II SA/Wa 781/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Konrad Łukaszewicz (spr.), Sędziowie WSA Agnieszka Góra-Błaszczykowska, Danuta Kania, Protokolant specjalista Ewa Kielak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 stycznia 2019 r. sprawy ze skargi E. C. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] marca 2018 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia z zawodowej służby wojskowej i przeniesienia do rezerwy oddala skargę Przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej w niniejszej sprawie była decyzja Ministra Obrony Narodowej (zwanego dalej: "Ministrem") z dnia [...] marca 2018 r. o numerze [...] w sprawie zwolnienia z zawodowej służby wojskowej i przeniesienia do rezerwy. Stan faktyczny sprawy przedstawia się następująco: E. C. (zwany dalej: "Skarżącym") pełnił służbę wojskową w stopniu [...], na stanowisku profesora [...] – Dyrektora Instytutu [...]. Decyzją Ministra z dnia [...] września 2016 r. Skarżący został z dniem [...] października 2016 r. przeniesiony do rezerwy kadrowej oraz skierowany do wykonywania zadań służbowych w [...]. W decyzji tej określono okres pozostawania w rezerwie kadrowej do dnia [...] kwietnia 2017 r. W uzasadnieniu podniesiono, iż powodem przeniesienia do rezerwy kadrowej była likwidacja dotychczasowego stanowiska zajmowanego przez Skarżącego. Decyzją Ministra z dnia [...] marca 2017 r. okres pozostawania w rezerwie kadrowej został przedłużony do dnia [...] sierpnia 2017 r., zaś kolejną decyzją z dnia [...] czerwca 2017 r. – do dnia [...] stycznia 2018 r. Pismem z dnia [...] listopada 2017 r. Skarżący został zawiadomiony przez Ministra o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie zwolnienia go z zawodowej służby wojskowej wskutek niewyznaczenia na stanowisko służbowe w czasie pozostawania w rezerwie kadrowej. W piśmie tym organ wskazał także, iż na podstawie art. 10 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm.; zwanej dalej: "k.p.a."), Skarżący ma prawo do wypowiedzenia się – przed wydaniem decyzji – co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Decyzją Ministra z dnia [...] stycznia 2018 r. o numerze [...], Skarżący został z dniem [...] stycznia 2018 r. zwolniony z zawodowej służby wojskowej i przeniesiony do rezerwy wskutek niewyznaczenia na stanowisko służbowe w czasie pozostawania w rezerwie kadrowej. W podstawie prawnej decyzji wskazano przepisy art. 111 pkt 10, art. 115 ust. 1 i ust. 4 oraz art. 122 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (t. j. Dz. U. z 2018 r., poz. 138 ze zm.; zwanej dalej: "ustawą o służbie wojskowej"), a także § 10 ust. 2 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 12 maja 2014 r. w sprawie zwalniania żołnierzy zawodowych z zawodowej służby wojskowej (Dz. U. z 2014 r., poz. 670). Wnioskiem z dnia [...] stycznia 2018 r. Skarżący wystąpił o ponowne rozpatrzenie sprawy, zarzucając Ministrowi naruszenie prawa materialnego tj. art. 111 pkt 10 w zw z art. 20 ust. 1 ustawy o służbie wojskowej poprzez zaniechanie podjęcia działań mających na celu wyznaczenie go na inne stanowisko służbowe, w tym celowe nieprzeprowadzenie przez organ analizy możliwości takiego wyznaczenia oraz bezpodstawne przyjęcie, że potrzeby Sił Zbrojnych uzasadniają zwolnienie go ze służby wojskowej. Ponadto Skarżący wskazał na naruszenie przepisów postępowania poprzez nieudzielenie przez organ odpowiedzi na jego pisma, składane w toku postępowania, a tym samym pozbawienie go możliwości wypowiedzenia się w sprawie, zgodnie z art. 10 § 1 k.p.a., a także pominięcie istotnych dowodów z dokumentów oraz wadliwe sporządzenie uzasadnienia do decyzji, w szczególności niewskazanie dlaczego przez okres 1 roku 2 miesięcy i 21 dni pozostawania w rezerwie kadrowej i z jakich przyczyn nie został wyznaczony na żadne stanowisko służbowe, w tym stanowisko które sam zaproponował w piśmie z dnia 6 września 2016 r. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] marca 2018 r. Minister utrzymał w mocy decyzję własną z dnia [...] stycznia 2018 r. Organ wyjaśnił w uzasadnieniu, iż w świetle art. 111 pkt 10 ustawy o służbie wojskowej, ustawodawca nie przyznał mu możliwości wyboru sposobu ustalenia sytuacji kadrowej oficera, który nie został wyznaczony na stanowisko służbowe w czasie pozostawania w rezerwie kadrowej. Wskazał następnie, iż bezspornym jest, że Skarżący w czasie pozostawania w rezerwie kadrowej nie został wyznaczony na inne stanowisko służbowe. W tej sytuacji rozwiązanie z nim stosunku służbowego było obligatoryjne. Minister zauważył ponadto, iż podjęte rozstrzygnięcie nie wymaga uzasadnienia z punktu widzenia uwzględniania słusznego interesu strony i interesu społecznego, bowiem przepis art. 111 pkt 10 ustawy o służbie wojskowej nie zawiera żadnego warunku uzależniającego jego zastosowanie od uprzedniego wykazania, z jakich przyczyn żołnierz nie został wyznaczony na inne stanowisko służbowe. W ocenie Ministra, w sprawie nie doszło do naruszenia ani przepisów prawa materialnego ani wskazanych zasad postępowania administracyjnego, wobec czego należało utrzymać w mocy decyzję o zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej i przeniesieniu Skarżącego do rezerwy. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Ministra z dnia [...] marca 2018 r. Skarżący wniósł o jej uchylenie w całości, jak również poprzedzającej ją decyzji z dnia [...] stycznia 2018 r, zarzucając tym decyzjom naruszenie: 1) art. 111 pkt 10 w zw. z art. 20 ust. 1 ustawy o służbie wojskowej, poprzez celowe zaniechanie działań mających na celu wyznaczenie Skarżącego na inne stanowisko służbowe, w tym celowe nieprzeprowadzenie przez organ analizy możliwości takiego wyznaczenia oraz bezpodstawne przyjęcie, że potrzeby Sił Zbrojnych uzasadniają zwolnienie go ze służby wojskowej, a nie przedłużenie okresu pozostawania przez niego w rezerwie kadrowej do ustawowego okresu 2 lat; 2) art. 7 i art. 8 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób pozorny, mający z góry ustalony cel – to jest zwolnienie z zawodowej służby wojskowej; 3) art. 9 k.p.a. poprzez zaniechanie udzielania odpowiedzi na pisma procesowe składane przez Skarżącego w toku postępowania; 4) art. 10 § 1 k.p.a. poprzez wydanie obu decyzji przed zapoznaniem się przez Skarżącego z materiałem dowodowym oraz wypowiedzeniem się w tej kwestii, co pozbawiło go możliwości obrony swoich praw; 5) art. 75 § 1, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez pominięcie istotnych w sprawie dowodów z dokumentów oraz wyjaśnień Skarżącego, a także zaniechanie przeprowadzenia analizy możliwości wyznaczenia go na stanowisko służbowe; 6) art. 107 § 1 i 3 k.p.a. poprzez wadliwe sporządzenie uzasadnień oby decyzji, w szczególności niewskazanie, dlaczego w czasie pozostawania w rezerwie kadrowej nie został wyznaczony na żadne stanowisko służbowe, a także pominięcie analizy możliwości wyznaczenia go na inne stanowisko bądź przedłużenia okresu rezerwy kadrowej do ustawowego okresu 2 lat. Rozwijając zarzuty w obszernym uzasadnieniu, Skarżący sformułował generalną tezę, iż w aktach sprawy brak jest jakichkolwiek dowodów na to, że w okresie pozostawania przez niego w rezerwie kadrowej, Minister przeprowadził jakąkolwiek analizę możliwości wyznaczenia go na inne stanowisko służbowe, a także takich, które stwierdzałyby, że możliwości takiej nie ma i nie będzie w przyszłości. W odpowiedzi na skargę Minister wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.; zwanej dalej: "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż zadaniem wojewódzkiego sądu administracyjnego jest zbadanie legalności zaskarżonego aktu pod względem jego zgodności z prawem, to znaczy ustalenie czy organy orzekające w sprawie prawidłowo zinterpretowały i zastosowały przepisy prawa w odniesieniu do właściwie ustalonego stanu faktycznego. W przypadku stwierdzenia, iż w sprawie naruszono przepisy – czy to prawa materialnego, czy też postępowania – sąd uchyla zaskarżoną decyzję i zwraca sprawę do postępowania przed organem administracyjnym, właściwym do jej rozstrzygnięcia. Natomiast w żadnym razie sąd nie jest władny by samodzielnie rozstrzygnąć indywidualną sprawę w zastępstwie organu administracyjnego. Kontrolując sprawę w ramach wskazanych wyżej kompetencji, Sąd uznał, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie bowiem wydane w sprawie decyzje odpowiadają prawu. Przypomnieć należy, iż zgodnie z art. 20 ust. 1 ustawy o służbie wojskowej, żołnierz zawodowy zwolniony z dotychczas zajmowanego stanowiska służbowego może być przeniesiony do rezerwy kadrowej Ministra Obrony Narodowej lub dyrektora departamentu Ministerstwa Obrony Narodowej właściwego do spraw kadr, jeżeli przewiduje się wyznaczenie go na inne stanowisko służbowe. Z kolei w myśl art. 111 pkt 10 ustawy o służbie wojskowej, żołnierza zawodowego zwalnia się z zawodowej służby wojskowej wskutek niewyznaczenia na stanowisko służbowe w czasie pozostawania w rezerwie kadrowej. Stosownie natomiast do § 10 ust. 2 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 12 maja 2014 r. w sprawie zwalniania żołnierzy zawodowych z zawodowej służby wojskowej, w przypadku przebywania żołnierza w rezerwie kadrowej i niewyznaczenia go do końca okresu pozostawania w rezerwie kadrowej na stanowisko służbowe, zwolnienie z zawodowej służby wojskowej następuje w pierwszym dniu po upływie okresu pozostawania w rezerwie kadrowej. Analiza powyższych regulacji prowadzi do jednoznacznego wniosku, iż przeniesienie żołnierza zawodowego do rezerwy kadrowej nie stanowi gwarancji wyznaczenia tego żołnierza na stanowisko służbowe. Trzeba bowiem mieć na względzie, iż ustawodawca – wprowadzając do wojskowej ustawy pragmatycznej przepis art. 111 pkt 10 – dopuścił możliwość, że w okresie pozostawania w rezerwie kadrowej żołnierz zawodowy nie zostanie wyznaczony na stanowisko służbowe. Zwrócić należy także uwagę, że celem instytucji rezerwy kadrowej jest usytuowanie żołnierza zawodowego, który z różnych powodów został zwolniony z zajmowanego stanowiska służbowego, w dalszej służbie, przy uwzględnieniu jednakże potrzeb Sił Zbrojnych, co wynika z art. 20 ust. 1 w związku z art. 35 ust. 1 ustawy o służbie wojskowej. Zgodnie z tym ostatnim przepisem, żołnierza zawodowego wyznacza się na stanowisko służbowe, w drodze decyzji, stosownie do potrzeb Sił Zbrojnych, w zależności od wymaganych kwalifikacji zawodowych, posiadanej oceny w opinii służbowej oraz modelu przebiegu służby w poszczególnych korpusach osobowych (grupach osobowych). Zaznaczenia przy tym wymaga, że podjęcie decyzji w sprawie przeniesienia żołnierza zawodowego, zwolnionego z dotychczas zajmowanego stanowiska służbowego, do rezerwy kadrowej, jeżeli przewiduje się wyznaczenie go na inne stanowisko służbowe, leży w gestii właściwego organu wojskowego, który w ramach przyznanych mu kompetencji posiada wyłączne prawo do kształtowania polityki kadrowej, zgodnie z potrzebami Sił Zbrojnych. Pełnienie służby na określonym stanowisku nie jest bowiem uzależnione od istnienia wolnego (dowolnego) stanowiska, lecz od potrzeb Sił Zbrojnych. O tym natomiast, czy istnieje potrzeba wyznaczenia określonej osoby na stanowisko służbowe decyduje nie żołnierz, lecz samodzielnie właściwe organy wojskowe (por. wyrok NSA z dnia 25 lutego 2009 r. o sygn. akt I OSK 487/08; orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są w internetowej bazie orzeczeń pod adresem: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W orzecznictwie sądów administracyjnych jednolicie wskazuje się, iż przepis art. 111 pkt 10 ustawy o służbie wojskowej stanowi samodzielną podstawę materialnoprawną do zwolnienia żołnierza ze służby, niezależną od innych, ustanowionych w ustawie o służbie wojskowej, trybów rozwiązania stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej. Z przepisu tego wynika, że w przypadku spełnienia przewidzianych tam przesłanek, zwolnienie żołnierza ze służby nie zależy od swobodnego uznania właściwego organu wojskowego, lecz w takich sytuacjach jest obligatoryjne. Zastosowanie tej instytucji uwarunkowane jest zatem wyłącznie wykazaniem, że upłynął okres przeniesienia żołnierza do rezerwy kadrowej oraz że w tym czasie żołnierz ten nie został wyznaczony na inne stanowisko służbowe (por. wyrok NSA z dnia 15 marca 2013 r. o sygn. akt I OSK 1312/12). Omawiany przepis nie zawiera natomiast warunku uzależniającego jego zastosowanie od uprzedniego wykazania, z jakich przyczyn żołnierz nie został wyznaczony na inne stanowisko służbowe. Wystarczająca jest w tym zakresie analiza możliwości wyznaczenia żołnierza na inne stanowisko służbowe. Analizę tę należy przy tym rozumieć jako wewnętrzne działanie organu, prowadzone na podstawie art. 35 ust. 1 ustawy o służbie wojskowej. Wyznaczenie żołnierza zawodowego na stanowisko służbowe należy bowiem do uprawnionego organu wojskowego, któremu w ramach przyznanych kompetencji przysługuje wyłączne prawo do kształtowania polityki kadrowej, zgodnie z potrzebami Sił Zbrojnych (por. wyroki NSA: z dnia 14 kwietnia 2011 r. o sygn. akt I OSK 1856/10; z dnia 27 maja 2009 r. o sygn. akt I OSK 937/08). Podkreślić również należy, iż z omawianych przepisów nie wynika, aby – w przypadku zwolnienia żołnierza z zawodowej służby wojskowej wskutek niewyznaczenia na stanowisko służbowe w czasie pozostawania w rezerwie kadrowej – po stronie organu wojskowego istniał obowiązek wykazania braku możliwości wyznaczenia żołnierza na inne stanowisko służbowe, jak to jest wymagane w przypadku wypowiedzenia żołnierzowi zawodowemu stosunku służbowego przez organ wojskowy. Brak jest też obowiązku w zakresie badania przyczyn niewyznaczenia żołnierza zawodowego na stanowisko służbowe w okresie pozostawania w rezerwie kadrowej, a tym bardziej przyczyn braku możliwości pozytywnego załatwienia wniosku żołnierza o przedłużenie rezerwy kadrowej w celu poszukiwania adekwatnego stanowiska służbowego. Zagadnienia właściwego zagospodarowania kadry wojskowej pozostającej w rezerwie kadrowej muszą być przez organy wojskowe wnikliwie rozważone, ale następuje to w postępowaniu poprzedzającym wszczęcie procedury zwolnieniowej. Skoro wyznaczenie na stanowisko służbowe odbywa się w innym postępowaniu, prowadzonym w oparciu o inne przepisy, to nie może ulegać wątpliwości, że w znaczeniu zarówno procesowym jak i materialnym są to odrębne sprawy od tych związanych z rozwiązaniem stosunku służbowego. Analizowanie propozycji wyznaczenia żołnierza na stanowisko służbowe odbywa się jeszcze w okresie jego pozostawania w rezerwie kadrowej. Dopiero po stwierdzeniu, że brak jest możliwości wyznaczenia żołnierza na inne stanowisko, organ zobowiązany jest do wszczęcia odrębnego postępowania celem zwolnienia żołnierza z zawodowej służby wojskowej. Jeżeli zatem ustawa o służbie wojskowej rozróżnia instytucje wyznaczenia na stanowisko służbowe i instytucję rozwiązania stosunku służbowego oraz odrębnie reguluje związane z tym materie, to oczywistym jest, że ustalenia w pierwszym zakresie nie są i nie mogą być elementem stanu faktycznego procedury zwolnieniowej. Niedopuszczalne bowiem jest wprowadzanie do hipotetycznego stanu faktycznego art. 111 pkt 10 ustawy o służbie wojskowej, hipotetycznego stanu zapisanego w odrębnych przepisach prawa materialnego, regulujących odrębną materię wyznaczania na stanowisko służbowe. Podkreślić należy, że działania organu związane z wyznaczeniem żołnierza zawodowego na stanowisko służbowe nie stanowią jednego z etapów postępowania w sprawie zwolnienia ze służby. Kwestie te rozpatrywane i rozstrzygane są w samodzielnym postępowaniu. Wszczęcie procedury w sprawie rozwiązania stosunku służbowego na omawianej podstawie jest obligatoryjne, ale tylko wówczas, gdy wynik wspomnianych poszukiwań nowego stanowiska służbowego jest negatywny. Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, iż działania Ministra odpowiadały prawu. Nie jest sporne, iż Skarżący został przeniesiony z dniem [...] października 2016 r. do rezerwy kadrowej, w której pozostawał nieprzerwanie do dnia [...] stycznia 2018 r. W okresie tym Skarżący nie został wyznaczony na inne stanowisko służbowe. Skutkowało to wszczęciem przez Ministra postępowania w sprawie zwolnienia go ze służby w trybie art. 111 pkt 10 ustawy o służbie wojskowej, które swój ostateczny wyraz znalazło w zaskarżonej decyzji. Jeszcze raz podkreślić należy, iż warunkiem skorzystania przez organ z omawianego trybu zwolnieniowego jest jedynie niewyznaczenie żołnierza na stanowisko służbowe w okresie pozostawania w rezerwie kadrowej. Ustawodawca nie uzależnił dopuszczalności zastosowania instytucji przewidzianej w art. 111 pkt 10 ustawy o służbie wojskowej od wykazania, z jakich przyczyn żołnierz w określonym czasie nie został wyznaczony na inne stanowisko służbowe. Zatem przyczyny takiego stanu rzeczy są w istocie prawnie obojętne. Z tych względów Sąd nie mógł uwzględnić zarzutów podniesionych w skardze, które koncentrowały się na zaniechaniu przeprowadzenia przez Ministra analizy możliwości wyznaczenia go na inne stanowisko służbowe przy wydawaniu zaskarżonej decyzji. Jak to już wskazano, skoro wydanie decyzji w trybie art. 111 pkt 10 ustawy o służbie wojskowej, nie jest uzależnione od wykazania przez organ braku możliwości wyznaczenia na inne stanowisko służbowe, to organ nie ma obowiązku prowadzenia postępowania dowodowego ani motywowania stanowiska w tym zakresie w ramach decyzji o zwolnieniu. Jeżeli chodzi natomiast o przyczyny nieznalezienia dla Skarżącego innego stanowiska służbowego w trakcie pozostawania w rezerwie kadrowej, wskazać trzeba, iż wymykają się one spod kontroli sądu administracyjnego. Skoro bowiem, zgodnie z art. 8 ust. 2 pkt 1 ustawy o służbie wojskowej, w sprawach wyznaczenia na stanowisko służbowe skarga do właściwego sądu administracyjnego nie może być wniesiona, to podejmowane w nich działania organów wojskowych nie mogą być oceniane przez sądy także pośrednio. Brak jest zatem podstaw, aby przy analizie legalności decyzji w przedmiocie zwolnienia ze służby, kontroli podlegały sprawy nieobjęte właściwością sądów administracyjnych. Poddanie takich decyzji kontroli sądowoadministracyjnej stanowiłoby obejście zakazu przewidzianego w art. 8 ust. 2 pkt 1 ustawy o służbie wojskowej (por. wyroki NSA: z dnia 15 marca 2013 r. o sygn. akt I OSK 1312/12; z dnia z dnia 5 lipca 2016 r. o sygn. akt I OSK 165/15). Nieprawidłowe jest również stanowisko Skarżącego, iż organ winien "przedłużyć" okres pozostawania przez niego w rezerwie kadrowej do "ustawowego okresu 2 lat". Przede wszystkim zauważyć należy, iż brak jest przepisu ustawowego, który przewidywałby okres pozostawania w rezerwie kadrowej. Zgodnie z art. 20 ust. 2 ustawy o służbie wojskowej, okres pozostawania żołnierza zawodowego w rezerwie kadrowej nie może być jednorazowo dłuższy niż dwa lata dla żołnierza służby stałej i sześć miesięcy dla żołnierza służby kontraktowej. Wskazany przez Skarżącego dwuletni okres dotyczy zatem "jednorazowego" określenia – w decyzji o przeniesieniu do rezerwy kadrowej – czasu pozostawania w niej żołnierza zawodowego, jak również możliwości jego przedłużania kolejnymi decyzjami, na okres "jednorazowo" nie dłuższy niż dwa lata. Niezależnie od tego podkreślić jeszcze raz należy, iż kwestie te należą do wyłącznych kompetencji organu wojskowego i są niezależne od woli samego żołnierza, a także, jak to wyżej podniesiono, nie mogą podlegać kontroli sądu administracyjnego. Z wyłożonych względów nie zasługują również na uwzględnienie podniesione przez Skarżącego zarzuty natury procesowej dotyczące niezebrania w sposób wyczerpujący materiału dowodowego w sprawie, nieprzeprowadzenia wszystkich dowodów, a także nieuwzględnienia pism Skarżącego składanych w toku postępowania, w tym zawierających propozycje stanowiska służbowego, na które mógłby zostać przeniesiony. Jeszcze raz podkreślić trzeba, iż omawiane regulacje nie nakładają na organ obowiązku wykazania powodów niewyznaczenia żołnierza na stanowisko służbowe, a tym samym prowadzenia postępowania dowodowego w tym zakresie, bowiem wyznaczenie żołnierza zawodowego na stanowisko służbowe należy do wyłącznej kompetencji organu uprawnionego do kształtowania polityki kadrowej, zgodnie z potrzebami Sił Zbrojnych. Polemika Skarżącego w tym zakresie, jest zatem w istocie polemiką z "potrzebami Sił Zbrojnych", których sąd administracyjny nie jest władny oceniać ani kontrolować. Sąd nie dopatrzył się również by Skarżący został pozbawiony prawa do czynnego udziału w postępowaniu. Jak wynika z akt niniejszej sprawy, Skarżący został zawiadomiony o wszczęciu postępowania, a także o przysługującym mu uprawnieniu wynikającym z art. 10 § 1 k.p.a. Skarżący korzystał z praw strony postępowania, o czym świadczą składane przez niego pisma procesowe, jak również środki odwoławcze. Natomiast wskazane wyżej powody, dla których organ nie wziął pod uwagę wniosków dowodowych Skarżącego, nie mogą świadczyć o pozbawieniu go prawa do czynnego udziału w tym postępowaniu. Wprawdzie dostrzec należało, iż pomiędzy wydaniem obu decyzji Minister nie przesłał Skarżącemu informacji w trybie art. 10 § 1 k.p.a., jednakże okoliczność ta nie miała – w ocenie Sądu – znaczenia dla ostatecznego rozstrzygnięcia sprawy, a tym bardziej "istotnego" znaczenia, a tylko takie naruszenia dawałyby Sądowi prawo do uchylenia aktu administracyjnego z przyczyn formalnych (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.). Z tych wszystkich względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zobowiązany był skargę oddalić, o czym orzekł – na podstawie art. 151 p.p.s.a. – w sentencji wyroku.