II SA/Wa 751/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym : Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Marcinkowska po rozpoznaniu w dniu 19 marca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku S. L. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi S. L. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2009 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia prawa do nagrody rocznej za 2007 rok postanawia - przywrócić termin do wniesienia skargi- Postanowieniem z dnia 12 sierpnia 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę S. L. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2009 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia prawa do nagrody rocznej za 2007 rok. Powodem odrzucenia skargi było uchybienie terminu do jej wniesienia. W uzasadnieniu tego postanowienia Sąd wskazał, że S. L. skargę na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2009 r. nadał w urzędzie pocztowym w dniu 2 kwietnia 2009 r., lecz nie na adres Komendanta Głównego Policji, a Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji. Skarga wpłynęła do tego organu w dniu 6 kwietnia 2009 r., następnie została przekazana Komendantowi Głównemu Policji pocztą specjalną w dniu 10 kwietnia 2009 r. Za datę wniesienia skargi Sąd uznał datę 10 kwietnia 2009 r., tj. datę przekazania skargi z Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji do Komendy Głównej Policji. W tej sytuacji skarga ta została wniesiona z uchybieniem terminu określonego w art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), albowiem termin ten upłynął w dniu 9 kwietnia 2009 r. Wskazane wyżej postanowienie zostało doręczone skarżącemu w dniu 18 sierpnia 2009 r. W piśmie z dnia 24 sierpnia 2009 r. skarżący wniósł o przywrócenie terminu do wniesienia powyższej skargi. W uzasadnieniu wniosku wyjaśnił, że o swojej pomyłce, tj. o wniesieniu skargi za pośrednictwem Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, a nie za pośrednictwem Komendanta Głównego Policji, dowiedział się 3 kwietnia 2009 r. Następnego dnia nadał w urzędzie pocztowym pismo skierowane do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z prośbą o przekazanie jego skargi do Komendanta Głównego Policji. Wskazał ponadto, że w okresie, w którym wnosił skargę, był stroną wielu postępowań administracyjnych i sądowoadministracyjnych o wysokim stopniu skomplikowania. Zaznaczył, iż nie jest prawnikiem. Wielość postępowań, kumulacja ilości pism procesowych w krótkim okresie czasu oraz brak środków na skorzystanie z pomocy pełnomocników spowodowały u niego silny stres i wyczerpanie psychiczne. Korzystał w związku z tym z pomocy lekarza [...], który z uwagi na jego stan zdrowia wystawił mu zwolnienie lekarskie na okres od 18 marca 2009 r. do 14 kwietnia 2009 r. Podał także, że ze zwolnienia lekarskiego korzysta do chwili obecnej. Reasumując skarżący podniósł, że uchybienie terminu do wniesienia skargi spowodowane było w jego przypadku chwilową, usprawiedliwioną stanem zdrowia i długotrwałym stresem, niedyspozycją psychiczną. Ponadto wyjaśnił, że pozostawał w przekonaniu, że stosownie do treści art. 65 § 1 i § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji niezwłocznie przekaże jego skargę do Komendanta Głównego Policji, oraz że terminem wniesienia skargi będzie termin jej wniesienia do organu niewłaściwego. W piśmie precyzującym powyższy wniosek skarżący dodatkowo wskazał, że w dniu 18 sierpnia 2009 r. doręczone zostało mu postanowienie z dnia 12 sierpnia 2009 r., w którym zawarta była informacja, iż jego skarga została uznana za wniesioną z dniem przekazania skargi z Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji do Komendy Głównej Policji, a nie z dniem nadania w urzędzie pocztowym. Ponadto jako przyczynę uchybienia terminu do wniesienia skargi skarżący podał, brak znajomości procedury sądowej związany z brakiem wykształcenia prawniczego; ograniczenie percepcji i nastroju związane ze stwierdzoną u niego przez Komisję Lekarską Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji [...] skutkującą trwałą niezdolnością do służby w Policji; konieczność samodzielnego podejmowania w tym czasie czynności procesowych w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie oraz Sądem Okręgowym w W., Sądem Rejonowym w B. oraz w postępowaniu odwoławczym do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji; trudności finansowe uniemożliwiające skorzystanie z usług profesjonalnego pełnomocnika. Czynniki te, zdaniem skarżącego, spowodowały zaistniałą pomyłkę jak również miały wpływ na nieprawidłową ocenę zaistniałej sytuacji. Podniósł również, że mimo jego prośby o pilne przekazanie skargi do Komendy Głównej Policji, jego skarga została przekazana z Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji dopiero po upływie 5 dni. Postanowieniem z dnia 4 grudnia 2009 r. sygn. akt II SA/Wa 751/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił przywrócenia terminu do wniesienia skargi. Na postanowienie to skarżący wniósł zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 1 marca 2010 r. sygn. akt I OZ 145/10 uchylił powyższe postanowienie i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu postanowienia Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że nie można skarżącemu przypisać wyłącznej winy w tym, że skarga została wniesiona z uchybieniem terminu. W spóźnionym wpływie skargi do właściwego organu miało bowiem swój udział Ministerstwo Spraw Wewnętrznych i Administracji, z którego niewłaściwie wniesiona skarga została wysłana do Komendanta Głównego Policji dopiero po 6 dniach od dnia jej wpływu do Ministerstwa. Ponadto podniósł, że Sąd I instancji nie odniósł się w jakikolwiek sposób do sytuacji zdrowotnej skarżącego, na którą powoływał się on we wniosku; uzasadnienie odmowy przywrócenia terminu ograniczając wyłącznie do pouczenia strony, że nieznajomość prawa nie może stanowić usprawiedliwienia w niniejszej sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje Stosownie do treści art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd postanowi o przywróceniu terminu w sytuacji, gdy strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy. Przedmiotem oceny w niniejszej sprawie jest wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Zgodnie z art. 53 § 1 cytowanej ustawy skargę wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Na wstępie należy zauważyć, że zgodnie z art. 87 § 1 powołanej ustawy pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2). Oznacza to, że w pierwszej kolejności Sąd obowiązany jest zbadać, czy wniosek o przywrócenie terminu został złożony w zakreślonym w ustawie terminie. Z wniosku skarżącego o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wynika, że o uchybieniu terminu do jej wniesienia dowiedział się z postanowienia Sądu z dnia 12 sierpnia 2009 r., doręczonego w dniu 18 sierpnia 2009 r. Ponadto wyjaśnił, że okoliczności będące przyczyną uchybienia terminu do wniesienia skargi powodowały również, iż pozostawał w przeświadczeniu, że skarga ta została wniesiona w terminie. Wskazywana przez skarżącego przyczyna uchybienia terminu do wniesienia skargi ustała w dniu doręczenia powyższego postanowienia, tj. w dniu 18 sierpnia 2009 r. Wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi został złożony w dniu 24 sierpnia 2009 r., a więc w terminie, o którym mowa w art. 87 § 1 powołanej ustawy. Przechodząc do oceny podnoszonych we wniosku argumentów należy zwrócić uwagę, że zgodnie z art. 190 powołanej ustawy sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. W postanowieniu z dnia 1 marca 2010 r. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że nie można skarżącemu przypisać wyłącznej winy w tym, że skarga została wniesiona z uchybieniem terminu. W spóźnionym wpływie skargi do właściwego organu miało bowiem swój udział Ministerstwo Spraw Wewnętrznych i Administracji, z którego niewłaściwie wniesiona skarga została wysłana do Komendanta Głównego Policji dopiero po 6 dniach od dnia jej wpływu do Ministerstwa. Skarżący niewątpliwie wniósł skargę za pośrednictwem organu niewłaściwego. Należy jednak zwrócić uwagę, że skarżący w czasie, w którym wnosił skargę przebywał na zwolnieniu lekarskim. Ponadto, w ocenie Sądu, schorzenia na które cierpi skarżący, mogły mieć wpływ na ocenę bieżącej sytuacji i sprawność działania, a w konsekwencji mogły przyczynić się do uchybienia terminu do wniesienia skargi. Doszło zatem w tej sytuacji do kumulacji wielu okoliczności, które w efekcie doprowadziły do uchybienia terminu do wniesienia skargi, a na okoliczności te skarżący nie miał wpływu. Reasumując stwierdzić należy, iż skarżący uprawdopodobnił, iż nie ponosi winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi. Z tych względów, na podstawie art. 86 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowił, jak w sentencji.