dowodu z dokumentu postanowienia o zatarciu skazania z [...] lutego 2013 r. (postanowienie Sądu Rejonowego w W., [...] - dołączone do wniosku wraz z wnioskiem dowodowym) i nieuwzględnienie faktów wskazanych w uzasadnieniu przedmiotowego postanowienia, w szczególności: a) że P.S. przebywał w Zakładzie Karnym w N. do [...] września 2007 r., i w tym dniu został warunkowo przedterminowo zwolniony z odbycia reszty kary pozbawienia wolności (postanowienie SO w N. z [...] września 2007 r., [...]), a okres próby wyznaczony do [...] września 2009 r. upłynął prawidłowo, a więc niemożliwe jest, aby w 2009 r. był poszukiwany (jak wskazano w piśmie KGP); b) wszystkie inne kary jakie orzeczone wobec wnioskodawcy były to kary grzywny, i wszystkie zostały zapłacone, a więc niemożliwe jest, aby w 2009 r. był poszukiwany (jak wskazano w piśmie KGP), skoro odbył wcześniej karę pozbawienia wolności, a pozostałe kary to były grzywny 2) art. 20 ust. 2c w zw. z art. 20 ust. 17 ustawy o Policji, poprzez uznanie, że dane osobowe dotyczące poszukiwania wnioskodawcy, celem osadzenia go w ZK, wobec skazania za przestępstwo oszustwa mają jakąkolwiek wartość wykrywczą, dowodową lub identyfikacyjną, a ponadto można je przetwarzać w prowadzonym postępowaniu, a obecnie żadne postępowanie wobec wnioskodawcy się nie toczy. Rozpoznając sprawę ponownie, GIODO wskazaną na wstępie niniejszego uzasadnienia decyzją z [...] lutego 2018 r., orzekł o utrzymaniu w mocy decyzji własnej z [...] sierpnia 2017 r. Uzasadniając, przedstawił przebieg dotychczasowego postępowania. Zauważył, że zgodnie z art. 27 ust. 1 u.o.d.o. co do zasady zabronione jest przetwarzanie danych dotyczących skazań. Wyjątki od powyższej reguły określa art. 27 ust. 2, m.in. uznając w pkt 2 przetwarzanie ww. danych za dopuszczalne, jeżeli przepis szczególny innej ustawy zezwala na przetwarzanie takich danych bez zgody osoby, której dane dotyczą, i stwarza pełne gwarancje ich ochrony. Organ podniósł, że podstawę prawną przetwarzania danych osobowych osób, wobec których były prowadzone postępowania przez Policję, stanowi art. 20 ust. 1 ustawy o Policji. Przytoczył brzmienie ww. przepisu oraz art. 20 ust. 2a, ust. 2b, ust. 2c ustawy o Policji. Ponadto wskazał, że rozporządzeniem Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 21 lipca 2016 r. w sprawie przetwarzania informacji przez Policję (Dz. U. z 2016 r., poz. 1091), określono szczegółowe zasady przetwarzania danych osobowych osób wymienionych w art. 20 ust. 2a ustawy o Policji, cytując treść § 10 ust. 1 i 2 tegoż rozporządzenia. Następnie organ, powołując i cytując orzecznictwo sądów administracyjnych, wyjaśnił, że KSIP nie stanowi rejestru (zbioru danych osobowych) osób skazanych czy też ukaranych, gdyż takie funkcje pełni Krajowy Rejestr Karny, z którego dane osobowe skarżącego zostały usunięte. Informacje, jakimi dysponuje KSIP, nie stanowią źródła wiedzy powszechnie dostępnej, bowiem służą one wyłącznie do realizacji zadań Policji, o których mowa w art. 1 ust. 2 ustawy o Policji. Organ wskazał na brak występowania zależności w funkcjonowaniu KRK i KSIP, co wynika zarówno z wyjaśnień Komendy Głównej Policji przedłożonych w sprawie oraz z orzecznictwa sądowego według którego "(...) informacje, jakimi dysponuje Krajowy System Informacyjny Policji, nie stanowią źródła wiedzy powszechnie dostępnej, bowiem służą wyłącznie do realizacji zadań Policji, o których mowa w art. 1 ust. 2 ustawy (...) o Policji (...) nie mogą służyć jako instrument prawny do prowadzenia polityki kadrowej przez pracodawców (...) dostęp do informacji o karalności osoby z Krajowego Rejestru Karnego ma charakter powszechny, to jednak informacje wytworzone przez organy Policji w Krajowym Systemie Informacyjnym Policji są zamkniętym, ogólnie niedostępnym zbiorem informacji i danych, służącym jedynie organom Policji dla realizowania ich ustawowych zadań związanych z zapewnieniem bezpieczeństwa i porządku publicznego". W związku z powyższym, organ uznał przetwarzanie danych osobowych skarżącego przez KGP w KSIP za legalne, tj. zgodne z art. 20 ust 1, ust 2a, ust 2b i ust 16a pkt 1 ustawy o Policji oraz z § 10 ust. 1 rozporządzenia z 29 września 2015 r. w sprawie przetwarzania informacji przez Policję, w celu realizacji zadań ustawowych Policji. Wskazał, że ustawowym celem przetwarzania danych dotyczących skarżącego w KSIP, zgodnie z wyjaśnieniami KGP, jest zapobieżenie popełnienia w przyszłości przestępstwa przez wskazanego sprawcę jak również - w przypadku niemożności owego zapobieżenia - wykrycia go oraz zgodnie z art. 20 ustawy o Policji zapewnienie bezpieczeństwa i porządku publicznego oraz zapobieganie i zwalczanie przestępstw przez Policję. GIODO, odnosząc się do kwestii czasu przechowywania i weryfikacji danych osobowych przetwarzanych w KSIP, przytoczył brzmienie art. 20 ust. 17, ust. 17b, ust. 18 ustawy o Policji. Zauważył, że również w § 29 rozporządzenia z 21 lipca 2016 r. w sprawie przetwarzania informacji przez Policję określono reguły postępowania z danymi, kryteria ich weryfikacji pod kątem dalszego przetwarzania lub usunięcia, cytując jego treść. Organ podniósł, że kontrola legalności przetwarzania danych oraz ich weryfikacja pod kątem przydatności, usuwanie danych zbędnych lub nieprzydatnych powinno odbywać się zgodnie z zasadami zawartymi w ustawie o Policji i w przepisach wykonawczych. Stwierdził, że analiza materiału zgromadzonego w sprawie wykazała, że Komendant Główny Policji dokonał oceny przydatności informacji dotyczących skarżącego zawartych w KSIP pod kątem ich niezbędności dla realizacji zadań ustawowych Policji i w konsekwencji czego uznał, że informacje te nadal są niezbędne do realizacji zadań ustawowych Policji. Ponadto wskazał, że 10 letni okres obowiązkowej weryfikacji zgromadzonych danych jeszcze nie upłynął nie zachodzą zatem ustawowe przesłanki do usunięcia danych skarżącego z KSIP. Komendant Główny Policji podkreślił, że dokonał po zakończeniu sprawy, tj. w 2006, 2007, 2009 r. a także w związku ze złożoną skargą do GIODO na przetwarzanie jego danych w KSIP, przy czym w przypadku skargi na odmowę ich usunięcia weryfikacji dokonano w szczególności pod kątem przesłanek z art. 51 ust. 4 Konstytucji RP oraz pod kątem legalności, w tym zakresie przesłanek z art. 20 ust. 17 b i 18 ustawy o Policji. Dokonując powyższych weryfikacji Policja nie była w posiadaniu informacji wskazujących na zaistnienie przesłanek z art. 20 ust. 17b i 18 ustawy o Policji. Odpowiadając na zarzut dotyczący pominięcia w decyzji pierwszej instancji okoliczności zatarcia skazania skarżącego, organ wskazał m.in., że Trybunał Konstytucyjny w wyroku z 12 grudnia 2005 r. sygn. akt K 32/04 stwierdził, że art. 20 ust. 17 ustawy o Policji w zakresie, w jakim nie przewiduje usuwania ze zbiorów danych zebranych o osobach podejrzanych o popełnienie przestępstw ściganych z oskarżenia publicznego, które zostały prawomocnie uniewinnione bądź wobec których postępowanie karne zostało prawomocnie bezwarunkowo umorzone niezwłocznie po uprawomocnieniu się stosownego orzeczenia, jest zgodny z art. 51 ust. 2 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji. Konkludując organ stwierdził brak możliwości zastosowania w stosunku do skarżącego przepisów art. 20 ust. 17 i ust 18 ustawy o Policji, nakazujących Policji usuwanie danych z systemu. Zauważył, że KGP przeprowadziła weryfikację danych pod kątem ich przydatności oraz zadecydowała o dalszym ich przetwarzaniu. A zatem, w ocenie GIODO, decyzja z [...] sierpnia 2017 r. odpowiada prawu. W skardze wywiedzionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na wskazaną powyżej decyzję z [...] lutego 2018 r. skarżący wniósł o jej uchylenie, jak i poprzedzającej ją decyzji [...] sierpnia 2017 r. Autor skargi zarzucił naruszenie przepisów prawa tj.: 1) art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 i 2 k.p.a., art. 75 § 1 k.p.a., art. 78 § 1 k.p.a. w zw. z art. 22 u.o.d.o. poprzez brak wydania postanowień dowodowych i przeprowadzenia wnioskowanych przez pełnomocnika dowodów z dokumentów (zawartych zarówno we wniosku u usunięcie danych z Krajowego Systemu Informacyjnego Policji, jak i wniosku o ponownie rozpoznanie sprawy), a także zaniechania zwrócenia się do Sądu Okręgowego w N. o wnioskowane dokumenty, oraz do Komendanta Głównego Policji o sprecyzowanie na podstawie jakiej decyzji, jakiego organu, skarżący był poszukiwany w 2009 r. skoro przebywał w Zakładzie Karnym od [...] marca 2007 r. do [...] września 2007 r., i poszukiwania w 2006-2007 r. doprowadziły właśnie do osadzenia wnioskodawcy w ZK N., a nigdy nie był skazany na inną karę pozbawienia wolności, więc nie było żadnej podstawy do jego poszukiwań w 2009 r. – co doprowadziło organ do błędnego ustalenia stanu faktycznego, że w 2009 r. skarżący był poszukiwany przez Policję; 2) art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 22 u.o.d.o. poprzez brak wskazania w zaskarżonej decyzji dlaczego nie przeprowadzono wnioskowanego przez pełnomocnika postępowania dowodowego, dlaczego zdyskwalifikowano wnioskowane dowody, i dlaczego uznano za wiarygodną informację Komendanta Głównego Policji, że skarżący był poszukiwany także w 2009 r., w sytuacji gdy wskazywał on, że nie jest to możliwe i przedstawił w tym zakresie wnioski dowodowe; 3) na wypadek nie podzielenia ww. zarzutów zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił naruszenie prawa materialnego jest art. 20 ust. 2c w zw. z art. 20 ust. 17 ustawy o Policji, poprzez uznanie, że dane osobowe dotyczące poszukiwania wnioskodawcy celem osadzenia go w ZK wobec skazania za przestępstwo oszustwa mają jakąkolwiek wartość wykrywczą, dowodową lub identyfikacyjną, a ponadto można je przetwarzać w prowadzonym postępowaniu, a obecnie żadne postępowanie wobec skarżącego się nie toczy. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał dotychczasowe stanowisko w przedmiotowej sprawie, wnosząc o jej oddalenie. Odnosząc się do zarzutów skargi podniósł, że kwestia ewentualnego poszukiwania skarżącego w 2009 r. nie ma wpływu na treść zaskarżonej decyzji. Jak bowiem wskazano dane skarżącego zostały zebrane w celu wykrycia przestępstwa i przechowuje się je przez okres, w którym są one niezbędne do realizacji ustawowych zadań Policji. To Policja dokonuje weryfikacji tych danych zaraz po zakończeniu sprawy, w ramach której dane te zostały wprowadzone do zbioru; a ponadto nie rzadziej niż co 10 lat od dnia uzyskania informacji, usuwając dane zbędne. Oznacza to, że dane w systemie KSIP mogą być przechowywane przez okres dłuższy niż 10 lat m.in. w wypadkach określonych w art. 20 ust. 17 ustawy o Policji. Jednocześnie organ zauważył, że GIODO nie jest władny w ingerowanie oraz dokonywania oceny postępowania prowadzonego przez organy Policji, a tym samym nie może oceniać przydatności danych zebranych w tych postępowaniach. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd bada, czy organ administracji, orzekając w sprawie, nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Należy dodać, że zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.; dalej: "p.p.s.a."), Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną z zastrzeżeniem art. 57 a, który jednak na gruncie niniejszej sprawy nie znajduje zastosowania. W wyniku analizy akt sprawy Sąd stwierdził, że skarga jest nieuzasadniona. Zaskarżone rozstrzygnięcie nie narusza bowiem ani prawa materialnego, ani też organ nie naruszył reguł procedury administracyjnej w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, bądź skutkującym wznowieniem tego postępowania. Tymczasem, zgodnie z art. 145 § 1 p.p.s.a., dopiero stwierdzenie tego rodzaju naruszenia prawa uzasadnia uwzględnienie skargi. Przeprowadzone w kontrolowanej sprawie postępowanie wyjaśniające, spełniające ustawowe standardy i zasady ogólne postępowania jurysdykcyjnego - dało, w ocenie Sądu - uzasadnioną podstawę do prawidłowego ustalenia, że w kontrolowanej sprawie nie zaistniały przesłanki do zastosowania w stosunku do skarżącego przepisów art. 20 ust. 17 i ust. 18 ustawy o Policji, nakazujących Policji usuwanie danych z systemu. Na wstępie należy wskazać, że ochronę danych osobowych gwarantuje art. 51 Konstytucji RP, stanowiąc, że nikt nie może być obowiązany inaczej niż na podstawie ustawy, do ujawniania informacji dotyczących jego osoby (ust. 1). Władze nie mogą pozyskiwać, gromadzić i udostępniać innych informacji o obywatelach niż niezbędne w demokratycznym państwie prawnym (ust. 2). Ponadto każdy ma prawo dostępu do dotyczących go urzędowych dokumentów i zbiorów danych. Ograniczenie tego prawa może określić ustawa (ust. 3). Każdy ma prawo do żądania sprostowania oraz usunięcia informacji nieprawdziwych, niepełnych lub zebranych w sposób sprzeczny z ustawą (ust. 4). Zasady i tryb gromadzenia oraz udostępnienia informacji określa ustawa (ust. 5). Zatem prawo do ochrony danych osobowych może być ograniczone na podstawie ustawy. Z kolei stosownie do art. 1 ust. 2 u.o.d.o., przetwarzanie danych osobowych może mieć miejsce ze względu na dobro publiczne, dobro osoby, której dane dotyczą, lub dobro osób trzecich w zakresie i trybie określonym ustawą, a według art. 7 ust. 2 tej u.o.d.o., przez przetwarzaniu danych rozumie się jakiekolwiek operacje wykonywane na danych osobowych, takie jak zbieranie, utrwalanie, przechowywanie, opracowywanie, zmienianie, udostępnianie i usuwanie, a zwłaszcza te, które wykonuje się w systemach informatycznych. Na podstawie art. 23 ust. 1 pkt 2 u.o.d.o., przetwarzanie danych jest dopuszczalne tylko wtedy, gdy jest to niezbędne dla zrealizowania uprawnienia lub spełnienia obowiązku wynikającego z przepisu prawa, zaś jeśli chodzi o dane wrażliwe, to kwestię tę reguluje art. 27 ust. 2 pkt 2 u.o.d.o. w myśl którego przetwarzanie tych danych jest dopuszczalne, jeżeli przepis szczególny innej ustawy zezwala na przetwarzanie takich danych bez zgody osoby, której dane dotyczą, i stwarza pełne gwarancje ich ochrony. Z kolei, zgodnie z art. 20 ust. 1 ustawy o Policji, Policja, z zachowaniem ograniczeń wynikających z art. 19, może uzyskiwać informacje, w tym także niejawnie, gromadzić je, sprawdzać oraz przetwarzać, zaś według ust. 2a tegoż przepisu, Policja może pobierać, uzyskiwać, gromadzić, przetwarzać i wykorzystywać w celu realizacji zadań ustawowych informacje, w tym dane osobowe, o następujących osobach, także bez ich wiedzy i zgody: 1) osobach podejrzanych o popełnienie przestępstw ściganych z oskarżenia publicznego; 2) nieletnich dopuszczających się czynów zabronionych przez ustawę jako przestępstwa ścigane z oskarżenia publicznego; 3) osobach o nieustalonej tożsamości lub usiłujących ukryć swoją tożsamość; 4) osobach stwarzających zagrożenie, o których mowa w ustawie z 22 listopada 2013 r. o postępowaniu wobec osób z zaburzeniami psychicznymi stwarzających zagrożenie życia, zdrowia lub wolności seksualnej innych osób; 5) osobach poszukiwanych; 6) osobach zaginionych; 7) osobach, wobec których zastosowano środki ochrony i pomocy, przewidziane w ustawie z 28 listopada 2014 r. o ochronie i pomocy dla pokrzywdzonego i świadka (Dz. U. z 2015 r. poz. 21). Z kolei w myśl art. 20 ust. 2b ustawy o Policji, informacje, o których mowa w ust. 1, 2a, 2aa-2ac, dotyczą osób o których mowa w ust. 2a i 2ac i mogą obejmować: 1) dane osobowe, o których mowa w art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych, z tym że dane dotyczące kodu genetycznego obejmują informacje wyłącznie o niekodującej części DNA; 2) odciski linii papilarnych; 3) zdjęcia, szkice i opisy wizerunku; 4) cechy i znaki szczególne, pseudonimy; 5) informacje o: a) miejscu zamieszkania lub pobytu, b) wykształceniu, zawodzie, miejscu i stanowisku pracy oraz sytuacji materialnej i stanie majątku, c) dokumentach i przedmiotach, którymi sprawca się posługuje, d) sposobie działania sprawcy, jego środowisku i kontaktach, e) sposobie zachowania się sprawcy wobec osób pokrzywdzonych. Natomiast informacji, o których mowa w ust. 2a, nie pobiera się, w przypadku gdy nie mają one przydatności wykrywczej, dowodowej lub identyfikacyjnej w prowadzonym postępowaniu art. 20 ust. 2c. Jeśli zaś się tyczy okresu przechowywania tych danych, to na podstawie art. 20 ust. 17 ustawy o Policji, dane osobowe zebrane w celu wykrycia przestępstwa przechowuje się przez okres niezbędny do realizacji ustawowych zadań Policji. Organy Policji dokonują weryfikacji tych danych po zakończeniu sprawy, w ramach której dane te zostały wprowadzone do zbioru, a ponadto nie rzadziej niż co 10 lat od dnia uzyskania lub pobrania informacji, usuwając zbędne dane, a na podstawie ust. 17b, dane osobowe, o których mowa w ust. 17, usuwa się, jeżeli organ Policji powziął wiarygodną informację, że: 1) czynu stanowiącego podstawę wprowadzenia informacji do zbioru nie popełniono albo brak jest danych dostatecznie uzasadniających podejrzenie jego popełnienia; 2) zdarzenie lub okoliczność, w związku z którymi wprowadzono informacje do zbioru, nie ma znamion czynu zabronionego; 3) osoba, której dane dotyczą, została uniewinniona prawomocnym wyrokiem sądu. Natomiast zgodnie z § 10 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 21 lipca 2016 r. w sprawie przetwarzania informacji przez Policję (Dz. U z 2016 r., poz. 1091), w Policji prowadzi się Krajowy System Informacyjny Policji (KSIP), będący zestawem zbiorów danych, w którym gromadzi się, sprawdza, przetwarza i wykorzystuje informacje, w tym dane osobowe, o których mowa w art. 20 ust. 2a pkt 1-6, ust. 2ac i ust. 2b ustawy o Policji, a w KSIP mogą być przetwarzane również informacje, w tym dane osobowe, do których gromadzenia, uzyskiwania i przetwarzania Policja jest uprawniona na podstawie odrębnych ustaw, jeżeli przyczynia się to do koordynacji informacji oraz efektywniejszej organizacji i realizacji ustawowych zadań Policji w zakresie wykrywania i ścigania sprawców przestępstw oraz zapobiegania przestępczości i jej zwalczania, a także ochrony życia i zdrowia ludzi (ust. 2). Z kolei w myśl § 29 ust. 1, oceniając dane zgromadzone w celu wykrywania przestępstw pod kątem ich przydatności, uwzględnia się: 1) rodzaj i charakter popełnionego czynu wyczerpującego znamiona przestępstwa; 2) rodzaj i charakter dobra chronionego prawem naruszonego popełnionym przestępstwem; 3) formy sprawstwa i umyślności popełnienia przestępstwa; 4) postaci zamiaru i skutki czynu, w tym rodzaj i rozmiar wyrządzonej lub grożącej szkody; 5) zagrożenie sankcją karną za popełnione przestępstwo; 6) liczbę popełnionych przestępstw; 7) czas, który upłynął od momentu wprowadzenia danych do zbioru danych do momentu dokonywania oceny; 8) inne informacje zgromadzone o osobie; 9) podstawy uzyskania, pobrania lub zgromadzenia danych oraz ich prawdziwość; 10) aktualność przesłanek legalności oraz niezbędności dalszego przetwarzania danych do wykonania zadań ustawowych Policji; 11) wystąpienie okoliczności określonych w art. 20 ust. 17b i 18 ustawy o Policji, a w przypadku danych daktyloskopijnych wystąpienie okoliczności określonych w art. 21l ust. 2 i art. 21m tej ustawy Według § 29 ust. 2 ww. rozporządzenia, organ Policji, który zgromadził w zbiorze danych dane w innym celu niż określony w ust. 1, oceniając te dane, uwzględnia: 1) rodzaj chronionego dobra; 2) upływ terminów przewidzianych do archiwizacji akt prowadzonych spraw; 3) przedawnienie karalności czynu będącego podstawą zgromadzenia danych; 4) ustanie okoliczności albo ziszczenie się celu uzasadniającego wprowadzenie danych do zbioru danych. Kontrolując rozpoznawaną sprawę zwrócić należy uwagę na § 30 ust. 1 powoływanego rozporządzenia który stanowi, że oceny, o której mowa w § 29, organy Policji dokonują z wykorzystaniem informacji, w tym danych osobowych: 1) zgromadzonych w zbiorach danych prowadzonych w Policji, powiązanych z danymi wytypowanymi do oceny; 2) zawartych we wnioskach osób, których dane dotyczą, złożonych w trybie art. 32 ust. 1 pkt 1-6 i art. 33 ustawy o ochronie danych osobowych; 3) uzyskanych od innych organów, służb lub instytucji państwowych. Wobec powyższego należy mieć na uwadze, że to organy Policji oceniają przydatność zebranych informacji, dokonując ich weryfikacji po zakończeniu sprawy, w ramach której dane te zostały wprowadzone do zbioru, a ponadto nie rzadziej niż co 10 lat od dnia uzyskania lub pobrania informacji. Wszak powyższe przepisy w sposób całościowy regulują podstawy prawne przetwarzania przez Policję danych osobowych, ich zakres, jak również sposób oceny przydatności owych danych do realizacji zadań Policji, o których mowa w art. 1 ustawy o Policji. Zatem stanowią one normę lex specialis w stosunku do norm zawartych w ustawie o ochronie danych osobowych. W przypadku skarżącego brak było podstaw do usunięcia danych osobowych z KSIP na podstawie art. 20 ust. 17b ustawy o Policji (dane osobowe, o których mowa w ust. 17, usuwa się, jeżeli organ Policji powziął wiarygodną informację, że 1) czynu stanowiącego podstawę wprowadzenia informacji do zbioru nie popełniono albo brak jest danych dostatecznie uzasadniających podejrzenie jego popełnienia, 2) zdarzenie lub okoliczność, w związku z którymi wprowadzono informacje do zbioru, nie ma znamion czynu zabronionego, 3) osoba, której dane dotyczą, została uniewinniona prawomocnym wyrokiem sądu), bowiem nie uzyskano informacji o powyższych przesłankach. Zgodzić się należy z organem, że Komendant Główny Policji dokonał oceny przydatności informacji dotyczących skarżącego zawartych w KSIP pod kątem ich niezbędności dla realizacji zadań ustawowych Policji i w konsekwencji czego uznał, że informacje te nadal są niezbędne do realizacji zadań ustawowych Policji. W złożonych wyjaśnieniach Komendant Główny Policji wskazał, że ustawowym celem przetwarzania danych dotyczących skarżącego w KSIP, jest "zapobieżenie popełnienia w przyszłości przestępstwa przez wskazanego sprawcę jak również - w przypadku niemożności owego zapobieżenia - wykrycia go" oraz zgodnie z art. 20 ustawy o Policji zapewnienie bezpieczeństwa i porządku publicznego oraz zapobieganie i zwalczanie przestępstw przez Policję. Ponadto wskazał, że 10 letni okres obowiązkowej weryfikacji zgromadzonych danych jeszcze nie upłynął, nie zachodzą zatem ustawowe przesłanki do usunięcia danych skarżącego z KSIP. W ocenie Sądu należy uznać, że prawidłowo GIODO rozpoznając kontrolowaną sprawę wziął pod uwagę szczególne unormowania zawarte w ustawie o Policji dotyczące celu i okresu przechowywania danych (art. 20 ust. 17 ustawy o Policji). W kwestiach uregulowanych w sposób szczególny w ustawie o Policji i w przepisach wykonawczych kontrola legalności przetwarzania danych winna uwzględniać przede wszystkim zasady wynikające z tych szczególnych unormowań. Nie można zapominać, że informacje gromadzone przez Policję, w tym dane osobowe mają służyć realizacji ustawowych celów nałożonych na tę formację. Zalicza się do nich m. in. wykrywanie i ściganie sprawców przestępstw. Z uwagi na szczególny charakter zbioru jakim jest KSIP, jak również z uwagi na zapewnienie bezpieczeństwa obywateli, przy ocenie legalności przetwarzania danych osobowych w KSIP nie można stosować wyłącznie ustawy o ochronie danych osobowych, nie uwzględniając szczególnych uregulowań tej materii zawartych w ustawie o Policji i przepisach wykonawczych, które mają stanowić gwarancję dla realizacji zadań ustawowych przez Policję (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 17 lipca 2015 r. I OSK 182/14). Jednocześnie Sąd zgadza się ze stwierdzeniem GIODO, że kwestia ewentualnego poszukiwania skarżącego w 2009 r. nie ma wpływu na treść zaskarżonego rozstrzygnięcia, gdyż jak wskazano powyżej dane skarżącego zostały zebrane w celu wykrycia przestępstwa i przechowuje się je przez okres, w którym są one niezbędne do realizacji ustawowych zadań Policji. Z kolei na uwagę zasługuje fakt, że GIODO nie jest władny w ingerowanie oraz nie jest uprawniony do dokonywania oceny postępowania prowadzonego przez organy Policji, a tym samym nie może oceniać przydatności danych zebranych w tych postępowaniach. W świetle powyższego, Sąd doszedł do przekonania, że zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie. Organ w toku postępowania zbadał wszystkie istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadził dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 k.p.a.), oparł swoje rozstrzygnięcia na materiale dowodowym prawidłowo zebranym w toku kontroli, dokonując jego wszechstronnej oceny oraz uzasadnił swoje stanowisko wyrażone w decyzjach, w sposób wymagany przez normę prawa zawartą w przepisie art. 107 § 3 k.p.a. Z powyższych względów skarga nie mogła odnieść skutku i jako nieuzasadniona podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.