II SA/Wa 713/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Dąbrowska, Sędziowie WSA Eugeniusz Wasilewski (spr.), Sławomir Antoniuk, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Sylwia Mikuła, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 października 2014 r. sprawy ze skargi A. I. na decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia w drodze wyjątku 1. oddala skargę, 2. przyznaje ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adwokata P. B. kwotę 240 zł (słownie: dwieście czterdzieści złotych) oraz kwotę 55,20 zł (słownie: pięćdziesiąt pięć złotych 20/100) stanowiącą 23% podatku VAT, tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych decyzją z dnia [...] lutego 2014 r.; nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – kodeks postępowania administracyjnego (t.jedn. Dz. U. z 2013 r. poz. 267) utrzymał w mocy decyzję podjętą w dniu [...] stycznia 2014 r. odmawiającą przyznania A. I. renty z tytułu niezdolności do pracy w drodze wyjątku. W uzasadnieniu decyzji Prezes Zakładu podniósł, że przyznanie świadczenia na podstawie art. 83 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych jest możliwe, jeżeli wnioskodawca spełnia następujące warunki: jest lub był osobą ubezpieczoną lub jest członkiem rodziny pozostałym po ubezpieczonym, nie spełnia warunków ustawowych do uzyskania świadczeń wskutek szczególnych okoliczności, nie może podjąć pracy ze względu na całkowitą niezdolność do pracy lub wiek oraz nie ma niezbędnych środków utrzymania. Do przyznania świadczenia w drodze wyjątku wszystkie przesłanki, o jakich mowa w ww. przepisie, powinny być spełnione łącznie, a brak spełnienia choćby jednej z nich wyklucza możliwość przyznania świadczenia. Organ wskazał , iż w sprawach o świadczenia w drodze wyjątku ważne są przyczyny niespełnienia wymogów do uzyskania uprawnień do świadczenia w zwykłym trybie. Konieczne jest zatem wyjaśnienie, czy brak tych uprawnień nie był spowodowany szczególnymi okolicznościami w postaci trudnych do przezwyciężenia przeszkód, zdarzeń lub trwałych stanów, na które osoba ubezpieczona nie miała wpływu. Po ponownym rozpoznaniu sprawy Prezes Zakładu nie stwierdził istnienia przesłanki szczególnych okoliczności, na skutek których wnioskodawca nie nabył uprawnień do świadczenia w trybie zwykłym. W sprawie nie wykazano bowiem, aby niespełnienie warunków do świadczenia w trybie zwykłym spowodowane było okolicznościami, na które ubezpieczony nie miał wpływu. Organ podkreślił, iż z przedłożonej dokumentacji wynika, że uwzględniony staż pracy, na datę ustalenia wobec 54 letniego wnioskodawcy całkowitej niezdolności do pracy - wynosi 22 lata, 11 miesięcy i 15 dni okresów składkowych i nieskładkowych. Natomiast w ocenianym do uprawnień 10-leciu przed dniem powstania całkowitej niezdolności do pracy, zamiast 5 lat okresów składkowych i nieskładkowych - wymaganych do przyznania świadczenia w trybie zwykłym - został udowodniony okres zatrudnienia poparty opłacaniem składek na ubezpieczenie społeczne wynoszący jedynie 1 rok, 1 miesiąc i 18 dni tych okresów. W okresach od [...].07.1978r. do [...].02.1981r., od [...].06.1981r. do [...].11.1982r. oraz od [...].02.2002r. do [...].09.2010r.,tj. daty powstania całkowitej niezdolności do pracy przez okres wynoszący łącznie ponad 12 lat, wnioskodawca nie podejmował zatrudnienia ani innej działalności objętej ubezpieczeniem społecznym oraz ubezpieczeniami emerytalnym i rentowymi, co spowodowało brak uprawnień do świadczenia w trybie zwykłym. Jakkolwiek art. 83 w/w ustawy nie uzależnia przyznania świadczenia od określonego okresu ubezpieczenia lub długości przerw pomiędzy poszczególnymi okresami zatrudnienia, to jednak przyczyny, dla których ubezpieczony nie nabył uprawnień do świadczenia w trybie zwykłym muszą być takie, że istnieje możliwość potraktowania ich jako okoliczności szczególnych /wyjątkowych/ (por. wyrok NSA z dnia 30.03.2006r., sygn. akt: I OSK 1328/05). Odnosząc się do wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, w którym wykazane przerwy w ubezpieczeniu usprawiedliwiane są pracą w gospodarstwie rolnym rodziców oraz złym stanem zdrowia, organ zauważył, iż samo istnienie choroby nie zawsze jest równoznaczne z niezdolnością do pracy. Nadto wskazał, iż w judykaturze od dawna utrwalony jest pogląd, w świetle którego ustalenie początków niezdolności do pracy nie może opierać się na dowolnych przypuszczeniach, lecz konieczne są dowody zawierające dokładne dane, pozwalające na niewątpliwe bądź z przeważającym prawdopodobieństwem ustalenie daty lub czasu powstania niezdolności (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 24.07.1967 r., sygn. akt: III URN 10/67). Dowody takie zostały przedstawione i na ich podstawie komisja lekarska ZUS uznała wnioskodawcę za całkowicie niezdolnego do pracy i niezdolnego do samodzielnej egzystencji od [...].09.2010 r. Zgodnie z art. 14 ust. 3 ustawy, podstawę do wydania decyzji w sprawie świadczeń przewidzianych w ustawie, do których prawo uzależnione jest od stwierdzenia niezdolności do pracy oraz niezdolności do samodzielnej egzystencji stanowi orzeczenie lekarza orzecznika, od którego nie wniesiono sprzeciwu lub co do którego nie zgłoszono zarzutu wadliwości, albo orzeczenie komisji lekarskiej. Jak z powyższego wynika, orzeczenie lekarza orzecznika ZUS albo komisji lekarskiej jest wiążące dla organu rentowego, jak również dla Prezesa ZUS, co oznacza, że ta przesłanka nie podlega tzw. uznaniu administracyjnemu. Skoro orzeczeniem komisji lekarskiej ZUS z dnia [...].02.2011r. wnioskodawca został uznany za całkowicie niezdolnego do pracy od dnia [...].09.2010r., to organ nie mógł przyjąć innej daty powstania niezdolności do pracy. Organ wyjaśnił, iż okres pracy w gospodarstwie rolnym rodziców po ukończeniu 16 roku życia w latach 1972-1974 oraz 1978-1981, tj. w okresie przypadającym przed objęciem obowiązkowym ubezpieczeniem społecznym rolników domowników pracujących w gospodarstwie rolnym nie może zostać uwzględniony do stażu pracy, mającego wpływ na ustalenie prawa do renty. Zgodnie bowiem z art. 10 ust. 2 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych przy ustalaniu uprawnień do renty z tytułu niezdolności do pracy uwzględnia się wyłącznie okresy ubezpieczenia społecznego rolników, za które opłacono składki. W związku z powyższym, organ uznał, że w sprawie nie zachodzą szczególne okoliczności, które były powodem niespełnienia warunków do świadczenia na zasadach ogólnych. Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi A. I. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżący zarzucił, iż zaskarżona decyzja Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] lutego 2014 r. została wydana z naruszeniem art. 83 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, wyrażające się w przyjęciu, że w sprawie nie zachodzą szczególne okoliczności, które były powodem niespełnienia warunków do przyznania świadczenia na zasadach ogólnych. Nadto, nastąpiło naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy poprzez niepełne rozpoznanie sprawy i zgromadzonego materiału dowodowego, którego prawidłowa analiza wskazuje, że zachodzą przesłanki do przyznania świadczenia w drodze wyjątku. Podnosząc powyższe zarzuty skarżący wniósł o zmianę decyzji poprzez orzeczenie, iż prawo do przedmiotowego świadczenia mu przysługuje. Pismem procesowym z dnia 2 października 2014 r. ustanowiony w sprawie pełnomocnik skarżącego uzupełnił skargę i zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów postępowania mających wpływ na treść rozstrzygnięcia, tj.: 1. art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 10 § 1 kpa poprzez utrzymanie w mocy decyzji I instancji w sytuacji gdy była ona wadliwa z uwagi na fakt, iż Organ I Instancji nie zapewnił skarżącemu czynnego udziału w cały stadium postępowania i rzeczywistej możliwości zapoznania się z aktami postępowania, z uwagi na brak zawiadomienia Strony o możliwości końcowego zaznajomienia się z zebranym materiałem dowodowym, a tym samym do złożenia nowych wniosków dowodowych, w szczególności co do stanu zdrowia skarżącego w okresie od 2000 do 2010 r. i jego prób podejmowania zatrudnienia, co w konsekwencji spowodowało przez Organ bezzasadne przyjęcie, iż w przypadku Skarżącego nie nastąpiły szczególne okoliczności oraz spowodowało błędne przyjęcie, iż Skarżący z własnej woli nie podlegał zatrudnieniu, co wiązało się z brakiem odprowadzania składek na ubezpieczenie społeczne; 2. art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 10 § 1 KPA w zw. z art. 77 § 1 i art. 81 KPA poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji I Instancji w sytuacji gdy decyzja ta była wadliwa z uwagi na fakt, że została oparta na ustaleniach faktycznych, które z uwagi na brak wypowiedzenia się przez Stronę (pozbawioną w istocie prawa do czynnego udziału w postępowaniu) co do treści tych ustaleń oraz poprzedzających je dowodów, w ogóle nie mogą być uznane za udowodnione, zatem nie mogą stanowić podstawy faktycznej zaskarżonej decyzji; 3. art. 10 § 1 KPA i art. 81 KPA polegającym na uniemożliwieniu stronie czynnego udziału w postępowaniu przed organem II instancji i możliwości zapoznania się z aktami postępowania z uwagi na brak zawiadomienia strony w trybie art. 10 § 1 KPA o zebraniu całego materiału dowodowego i możliwości wypowiedzenia się co do zebranego materiału, co spowodowało, że skarżący nie mógł skutecznie bronić swoich interesów i dokładnie wskazać organowi uchybień dokonanych przez organ II instancji w tym w zakresie nieustalenia przez organ niezależnych od skarżącego przyczyn niemożności podjęcia pracy w latach 2002-2010, w konsekwencji wszelkie ustalenia dokonane przez organ II instancji nie mogą stanowić podstawy faktycznej wydanej decyzji; 4. art. 7 KPA w zw. z art. 77 § 1, oraz art. 80 KPA poprzez brak wyczerpującego, rzetelnego i wszechstronnego rozpatrzenia materiału dowodowego w sprawie, w tym: - brak wezwania Skarżącego do przedstawienia dokumentów dotyczących jego sytuacji zdrowotnej oraz faktycznej w latach 2000-2010, - brak zebrania i rozpatrzenia przez Organ dokumentacji medycznej Skarżącego za lata 2000- 2010 (w tym historii choroby), która to dokumentacja znajdowała się w posiadaniu Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, Oddział w [...] przy ul. [...], oraz w Inspektoracie w [...] przy ul. [...], - brak zebrania i rozpatrzenia przez Organ przyczyn niemożliwości znalezienia przez Skarżącego pracy w latach 2002-2010, w tym poprzez zaniechanie ustalenia w Powiatowym Urzędzie Pracy w [...] czy dla Skarżącego były oferty pracy odpowiadające jego kwalifikacjom, czy Skarżący aktywnie uczestniczył w poszukiwaniu pracy oraz w zakresie ustalenia przyczyn niepodjęcia zatrudnienia (niewybrania Skarżącego na określone stanowisko u zainteresowanych pracodawców), co w konsekwencji doprowadziło do błędnego uznania, iż w przypadku skarżącego nie zachodzą szczególne okoliczności w rozumieniu art. 83 ustawy z dnia z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (zwanej dalej ustawą), podczas gdy z powodu obiektywnych i niezależne od woli skarżącego zdarzeń wystąpiły szczególne okoliczności o których mowa w ww. przepisie. Ponadto zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego: 1. art. 83 Ustawy poprzez niewłaściwe zastosowanie tego przepisu i uznanie, iż w przypadku Skarżącego nie zachodzą szczególne okoliczności o których mowa w tym przepisie, podczas gdy ze stanu faktycznego wynika, iż Skarżący z przyczyn obiektywnych i niezależnych od niego nie mógł podjąć pracy i odprowadzać składek na ubezpieczenie społeczne tj. z powodu narastającej choroby oraz niemożliwości znalezienia pracy pomimo aktywnego jej poszukiwania, a w konsekwencji niezasadne przyjęcie, iż Skarżącemu nie przysługuje prawo do renty w drodze wyjątku. 2. art. 14 ust. 3 Ustawy poprzez błędne przyjęcie, iż do wydania decyzji o przyznaniu prawa do renty w drodze wyjątku na podstawie art. 83 Ustawy podstawą określenia stanu zdrowia osoby, w tym niezdolności do pracy jest orzeczenie lekarza orzecznika ZUS, a inne dowody oraz okoliczności nie mogą stanowić dowodu co do stanu zdrowia danej osoby, w tym niezdolności do pracy i przyznania prawa do renty w drodze wyjątku, podczas gdy orzeczenie lekarza orzecznika stanowi podstawę dla organu rentownego wyłącznie w przypadku udzielania renty w zwykłym trybie, a nie na podstawie art. 83 Ustawy, co w konsekwencji doprowadziło do błędnego uznania, iż w przypadku Skarżącego nie zachodzą "szczególne okoliczności" w rozumieniu art. 83 Ustawy i doprowadziło do wydania nieprawidłowych decyzji. Podnosząc powyższe zarzuty naruszenia prawa materialnego oraz przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie wydanych w sprawie decyzji oraz przyznanie kosztów pomocy prawnej udzielonych z urzędu nieopłaconych w części ani w całości. W odpowiedzi na skargę Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Dodatkowo ustosunkowując się do zarzutów skargi wskazał na fakt, iżskarżący nie uzyskał orzeczenia o całkowitej niezdolności do pracy aż do 2010 r., a zatem podnoszona okoliczność, że w tym okresie stan jego zdrowia wykluczał zatrudnienie nie został potwierdzony przez komisję lekarską ZUS, ani przez biegłych sądowych, ani też przez zespół do spraw orzekania o niepełnosprawności. We wszystkich posiadanych przez skarżącego dokumentach jego niezdolność do pracy, niepełnosprawność datuje się dopiero od września 2010 r. Ponadto, w okresie przerwy w ubezpieczeniu skarżący rejestrował się w charakterze bezrobotnego, a zatem deklarował się jako osoba zdolna i gotowa do podjęcia pracy – przy czym nawet tak elementarną aktywność w poszukiwaniu zatrudnienia, jaką jest rejestracja w PUP skarżący wykazywał z przerwami, przez 2 miesiące w 1994 r., przez kilka dni w 2001 r., przez niespełna 5 miesięcy w 2002 r. oraz od końca listopada 2002 r. do czerwca 2005 r. Okresy pracy w gospodarstwie rolnym skarżącego nie mają natomiast znaczenia przy ocenie jego uprawnień rentowych – przypadają bowiem na lata 1978-1982, tj. na 20 lat przed ustaniem u niego wszelkiego ubezpieczenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz.1269 ze zm.) oraz art. 134 § 1 w związku z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 września 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. z 2012 r. poz. 270), powołanej dalej jako: u. p. p. s. a. , sąd administracyjny dokonuje kontroli zaskarżonego aktu pod względem zgodności z prawem, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga analizowana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych nie narusza prawa. W pierwszej kolejności wskazać należy, iż podstawą materialnoprawną zaskarżonej decyzji jest przepis art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, w myśl którego ubezpieczonym oraz pozostałym po nich członkom rodziny, którzy wskutek szczególnych okoliczności nie spełniają warunków wymaganych w ustawie do uzyskania prawa do emerytury lub renty, nie mogą - ze względu na całkowitą niezdolność do pracy lub wiek - podjąć pracy lub działalności objętej ubezpieczeniem społecznym i nie mają niezbędnych środków utrzymania, Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych może przyznać w drodze wyjątku świadczenie w wysokości nieprzekraczającej świadczeń przewidzianych w ustawie. Na tle całej ustawy, określającej zasady nabywania prawa do świadczeń typu ubezpieczeniowego, a więc finansowanych i pozostających w związku z funduszem gromadzonym na ten cel ze składek ubezpieczeniowych przyszłych świadczeniobiorców, jest to regulacja szczególna. Pozwala ona bowiem na uzyskanie świadczenia odpowiadającego świadczeniu ubezpieczeniowemu przez osoby, które nie spełniają warunków do jego uzyskania w trybie zwykłym. Zatem świadczenia przyznawane na podstawie art. 83 ustawy nie mają charakteru roszczeniowego, ponieważ według art. 84 są finansowane z budżetu państwa, a nie z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, zaś ustawa pozostawia ich przyznanie uznaniu Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych. Powołany wyżej przepis posługuje się bowiem sformułowaniem "Prezes Zakładu może przyznać..." świadczenie w drodze wyjątku, co wskazuje na uznaniowy charakter decyzji podejmowanych w tym trybie. Jednak pozostawienie tego uprawnienia uznaniowej decyzji Prezesa ZUS nie oznacza, że organ ma całkowitą i niekontrolowaną swobodę podczas rozpatrywania wniosku o przyznanie świadczenia w drodze wyjątku. Na organie administracyjnym, prowadzącym postępowanie administracyjne, również w sytuacji działania w ramach uznania administracyjnego, ciąży obowiązek wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego zgodnie z art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. w związku z art. 124 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych. W ocenie Sądu zaskarżonej decyzji nie można Przypisać przekroczenia granic uznania administracyjnego. Analiza przedmiotowej sprawy oraz wydanych w niej rozstrzygnięć prowadzi do wniosku, że organ rozpatrzył wyczerpująco wszystkie okoliczności faktyczne sprawy oraz dokonał obiektywnej ich oceny. Wskazał, iż łączny okres ubezpieczenia 54 letniego wnioskodawcy wynosi 23 lata i 11 miesięcy, z czego na 10 lecie do uprawnień przypada 1 rok i 18 dni, zamiast 5 lat. W latach 1978-1981, 1981-1982 i 2002-2010 (od ustania prawa do zasiłku dla bezrobotnych do powstania niezdolności do pracy) skarżący pozostawał poza ubezpieczeniem. Wbrew zarzutom skargi organ dysponował wystarczającym materiałem dowodowym pozwalającym ustalić, czy brak uprawnień do uzyskania świadczenia w trybie zwykłym był spowodowany szczególnymi okolicznościami, o których stanowi przepis art. 83 ust. 1 ustawy. Zgodzić się należy z organem, iż materiał ten nie daje podstaw do przyjęcia, iż zaistniały w sprawie okoliczności szczególne, które uzasadniałyby przerwy w ubezpieczeniu. Podkreślić należy, iż przywołane przez skarżącego argumenty o złym i pogarszającym się od 2000 r. stanie zdrowia nie stanowią podstawy do przyjęcia przez organ innej daty powstania całkowitej niezdolności do pracy, niż wskazana w orzeczeniu lekarza orzecznika ZUS. Mając na względzie wyrok Sądu Najwyższego z dnia 24 lipca 1967 r., sygn. akt III URN 10/67 (OSNC 1968/2/29) należy przyjąć, że ustalenie początków niezdolności do pracy nie może opierać się na dowolnych przypuszczeniach, lecz konieczne są dowody zawierające dokładne dane pozwalające na niewątpliwie bądź z przeważającym prawdopodobieństwem ustalenie daty lub czasu powstania niezdolności do pracy. Z orzeczenia komisji lekarskiej ZUS Nr [...] z dnia [...].02.2011 r. wynika, iż nie ustalono częściowej niezdolności A. I. do pracy na dzień [...].10.2002 r., ustalono natomiast, iż jest on całkowicie niezdolny do pracy do [...].11.2012 r. i datę powstania całkowitej niezdolności do pracy określono na dzień [...].09.2010 r. Wprawdzie w orzeczeniu lekarza orzecznika ZUS z [...].07.2005 r. orzekając o braku niezdolności do pracy skarżącego stwierdzono niezdolność częściową, jednakże dotyczyła ona jedynie półrocznego okresu, od [...].06. do grudnia 2005 r. W orzeczeniu lekarza orzecznika ZUS z [...].07.2008 r. nie stwierdzono niezdolności do pracy skarżącego, ani też częściowej niezdolności. Powiatowy Zespół ds. Orzekania o Niepełnosprawności w [...] w orzeczeniu z dnia [...].01.2011 r. zaliczył skarżącego do znacznego stopnia niepełnosprawności i ustalił, że niepełnosprawność istnieje od września 2010 r., zaś ustalony stopień niepełnosprawności datuje się od [...].12.2010 r. W świetle powyższego organ nie mógł przyjąć innej daty powstania niezdolności do pracy, niż wskazana w orzeczeniach lekarzy orzeczników i komisji lekarskich ZUS. Trafnie organ podnosi w odpowiedzi na skargę, iż w okresie przerwy w ubezpieczeniu skarżący rejestrował się w charakterze bezrobotnego, a zatem deklarował się jako osoba zdolna i gotowa do podjęcia pracy. Wbrew zarzutom skargi, organ poczynił ustalenia w PUP w [...] odnośnie aktywności skarżącego w poszukiwaniu pracy i wskazał, iż był zarejestrowany przez 2 miesiące w 1994 r., przez kilka dni w 2001 r., przez niespełna 5 miesięcy w 2002 r. oraz od końca listopada 2002 r. do czerwca 2005 r. W tym stanie sprawy podjęte decyzje należy uznać za prawidłowe, zaś zarzuty podniesione w skardze za nieuzasadnione. Sąd nie dopatrzył się w działaniach organu uchybień, zarówno przy ustaleniu stanu faktycznego sprawy, jak i jego ocenie w świetle prawa materialnego, co oznacza, że Sąd nie stwierdził takich naruszeń prawa, które skutkowałyby koniecznością uwzględnienia skargi. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), orzekł, jak w sentencji wyroku.