II SA/Wa 731/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Anna Mierzejewska (spr.) Sędzia WSA Iwona Dąbrowska Sędzia WSA Danuta Kania Protokolant ref. staż. Marcin Borkowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 stycznia 2012 r. sprawy ze skargi M.Z. na decyzję Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej z dnia [...] stycznia 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania decyzji o prawie zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym 1. uchyla zaskarżoną decyzję, oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji 2. zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości 3. zasądza od Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej na rzecz M.Z. kwotę 200 zł (dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania Prezes Wojskowej Agencji Mieszkaniowej, decyzją nr [...] z dnia [...] stycznia 2011 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) oraz art. 13 ust. 7 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2010 r. Nr 206, poz. 1367 z późn. zm.), po rozpatrzeniu odwołania M. Z. od decyzji Dyrektora Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w W. nr [...] z dnia [...] listopada 2010 r. odmawiającej wydania decyzji o prawie zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym nr [...] położonym przy ul. [...] w W. M. Z. uchylił w całości zaskarżoną decyzję i umorzył postępowanie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji organ podał, że M. Z. zamieszkuje w lokalu mieszkalnym nr [...], położonym w W. przy ul. [...], o strukturze [...], powierzchni użytkowej podstawowej [...] m2 i użytkowej [...] m2. Przedmiotowy lokal mieszkalny został przydzielony T. K. - z racji pełnienia zawodowej służby wojskowej - na mocy decyzji przydziału osobnej kwatery stałej nr [...] z dnia [...] listopada 1986 r., wydanej przez ówczesny wojskowy organ kwaterunkowy. Przy ustalaniu należnej wówczas żołnierzowi powierzchni użytkowej podstawowej uwzględniono członków jego rodziny, tj. żonę M. K. oraz córkę K. K. Po rozpoznaniu z powództwa M. K. sprawy przeciwko T. K. o rozwód, Sąd Rejonowy dla [...] Wydział [...] Rodzinny i Nieletnich, wyrokiem z dnia [...] października 1988 r. o sygn. akt [...], orzekł rozwód związku małżeńskiego. Po orzeczonym rozwodzie byli małżonkowie zamieszkiwali wspólnie w dotychczas zajmowanym lokalu. W dniu [...] marca 1990 r. T. K. wystąpił do Kierownika Garnizonowej Administracji Mieszkań Nr [...] w W. z prośbą o dokonanie podziału zajmowanej kwatery i obciążanie kosztami opłat za zajmowany lokal również byłą żonę – M. Z. Decyzją nr [...] z dnia [...] kwietnia 1990 r. Kierownik Garnizonowej Administracji Mieszkań Nr [...] unieważnił decyzję przydziału osobnej kwatery stałej nr [...] z dnia [...] listopada 1986 r. w sprawie przyznania T. K. osobnej kwatery stałej nr [...] przy ul. [...] (obecnie [...]) w W. i jednocześnie przez czas wspólnego zamieszkiwania stron, ustalił sposób korzystania z ww. kwatery w ten sposób, że: T. K. zajmować będzie pokój mniejszy z używalnością kuchni, przedpokoju i łazienki o powierzchni mieszkalnej [...] m2 i powierzchni użytkowej [...] m2 do czasu rozkwaterowania do lokalu spółdzielczego lub osobnej kwatery stałej, natomiast M. Z. (była żona) wraz z córką K. zajmować będzie pokój większy z używalnością kuchni, przedpokoju i łazienki o powierzchni mieszkalnej [...] m2 i powierzchni użytkowej [...] m2 do czasu rozkwaterowania do lokalu zamiennego. W dniu [...] marca 1992 r. T. K. ubył do Garnizonu [...], gdzie zainteresowanemu przydzielono lokal mieszkalny nr [...] położony w N. przy ul. [...] z zasobów Wojskowej Agencji Mieszkaniowej. W dniu [...] czerwca 2002 r. Dyrektor Oddziału Terenowego Nr [...] Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w W. skierował do sądu pozew o ustalenie nieistnienia stosunku najmu lokalu mieszkalnego nr [...], położonego w W. przy ul. [...] zamieszkałego przez M. Z. Postanowieniem z dnia [...] lutego 2005 r. Sąd Rejonowy [...] Wydział [...] Cywilny, w oparciu o znowelizowane przepisy ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP obowiązujące od 1 lipca 2004 r. umorzył postępowanie sądowe, jako niedopuszczalne. Decyzją nr [...] z dnia [...] marca 2008 r. Prezes Wojskowej Agencji Mieszkaniowej stwierdził nieważność decyzji Kierownika Garnizonowej Administracji Mieszkań Nr [...] nr [...] z dnia [...] kwietnia 1990 r. unieważniającej decyzję przydziału osobnej kwatery stałej nr [...] z dnia [...] listopada 1986 r. w sprawie przyznania T. K. osobnej kwatery stałej nr [...] przy ul. [...] (obecnie [...]) w W. i określającej sposób korzystania z przedmiotowego lokalu mieszkalnego, jako wydanej bez podstawy prawnej. Dyrektor Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w W. pismem Nr [...] z dnia [...] czerwca 2007 r. zawiadomił M. Z. oraz K. K. o wszczęciu postępowania w sprawie zajmowania przedmiotowego lokalu mieszkalnego bez tytułu prawnego, w trybie art. 37a ustawy o zakwaterowaniu (...). M. Z. pismem z dnia [...] lipca 2007 r. wystąpiła z wnioskiem o wydanie decyzji o prawie zamieszkiwania w przedmiotowym lokalu mieszkalnym w trybie art. 29 ustawy o zakwaterowaniu (...). Następnie dnia [...] stycznia 2009 r. Dyrektor Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w W. decyzją nr [...] stwierdził wygaśnięcie decyzji przydziału osobnej kwatery stałej nr [...] z dnia [...] listopada 1986 r. w sprawie przyznania T. K. osobnej kwatery stałej nr [...] przy ul. [...] (obecnie [...]) w W. Natomiast decyzją nr [...] z dnia [...] listopada 2009 r. Dyrektor Oddziału Rejonowego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w W. odmówił wydania M. Z. decyzji o prawie zamieszkiwania w przedmiotowym lokalu mieszkalnym w trybie art. 29 ustawy o zakwaterowaniu (...). W uzasadnieniu ww. decyzji organ pierwszej instancji wskazał, iż pismem z [...] sierpnia 2007 r. zaproponował zainteresowanej lokal mieszkalny nr [...] położony przy ul. [...], spełniający warunki lokalu zamiennego dla dwuosobowej rodziny. Zainteresowana odmówiła przyjęcia ww. lokalu. Ponadto organ wskazał, że na podstawie dostarczonych przez zainteresowaną dokumentów, miesięczny dochód strony wynosi 3.124,83 zł netto, zaś dochody córki strony – K. K. wynoszą 1.126 zł brutto miesięcznie. A zatem przedstawionej sytuacji finansowej nie można uznać za trudną, czy wyjątkową. Osiągane dochody umożliwiają zabezpieczenie potrzeb mieszkaniowych we własnym zakresie. Nadto organ wskazał, że zgodnie z art. 29 ustawy o zakwaterowaniu (...) istnieje możliwość wydania decyzji o prawie zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym innej osobie niż żołnierz służby stałej, na czas oznaczony, jedynie w wyjątkowej sytuacji, po uprzednim uzyskaniu zgody Ministra Obrony Narodowej. Wydanie przedmiotowej decyzji jest uzależnione od spełnienia dwóch przesłanek: wyjątkowości sytuacji zarówno po stronie wnioskodawcy jak i po stronie Wojskowej Agencji Mieszkaniowej oraz uzyskania zgody Ministra Obrony Narodowej. Organ uznał, że w świetle przedstawionych wyjaśnień oraz w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy, brak jest podstaw do wydania M. Z. decyzji o prawie zamieszkiwania w przedmiotowym lokalu mieszkalnym. Zainteresowana nie wniosła odwołania od ww. decyzji. W aktach prowadzonego postępowania znajduje się zwrotne potwierdzenie odbioru z adnotacją "mieszkanie zamknięte - awizowane w dniu 2009-12-02" oraz "awizowano /powtórnie/ 9 grudnia 2009". Przesyłkę niepodjętą w terminie zwrócono w dniu 17 grudnia 2009 r. M. Z. pismem z dnia [...] stycznia 2010 r. (data wpływu do organu) zwróciła się do Dyrektora Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w W. z prośbą o cyt.: "oddalenie nieistnienia stosunku najmu i tym samym ustalenie istnienia stosunku najmu lokalu mieszkalnego nr [...] w budynku położonym przy ul. [...] w W., poprzez wydanie decyzji o prawie zamieszkiwania w lokalu, art. 29 ustawy o zakwaterowaniu (...)". Dyrektor Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w W. pismem nr [...] z dnia [...] lutego 2010 r. zawiadomił M. Z. o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o prawie zamieszkiwania w trybie art. 29 ustawy o zakwaterowaniu (...). Po zebraniu materiału dowodowego Dyrektor Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w W. decyzją nr [...] z dnia [...] listopada 2010 r. odmówił wydania M. Z. decyzji o prawie zamieszkiwania w przedmiotowym lokalu mieszkalnym. W uzasadnieniu ww. decyzji organ pierwszej instancji wskazał, iż zainteresowana jest bezrobotna i nie korzysta z pomocy społecznej. Jednak z porozumienia z dotychczasowym zakładem pracy wynika, że z tytułu rozwiązania umowy o pracę zainteresowanej przysługują: dodatkowe odszkodowanie w wysokości 7.000 zł powiększone o kwotę 6.000 zł, dodatkowe odszkodowanie w wysokości 16.000 zł oraz odprawa w wysokości 68.475 zł. A zatem przedstawionej sytuacji finansowej nie można uznać za trudną, czy wyjątkową. Nadto organ wskazał, iż przedstawione przez stronę argumenty dotyczące braku własnego lokalu nie stanowią o wyjątkowości sytuacji. Jest to sytuacja często mająca miejsce w polskich realiach. M. Z. dnia [...] listopada 2010 r. (data wpływu do organu) złożyła do Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej pismo zatytułowane: "Wyjaśnienia do decyzji Nr [...] z [...].11.2010 r." Pismem nr [...] z dnia [...] grudnia 2010 r. Prezes Wojskowej Agencji Mieszkaniowej zwrócił się do zainteresowanej z prośbą o doprecyzowanie, czy ww. wystąpienie należy traktować jako odwołanie od decyzji Dyrektora Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w W. nr [...] z dnia [...] listopada 2010 r. M. Z. dnia [...] grudnia 2010 r. (data wpływu do organu) złożyła do Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej pismo zatytułowane: "Odwołanie", w którym doprecyzowała treść swojego wystąpienia z dnia [...] listopada 2010 r. wskazując, iż jest to cyt.: "stanowcze odwołanie". Organ odwoławczy rozpatrując ponownie merytorycznie sprawę podkreślił, że kwestia przyznania skarżącej prawa zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym nr [...] w budynku położonym przy ul. [...] w W. była już przedmiotem rozpoznania przez organy Wojskowej Agencji Mieszkaniowej. Organ zauważył, iż niedopuszczalne jest orzekanie po raz drugi w sprawie już rozstrzygniętej decyzją ostateczną z uwagi na zasadę res iudicata (powagę rzeczy osądzonej), której naruszenie skutkuje nieważnością decyzji w myśl art. 156 § 1 kpa. Oznacza to, że w tej samej sprawie między tymi samymi stronami, w oparciu o ten sam stan prawny nie można prowadzić postępowania. Taka sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie. Postępowanie administracyjne z wniosku M. Z. z dnia [...] lipca 2007 r. w sprawie wydania decyzji o prawie zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym, w trybie określonym w art. 29 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP nie mogło się ponownie toczyć, gdyż w sprawie zapadło już ostateczne rozstrzygnięcie. Decyzją nr [...] z dnia [...] listopada 2009 r. Dyrektor Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w W. odmówił wydania M. Z. decyzji o prawie zamieszkiwania w przedmiotowym lokalu mieszkalnym w trybie art. 29 ustawy o zakwaterowaniu (...). Ponadto w przedmiotowej sprawie, w aktach prowadzonego postępowania znajduje się koperta wraz ze zwrotnym potwierdzeniem odbioru. Z adnotacji poczty umieszczonych na kopercie zawierającej decyzję wynika, że pierwsze awizo zostało dokonane 2 grudnia 2009 r., a drugie po upływie 7 dni, tj. 9 grudnia 2009 r. (licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia). Przesyłkę niepodjętą w terminie zwrócono w dniu 17 grudnia 2009 r. Stosownie do treści art. 44 kpa, w razie niemożności doręczenia pisma przez pocztę w sposób wskazany w art. 42 i 43 (tj. doręczenia w mieszkaniu, miejscu pracy, lokalu organu administracji publicznej, w każdym innym miejscu, gdzie się adresata zastanie lub za pokwitowaniem dorosłemu domownikowi, sąsiadowi, dozorcy domu, którzy podjęliby się oddania pisma adresatowi), poczta przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej (§ 1 pkt 1). Zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w § 1, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata (§ 2). Z kolei w przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości jej odbioru w terminie nie dłuższym niż 14 dni od daty pierwszego zawiadomienia (§ 3). Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy (§ 4). Wobec tego organ uznał, że w przedmiotowej sprawie nastąpiło domniemanie prawne doręczenia pisma. W związku z powyższym, decyzja nr [...] z dnia [...] listopada 2009 r. Dyrektor Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w W. stała się ostateczna. Ponadto w omawianej sprawie niewątpliwie występują te same podmioty, dotyczy ona tego samego przedmiotu i tego samego stanu prawnego w niezmienionym stanie faktycznym. Wydanie w takich warunkach dwóch kolejnych decyzji załatwiających sprawę co do istoty, narusza zasadę trwałości decyzji skutkujące wadą decyzji, wydanej jako druga a kwalifikującą ją do usunięcia z obrotu prawnego na podstawie art. 156 § 1 pkt 3 kpa. Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, powołując argumenty jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), do rozpoznania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona. Natomiast zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. –Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej (postanowienia) i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Na wstępie wskazać należy, że aby decyzja weszła do obrotu prawnego musi być prawidłowo doręczona. Stosownie do treści art. 44 Kpa, w razie niemożności doręczenia pisma przez pocztę w sposób wskazany w art. 42 i 43 (tj. doręczenia w mieszkaniu, miejscu pracy, lokalu organu administracji publicznej, w każdym innym miejscu, gdzie się adresata zastanie lub za pokwitowaniem dorosłemu domownikowi, sąsiadowi, dozorcy domu, którzy podjęliby się oddania pisma adresatowi), poczta przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej (§ 1 pkt 1). Zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w § 1, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata (§ 2). Z kolei w przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości jej odbioru w terminie nie dłuższym niż 14 dni od daty pierwszego zawiadomienia (§ 3). Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy (§ 4). W ocenie Sądu, zacytowane wyżej przepisy należy odczytywać w sposób całościowy. Innymi słowy, w świetle art. 44 Kpa ocena ziszczenia się skutku prawnego, o którym mowa w § 4, polegającego na uznaniu pisma za doręczone nie może być sformułowana wyłącznie w oparciu o związek tegoż przepisu z § 1, do którego on odsyła, a więc tylko w oparciu o stwierdzenie, iż pismo było przechowywane przez pocztę przez okres czternastu dni w jej placówce pocztowej, lecz musi być powiązana także z ustaleniem, że spełnione zostały w czasie biegu tego terminu wszystkie pozostałe wymogi płynące zarówno z § 2, jak i § 3, czyli wymogi związane z pierwszym i powtórnym zawiadomieniem o nadejściu przesyłki. Za taką wykładnią przemawia w sposób oczywisty sama konstrukcja analizowanego artykułu. Po pierwsze, do § 1 nawiązuje wprost § 2, a z kolei do tego paragrafu nawiązuje § 3. Po drugie, § 4 reguluje wyłącznie moment (dzień), który wolą ustawodawcy przyjmuje się za chwilę doręczenia przesyłki (pisma), mimo jej faktycznego nieodebrania przez adresata oraz postanawia, co z tym pismem w takiej sytuacji się dzieje (pismo pozostawia się w aktach sprawy). Po trzecie, gdyby przyjąć, iż domniemanie prawne doręczenia pisma wiąże się tylko z upływem określonego czasu jego przechowywania w placówce pocztowej, wówczas należałoby uznać, iż w istocie zbędne są przepisy § 2 i § 3 powyższego artykułu. Wniosek taki stoi z kolei w opozycji do zasady, iż z punktu widzenia racjonalnie działającego prawodawcy wszystkie tworzone przez niego przepisy spełniają określoną rolę i żaden z nich nie może być pomijany bez jednoznacznych ku temu podstaw. Nadto, skutkuje tym, że adresat zostaje pozbawiony możliwości uzyskania podstawowej wiedzy o nadejściu przesyłki. Po czwarte, jakiekolwiek odstępstwo od reguł przewidzianych dla trybu doręczenia zastępczego musi być uznane za wybiórcze stosowanie przepisów regulujących tę materię. Po piąte, zważyć należy, iż doręczenie zastępcze wywołuje szereg następstw nie tylko w płaszczyźnie prawa procesowego, ale także w sferze materialnoprawnej. Wiążą się zatem z nim doniosłe prawnie skutki. Po szóste, doręczenie zastępcze ma charakter domniemania prawnego. Oznaczać to musi w konsekwencji, że skoro ustawodawca tworząc tę instytucję przewidział w ramach niej do spełnienia określone wymogi, to tym samym wszystkie je uznał za warunki sine qua non tegoż domniemania. Uchybienie zatem jakiemukolwiek z nich prowadzić musi do wniosku, iż w takim przypadku nie jest możliwe przyjęcie, że pismo w sensie prawnym zostało skutecznie doręczone adresatowi. Zdaniem Sądu, powyższe prowadzi do wniosku, iż pisma nie można uznać za doręczone w rozumieniu art. 44 § 4 Kpa, w sytuacji, gdy powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki zawierającej to pismo zostanie pozostawione adresatowi w miejscu, o którym mowa w § 2 (oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata) przed upływem terminu przewidzianego na podjęcie przesyłki, określonego w pierwszym zawiadomieniu o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej, czyli przed upływem siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia pierwszego zawiadomienia. Dodać należy, że według art. 57 § 1 Kpa jeżeli początkiem terminu określonego w dniach jest pewne zdarzenie, przy obliczaniu tego terminu nie uwzględnia się dnia, w którym zdarzenie nastąpiło. Upływ ostatniego z wyznaczonej liczby dni uważa się za koniec terminu. Do obliczenia tak zakreślonego terminu poprzedzającego możliwość dokonania powtórnego zawiadomienia nie wlicza się więc dnia, w którym dokonano pierwszego zawiadomienia (tak: Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 26 lipca 2007 r., sygn. akt III SA/Wa 1000/07, Lex Polonica nr 1785698). W okolicznościach rozpoznanej sprawy Sąd uznał, że organ wadliwie, w sposób sprzeczny z wykładnią dokonana powyżej, zinterpretował treść przepisu art. 44 Kpa przyjmując, jako wystarczający warunek ziszczenia się skutku, o którym mowa w § 4 tego przepisu, fakt dwukrotnego awizowania przesyłki zawierającej zaskarżoną decyzję i upływ czternastu dni od dnia pierwszego awiza. Wprawdzie ze znajdujących się w aktach administracyjnych koperty i potwierdzenia odbioru wynika okoliczność dwukrotnego awizowania przesyłki skierowanej do skarżącej i jej zwrotu po upływie czternastu dni od dnia pierwszego zawiadomienia, niemniej jednak z zestawienia daty pierwszego awiza – 2 grudnia 2009 r. - (v. adnotacja doręczyciela na potwierdzeniu odbioru) z datą drugiego – 9 grudnia 2009 r. (v. pieczęć poczty na kopercie) wynika jednoznacznie, że powtórne zawiadomienie o pozostawieniu pisma w urzędzie pocztowym, licząc od dnia pierwszego zawiadomienia, było przedwczesne. Organ błędnie zatem przyjął, że poczta dopełniła obowiązku wynikającego z § 3 art. 44 wyżej cytowanego. Wobec powyższego na organie spoczywa nadal obowiązek prawidłowego doręczenia decyzji z dnia [...] listopada 2009 r., które otworzy bieg terminu do złożenia od niej odwołania. W konsekwencji należało uchylić zaskarżoną decyzję, oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji.