II SA/Wa 731/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Kube, Sędzia WSA Łukasz Krzycki (spr.), Asesor WSA Arkadiusz Koziarski, Protokolant starszy referent Edyta Brzezicka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 listopada 2024 r. sprawy ze skargi H. T. na decyzję Głównego Inspektora Pracy z dnia [...] marca 2024 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Okręgowego Inspektora Pracy w [...] z dnia [...] stycznia 2024 r. nr [...]; 2. zasądza od Głównego Inspektora Pracy na rzecz skarżącego H. T. kwotę 697 (słownie: sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżoną decyzją – na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2023 r., poz. 775 ze zm.), zwanej dalej "K.p.a." – utrzymano w mocy orzeczenie Okręgowego Inspektora Pracy w K. z [...] stycznia 2024 r. o odmowie udostępnienia p. H. T., zwanemu dalej "Wnioskodawcą", informacji publicznej. Jako podstawę przywołano art. 5 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r. poz.902), zwanej dalej "ustawą o informacji", w zw. z art. 46 § 1 ustawy z dnia 20 maja 1971 r. - Kodeks wykroczeń (Dz.U. z 2023 r. poz. 2119), zwanej dalej "K..". W uzasadnieniu zaskarżonego aktu przywołano następujące okoliczności faktyczne i prawne uwarunkowania sprawy: - pismem z [...] listopada 2023 r., Wnioskodawca wystąpił o udostępnienie informacji publicznej w zakresie: "informacji dotyczącej osoby, która była karana za wykroczenia przeciwko prawom pracownika jako osoba działająca w imieniu pracodawcy, tj. Burmistrza Miasta i Gminy O. (...) przez Państwową Inspekcję Pracy oraz wskazanie tej osoby z imienia i nazwiska oraz (...) wskazanie jaka kara została nałożona na osobę, która została ukarana za ww. wykroczenia.", - organ I. instancji wydał decyzję o odmowie udostępnienia żądanej informacji, - wobec wniesienia odwołania od decyzji odmownej sprawę rozpatrzono w II. instancji, - po przeanalizowaniu zgromadzonych w sprawie dokumentów, organ odwoławczy zważył, co następuje, - dostęp do informacji publicznej nie ma charakteru absolutnego i może podlegać ograniczeniom; świadczy o tym treść art. 61 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz.U. z 1997 r. Nr 78 poz. 483 ze zm.); zgodnie z nim, ograniczenie prawa do uzyskiwania informacji wskazanych w ust. 1 i 2 może nastąpić wyłącznie ze względu na określoną w ustawach ochronę wolności praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz porządku prawnego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa, - stosownie do art. 31 ust. 3 Konstytucji RP ograniczenia w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw mogą być ustanawiane tylko w ustawie i tylko, gdy są konieczne w demokratycznym państwie dla jego bezpieczeństwa lub porządku prawnego, bądź też dla ochrony środowiska, zdrowia i moralności publicznej, albo wolności i praw innych osób; nie mogą one naruszać istoty wolności i praw; z przepisu tego wynika, że każdy obywatel może korzystać z konstytucyjnych wolności i praw w granicach zakreślonych przez ustawę;, chroniąc bowiem sferę wolności obywatelskich, w Konstytucji RP dopuszczono także ograniczenia w zakresie korzystania z tych wolności – wskazano: "mogą być ustanowione tylko w ustawie", - prawodawca dostrzega zatem potrzebę ograniczenia konstytucyjnych wolności i praw obywatela; przedkłada jedno dobro konstytucyjne nad drugie - tworzy swoistą hierarchię dóbr; w tym kontekście: "(...) zainteresowany dostępem do informacji publicznej, bez względu na jego własny prywatny interes w jej uzyskaniu, zobowiązany jest wobec tego poddać się rygorom wynikającym z istniejących ograniczeń" (tak m.in. wyrok WSA o sygn. akt II SA/Wa 1844/11, dostępny na stronie internetowej orzeczenia.nsa.gov.pl/cbo/query - w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych), - dostęp do informacji publicznej nie ma zatem charakteru absolutnego - może podlegać ograniczeniom, - odnosząc powyższe do zasad udostępniania informacji o osobach, odpowiedzialnych za wykroczenia przeciwko prawom pracowników, wskazano: informacje o zastosowaniu postępowania wykroczeniowego (nałożeniu mandatu, skierowaniu do sądu wniosku o ukaranie) mogą być udostępniane przez organy Państwowej Inspekcji Pracy (dalej jako "PIP") jedynie w razie zaistnienia przesłanki określonej w art. 5 ust. 3 ustawy o informacji; zgodnie z nim nie można ograniczać dostępu do informacji o sprawach rozstrzyganych w postępowaniu przed organami państwa, w szczególności w postępowaniu administracyjnym, karnym lub cywilnym, ze względu na ochronę interesu strony, jeżeli postępowanie dotyczy władz publicznych lub innych podmiotów, wykonujących zadania publiczne albo osób, pełniących funkcje publiczne - w zakresie tych zadań lub funkcji, - w pozostałym zakresie informacje takie podlegają ochronie, a udostępnienie danych osobowych sensytywnych (osób nie pełniących funkcji publicznych) będzie legalne jedynie, gdy będzie za tym przemawiać treść konkretnej ustawy - innej niż ustawa o informacji, - wynika stąd, że informacja o nałożeniu mandatu karnego (skierowaniu wniosku do sądu, zastosowaniu środka oddziaływania wychowawczego) - udzielana w trybie dostępu do informacji publicznej - gdyby dotyczyła konkretnie wskazanych osób fizycznych, niepełniących funkcji publicznych, może zostać udzielona jedynie w formule zanonimizowanej; jeśli zaś podmiotem – wobec, którego zastosowano te środki - jest osoba pełniąca funkcję publiczną, należy ustalić istnienie związku - między informacją a zakresem wyłączenia prywatności, - dane osobowe, dotyczące wyroków skazujących i naruszeń prawa, mają szczególny status prawny - na gruncie art. 10 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych RODO, Dz. Urz. UE L 119 z 04.05.2016), zwanego dalej "RODO", - dalej wskazano, jakie regulacje RODO stanowią podstawę przetwarzania danych osób ukaranych przez PIP; skonstatowano, że przetwarzanie danych o mandatach karnych i wyrokach w sprawach o wykroczenia przez jednostki organizacyjne PIP jest dopuszczalne; na przetwarzanie takich danych bez zgody osoby, której dotyczą, zezwala bowiem przepis szczególny innej ustawy - art. 10 ust. 1 pkt 15 ustawy z dnia 13 kwietnia 2007 r. o Państwowej Inspekcji Pracy (Dz.U. z 2024 r. poz. 97), - ponieważ przetwarzanie danych ukaranych mandatem osób odbywa się w oparciu o wskazane przepisy prawa także ich usunięcie następuje zgodnie z przepisami właściwych procedur, - odnosząc to do niniejszego postępowania wskazano: zgodnie z art. 46 ust. 1 K.w., ukaranie uważa się za niebyłe po upływie 2 lat od wykonania, darowania lub przedawnienia wykonania kary, - istotą zatarcia ukarania jest stworzenie swego rodzaju fikcji prawnej, że osobę - mimo popełnionego w przeszłości wykroczenia - po upływie określonego czasu można uznawać za niekaraną, - w rozpatrywanej sprawie kluczowa jest istota fikcji prawnej, jaką pozwala przyjąć dany przepis; zdaniem B. K. - wyrażonym w glosie do wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z [...] marca 2013.r. (vide. B. Kurzępa, Kodeks wykroczeń..., art. 46, nt. 1): "W myśl art. 46 § 1 k.w. ukaranie za wykroczenie uważa się za niebyłe po upływie dwóch lat od wykonania, darowania lub przedawnienia wykonania kary. Instytucja zatarcia ukarania oznacza fikcję prawną, że sprawca wykroczenia nigdy nie był karany, a więc nie można wobec niego wyciągnąć z tego tytułu (tzn. ukarania) żadnych niekorzystnych dla niego konsekwencji prawnych. Zatarcie skazania ma na celu ułatwienie osobie ukaranej lub też skazanej integracji społecznej. Instytucja ta eksponuje pierwiastek humanitarny, ponieważ to właśnie względy humanitarne nakazują, aby ukarane lub skazanemu nie wypominać w nieskończoność popełnienie przez niego przestępstwa lub wykroczenia i aby piętno skazanego (ukaranego) nie ciążyło na nim przez całe dalsze jego życie. Z chwilą zatarcia skazanemu (ukaranemu) przysługuje ponownie status osoby niekaranej ze wszystkimi tego konsekwencjami prawnymi. Może więc już podawać, że nie jest osobą karaną w oficjalnie składanych oświadczeniach, zeznaniach, kwestionariuszach, a organy władzy publicznej nie mogą wobec niego stosować żadnych ograniczeń łączących się z faktem poprzedniego ukarania lub skazania. Należy jednak pamiętać, że zatarcie skazania nie stwarza niewzruszalnego prawnego domniemania niewinności, lecz jedynie fikcję prawną. Prawdą jest też, że z chwilą zatarcia skazania sprawca przestępstwa lub wykroczenia nie ma identycznego statusu społecznego jak osoba, która nigdy nie popełniła przestępstwa albo wykroczenia. Natomiast ma ona taki sam status prawny jak osoby niekarane sądownie. Nadto wszelkiego rodzaju organy czy podmioty, dla których stan niekaralności jest okolicznością prawnie istotną, nie mogą w stosunku do takiej osoby wyciągać negatywnych skutków uprzedniego ukarania, i to nie tylko na gruncie prawnokarnym, lecz także w toku innych postępowań, np. administracyjnych (por. W. Kotowski, Kodeks wykroczeń, 2009, art. 46, nt. 1). Zatarcie ukarania w żaden jednak sposób nie eliminuje zapadłego wyroku czy też mandatu karnego z obrotu prawnego. Tym bardziej nie można uznawać, że stan zatarcia ukarania powoduje stworzenie domniemania, iż ukarany nie popełnił wykroczenia (vide postanowienie SN z 21.08.2012 r., IV KK 59/12, OSNKW 2013/1, poz. 3). Instytucja ta ma więc na celu ułatwienie osobie ukaranej reintegracji społecznej i ograniczenie ewentualnej stygmatyzacji.", - sformułowanie "ukaranie uważa się za niebyłe" oznacza, że znikają konsekwencje prawne ukarania; ukarany może już legitymować się niekaralnością, co ma znaczenie szczególnie w związku z wykonywaniem pracy zawodowej lub pełnieniem różnych funkcji społecznych, - mając na uwadze powyższe, podzielono stanowisko organu I. instancji, że - wynikająca z art. 46 § 1 K.w. fikcja prawna, którą wprowadzono stan niekaralności dla osoby, której ukaranie uległo zatarciu - sprawia, że - zarówno na gruncie prawnokarnym, jak i na postępowań administracyjnych - informacji o wcześniejszym ukaraniu takiej osoby nie można ujawnić. W skardze Wnioskodawca, reprezentowany przez pełnomocnika – adwokata zarzucił wydanie kwestionowanej decyzji z naruszeniem: - art. 5 ust. 3 ustawy o informacji, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, gdy sprawa dotyczy osoby, będącej w katalogu władz publicznych lub wykonujących zadania publiczne podmiotów albo pełniących funkcje publiczne osób; mimo to nie wyrażono zgody na udostępnienie wnioskowanej informacji, - art. 46 ust. 1 K.w., poprzez niewłaściwe zastosowanie, gdy zapytanie nie miało charakteru karnoprawnego i nie miało jakiejkolwiek roli w procesie karnym. Wzniesiono o: - uchylenie zaskarżonej decyzji oraz ją poprzedzającej, - zobowiązanie organu I. instancji do udzielenia Wnioskodawcy informacji zgodnie z wnioskiem, - zasądzenie zwrotu kosztów postępowania sądowego. W uzasadnieniu skargi podniesiono: - przedmiotowa sprawa dotyczy pracowników Urzędu Miasta i Gminy O., zwanego dalej "Urzędem", - kierując zapytanie Wnioskodawca miał pełną świadomość, że udzielona przez organ I. Instancji odpowiedź będzie dotyczyć pracownika Urzędu, mieszczącego się w katalogu władz publicznych albo pełniących funkcje publiczne osób, - art. 5 ust. 3 ustawy o informacji stanowi: "Nie można, z zastrzeżeniem ust. 1 i 2-2b, ograniczać dostępu do informacji o sprawach rozstrzyganych w postępowaniu przed organami państwa, w szczególności w postępowaniu administracyjnym, karnym lub cywilnym, ze względu na ochronę interesu strony, jeżeli postępowanie dotyczy władz publicznych lub innych podmiotów wykonujących zadania publiczne albo osób pełniących funkcje publiczne – w zakresie tych zadań lub funkcji’’, - analiza tego przepisu prowadzi do jednoznacznej konstatacji, że - gdy sprawa dotyczy pełniących funkcje publiczne osób lub władz publicznych - nie można odmówić ujawnienia zawnioskowanych danych, - polski system prawny nie zawiera jednej definicji legalnej osoby, pełniącej funkcji publicznej; szerzej omówiono tą kwestię powołując poszczególne ustawy, - dalej podniesiono, że - biorąc pod uwagę, iż sprawa dotyczy pracowników Urzędu - bez wątpienia odnosi się do osób, które pełnią funkcje publiczne - chociaż w ujęciu systemowym, żadna z wymienionych uprzednio ustaw nie ma bezpośredniego przełożenia na niniejszą sprawę, - powyższe oznacza; że organy obu instancji bezpodstawnie odmówiły ujawnienia wnioskowanych informacji; sprawa bowiem dotyczy bezspornie osoby, która pełni funkcję publiczną; odmowa udzielenia zawnioskowanej informacji nastąpiła zatem z naruszeniem przepisów prawa materialnego, - na marginesie dodano, że prawa do ograniczenia udzielenia informacji publicznej nie stosuje się również w zakresie prywatności zawnioskowanej informacji o osobie, jeżeli ta pełni funkcje publiczne – tak art. 5 ust. 2 ustawy o informacji, - celem tych rozwiązań jest zachowanie transparentności w działaniu pełniących funkcje publiczne osób, - organy obu instancji nie mogą "zasłaniać się" prawem do prywatności osób, których dotyczył wniosek; Sąd Najwyższy stwierdził bowiem - w uzasadnieniu wyroku z [...] września 2000 r. (sygn. akt V KKN 171/98 opubl. OSNKW 2001, nr 3-4, poz. 31) - że każdy, kto podejmuje działalność publiczną, poddaje się osądowi innych osób i musi się liczyć z tym, że przedmiotem ich legitymowanego zainteresowania są także i takie okoliczności ze sfery życia prywatnego - mające wpływ na wykonywanie przyjętej roli społecznej. Z tego rodzaju usprawiedliwionym zainteresowaniem opinii publicznej musi również godzić się osoba kandydująca do pełnienia funkcji publicznej (tak: Irena Kamińska, Mirosława Rozbicka- Ostrowska - Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, wyd. III. Wolters Kluwer, 2016), - oznacza to w praktyce, że pozyskanie takiej informacji nie jest sprzeczne m.in. z przepisami o ochronie danych osobowych; próbował to podnosić organ II. instancji, - chybiony jest też podnoszony przez organy argument, jakoby fakt, że wykroczenie uległo zatarciu miało wpływ na możliwość udzielenia informacji w trybie przepisów o dostępu do informacji publicznej; Wnioskodawca nie jest zainteresowany wznawianiem postępowania wykroczeniowego, czy też karnego; chce zaś pozyskać informacje, mające istotne znaczenie dla innych, toczących się spraw; sprawę ukarania pracownika Urzędu podniesiono bowiem w zawiadomieniu o możliwości popełnienia przestępstwa (sygn. akt: [...] Prokuratury Rejonowej w G.); zawiadomienie to dotyczy szerszego spektrum naruszeń, które miały miejsce względem Wnioskodawcy w Urzędzie; Sąd Najwyższy - w uchwale z [...] listopada 1984 r. (sygn. akt [...]) - wyjaśnił, że zatarcie skazania nie oznacza zmiany oceny sprawcy w sferze etyczno-moralnej, a także nie skutkuje wymazaniem tego skazania w świadomości społecznej; brak jest wobec tego, podstaw aby odmawiać informacji o osobie ukaranej – nawet jeżeli nastąpiło już wobec niej zatarcie skazania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację. W trakcie rozprawy pełnomocnik organu wyjaśnił, że - skoro doszło do zatarcia ukarania – kwestia, czy ukarany pełnił funkcję publiczną, nie ma znaczenia w sprawie. Wedle wiedzy pełnomocnika, informacje o wymierzonych mandatach przechowywane są w zasobach PIP także po terminie zatarcia. Sąd zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Zasadnie wywodzono w niej, że - wydając zaskarżoną decyzję - naruszono przepisy prawa materialnego, zakreślające reguły udostępniania informacji publicznej. Na wstępie należy odnotować, że poza sporem jest przynależność organu do podmiotów obowiązanych, co do zasady, udostępniać posiadaną informację publiczną - w myśl art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy o informacji. Organ nie przeczył też, że żądaną informację posiada. W innym przypadku zresztą nie byłoby podstaw dla wydania decyzji o odmowie udostępnienie informacji. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie wynika, aby było przedmiotem ustaleniu organu, czy ukarana mandatem osoba - będąca pracownikiem Urzędu - należy w istocie do kręgu osób, wymienionych w przywołanym art. 5 ust. 3 ustawy o informacji - których ochronę danych o ukaraniu ograniczono. Uznano, że instytucja przewidziana art. 46 § 1 K.w., określana dalej mianem "zatarcia ukarania", skutkuje ograniczeniem prawa do uzyskania informacji wobec wszystkich osób. Stanowisko takie wywieść można z uzasadnienia oskarżonego aktu jedynie pośrednio – właśnie wobec braku zawarcia rozważań, czy ukarany należy w istocie do kręgu osób wymienionych w art. 5 ust. 3 ustawy o informacji. Potwierdził to jednak w trakcie rozprawy pełnomocnik organu. Faktycznie więc, przesłanką odmowy udostępnienia informacji jest przepis szczególny – art. 46 § 1 K.w. wobec ogólnych ograniczeń, przewidzianych art. 5 ust. 1 bądź 2 ustawy o informacji. Trzeba przy tym odnotować, że katalog ograniczeń, przewidzianych w art. 5 ust. 2 zd. 1 ustawy informacji, także nie dotyczy osób, pełniących funkcję publiczne - co do informacji, związanych z pełnieniem tych funkcji (tak: zdanie drugie). Jak wskazano zaś, w sprawie nie badano statusu ukaranej mandatem osoby. Trafne są wywody skargi, gdzie zakwestionowano możliwość powoływania się na zatarcie ukarania, w zakresie przewidzianym art. 46 § 1 K.., jako przesłanki generalnie ograniczającej udzielenie informacji co do wszystkich osób – także mających status, określony w art 5 ust. 3 ustawy o informacji. Nie stawowi to przeszkody ani wobec ograniczeń, dotyczących ustawowo chronionych tajemnic, ani prywatność osoby fizycznej. Zresztą organ nie wskazał wprost żadnej z tych przesłanek, jako powód odmowy – powołując jako podstawę wyłącznie ogólnie art. 5 ust. i 2 ustawy o informacji. Co trafnie podniesiono w skardze, cytując stosowne tezy judykatury (wobec uprzedniego zreferowania ich przypominanie byłoby zbędne), samo zatarcie ukarania ma z mocy prawa jedynie ograniczony skutek. Służy ustaleniu w postępowaniach karnych, czy określoną osobę należy traktować jako uprzednio karaną - gdy ma to znaczenie dla dolegliwości zastosowanej sankcji. Skutek zatarcia ukarania w tym zakresie wynika z samego faktu zawarcia danej instytucji w ustawie, gdzie ramowo ustalono reguły wymierzania kar. Prawodawca w szeregu ustaw odrębnych powiązał także określone skutki z samą karalnością określonej osoby. W danym kontekście również instytucja zatarcia ukarania może znajdować odpowiednie zastosowanie, co zauważa się w doktrynie (trafnie powołano tu stanowisko w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji – uprzednio zreferowane). Bezpodstawne jest jednak założenie - nie poparte również brzmieniem przywołanych przez organ tez z piśmiennictwa - jakoby zatarcie ukarania miało ten skutek, że wymierzenie kary musi podlegać niejako zapomnieniu we wszelkich kontekstach. Zresztą sam pełnomocnik organu przyznał, że stosowne informacje o ukaraniu są np. nadal przechowywane w zasobach danych PIP. W orzecznictwie nie kwestionuje się też praktyki odwoływania się do dotyczących ukarania zasobów informacji - również, gdy stosowne orzeczenia podlegały już zatarciu - dla ogólnej oceny postawy czy predyspozycji określonej osoby, np. w kontekście prawa do posiadania broni. Z kolei, mocą art. 5 ust. 3 ustawy o informacji, prawodawca ograniczył wprost prawo do ochrony interesu pełniących funkcje publiczne osób, m.in. w sprawach rozstrzyganych w postępowaniu karnym – co do ochrony ich dóbr osobistych - prawa do prywatności – gdy sprawa pozostaje w związku z pełnioną funkcją. Przemawia za tym wgląd na transparentność życia publicznego, której elementem jest prawo uzyskania informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających znaczenie dla oceny ich kwalifikacji i predyspozycji a także postawy moralnej. Co istotne, żądana informacja dotyczyła wprost ewentualnych nieprawidłowości, związanych ze sferą realizacji zadań publicznych Urzędu. Naruszenie przepisu prawa materialnego - przez bezzasadne uznanie, jakoby art. 46 § 1 K.w. mógł w przedmiotowej sprawie stanowić przesłankę ograniczenia prawa dostępu do informacji publicznej, wobec niejako uniwersalnego charakteru (co do wszelkich osób) - miało istotny wpływ na wynik sprawy. Skutkowało bowiem uchybieniem przepisom postępowania poprzez brak wyjaśnienia istotnej w sprawie okoliczności - czy żądana informacja dotyczy osoby, pełniącej w Urzędzie funkcje publiczną, w rozumieniu art. 5 ust. 3 ustawy informacji. Ma to zaś - jak wskazano - kluczowe znaczenie w kontekście ewentualnej powinności organu udostępnianie informacji. Uchybienie przepisom postępowania, co do powinności właściwego wyjaśnienia sprawy (tak: art. 7, 77 § 1 i art. 80 K.p.a.), mogło mieć istotny wpływ na jej wynik. Wobec wskazanych uwarunkowań, przedwczesne byłoby zajmowanie przez Sąd stanowiska w kwestiach podnoszonych w skardze - wobec zarzutu błędnego przyjęcia przez organ, że ukarana osoba nie pełni funkcji publicznej. W danym zakresie musi wpierw sformułować ocenę organ, co może spowodować odpowiednio udostępnieniem informacji bądź wydaniem właściwie uzasadnionej decyzji odmownej. Skoro na obecnym etapie sprawy nie ujawniono przesłanek wydanie decyzji odmownej, Sąd uchylił zaskarżoną decyzję oraz otrzymaną nią w mocy. Z przytoczonych wyżej przyczyn, na podstawie art. 135 oraz 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.), orzeczono jak w pkt 1 sentencji wyroku. O zwrocie kosztów postępowania rozstrzygnięto w pkt 2 sentencji, w myśl art. 200 w zw. z art. 205 § 2 powyższej ustawy oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. z 2023 r. poz. 2631). Do kosztów zaliczono wynagrodzenie pełnomocnika w kwocie 480 zł, wpis sądowy od skargi – 200 zł oraz 17 zł tytułem uiszczonej opłaty skarbowej od pełnomocnictwa. Sąd nie mógł uwzględnić wniosku o wydanie orzeczenia w myśl art. 145a § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Przyczyną uchylenia zaskarżonego orzeczenia były bowiem również przesłanki z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c wskazanej ustawy. Rozpatrując ponownie sprawę organ uwzględni ocenę prawną, sformułowaną w niniejszym uzasadnieniu.