II SA/Wa 743/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Grochowska – Jung (spr.), Sędziowie WSA Adam Lipiński, Sławomir Antoniuk, , Protokolant specjalista Elwira Sipak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 czerwca 2013 r. sprawy ze skargi K. J. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] września 2011 r. nr [...] w przedmiocie wezwania do opróżnienia, opuszczenia i wydania zajmowanego lokalu pod rygorem zastosowania środka egzekucyjnego oddala skargę Decyzją nr [...] z dnia [...] sierpnia 2008 r. Dyrektor Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w B. zobowiązał K. J. do opróżnienia lokalu mieszkalnego położonego w P. [...] w terminie 30 dni od dnia, w którym decyzja stanie się ostateczna. Po rozpatrzeniu odwołania, decyzją nr [...] z dnia [...] października 2008 r., Prezes Wojskowej Agencji Mieszkaniowej utrzymał zaskarżone rozstrzygnięcie w mocy. Upomnieniem nr [...] z dnia [...] października 2009 r., skarżąca została wezwana do wykonania obowiązku opróżnienia zajmowanego lokalu mieszkalnego wraz ze wszystkimi wspólnie zamieszkałymi osobami i przekazania dyrektorowi Oddziału Regionalnego WAM w B., w terminie 7 dni od dnia doręczenia upomnienia. W związku z niewykonaniem powyższego obowiązku, Dyrektor Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w B. wystąpił do Wojewody [...] z wnioskiem o wszczęcie postępowania egzekucyjnego w celu przymusowego wykwaterowania skarżącej z lokalu mieszkalnego położonego w P. [...], zgodnie z załączonym tytułem wykonawczym nr [...] z dnia [...] listopada 2009 r. i prawomocną decyzją nr [...] z dnia [...] sierpnia 2008 r. Pismem z dnia [...] sierpnia 2010 r. Wojewoda [...] zawiadomił skarżącą i wierzyciela o wszczęciu postępowania w trybie egzekucji administracyjnej w przedmiocie zwolnienia przez skarżącą ww. lokalu mieszkalnego i wydania go wierzycielowi. Dnia [...] marca 2010 r. skarżąca wniosła zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego dotyczące zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego. Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2011 r. Dyrektor Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w B. oddalił ww. zarzut. Następnie postanowieniem nr [...] z dnia [...] maja 2011 r. Wojewoda [...] nie uwzględnił zgłoszonych przez zobowiązaną zarzutów. Postanowieniem nr [...] z dnia [...] lipca 2011 r. Wojewoda [...], działając na podstawie art. 17 § 1 w zw. z art. 143 § 1 pkt 2, art. 64a § 1 ust. 2 pkt c ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 ze zm.) oraz art. 38 ust. 2 i art. 45 ust. 1 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2005 r. Nr 41, poz.398 ze zm.) w zw. z art. 18 ust. 1 stawy o zmianie ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2010 r. Nr 28, poz. 143) wezwał skarżącą wraz ze wszystkimi wspólnie zamieszkałymi z nią osobami do opróżnienia, opuszczenia i wydania na rzecz wierzyciela – Dyrektora Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w B. – zajmowanego lokalu mieszkalnego położonego [...] w P. w terminie 14 dni od dnia otrzymania postanowienia pod rygorem zastosowania środka egzekucyjnego z zagrożeniem zastosowania przymusu bezpośredniego. Pismem z dnia [...] sierpnia 2011 r. skarżąca wniosła do Ministra Obrony Narodowej zażalenie na ww. postanowienie wskazując, że przyczyną wszczęcia postępowania egzekucyjnego było zadłużenie czynszowe na rzecz Wojskowej Agencji Mieszkaniowej. Podniosła zarzut, o którym mowa w art. 33 pkt 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, gdyż dokonała częściowej spłaty zadłużenia i obecnie dokonuje wpłat na konto wierzyciela. Zaznaczyła nadto, że złoży również wniosek o rozłożenie płatności zaległości na raty, a zatem zachodzić będzie kolejna podstawa zarzutu z art. 33 pkt 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Po rozpatrzeniu zażalenia Minister Obrony Narodowej, postanowieniem nr [...] z dnia [...] września 2011 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 a także art. 268a k.p.a. oraz art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie Wojewody [...]. Minister podniósł, iż zgodnie z art. 29 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji organ egzekucyjny bada z urzędu dopuszczalność egzekucji administracyjnej. Organ ten, nie jest natomiast uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Takiego prawa nie ma również organ odwoławczy. Podstawą wzruszenia postanowienia organu egzekucyjnego pierwszej instancji mogłoby być jedynie działanie sprzeczne z przepisem art. 29 § 2 ww. ustawy. Jednakże organ odwoławczy nie dopatrzył się takiego uchybienia. Odnosząc się natomiast do zarzutów z art. 33 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji wskazano, że powinny one być skierowane do Wojewody [...]. W świetle obowiązujących przepisów Minister Obrony Narodowej jest bowiem organem egzekucyjnym drugiej instancji. Ponadto zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej stanowią odrębny środek zaskarżenia i nie mogą być rozpatrywane w trybie zażalenia na postanowienie wzywające do wykonania obowiązku opróżnienia lokalu mieszkalnego i wydania go na rzecz wierzyciela. K. J. w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła o uchylenie postanowienia Ministra Obrony Narodowej z [...] września 2011 r. i poprzedzającego je postanowienia Wojewody [...] . Skarżąca podała, że dokonała już częściowej spłaty istniejącego zadłużenia czynszowego. W związku z tą okolicznością ewentualne wykonanie decyzji wiązałoby się – w ocenie skarżącej – z naruszeniem zasad współżycia społecznego. Podniosła ponadto, że przedmiotowy lokal jest jedynym miejscem, gdzie może mieszkać, nie ma bowiem innych możliwości mieszkaniowych Minister Obrony Narodowej w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 13 kwietnia 2012 r., sygn. akt II SA/Wa 2715/11 uwzględnił skargę i uchylił zaskarżone postanowienie oraz postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2011 r. i stwierdził, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu w całości oraz orzekł o kosztach postępowania. W uzasadnieniu wyroku Sąd stwierdził, że organy egzekucyjne powinny odmówić stosowania trybu egzekucji administracyjnej a wierzyciel powinien uzyskać tytuł egzekucyjny w formie orzeczenia sądowego w trybie przepisów Kodeksu postępowania cywilnego. Nadto Sąd podniósł, że do ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2010 r. Nr 206, poz. 1367 ze zm.) z dniem 1 lipca 2010 r., mocą art. 1 pkt 29 ustawy z 22 stycznia 2010 r. o zmianie ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 28, poz. 143), wprowadzono art. 29b, który w ustępie 2 mówi, że w sprawach takich, jak niniejsza, opróżnienie lokalu mieszkalnego WAM następuje w trybie powództwa cywilnego. Data wejścia w życie ustawy zmieniającej wskazuje, że przepis ten zaczął obowiązywać jeszcze przed podjęciem zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia utrzymanego nim w mocy, a wobec tego winien być uwzględniony przez organy, czego jednak nie uczyniono. Wprawdzie art. 18 ust. 1 ustawy zmieniającej wskazuje, że do spraw wszczętych i niezakończonych ostatecznymi decyzjami administracyjnymi lub zawarciem umowy przed dniem wejścia w życie ustawy zmieniającej stosuje się przepisy dotychczasowe, niemniej – co Sąd podkreślił – przepis ten dotyczy "spraw wszczętych i niezakończonych ostatecznymi decyzjami administracyjnymi", a więc odnosi się do postępowań jurysdykcyjnych, prowadzonych na podstawie przepisów ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP, czyli dotyczy spraw rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnych, nie zaś w drodze postanowień, jak to miało miejsce w niniejszej sprawie, podejmowanych w trybie ww. ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł Minister Obrony Narodowej, zarzucając zaskarżonemu wyrokowi: 1. prawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a., poprzez bezzasadne uchylenie zaskarżonego postanowienia Ministra Obrony Narodowej nr [...] z dnia [...] września 2011 r. oraz poprzedzającego je postanowienia Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] lipca 2011 r., ponieważ skarga winna podlegać oddaleniu, a organy obu instancji nie naruszyły żadnych przepisów prawa materialnego; 2. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. poprzez bezzasadne uchylenie wskazanych wyżej postanowień, gdyż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie wskazał ani jednego przepisu postępowania, jaki naruszyły organy obu instancji; 3. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 141 § 4 i art. 153 p.p.s.a. poprzez niewyjaśnienie przez Wojewódzki Sąd administracyjny w Warszawie jakie konkretnie przepisy prawa materialnego mające zastosowanie w rozpoznawanej sprawie są w jego ocenie sprzeczne z Konstytucją RP, jakie konkretnie przepisy prawa materialnego i procesowego naruszyły organy obu instancji oraz w jaki sposób i na jakiej podstawie prawnej organy winny dalej prowadzić postępowanie, mając na uwadze ostateczną decyzję administracyjną orzekającą o obowiązku opróżnienia lokalu; 4. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 134 § 1 p.p.s.a. poprzez wykroczenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie poza granice rozpoznawanej sprawy i uchylenie wskazanych wyżej postanowień z przyczyn dotyczących sprzeczności z Konstytucją RP decyzji Dyrektora Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w B. nr [...] z [...] sierpnia 2008 r., podczas gdy wydane w sprawie postanowienia dotyczą tylko i wyłącznie etapu postępowania egzekucyjnego wykonawczego), a nie rozpoznawczego (jurysdykcyjnego); 5. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez wskazanie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wytycznych skutkujących odrzuceniem pozwu przez sąd powszechny z uwagi na res iudicata, tj. polecenia "organom wojskowym" wystąpienia do sądu powszechnego z pozwem o eksmisję, w sytuacji, gdy ostateczna decyzja administracyjna już orzeka o obowiązku opróżnienia lokalu; 6. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 188 pkt 1 Konstytucji RP. poprzez jego błędną wykładnię i w konsekwencji jego niezastosowanie, a zatem bezzasadne uznanie przez nieuprawniony do tego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, iż nieokreślone bliżej przepisy ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r., o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2010 r. Nr 206, poz. 1367 ze zm.), dotyczące opróżnienia lokalu mieszkalnego przez osoby zajmujące lokal bez tytułu prawnego, są niezgodne z Konstytucją R.P.; 7. naruszenie prawa materialnego, tj. art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 22 stycznia 2010 r. o zmianie ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 28, poz. 143) poprzez jego błędną wykładnią i bezzasadne uznanie, iż przepis ten nie ma zastosowania do postępowań egzekucyjnych i spraw niezakończonych wydaniem ostatecznych postanowień; 8) naruszenie prawa materialnego, tj. art. 1 pkt 29 powyższej ustawy z dnia 22 stycznia 2010 r., wprowadzającego art. 29b poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i bezzasadne uznanie, iż przepis ten ma zastosowanie do spraw zakończonych wydaniem ostatecznej decyzji administracyjnej orzekającej o obowiązku opróżnienia Sokalu oraz do spraw egzekucyjnych wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie tego przepisu; 9) naruszenie prawa materialnego, tj. art. 2 § 1 pkt 10 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 ze zm.) poprzez jego błędną wykładnię i uznanie bez wskazania wyraźnej podstawy prawnej, że w ustalonym stanie faktycznym brak podstaw do stosowania egzekucji administracyjnej; 10) naruszenie prawa materialnego, tj. art. 3 § 1 i art. 4 powyższej ustawy poprzez ich błędną wykładnię i uznanie bez wskazania wyraźnej podstawy prawnej, że w ustalonym stanie faktycznym brak podstaw do stosowania egzekucji administracyjnej; 11) naruszenie prawa materialnego, tj. art. 29 § 1 powyższej ustawy poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, że organy egzekucyjne obu instancji były uprawnione do badania zasadności i wymagalności (a tym bardziej zgodności z Konstytucją RP) ostatecznej decyzji orzekającej o obowiązku opróżnienia lokalu. Wskazując na powyższe zarzuty, Minister Obrony Narodowej wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, ewentualnie, w przypadku uznania przez Naczelny Sąd Administracyjny, iż zarzuty naruszenia przepisów postępowania okazały się nieuzasadnione uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez oddalenie skargi, a także zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 15 listopada 2012 r., sygn. akt I OSK 1603/12 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. W uzasadnieniu wyroku Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, iż jak słusznie wskazano w skardze kasacyjnej, kontrola sądowoadministracyjna wymienionych w uzasadnieniu postanowień, które zapadły w trakcie postępowania egzekucyjnego nie mogła obejmować ostatecznych, pozostających w obrocie decyzji, z których wynikał obowiązek opróżnienia przedmiotowego lokalu. Uchylenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie obu kwestionowanych przez K. J. postanowień egzekucyjnych, z przyczyn podanych w zaskarżonym wyroku zasadnie więc ocenione zostało jako postępowanie naruszające art. 134 § 1 p.p.s.a. Stwierdzenie, że organy egzekucyjne powinny odmówić stosowania trybu egzekucji administracyjnej, a wierzyciel winien uzyskać tytuł egzekucyjny w formie orzeczenia sądowego w trybie przepisów Kodeksu postępowania cywilnego wykracza poza ramy postępowania w niniejszej sprawie. Nadto Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie wyjaśnił należycie podstawy prawnej rozstrzygnięcia, nie wskazał, jakie konkretne przepisy prawa materialnego i procesowego zostały w sprawie przez organy naruszone i w jaki sposób. Skoro Sąd uchylił na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. zarówno zaskarżone postanowienie, jak i poprzedzające je postanowienie pierwszoinstancyjne, to powinien wskazać, jakie konkretne uchybienia materialnoprawne i procesowe organów spowodowały takie rozstrzygniecie, a także przedstawić precyzyjne wskazania co do dalszego postępowania, które są niezbędne z uwagi na związanie oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania, wyrażonymi w orzeczeniu sądu w myśl art. 153 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w sposób nieuzasadniony stwierdził, że obowiązek, którego egzekucji dotyczy niniejsze postępowanie nie podlega egzekucji administracyjnej oraz że w rozpoznawanej sprawie organy egzekucyjne powinny odmówić stosowania trybu egzekucji administracyjnej, a wierzyciel winien uzyskać tytuł egzekucyjny w formie orzeczenia sądowego w trybie przepisów Kodeksu postępowania cywilnego. Brak jest podstawy prawnej dla takiego stanowiska, a powyższy pogląd narusza art. 2 § 1 pkt 10, art. 3 § 1 i art. 4 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Naczelny Sąd Administracyjny za trafne uznał także zarzuty dotyczące naruszenia przepisów ustawy dnia 22 stycznia 2010 r. o zmianie ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 28, poz. 143). Przede wszystkim naruszenie art. 18 ust. 1 ustawy poprzez jego błędną wykładnię i niezastosowanie. Przepis ten, mający charakter międzyczasowy odnosił się do norm materialnych i proceduralnych ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP i stanowił wskazówkę dla ustalenia systemu obowiązujących w sprawie norm ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP. Przepis ten w ogóle nie dotyczył przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Również dodany powyższą ustawą zmieniającą art. 29b ust. 2 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP nie dawał podstaw do twierdzenia, że w sprawie niniejszej niedopuszczalna była egzekucja administracyjna. Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne spraw wymiar sprawiedliwości poprzez m.in. kontrolę działalności administracji publiczne (§ 1), a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2). Stosownie do treści art. 190 zd. 1 p.p.s.a. Sąd, któremu sprawa została przekazana związany jest wykładnią prawa dokonaną przez Naczelny i Administracyjny. Skarga analizowana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżone postanowienie nie narusza prawa. Strona skarżąca w niniejszej sprawie zarzuca organowi, iż nie wziął pod uwagę faktu częściowej spłaty istniejącego zadłużenia czynszowego wobec Wojskowej Agencji Mieszkaniowej. Jak wynika z akt administracyjnych, ostateczną decyzją Dyrektora Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w B. z dnia [...] sierpnia 2008 r. nr [...] skarżąca została wezwana do opróżnienia i przekazania do dyspozycji Agencji zajmowanego przez nią lokalu mieszkalnego. Następnie upomnieniem nr [...] z dnia [...] października 2009 r. skarżąca została wezwana do opróżnienia zajmowanego lokalu w terminie 7 dni od doręczenia upomnienia. Na skutek niezastosowania się do przedmiotowego upomnienia, wierzyciel skierował do organu egzekucyjnego – Wojewody [...] wniosek o przeprowadzenie egzekucji opróżnienia lokalu mieszkalnego położonego w P. [...] oraz załączył do wniosku prawidłowo sporządzony tytuł wykonawczy nr [...] z dnia [...] listopada 2009 r., który w dniu [...] lipca 2011 r. został przez Wojewodę [...] skierowany do egzekucji. W zaistniałej sytuacji wydanie przez Wojewodę [...] postanowienia na podstawie art. 17 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji wzywające K. J. wraz ze wszystkimi wspólnie zamieszkałymi osobami do opróżnienia lokalu mieszkalnego stało się uzasadnione i zgodne z prawem. W pierwszej kolejności należy wskazać, że postępowanie egzekucyjne spełnia istotne zadanie w realizacji norm materialnego prawa administracyjnego. Celem postępowania egzekucyjnego jest doprowadzenie do realizacji norm prawa materialnego. Wspólność celu postępowania orzekającej i egzekucyjnego – realizacja normy prawa materialnego, nie oznacza wspólnego przedmiotu, albowiem każde z tych postępowań ma odrębny przedmiot. Organ egzekucyjny nie zajmuje się prawidłowością decyzji administracyjnej nakładającej określony obowiązek, lecz jego celem jest doprowadzenie do realizacji tego obowiązku. Zatem organ egzekucyjny nie jest uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym, zgodnie z art. 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Organ ten bada jedynie dopuszczalność egzekucji administracyjnej. Wynika to wprost z treści powołanego przepisu i nie budzi wątpliwości w świetle orzecznictwa sądów administracyjnych i stanowiska doktryny. W przedmiotowej sprawie egzekucja jest dopuszczalna, albowiem zmierza ona do wykonania ostatecznej decyzji administracyjnej, wniosek o zastosowanie środka egzekucyjnego w postaci opróżnienia lokalu mieszkalnego pochodzi od wierzyciela, zaś wystawiony przez uprawniony podmiot tytuł wykonawczy spełnia wymogi określone w art. 27 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Odnosząc się zaś do zastosowanego środka egzekucyjnego stwierdzić należy, iż został on przez organ egzekucyjny dokonany prawidłowo. Zgodnie z art. 1a pkt 12 lit. b ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, środkiem egzekucyjnym w postępowaniu egzekucyjnym dotyczącym obowiązków o charakterze niepieniężnym jest m.in. odebranie nieruchomości, opróżnienie lokali i innych pomieszczeń. W świetle postanowień art. 28 zdanie drugie powołanej ustawy, wierzyciel powinien wskazać środek egzekucyjny, gdy wniosek dotyczy egzekucji obowiązku o charakterze niepieniężnym. Taki środek egzekucyjny został przez Dyrektora Oddziału Regionalnego [...] we wniosku wskazany. Wprawdzie wnioski egzekucyjne nie są wiążące dla organu egzekucyjnego, zwłaszcza gdy występują sytuacje przewidziane w art. 30 tej ustawy – "Organ egzekucyjny w egzekucji obowiązku o charakterze niepieniężnym może zastosować inny środek egzekucyjny niż wskazany we wniosku, jeżeli jest mniej uciążliwy dla zobowiązanego, a prowadzi bezpośrednio do wykonania obowiązku. O powyższym organ egzekucyjny zawiadamia wierzyciela niebędącego jednocześnie organem egzekucyjnym", jednakże w badanym przypadku regulacja przewidziana w art. 30 powołanej ustawy nie mogła być zastosowana. Według art. 7 § 2 tej samej ustawy, organ egzekucyjny stosuje środek egzekucyjny, który prowadzi bezpośrednio do wykonania obowiązku, a spośród kilku środków egzekucyjnych – środek lub środki najmniej uciążliwe dla zobowiązanego. Celem postępowania egzekucyjnego jest, zgodnie z art. 1 ustawy, doprowadzenie do wykonania przez zobowiązanych ich obowiązków o charakterze pieniężnym lub niepieniężnym, musi być ono zatem przede wszystkim skuteczne, skoro w dniu [...] października 2010 r. pomiędzy wierzycielem a skarżącą nastąpiło rozwiązanie umowy najmu lokalu przez nią zajmowanego, co wynika z uzasadnienia decyzji z dnia [...] sierpnia 2008 r. nr [...] w sprawie opróżnienia lokalu mieszkalnego, to nie można zarówno wnioskodawcy, jak i organowi egzekucyjnemu czynić zarzutu zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego. Trzeba mieć na uwadze, że od 2008 r. skarżąca nie posiada jakiegokolwiek tytułu prawnego do zajmowanego lokalu. Dokonanie przez skarżącą częściowej spłaty zaległości pieniężnych nie może mieć wpływu na rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie, albowiem przedmiotem niniejszego postępowania egzekucyjnego nie jest wierzytelność pieniężna, lecz egzekucja obowiązku o charakterze niepieniężnym. W tej sytuacji, wydanie przez Wojewodę [...] postanowienia wzywającego K. J. do "dobrowolnego" opróżnienia zajmowanego lokalu jest czynnością właściwą, przewidzianą prawem – art. 143 § 1 pkt 2 ww. ustawy. W przypadku obowiązku opróżnienia lokalu, powołana ustawa procesowa egzekucyjna przewiduje regulacje restrykcyjne dla strony, niepozwalające organowi egzekucyjnemu na stosowanie tzw. luzu decyzyjnego. Zgodnie bowiem z art. 141 § 1 i 2, jeżeli egzekwowany jest obowiązek wydania nieruchomości albo opróżnienia lokalu mieszkalnego lub użytkowego albo innego pomieszczenia, stosuje się środek egzekucyjny prowadzący do odebrania zobowiązanemu nieruchomości albo usunięcia zobowiązanego z zajmowanego lokalu lub pomieszczenia, w celu wydania tej nieruchomości lub opróżnionego lokalu (pomieszczenia) wierzycielowi. Dotyczy to również obowiązku wydania nieruchomości na oznaczony okres czasu. Egzekucję prowadzi się przeciw zobowiązanemu, członkom jego rodziny i domownikom oraz innym osobom zajmującym nieruchomość lub lokal (pomieszczenie), które mają być opróżnione i wydane. Mając powyższe na uwadze, Sąd uznał, iż argumenty podniesione w skardze są niezasadne, a zaskarżone postanowienie nie narusza prawa. Wobec tego na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji.