II SA/Wa 728/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Kwiecińska, Sędziowie WSA Anna Mierzejewska, Andrzej Kołodziej (spr.), Protokolant Mateusz Rogala, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 października 2009 r. sprawy ze skargi D. B. na decyzję Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej z dnia [...] marca 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji o przydziale osobnej kwatery stałej 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w O. Nr [...] z dnia [...] stycznia 2009 r. 2) określa, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości. Dowódca Garnizonu E. decyzją z dnia [...] stycznia 1995 r. nr [...] przydzielił D. B. osobną kwaterę stałą w E. przy ul. [...]. We wniosku z dnia [...] grudnia 2006 r. żołnierz zwrócił się o uchylenie powyższej decyzji w trybie art. 155 kpa, motywując go tym, ze rozwiódł się z żoną i z kwatery wyprowadził się [...] czerwca 2005 r., o czym pisemnie powiadomił Wojskową Agencję Mieszkaniową. Natomiast jego żona z dziećmi i konkubentem nadal zajmuje kwaterę, której koszty utrzymania ponosi w dalszym ciągu on sam, pomimo, że to żona się do tego zobowiązała. Ponadto, z przyczyn niezależnych nie może rozliczyć się z kwatery. Dyrektor Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w O. decyzją nr [...] z dnia [...] kwietnia 2007 r. odmówił uchylenia decyzji o przydziale D. B. osobnej kwatery stałej, natomiast Prezes Wojskowej Agencji Mieszkaniowej decyzją nr [...] z dnia [...] lipca 2007 r., po rozpoznaniu odwołania zainteresowanego, utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. D. B. zaskarżył powyższe rozstrzygnięcie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z dnia 12 grudnia 2007 r. sygn. akt II SA/Wa 1552/07, uchylił zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu wskazał w szczególności, że zaskarżona decyzja została wydana przedwcześnie, bez zbadania całokształtu materiałów sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 10 października 2008 r. sygn. akt I OSK 398/08, po rozpoznaniu skargi kasacyjnej Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej od powyższego wyroku, oddalił skargę kasacyjną. W uzasadnieniu podał przede wszystkim, że decyzja będąca przedmiotem sporu, wobec zaistnienia kolizji interesu strony z interesem społecznym, powinna być poddana szczegółowej analizie, celem ustalenia ich wzajemnej relacji, czego organ administracyjny nie uczynił. Sąd stwierdził również, iż przysługujące skarżącemu prawo do kwatery należy dostosować do jego sytuacji życiowej, a także mieć na uwadze okoliczność, że chciał się z przedmiotowej kwatery rozliczyć, próbując wyegzekwować w procesie cywilnym opuszczenie przez byłą żonę zajmowanego lokalu. Dyrektor Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w O. decyzją nr [...] z dnia [...] stycznia 2009r., wydaną na podstawie art. 13 ust. 6, art. 21 ust. 1 i art. 24 ust. 1 i 5 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (tj. Dz. U. z 2005 r. Nr 41, poz. 398 ze zm.) oraz art. 155 kpa, odmówił uchylenia decyzji z dnia [...] stycznia 1995 r. nr [...] w przedmiocie przydziału D. B. osobnej kwatery stałej. W uzasadnieniu podał, że po przeprowadzeniu ponownego postępowania, gruntownym wyjaśnieniu, rozważeniu i zbadaniu całokształtu okoliczności sprawy, z uwzględnieniem wskazań co do dalszego postępowania, wyrażonymi w orzeczeniach sądów administracyjnych obu instancji, interes społeczny góruje nad słusznym interesem strony, dlatego też interesowi społecznemu należy przyznać pierwszeństwo i ochronę prawną kosztem tego drugiego. Zdaniem organu, za interesem strony przemawia niewątpliwie kłopotliwa sytuacja, w jakiej znalazł się D. B. Proces cywilny przeciwko byłej żonie oraz małoletnim dzieciom z nią zamieszkującym o eksmisję, nie przyniósł oczekiwanych przez niego skutków, a ponadto obecnie ponosi on zarówno koszty wynajmu mieszkania, w którym zamieszkuje z obecną żoną i synem, jak też koszty utrzymania lokalu przy ulicy [...] w E., z którego nie korzysta. Organ zastrzegł jednak, że decyzję o opuszczeniu spornego lokalu podjął sam zainteresowany, zaś w świetle obecnie obowiązujących przepisów Wojskowa Agencja Mieszkaniowa nie ingeruje w stosunki łączące byłych małżonków, jak również nie określa sposobu użytkowania zajmowanego lokalu. Ponadto, zgodnie z intencją ustawodawcy Agencja winna realizować strategiczny cel, jakim jest zapewnienie kwater służbowych żołnierzom zawodowym. Wskazując na przepisy art. 21 ust. 1, art. 24 ust. 1 i art. 24 ust. 5 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP, organ WAM wskazał, że bezpośrednią konsekwencją uchylenia decyzji przydziału osobnej kwatery stałej byłaby konieczność zapewnienia D. B. kolejnego lokalu mieszkalnego w E. lub miejscowości pobliskiej, gdyż pełni on nadal służbę w JW nr [...] w E. Pozbawienie go tytułu prawnego do przedmiotowego lokalu powodowałoby, że nie miałby zastosowania przepis art. 24 ust. 5 pkt 3 ww. ustawy, a nadto ze złożonego przez niego oświadczenia wynika, iż nie zachodzą pozostałe okoliczności opisane w art. 24 ust. 5, uniemożliwiające wydanie żołnierzowi decyzji o prawie zamieszkiwania. Ponadto, zainteresowany nie wystąpił do Dowódcy JW nr [...] z wnioskiem o niewydawanie decyzji o prawie zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym, zaś żołnierz poinformował, że zamierza ubiegać się o przydział kwatery służbowej. W ocenie organu, doszłoby zatem do faktycznego rozkwaterowania byłych małżonków, czego nowelizacja ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP wprowadzona ustawą z dnia 16 kwietnia 2004 r. (Dz. U. Nr 16, poz. 1203), nie przewiduje. Dyrektor Oddziału Regionalnego WAM w O. podniósł również okoliczność, że sytuacja mieszkaniowa żołnierzy zawodowych w garnizonie E. jest bardzo trudna, albowiem na wydanie decyzji o prawie zamieszkiwania według stanu na dzień [...] grudnia 2008 r. oczekiwało [...] żołnierzy służby stałej (w tym [...] z rodzinami) oraz [...] żołnierzy służby terminowej (w tym [...] z rodzinami). Zatem ze względu m.in. na niezaspokojone potrzeby mieszkaniowe żołnierzy zawodowych garnizonu E., uchylenie decyzji przydziału osobnej kwatery stałej spowodowałoby znaczną szkodę dla interesu społecznego, a wydanie pozytywnej dla wnioskodawcy, oznaczałoby nadużycie prawa ze stratą dla pozostałych żołnierzy. Organ podkreślił jednocześnie, że prawo D. B. do zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym w miejscu pełnienia służby zostało zrealizowane poprzez wydanie w dniu [...] stycznia 1995 r. decyzji przydziału osobnej kwatery stałej. Organ wskazał również, iż obowiązek uwzględnienia małżonka żołnierza oraz dzieci przy ustalaniu przysługującej żołnierzowi powierzchni użytkowej podstawowej lokalu mieszkalnego, nałożony na organy Agencji przez ustawodawcę, ma na celu zagwarantowanie ich wspólnego zamieszkiwania przez czas dysponowania przez niego tytułem prawnym do lokalu, który wynika z administracyjnej decyzji o przydziale, co znajduje potwierdzenie w orzecznictwie Sądu Najwyższego. Zatem brak jest podstaw do zastosowania art. 37a ustawy, który dotyczy obowiązku opróżnienia lokalu mieszkalnego oraz art. 38, ponieważ opłaty za uzyskanie lokalu i opłaty pośrednie regulowane są na bieżąco lub z niewielkim opóźnieniem. W odwołaniu od powyższej decyzji D. B. zarzucił organowi w szczególności nieuprawnioną polemikę z zapadłymi w sprawie prawomocnymi orzeczeniami sadów administracyjnych, a nadto przeciąganie postępowania ze szkodą dla jego słusznego interesu i przerzucenie na niego kosztów utrzymania przedmiotowego lokalu. Prezes Wojskowej Agencji Mieszkaniowej decyzją nr [...] z dnia [...] marca 2009 r., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa oraz art. 13 ust. 7 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu odniósł się w pierwszej kolejności do przesłanek uchylenia lub zmiany decyzji w trybie art. 155 kpa stwierdzając, że takie rozstrzygniecie ma charakter uznaniowy, jednakże organ związany jest rygorami procedury administracyjnej, określającej jego obowiązki w zakresie prowadzenia postępowania i orzekania, w tym w szczególności rygorami zawartymi w art. 7, 77 § 1 i 80 kpa. Organ podał, że w rozpatrywanej sprawie brak jest przepisów szczególnych, które sprzeciwiałyby się uchyleniu przedmiotowej decyzji, jednakże występuje kolizja interesu strony z interesem społecznym. W zakresie oceny, który z nich przeważa w niniejszej sprawie, powtórzył w całości argumentację organu pierwszej instancji. W skardze na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, D. B. zarzucił jej naruszenie art. 155 kpa, które miało istotny wpływ na wynik sprawy i w związku z tym wniósł o jej uchylenie w całości. W uzasadnieniu podniósł, że organ poraz kolejny odwołuje się do kategorii kolizji interesu strony i interesu społecznego, którą rozumie jednak instrumentalnie oraz jednostronnie. Zgodnie bowiem z orzecznictwem, interes społeczny lub słuszny interes strony może wyrażać się zarówno w tym, że istnieją okoliczności faktyczne interes ten uzasadniające, jak i w tym, że istnieją okoliczności o charakterze prawnym wskazujące na nieadekwatność rozstrzygnięcia (będącego rozstrzygnięciem ostatecznym – art. 155 w zw. z art. 16 § 1 kpa) w stosunku do obowiązującego prawa (wyrok NSA z dnia 14 kwietnia 1995 r. sygn. akt II SA/Wa 1115/094). W niniejszej sprawie, w jego ocenie, to właśnie okoliczności faktyczne odnoszące się do sytuacji osobistej, rodzinnej i majątkowej skarżącego, przemawiają wprost za uchyleniem decyzji o przydziale lokalu mieszkalnego. Skarżący wskazał, że nadinterpretacją i nadużyciem są stwierdzenia organu odwoławczego, że jego uprawnienie tworzy konflikt z interesem społecznym, gdyż prawo podmiotowe przywołane przez ustawę, chociaż obecnie niezrealizowane w zakresie i w sposób podnoszony przez organ, nie może być przesłanką decyzji w przedmiocie aktualnych praw i obowiązków skarżącego. Ponadto brak jest podstaw do wartościowania interesów opisanych w dyspozycji art. 155 kpa. Przeciwstawienie uprawnień skarżącego uprawnieniom innych żołnierzy, nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, gdyż trudno zgodzić się z dopuszczalnością porównywania indywidualnego interesu skarżącego z wynikającym z ustawy obowiązkiem Wojskowej Agencji Mieszkaniowej. Ponadto jego zdaniem, organ nie rozróżnia interesu społecznego i interesu własnej instytucji. Skarżący stwierdził również, że uzyskane przez skarżącego prawo do zamieszkania w lokalu mieszkalnym w przypadku uchylenia decyzji o przydziale, wbrew opinii organu, nie prowadziłoby do powiększenia się liczby oczekujących żołnierzy, gdyż pierwszy z oczekujących zrealizowałby swoje uprawnienia, zaś skarżący znalazłby się na końcu kolejki. Także żądanie organu złożenia oświadczenia, ze skarżący będzie się ubiegał o lokal mieszkalny w celu zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych, zmierzające do oceny istnienia słusznego interesu strony, jego zdaniem narusza art. 155 kpa. W odpowiedzi na skargę Prezes Wojskowej Agencji Mieszkaniowej wniósł o jej oddalenie i podtrzymał w całości dotychczasowe stanowisko faktyczne oraz prawne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Skarga oceniania pod tym względem jest uzasadniona. Zgodnie z przepisem art. 170 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. W świetle powyższego, w szczególności organy Wojskowej Agencji Mieszkaniowej były związane wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 grudnia 2007 r. sygn. akt II SA/Wa 1552/07, który stał się prawomocny z dniem 10 października 2008 r. tj. dniem wydania przez Naczelny Sąd Administracyjny wyroku w sprawie o sygn. akt I OSK 398/08, oddalającego skargę kasacyjną Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej od wspomnianego wyroku WSA w Warszawie oraz zawierającego zalecenia dla organu przy ponownym orzekaniu. Oceniając zaskarżoną decyzję pod tym kątem trzeba stwierdzić, iż organy WAM w zasadzie zastosowały się do wskazań Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zawartych w wyroku z dnia 12 grudnia 2007 r. Należy jednakże zwrócić uwagę na to, że w myśl art. 155 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) decyzja ostateczna, na mocy której strona nabyła prawo, może być w każdym czasie za zgodą strony uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, lub przez organ wyższego stopnia, jeżeli przepisy nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji i przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony; przepis art. 154 § 2 stosuje się odpowiednio. Oznacza to, iż dla zmiany lub uchylenia decyzji, na mocy której strona nabyła prawo, konieczne jest łączne spełnienie następujących przesłanek: 1. istnienie decyzji ostatecznej, 2. za uchyleniem lub zmianą przemawia interes społeczny lub słuszny interes strony, 3. zgoda strony na zmianę lub uchylenie decyzji, 4. brak przeciwwskazań w przepisach szczególnych. W niniejszej sprawie bezsporne jest, że decyzja Dowódcy Garnizonu E. z dnia [...] stycznia 1995 r., na podstawie której przydzielono D. B. osobną kwaterę stałą przy ul. [...] w E., jest decyzją ostateczną, skarżący występując z wnioskiem o jej uchylenie wyraził na to zgodę, zaś w przepisach ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (tj. Dz. U. z 2005 r. Nr 41, poz. 398 ze zm.) jako ustawy szczególnej, brak jest przeciwwskazań do jej uchylenia. Kwestią sporną pozostaje natomiast to, czy za jej uchyleniem lub zmianą przemawia interes społeczny lub słuszny interes strony. Z wykładni gramatycznej art. 155 kpa wynika, przy uwzględnieniu reguły interpretacyjnej zawartej w art. 16 § 1 zd. 2 kpa, że przedmiotem postępowania określonego w przepisie jest jednakże stwierdzenie istnienia przesłanek w nim zawartych, nie zaś ponowne merytoryczne rozpoznanie sprawy. W orzecznictwie przyjmuje się bowiem, że "Postępowanie w sprawie uchylenia lub zmiany decyzji ostatecznej (art. 155 kpa) jest samodzielnym postępowaniem administracyjnym, którego istotą jest jedynie ustalenie, czy zachodzą przesłanki do uchylenia lub zmiany takiej decyzji ze względu na interes społeczny i słuszny interes strony i czy ewentualnemu uchyleniu lub zmianie nie sprzeciwiają się przepisy szczególne. Badanie interesu społecznego i słusznego interesu strony nie może polegać na ocenie prawidłowości zastosowania przepisów prawa przy wydawaniu decyzji ostatecznej. Decyzje podejmowane w trybie art. 155 kpa mają charakter decyzji uznaniowych" (por. wyrok NSA z dnia 13 grudnia 1996 r., sygn. akt III SA 1207/95, niepubl.) Uznaniowość nie oznacza jednak całkowitej i niekontrolowanej swobody organu przy rozstrzyganiu takiej sprawy, albowiem związany jest on rygorami procedury administracyjnej, określającej jego obowiązki tak w zakresie prowadzenia postępowania, jak i orzekania. Winien zatem przestrzegać zasady dochodzenia do prawdy obiektywnej (art. 7 kpa), zasady należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenia ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego (art. 9 kpa), a nadto w sposób wyczerpujący zebrać, rozpatrzyć i ocenić cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 kpa i art. 80 kpa), zaś swoje rozstrzygnięcie uzasadnić zgodnie z wymogami określonymi w art. 107 § 3 kpa. W rozpatrywanej sprawie zaskarżona decyzja, jak również decyzja utrzymana nią w mocy, jakkolwiek wydane po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego uwzględniającego zalecenia Sądu, wyżej wymienionych kryteriów nie spełniają. Przede wszystkim nie sposób zgodzić się z organami, iż w sytuacji niewątpliwej kolizji interesu społecznego ze słusznym interesem strony, to interes społeczny zasługuje na ochronę, kosztem tego drugiego. Sąd nie podziela argumentów Prezesa WAM, że uchylenie decyzji o przydziale skarżącemu osobnej kwatery stałej, powodujące uzyskanie przez niego na nowo uprawnienia do zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym, stanowiłoby nadużycie prawa, albowiem nie mógłby mieć zastosowania przepis art. 24 ust. 5 pkt 3 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP, według którego nie wydaje się decyzji o prawie zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym m.in. żołnierzowi służby stałej, który nie zwolnił osobnej kwatery stałej. Również wywód, że takie rozstrzygnięcie byłoby obejściem prawa, gdyż sprawy zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym byłych małżonków nie mogą stanowić przedmiotu orzekania organów WAM, jest nietrafny. Brak jest bowiem jakichkolwiek racjonalnych przesłanek, by rozstrzygnięcie wydane w trybie art. 155 kpa utożsamiać z ingerencją w stosunki łączące byłych małżonków, czy też określeniem użytkowania przez nich zajmowanego lokalu. Zupełnie niezrozumiałe jest też stanowisko organu, że rozwiązanie małżeństwa skarżącego i jego dobrowolne wyprowadzenie się z lokalu, nie może stanowić podstawy do uchylenia decyzji w trybie art. 155 kpa, gdyż poprzez przydział osobnej kwatery stałej zostało zrealizowane prawo D. B. do zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym w miejscu pełnienia służby. Z okoliczności przedmiotowej sprawy wynika bowiem, że z tego prawa z przyczyn obiektywnych i niezależnych od niego nie może korzystać. Skarżący w sposób przekonujący w ocenie Sądu wykazał, dlaczego z lokalu się wyprowadził i nie może tam zamieszkiwać, a mimo to ponosi koszty jego utrzymania, zaś podawane przez niego fakty nie zostały przez organy zakwestionowane. Wykazał również, że czynił starania zmierzające do porozumienia się z byłą żoną w kwestii lokalu przy ul. [...], lecz jego propozycje nie zostały przez nią przyjęte, a nadto, że obecnie z drugą żoną i synem musi wynajmować mieszkanie co powoduje, iż znajduje się w trudnej sytuacji finansowej. Okoliczności powyższych organy, bez wyczerpującego uzasadnienia, nie uznały jednak za wystarczające do przyjęcia, że słuszny interes skarżącego przemawia za uchyleniem decyzji o przydziale osobnej kwatery stałej. Tymczasem przedstawiając tezę o pierwszeństwie interesu społecznego nad słusznym interesem skarżącego, powołały się na to, że w Garnizonie E. występują w znacznym rozmiarze niezaspokojone potrzeby mieszkalne żołnierzy zawodowych. Okoliczność powyższa po pierwsze nie może mieć znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, a po drugie, jak trafnie stwierdził skarżący, w żaden sposób nie wpływa na pogorszenie sytuacji oczekujących na realizację uprawnień w zakresie zakwaterowania. Należy również zauważyć, czego zdaje się nie dostrzegać organ, powołując się na orzecznictwo Sądu Najwyższego, z którego wynika ochrona rozwiedzionego małżonka żołnierza, jeśli chodzi o jego uprawnienia do zamieszkiwania w lokalu, którego dysponentem jest żołnierz, że co prawda w decyzji o przydziale kwatery została wymieniona żona skarżącego wraz z dziećmi, tym nie mniej ich uwzględnienie było potrzebne jedynie do ustalenia rozmiaru należnej kwatery. Natomiast osobą uprawnioną do jej otrzymania był wyłącznie D. B., zaś żona i dzieci miały tylko pochodne prawo do uzyskania lokalu, gdyż skarżący jest jego najemcą, uprawnionym do podejmowania czynności w sprawie kwatery. Niezrozumiałe jest ponadto stanowisko organów, że interes społeczny w rozpatrywanej sprawie przejawia się w zaspokojeniu potrzeb mieszkaniowych przede wszystkim byłej żony żołnierza zawodowego wraz z dziećmi, a nie samego żołnierza zawodowego, co jest celem ustawowym Agencji. Organy swoimi działaniami wyręczają w ten sposób gminę, na której ciąży obowiązek pomocy w zapewnieniu lokali mieszkalnych swoim mieszkańcom. Rozpoznając sprawę ponownie organy Wojskowej Agencji Mieszkaniowej dokonują oceny interesu społecznego i słusznego interesu skarżącego dla potrzeb stosowania art. 155 kpa, z uwzględnieniem poczynionych przez Sąd rozważań. Uznając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na postawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku. O wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji orzeczono w oparciu o przepis art. 152 powołanej ustawy.