II SA/Wa 74/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Adam Lipiński Sędzia WSA – Ewa Marcinkowska Sędzia WSA – Olga Żurawska – Matusiak (sprawozdawca) Protokolant – specjalista Marek Kozłowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 października 2015 r. sprawy ze skargi K. K. na orzeczenie dyscyplinarne Komendanta Głównego Policji z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania dyscyplinarnego – oddala skargę – [...] września 2013 r. postanowieniem nr [...] Komendant Główny Policji wszczął postępowanie dyscyplinarne przeciwko K.K. (dalej jako skarżący), natomiast postanowieniem nr [...] z [...] marca 2014 r. organ zmienił i uzupełnił pierwotne zarzuty. Po przeprowadzeniu postępowania dyscyplinarnego, w sprawozdaniu z [...] sierpnia 2014 r., rzecznik dyscyplinarny wniósł o umorzenie postępowania dyscyplinarnego z uwagi na upływ roku od dnia popełnienia przewinień dyscyplinarnych. Orzeczeniem nr [...] z [...] września 2014 r. Komendant Główny Policji, na postawie art. 135j ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2011 r. Nr 287, poz. 1687 ze zm.), po dokonaniu oceny materiału dowodowego zebranego w postępowaniu dyscyplinarnym przeciwko skarżącemu, obwinionemu o to, że: 1) jako [...] ówczesnego Biura Ochrony Informacji Niejawnych KGP, będąc zobowiązanym zgodnie z § 3 ust. 1 i 2 decyzji nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia [...] stycznia 2013 r. w sprawie powołania pełnomocników do zmiany struktury organizacyjnej Komendy Głównej Policji, do przekazania właściwemu pełnomocnikowi na postawie protokołu zdawczo-odbiorczego: sprawozdania z realizacji zadań pozostających w zakresie właściwości kierowanej komórki organizacyjnej, wykazu spraw będących w toku, realizowanych umów i porozumień, z określeniem stanu ich realizacji, ze wskazaniem spraw priorytetowych i terminowych oraz spraw w toku postępowania sądowego i administracyjnego ze wskazaniem etapu tego postępowania, wykazu zaleceń pokontrolnych oraz informację o stanie ich wykonania, rozliczenia dokumentów zawierających informacje niejawne, rozliczenia pieczęci, stempli i referentek oraz archiwizację dokumentów niepodlegających przekazaniu, obowiązku tego do [...] sierpnia 2014 r. nie wykonał, tj. o czyn stanowiący przewinienie dyscyplinarne, o którym mowa w art. 132 ust. 3 pkt 1 ustawy o Policji w zw. z § 21 załącznika do zarządzenia nr 805 Komendanta Głównego Policji z dnia 31 grudnia 2003 r. w sprawie "Zasad etyki zawodowej policjanta"; 2) jako [...] ówczesnego Biura Ochrony Informacji Niejawnych KGP, wydając polecenie kierownikom komórek organizacyjnych podległego mu biura w sprawie realizacji punktów od 12 do 18 harmonogramu prac dotyczących zmian organizacyjnych w Komendzie Głównej Policji oraz polecając ówczesnemu [...] Biura Ochrony Informacji Niejawnych KGP, [...] B.G. weryfikację materiałów cząstkowych przekazanych przez kierowników komórek organizacyjnych i przedłożenie skompilowanych materiałów do swojego podpisu, do dnia [...] kwietnia 2013 r., w sposób niewłaściwy nadzorował realizację polecenia wydanego [...] B.G. i nie uzyskał od wymienionego żadnych materiałów oraz nie poinformował Komendanta Głównego Policji o trudnościach w wyegzekwowaniu realizacji przedmiotowego polecenia, tj. o czyn stanowiący przewinienie dyscyplinarne, o którym mowa w art. 132 ust. 3 pkt 2 ustawy o Policji, umorzył postepowanie dyscyplinarne. Organ uznał, że materiał dowodowy zebrany w sprawie jest wystarczający do oceny zachowania skarżącego pod kątem odpowiedzialności dyscyplinarnej. Jednak uwzględniając stan faktyczny sprawy w kontekście stanu prawnego, zdaniem organu, należało umorzyć postępowanie dyscyplinarne, albowiem zgodnie z art. 135 ust. 4 ustawy o Policji, kary dyscyplinarnej nie można wymierzyć po upływie roku od dnia popełnienia przewinienia dyscyplinarnego. Konsekwencją stwierdzenia przedawnienia karalności dyscyplinarnej czynów zarzucanych skarżącemu jest umorzenie postępowania dyscyplinarnego. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy skarżący zarzucił: 1) błędne ustalenie stanu faktycznego, a w szczególności pominięcie w opisie ustalonego stanu faktycznego okoliczności wydania przez obwinionego na odprawie służbowej kierownictwa Biura Ochrony Informacji Niejawnych KGP polecenia [...] Biura [...] B.G. zebrania od naczelników poszczególnych wydziałów części zbiorczego opracowania, a następnie kompilacji tego materiału i przekazania go pełnomocnikowi Komendanta Głównego Policji podinsp. P.S., co miało bezpośredni wpływ na poprawność ustaleń stanu faktycznego oraz wnioski zawarte w uzasadnieniu; 2) obrazę art. 135g ust. 2 w zw. art. 135j ust. 1 pkt 6 ustawy o Policji poprzez formułowanie ocen nieprawidłowo ustalonego stanu faktycznego, a w szczególności stwierdzenia "wystarczającego do oceny zachowania [...] K.K. pod kątem odpowiedzialności dyscyplinarnej": Wniósł o uchylenie skarżonego rozkazu dyscyplinarnego w całości i ponowne umorzenie postępowania wobec skarżącego, ze szczególnym uwzględnieniem prawidłowości ustalonego stanu faktycznego i stwierdzeniem przedawnienia. Orzeczeniem nr [...] z [...] listopada 2014 r. Komendant Główny Policji utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. W jego uzasadnieniu organ zrekonstruował okoliczności faktyczne sprawy. W pierwszej kolejności wskazał na decyzję nr [...] z [...] stycznia 2013 r. Komendanta Głównego Policji w sprawie powołania pełnomocników do zmiany struktury organizacyjnej Komendy Głównej Policji, a w szczególności na wynikające z niej zadania pełnomocników i dyrektorów komórek organizacyjnych KGP. Dalej organ podał, że skarżący w okresie od [...] listopada 2009 r. do [...] kwietnia 2013 r. zajmował stanowisko [...] Biura Ochrony Informacji Niejawnych KGP. W wyniku reorganizacji Biuro Ochrony Informacji Niejawnych KGP zostało zlikwidowane. Na mocy wymienionej decyzji skarżący jako [...] został zobowiązany do rozliczenia Biura Ochrony Informacji Niejawnych KGP. O powyższym poleceniu dowiedział się na odprawie służbowej przeprowadzonej przez Komendanta Głównego Policji [...] stycznia 2013 r. Następnie przeprowadził odprawę w Biurze Ochrony Informacji Niejawnych KGP, na której byli obecni: [...] B.G. – Zastępca Dyrektora BOIN KGP, [...] M.Z. – Naczelnik Wydziału [...] KGP, [...] M.K. – Naczelnik Wydziału [...] KGP, [...] M.S. – Kierownik [...] KGP oraz G.F. – Kierownik [...] KGP. W trakcie tej odprawy zobowiązał kierowników komórek organizacyjnych BOIN KGP do przygotowania tzw. wsadów do zbiorczego opracowania, zgodnie z zakresem kompetencyjnym kierowanych przez siebie komórek. Termin realizacji tego polecenia określił na 14 marca 2013 r. Termin ten został przedłużony do 16 kwietnia 2013 r., gdyż zarządzenie nr 8 Komendanta Głównego Policji z dnia 15 marca 2013 r. w sprawie regulaminu Komendy Głównej Policji weszło w życie 17 kwietnia 2013 r. Organ podał, iż skarżący był zobowiązany rozliczyć Biuro Ochrony Informacji Niejawnych KGP do 17 kwietnia 2013 r. wobec [...] P.S. Dyrektora [...] KGP, gdyż w skład tego biura miało wejść dawne Biuro Ochrony Informacji Niejawnych KGP. Ponadto podinsp. P.S. poinformował skarżącego, że po zmianie struktury organizacyjnej KGP straci swoje stanowisko, a zastępcą odpowiedzialnym za pion ochrony informacji niejawnych zostanie [...] B.G.. Do 16 kwietnia 2013 r. skarżący nie przygotował dokumentacji pozwalającej na rozliczenie Biura Informacji Niejawnych KGP oraz nie przekazał jej podinsp. P.S.. Komendant Główny Policji rozkazem personalnym nr [...] z [...] kwietnia 2013 r. zwolnił skarżącego z zajmowanego stanowiska i z dniem [...] kwietnia 2013 r. przeniósł do dyspozycji Komendanta Głównego Policji. W treści rozkazu skarżący został pouczony o obowiązku rozliczenia się z obowiązków służbowych do dnia przeniesienia. Następnie rozkazem personalnym nr [...] Komendanta Głównego Policji z [...] kwietnia 2013 r. skarżący z dniem [...] maja 2013 r. został delegowany z urzędu do dalszego pełnienia służby w Centrum Szkolenia Policji w L.. Skarżący pokwitował odbiór powyższego rozkazu [...] kwietnia 2013 r. [...] maja 2013 r. została wydana i podpisana przez ówczesnego [...] Gabinetu Komendanta Głównego Policji KGP [...] P.S. "Karta przeniesienia /w ramach KGP/ [...] K.K. s. J.". W karcie zostały wyszczególnione do rozliczenia cztery komórki organizacyjne. [...] sierpnia 2013 r. rozliczenie skarżącego potwierdził, przystawiając imienną pieczęć i parafkę, [...] P.S., Dyrektor Gabinetu Komendanta Głównego Policji KGP. Organ zaznaczył, iż skarżący nie przyznał się do popełnienia zarzucanych mu czynów. Analiza zebranego w sprawie materiału dowodowego wykazała – zdaniem organu – iż jest on wystarczający do oceny zachowania skarżącego pod kątem odpowiedzialności dyscyplinarnej. Uwzględniając stan faktyczny sprawy w kontekście stanu prawnego – w ocenie organu – nie ma podstaw do zmiany lub uchylenia zaskarżonego rozstrzygnięcia, bowiem jest ono prawidłowe z uwagi na to, że postępowanie dyscyplinarne należało umorzyć w pierwszej instancji, na podstawie art. 135j ust. 1 pkt 4 ustawy o Policji. Odnosząc się do argumentów zawartych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy organ zwrócił uwagę, iż nie ulega wątpliwości, że skarżący do [...] kwietnia 2013 r. pełnił funkcję [...] ówczesnego Biura Ochrony Informacji Niejawnych KGP i to on, zgodnie z poleceniem Komendanta Głównego Policji, był zobowiązany do rozliczenia tego biura. Organ nie zgodził się z interpretacją, iż skarżący wydając polecenie ówczesnemu [...] biura [...] B.G. zebrania od naczelników materiału niezbędnego do rozliczenia tego biura scedował na niego odpowiedzialność za rozliczenie całego biura i sam nie ponosi odpowiedzialności za nieprzygotowanie materiałów niezbędnych do wykonania polecenia Komendanta Głównego Policji. Zgodnie bowiem z art. 132b ust. 3 ustawy o Policji każdy z policjantów odpowiada w granicach swojej winy, niezależnie od odpowiedzialności pozostałych osób. Ewentualne nieprawidłowości ze strony [...] B.G. nie wyłączają odpowiedzialności skarżącego. Odwołując się do treści art. 135j ust. 1 ustawy o Policji, organ odwoławczy ocenił, iż wydając orzeczenie w I instancji organ był uprawniony do dokonania oceny zebranego w postępowaniu dyscyplinarnym materiału dowodowego w całości i do zamieszczenia opisu stanu faktycznego w treści orzeczenia. Dopiero po rozpatrzeniu wszystkich przesłanek, w tym uwzględnieniu w pierwszej kolejności wystąpienia negatywnych przesłanek prowadzenia postępowania, podjęto decyzję o umorzeniu w pierwszej instancji postępowania dyscyplinarnego przeciwko skarżącemu z uwagi na stwierdzenie przedawnienia karalności dyscyplinarnej zarzucanych mu czynów. W skardze na powyższe orzeczenie, które wpłynęło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skarżący podał, że skarży je w części uzasadnienia i zarzucił: 1) obrazę art. 135 ust. 1 w zw. z art. 135 ust. 4 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji, poprzez błędne przyjęcie za datę upływu przedawnienia zarzutu nr I 19 sierpnia 2014 r., a nie na datę 16 kwietnia 2014 r.; 2) obrazę art. 135j ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji, poprzez umieszczenie w uzasadnieniu skarżonego orzeczenia oceny zebranych materiałów – rozstrzygnięcia, w sytuacji gdy zaistniała bezwzględna przesłanka negatywna do kontynuowania postępowania wobec przedawnienia; 3) błędne ustalenie stanu faktycznego, poprzez błędną subsumpcję, a w szczególności pominięcie jako przesłanki ekskulpującej w opisie ustalonego stanu faktycznego okoliczności wydania przez obwinionego na odprawie służbowej kierownictwa Biura Ochrony Informacji Niejawnych KGP polecenia zastępcy dyrektora Biura [...] B.G. zebrania od naczelników poszczególnych wydziałów części zbiorczego opracowania, a następnie kompilacji tego materiału i przekazania go pełnomocnikowi Komendanta Głównego Policji [...] P.S., co miało bezpośredni wpływ na poprawność ustaleń stanu faktycznego oraz wnioski zawarte w uzasadnieniu. Skarżący wniósł o uchylenie skarżonej decyzji w całości i zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego wg. norm przepisanych. Uzasadniając powyższe zarzuty skarżący podniósł, iż organ procedujący postępowanie w I instancji nie był uprawniony do zawierania elementów ocennych błędnie ustalonego stanu faktycznego, gdyż tryb rozpatrywania sprawy rozpoczyna się od badania okoliczności formalnych, w tym przedawnienia. Jeżeli w ramach takiego badania występują negatywne przesłanki formalne, a w szczególności przedawnienie, organ nie jest uprawniony do jakichkolwiek ocen zebranego materiału, tym bardziej jeżeli sugerują one domniemaną winę obwinionego. Taka sytuacja jest niedopuszczalna i wprost narusza zasadę domniemania niewinności. W ocenie skarżącego w przedmiotowej sprawie doszło również do nieprawdziwego odzwierciedlenia stanu faktycznego, a w szczególności jego istotnych elementów ekskulpujących skarżącego – wydania przez skarżącego na odprawie służbowej kierownictwa Biura Ochrony Informacji Niejawnych KGP polecenia zastępcy dyrektora Biura [...] B.G. zebrania od naczelników poszczególnych wydziałów zbiorczego opracowania, a następnie kompilacji tego materiału i przekazania go pełnomocnikowi Komendanta Głównego Policji [...] P.S. . Pozbawienie opisu stanu faktycznego powyższej okoliczności nie tylko przeinacza ciąg przyczynowo-skutkowy, ale wprost sugeruje winę obwinionego. Skarżący wskazał, że w przypadku stwierdzenia przedawnienia organ nie był uprawniony do jakichkolwiek wzmianek w uzasadnieniu skarżonego orzeczenia dyscyplinarnego odnoszących się do meritum sprawy, w tym również opisu stanu faktycznego ustalonego na podstawie zgromadzonych dowodów w sprawie. Uprawnienia organu obejmują wyłącznie opis czynu zawarty w zarzutach oraz stwierdzenie wystąpienia negatywnej przesłanki formalnej, gdyż w tym przypadku organ nie był uprawniony do badania sprawy. Ponadto skarżący wskazał, że prawidłową datą przedawnienia czynu opisanego w pkt I zarzutów jest 16 kwietnia 2014 r., gdyż jeżeli organ dyscyplinarny stoi na stanowisku, że skarżący jakoby nie wykonał polecenia, to mógł go nie wykonać tylko tego dnia i domniemane niewykonanie w terminie późniejszym nie miało żadnego znaczenia. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Odnosząc się do zarzutów skargi organ podał, iż za koncepcją przedawnienia karalności czynu opisanego w pkt I 19 sierpnia 2014 r. przemawia fakt, że stan bezprawności utrzymywał się do momentu definitywnego rozliczenia się skarżącego z posiadanych przedmiotów i dokumentów. Zwrócił uwagę, że żaden przepis ustawy o Policji nie zakazuje ujawnienia w uzasadnieniu orzeczenia o umorzeniu postepowania dyscyplinarnego ocen i uwag dotyczących oceny materiału dowodowego, zaś ustalony w sprawie stan faktyczny nie zawiera błędów oraz luk. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., sądy administracyjne w zakresie swojej właściwości sprawują kontrolę działalności administracji publicznej stosując środki określone w ustawie. Zgodnie zaś z treścią art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Z brzmienia art. 145 § 1 p.p.s.a wynika natomiast, że w przypadku, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postepowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas w zależności od rodzaju naruszenia uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Zaskarżona decyzja może ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy też procesowego, jeżeli miało ono miejsce, bądź mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skarga rozpoznawana w przedmiotowej sprawie nie zasługuje na uwzględnienie. Sądowa kontrola legalności, przeprowadzona stosownie do wskazań zawartych w art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) wykazała, że zaskarżone orzeczenie odpowiada wymogom prawa. Zgodnie z art. 135 ust. 1 pkt 2 ustawy o Policji postępowania dyscyplinarnego nie wszczyna się, a wszczęte umarza po upływie terminów określonych w ust. 4 i 5. Stosownie natomiast do ust. 4, gdyż ten przypadek zachodzi w sprawie niniejszej, kary dyscyplinarnej nie można wymierzyć po upływie roku od dnia popełnienia przewinienia dyscyplinarnego. Treść powyższego przepisu wskazuje jednoznacznie, iż aby możliwe było umorzenie postępowania w oparciu o ten przepis, koniecznym jest uprzednie ustalenie, czy został popełniony czyn, za który funkcjonariusz ponosi odpowiedzialność dyscyplinarną oraz czy obwiniony jest jego sprawcą. Przedmiotem rozważań w orzecznictwie i piśmiennictwie na gruncie procedury karnej stało się to, na ile przedawnienie karalności wyłącza powinność merytorycznego odniesienia się przez organ procesowy do istoty sprawy, a więc do kwestii popełnienia czynu, znamion przestępstwa w czynie i odpowiedzialności oskarżonego (obwinionego). W uchwale z 13 marca 1997 r., I KZP 1/97 Sąd Najwyższy stwierdził, że istnieją ważne racje przemawiające za tym, by ujawnienie się ujemnej przesłanki procesowej w postaci przedawnienia w takiej fazie postępowania, która umożliwia wszechstronne rozważenie istoty i zasadności zarzutów postawionych obwinionemu, prowadziło do umorzenia procesu jedynie wtedy, gdy sam czyn rzeczywiście został popełniony i brak jest podstawy do uniewinnienia obwinionego. Analiza orzeczeń i poglądów wyrażonych w doktrynie pozwoliła Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu na wyprowadzenie wniosku, że wystąpienie negatywnej przesłanki procesowej w postaci przedawnienia karalności czynu nie wyklucza umorzenia postępowania z przyczyn materialnych bądź wydania orzeczenia uniewinniającego, o ile zebrany w sprawie materiał dowodowy pozwala na ustalenie czy czyn popełniono oraz umożliwia jego merytoryczną ocenę, pod kątem odpowiedzialności dyscyplinarnej (wyrok NSA z 8 kwietnia 2011 r., I OSK 2093/10, dostępny w internetowej bazie orzeczeń pod adresem https://cbois.nsa.gov.pl, dalej jako CBOSA). Powyższe prowadzi do wniosku, że organ, wbrew zarzutom skargi, obowiązany był w skarżonym orzeczeniu przedstawić stan faktyczny sprawy, tak dla udokumentowania, że czyny zarzucane skarżącemu zostały przez niego popełnione, jak i dla wykazania, że brak jest podstaw do uniewinnienia skarżącego. Temu też służyła dokonana przez organ ocena materiału dowodowego, zaś kwestia winy skarżącego była rozpatrywana pod kątem istnienia przesłanek do jego uniewinnienia. Zauważyć przy tym należy, że stosownie do przepisu art. 135j ust. 2 pkt 6 ustawy o Policji orzeczenie (w tym także orzeczenie o umorzeniu postępowania) powinno zawierać uzasadnienie faktyczne i prawne sprawy. Organ obowiązek ten w sposób prawidłowy zrealizował w podanym powyżej zakresie. Prezentując okoliczności faktyczne sprawy organ faktycznie nie zawarł w nich okoliczności związanych z wydaniem przez skarżącego na odprawie służbowej kierownictwa Biura Ochrony Informacji Niejawnej KGP polecenia zastępcy dyrektora Biura B.G. przygotowania zbiorczego opracowania i przekazania go pełnomocnikowi Komendanta Głównego Policji. Pominięcie to pozostaje jednak bez jakiegokolwiek wpływu na wynik sprawy, albowiem, jak słusznie ocenił organ, scedowanie przez skarżącego na podwładnego obowiązku przygotowania materiałów rozliczających Biuro, nie zwalniało go z odpowiedzialności za obowiązki nałożone na niego decyzją Komendanta Głównego Policji z [...] stycznia 2013 r. Skarżący jak się wydaje miał tego świadomość, gdyż w aktach postępowania dyscyplinarnego znajduje się jego pismo kierowane do kierowników komórek organizacyjnych BOIN KGP zlecające im realizację punktów 12-18 harmonogramu prac dotyczących zmian organizacyjnych w Komendzie Głównej Policji, jak i do zastępcy dyrektora BOIN KGP zlecające weryfikację materiałów cząstkowych oraz przedłożenie skompilowanego materiału do podpisu skarżącemu. Zgodnie z art. 132b ust. 3 ustawy o Policji każdy policjant odpowiada w granicach swojej winy niezależnie od odpowiedzialności pozostałych osób. W sprawie jest poza sporem, że skarżący na mocy powyższej decyzji był zobowiązany do rozliczenia Biura Ochrony Informacji Niejawnych KGP i w określonym terminie, tj. do 17 kwietnia 2013 r. obowiązku tego nie zrealizował, a zatem zarzuty postawione skarżącemu w postępowaniu dyscyplinarnym znajdują odzwierciedlenie w okolicznościach faktycznych sprawy. Podkreślić przy tym należy że skarżący w złożonym wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy nie kwestionował innych ustaleń organu poza wydaniem polecenia B.G, które to polecenie nie zwalniało jednak skarżącego z nałożonych na niego obowiązków. Uwzględniając powyższe Sąd uznał, iż sformułowany przez skarżącego zarzut naruszenia art. 135j ust. 1 ustawy o Policji pozbawiony jest usprawiedliwionych podstaw. W sprawie nie zaistniały przesłanki do uniewinnienia skarżącego, jak i do umorzenia postępowania z powodu niezaistnienia przewinienia dyscyplinarnego. Organ w sposób prawidłowy ustalił stan faktyczny sprawy, a ustalenia te nie zostały przez skarżącego skutecznie podważone. Podnoszonej przez skarżącego przesłance ekskulpującej takiego charakteru przypisać nie można ze względów podanych powyżej. Organ po zakończeniu czynności dowodowych i po stwierdzeniu, że upłynął rok od dnia popełnienia zarzucanych skarżącemu poszczególnych przewinień dyscyplinarnych obowiązany był do umorzenia postępowania dyscyplinarnego z uwagi na przedawnienie karalności czynów zarzucanych skarżącemu. Wbrew twierdzeniom skargi organ w sposób prawidłowy określił datę upływu przedawnienia zarzutu nr I, co czyni zarzut naruszenia art. 135 ust. 1 w zw. art. 135 ust. 4 ustawy o Policji. Zauważyć jednak należy, że przesunięcie tej daty, zgodnie ze stanowiskiem skarżącego na 16 kwietnia 2014 r. nie zmieniłoby nic w sytuacji procesowej skarżącego. Na datę wydania orzeczeń w postępowaniu dyscyplinarnym nastąpiło bowiem niewątpliwie przedawnienie jego karalności. Gdyby zatem uznać, że omawiany zarzut jest uzasadniony, to i tak tego rodzaju uchybienie pozostawałoby bez jakiegokolwiek wpływu na wynik sprawy. Podzielić należy jednakże stanowisko organu, że stan bezprawności opisany w zarzucie nr I utrzymywał się do 19 sierpnia 2013 r., tj. do momentu uznania przez przełożonego skarżącego, że skarżący rozliczył się z nałożonych na niego obowiązków i posiadanych przedmiotów oraz dokumentów. Datą końcową umożliwiającą wymierzenie kary dyscyplinarnej był zatem [...] sierpnia 2014 r. Mając wszystkie powyższe względy na uwadze Sąd, na zasadzie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.