II SA/Wa 784/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Wilczewska-Rzepecka (spr.), Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas, Sędzia WSA Joanna Kube, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 21 listopada 2025 r. sprawy ze skargi K. J. na postanowienie Komendanta Główny Policji z dnia [...] marca 2025 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności postanowienia oddala skargę Komendant Główny Policji zaskarżonym postanowieniem z [...] marca 2025 r., nr [...] odmówił K. J. (dalej: "skarżący") stwierdzenia nieważności swojego postanowienia z [...] kwietnia 2023 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia. Powyższe postanowienie zostało wydane w następującym stanie faktycznym. Skarżący pismem z [...] sierpnia 2022 r. zwrócił się do Komendanta Powiatowego Policji w K. z żądaniem wydania zaświadczenia o następującej treści: "1. Komendant Powiatowy Policji w K. zaświadcza na podstawie danych, rejestrów, ewidencji, akt osobowych i innej wiedzy, iż sierż. sztab, w stanie spoczynku K. J. zwolniony tylko ze służby w Policji z dniem [...] kwietnia 2005 r. posiadał wymagalny co najmniej ustawowo staż czynnej służby w Policji uprawniający do świadczeń policyjnej emerytury z mocy norm ustawowych więżących w sprawie policjanta 2. Komendant Powiatowy Policji w K. zaświadcza, iż za okres czynnej służby w Policji sierż. sztab, w stanie spoczynku K. J., w myśl przepisów ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji i ich rodzin przed dniem 1 stycznia 1999 roku, za okres tej czynnej służby nie zostały odprowadzone składki do funduszu ubezpieczeń społecznych". Komendant Powiatowy Policji w K. przekazał powyższe podanie do Wydziału Finansów Komendy Wojewódzkiej Policji w K., celem rozpatrzenia, zgodnie z właściwością miejscową. Pismem z [...] sierpnia 2022 r. Komendant Wojewódzki Policji w K. wezwał skarżącego do jednoznacznego wskazania, do jakiego konkretnie okresu służby w Policji odnosi się jego żądanie. W odpowiedzi skarżący w piśmie z [...] września 2022 r. wskazał: "Zwolniony ze służby czynnej w Policji z uprawnieniami do zaopatrzenia w stanie spoczynku świadczeniami policyjnej emerytury, wobec przekroczonego w dacie zwolnienia ze służby czynnej w Policji jej stażu określonego ustawowo normami ustawy wiążącej w sprawie policjanta, określonego na minimum 15 lat służby w Policji. Z zaliczenia tego okresu od dnia 16 czerwca 1988 r. - 30 kwietnia 2005 r. i w tym zakresie dobitnie wskazanego zakresu wykładni i stosowania norm prawa w przypadku f-sza z uprawnieniami i ustalonym prawem do zaopatrzenia policyjną emeryturą. " Podał także, że "żądanie wydania zaświadczenia oparte jest na art. 69a ustawy o Policji, a zaświadczenie powinno obejmować zakres, iż w sprawie sierż. sztab w stanie spoczynku K. J. nie zostały odprowadzone składki na ubezpieczenie społeczne... ". Komendant Wojewódzki Policji w K. postanowieniem z [...] stycznia 2023 r., nr [...] odmówił wydania zaświadczenia o ww. treści. Wskazał, że brak jest podstaw prawnych do wydania zaświadczenia, ponieważ żaden przepis nie wymaga potwierdzenia opinii własnych wnioskującego w formie zaświadczenia, jak również nie istnieje przepis Kodeksu postępowania administracyjnego, jak i administracyjnego prawa materialnego, który obligowałby organ do wydania żądanego zaświadczenia. Z tego też względu wydanie zaświadczenia o żądanej przez skarżącego treści, byłoby w sposób oczywisty niezgodne z posiadanymi przez ten organ danymi. Skarżący złożył zażalenie na powyższe postanowienie. Komendant Główny Policji postanowieniem z [...] kwietnia 2023 r. utrzymał w mocy powyższe postanowienie z [...] stycznia 2023 r. W uzasadnieniu stwierdził, że skarżący nie wskazał przepisu prawa materialnego, z którego wynikałyby jego prawa lub obowiązki, kreujące jego interes prawny. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 1 sierpnia 2023 r., sygn. akt II SA/Wa 1040/23 odrzucił skargę skarżącego na ww. postanowienie Komendanta Głównego Policji. Następnie skarżący wnioskiem z [...] grudnia 2024 r. zwrócił się do Komendanta Głównego Policji o stwierdzenie nieważności ww. postanowienia z [...] kwietnia 2023 r. W uzasadnieniu zarzucił organowi naruszenie art. 107 § 3 k.p.a., przez odmowę "wydania zaświadczenia żądanej treści bez wykazania jakiejkolwiek treści na wniosek policjanta tylko zwolnionego ze służby w Policji z prawem do policyjnej emerytury i zbiegu tego prawa z prawem do policyjnej renty inwalidzkiej w związku ze służbą może wydać, jako warunek niezbędny udowodnienia swoich racji. Podniósł także zarzut naruszenia art. 138 §1 pkt 1 k.p.a., przez orzekanie przez organ odwoławczy od orzeczenia pierwszej instancji, gdzie zastosowanie się do pouczenia organu oczywiście szkodzić nie może, z podstawy art. 138 §1 pkt 1 k.p.a., utrzymanie w mocy prawnej orzeczenia pierwszej instancji nie zostało pozostawione przez ustawodawcę woli organu administracji, a takie orzeczenie bezspornie Komendant Główny wydał, w sposób rażący naruszające tę normę. Pismem z [...] stycznia 2025 r., skarżący skorzystał z możliwości wypowiedzenia się przed wydaniem postanowienia. Wskazał, że orzeczenia wydane przez organy Policji, zostały wydane co najmniej z rażącym naruszeniem przepisów prawa tj. art. 7 Konstytucji RP w zw. z art. 7 i art. 219 k.p.a. Powołanym na wstępie zaskarżonym postanowieniem Komendant Główny Policji odmówił stwierdzenia nieważności postanowienia z [...] kwietnia 2023 r. W ocenie organu z analizy postanowienia z [...] kwietnia 2023 r. wynika, iż nie jest ono dotknięte wskazaną przez skarżącego przesłanką, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., ani żadną inną, co w konsekwencji oznacza, iż brak jest podstaw do wyeliminowania go z obrotu prawnego. Wskazał, że postępowanie w sprawach wydawania zaświadczeń uregulowane w Dziale VII k.p.a. - Wydawanie zaświadczeń (art. 217-220 k.p.a.) jest rodzajem postępowania administracyjnego o charakterze uproszczonym i odformalizowanym. Zaświadczenie jest urzędowym poświadczeniem określonych faktów lub stanu prawnego, potwierdzającym istnienie uprawnienia lub obowiązku przyznanego lub potwierdzonego wcześniej w decyzji (konstytutywnej lub deklaratoryjnej) bądź w innym indywidualnym akcie prawnym. Jako dokument urzędowy zaświadczenie korzysta z domniemania dwojakiego rodzaju: domniemania prawdziwości oraz z domniemania zgodności z prawda oświadczenia organu, od którego dokument pochodzi. Zaświadczenie jest aktem wiedzy a nie woli organu, nie rozstrzyga więc żadnej sprawy, nie tworzy nowej sytuacji prawnej, ani też nie kształtuje bezpośrednio stosunku prawnego. Dlatego też zasadna była odmowa wydania zaświadczenia o żądanej przez skarżącego treści. Brak było bowiem podstaw prawnych do wydania tego rodzaju zaświadczenia. Powołując się w dalszej kolejności na treść art. 69a ust. 1 i ust. 6 ustawy o Policji podał, że składki na ubezpieczenie emerytalne i rentowe nie są przekazywane co miesiąc do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, lecz dopiero po zwolnieniu funkcjonariusza ze służby w Policji. Jednak przekazanie składek z urzędu następuje tylko w przypadku gdy funkcjonariusz nie spełnia warunków do nabycia prawa do emerytury policyjnej lub policyjnej renty inwalidzkiej. W przypadku skarżącego taka przesłanka nie zachodziła. Tym samym dopiero wniosek o przyznanie emerytury z tytułu podlegania ubezpieczeniom społecznym skutkowałby przekazaniem składek przez jednostkę organizacyjną Policji. Ponadto zgodnie z § 3 ust. 1 pkt. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 23 grudnia 2003 r. w sprawie przekazywania do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych składek na ubezpieczenia emerytalne i rentowe policjantów zwolnionych ze służby (Dz.U. Nr 222, poz. 2212) składki przekazuje się w terminie 60 dni od dnia złożenia wniosku - w przypadku gdy przekazanie składek następuje na wniosek policjanta. Zgodnie z powyższym, składki na ubezpieczenie emerytalne i rentowe skarżącego mogłyby zostać przekazane do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych dopiero po złożeniu przez niego wniosku o przyznanie emerytury z tytułu podlegania ubezpieczeniom społecznym. Jednak taki wniosek nie został złożony, a tym samym brak było podstaw do przekazania składek na ubezpieczenia emerytalne i rentowe do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych. Organ zwrócił przy tym uwagę, że skarżący nie wskazał przepisu prawa materialnego, z którego wynikałyby jego prawa lub obowiązki, kreujące jego interes prawny. Przepisu takiego nie można także doszukać się w obowiązujących regulacjach prawnych. Nie istnieje bowiem żaden przepis Kodeksu postępowania administracyjnego jak i administracyjnego prawa materialnego, w tym w szczególności wymienionych poprzednio regulacji prawnych, który obligowałby organ do wydania żądanego zaświadczenia. Sama chęć posiadania przez skarżącego zaświadczenia o określonej treści może jedynie świadczyć o posiadaniu przez niego wyłącznie interesu faktycznego w uzyskaniu takiego zaświadczenia. Nie jest to jednak wystarczającą podstawą prawną zobowiązującą organ do spełnienia żądania wnioskodawcy. Za niezasadny organ uznał przy tym zarzut naruszenia art. 107 § 3 k.p.a, Jego zdaniem Komendant Główny Policji w sposób prawidłowy uzasadnił wydane postanowienie. Także art. 138 §1 pkt 1 k.p.a. został w ocenie organu prawidłowo zastosowany. Wbrew twierdzeniom skarżącego nie można uznać, że rozstrzygnięcie Komendanta Głównego Policji zostało wydane na niekorzyść wnioskującego. O tym, czy pogorszenie takie nastąpiło, przesądza zestawienie osnowy orzeczenia organu pierwszej instancji z rozstrzygnięciem organu odwoławczego, a te były spójne. Dlatego też zarzut ten organ uznał za nieuzasadniony. Organ wskazał, że stwierdzenie nieważności postanowienia jest wyjątkiem od zasady trwałości rozstrzygnięć ostatecznych, a w postępowaniu nadzorczym badaniu podlegają przesłanki enumeratywnie wyliczone w art. 156 § 1 k.p.a. Postępowanie w tej materii nie może stanowić trybu konkurencyjnego w stosunku do postępowania administracyjnego prowadzonego w trybie zwykłym, w którym doszłoby do rozpatrzenia sprawy także od strony faktycznej. Wskazując na powyższe organ stwierdził, że postanowienie Komendanta Głównego Policji z [...] kwietnia 2023 r. jest prawidłowe i nie jest dotknięte żadną z przesłanek, o których mowa w art. 156 § 1 k.p.a., co w konsekwencji oznacza, iż brak jest podstaw do wyeliminowania go z obrotu prawnego. Kontrolowane postanowienie zostało wydane przez właściwy organ, na podstawie właściwego przepisu prawa, bez rażącego naruszenia prawa, nie dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną orzeczeniem ostatecznym, zostało skierowane do właściwych stron postępowania, było wykonalne w dniu jego wydania, a jego wykonanie nie wywołałoby czynu zagrożonego karą oraz nie zawiera wady powodującej jego nieważność z mocy prawa, dlatego też należy odmówić stwierdzenia jego nieważności. Na powyższe postanowienie skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie żądania unieważnienia postanowienia z [...] kwietnia 2023 r. "celem jego ponownego rozpoznania przy wyczerpującym zakres zaskarżenia orzeczenia zarzutów i okoliczności prawnych, jak i faktycznych oraz okoliczności niedopuszczalności orzekania w zakresie wniosku o wydanie zaświadczenia żądanej treści z przepisów działu II ustawy Kodeks postępowania administracyjnego, a wiążących przepisów wyłącznie działu VII tej ustawy, przepisów ogólnych i do których przepisy ogólne dla i przy załatwianiu wniosku o wydanie zaświadczenia odsyłają". Skarżący stwierdził m.in., że organ w zakresie zaskarżonego postanowienia nie wykazał przeszkody w zakresie unieważnienia własnego postanowienia z [...] kwietnia 2023 r. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu. W piśmie procesowym z [...] czerwca 2025 r. skarżący wniósł o wymierzenie organowi grzywny za niedopełnienie obowiązku dokonania czynności materialno- technicznej odpowiedzi na skargę, odpowiadającej wymaganiom dla takiej czynności po przeprowadzeniu samokontroli skargi strony i zobowiązane dopełnienia tegoż obowiązku, zgodnie z utrwaloną wykładnią i stosowaniem w tym przedmiocie w sadownictwie administracyjnym wykładnią czynności materialno-technicznej odpowiedzi na skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie stanowiło postanowienie Komendanta Głównego Policji z [...] marca 2025 r. o odmowie stwierdzenia nieważności postanowienia tego organu z [...] kwietnia 2023 r. w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia o treści żądanej przez skarżącego. Wskazania wymaga, że tryb, w którym organ rozpoznaje wniosek o stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji administracyjnej, jest trybem nadzwyczajnym i stanowi wyjątek od wyrażonej w art. 16 k.p.a. ogólnej zasady trwałości decyzji (odpowiednio postanowień, na które służy zażalenie), która służy realizacji takich wartości jak pewność prawa, zaufanie do państwa, czy ochrona praw nabytych. Organ administracji publicznej orzekający w tym trybie, posiada jedynie uprawnienia kasacyjne, tzn. rozstrzyga tylko i wyłącznie w kwestii istnienia bądź nieistnienia - co należy podkreślić - w dacie wydania kontrolowanego w trybie stwierdzenia nieważności postanowienia - przesłanek określonych enumeratywnie w art. 156 § 1 k.p.a. Nie rozstrzyga on o istocie sprawy będącej przedmiotem postępowania prowadzonego w trybie zwykłym. Przedmiotem postępowania nadzorczego jest bowiem decyzja/postanowienie, a nie sprawa. W postępowaniu nadzorczym są rozpoznawane kwestie prawne, a organ nadzoru działa wyłącznie jako organ kasacyjny. Stosownie do treści art., 156 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji (postanowienia), która: 1) wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości; 2) wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa; 3) dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną albo sprawy, którą załatwiono milcząco; 4) została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie; 5) była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały; 6) w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą; 7) zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa. W ocenie Sądu zasadnie Komendant Głównego Policji uznał, że postanowienie z [...] kwietnia 2023 r. nie jest dotknięte żadną z powyższych przesłanek. Przede wszystkim wbrew stanowisku skarżącego, Komendant Głównego Policji nie miał podstaw do uznania, aby postanowienie z [...] kwietnia 2023 r. w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia, zostało wydane z rażącym naruszeniem prawa. W utrwalonym orzecznictwie sądowym przyjmuje się, że rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. zachodzi wówczas, gdy treść decyzji (postanowienia) pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią prawa oraz gdy charakter tego naruszenia powoduje, że decyzja (postanowienie) nie może być akceptowana, jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. Rażące naruszenie prawa występuje wówczas, gdy proste zestawienie treści przepisu z treścią rozstrzygnięcia wskazuje na ich jednoznaczną niezgodność. Przy rażącym naruszeniu prawa chodzi niewątpliwie o tego rodzaju wady, które powodują konieczność eliminacji decyzji z obrotu prawnego z racji istnienia w nich wad o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym. Wady te powstają w wyniku naruszenia prawa w toku czynności zmierzających do wydania decyzji lub w wyniku załatwienia sprawy wydaniem decyzji (por. wyrok NSA z 15 maja 2024 r., II OSK 1970/21). Skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszającą prawo, to skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności - gospodarcze lub społeczne efekty naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji jako aktu wydanego przez organy praworządnego państwa (por. wyrok NSA z 8 lutego 2013 r., I OSK 1683/11). Co do zasady, stwierdzenie nieważności decyzji lub postanowienia w trybie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. możliwe jest w przypadku rażącego naruszenia przepisu prawa materialnego. Rażące naruszenie przepisów postępowania ma natomiast miejsce wówczas, gdy w sposób niebudzący wątpliwości, a więc oczywisty, nie zastosowano ich w trakcie prowadzonego postępowania lub zastosowano je nieprawidłowo (por. wyrok NSA z 13 września 2007 r., II OSK 1212/06) i tylko wówczas, gdy takie naruszenie miało wpływ na treść rozstrzygnięcia kończącego postępowanie. Taka sytuacja nie miała jednakże miejsca w rozpoznawanej sprawie. Postanowienie, którego stwierdzenia nieważności domaga się skarżący, zostało wydane na podstawie art. 219 k.p.a., z uwagi, iż zdaniem organu brak było podstaw prawnych do wydania zaświadczenia o żądanej przez skarżącego treści. Organ miał na uwadze, że stosownie do treści art. 217 § 2 k.p.a. zaświadczenie wydaje się, jeżeli: 1) urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa; 2) osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego. Zwrócić należy uwagę, że celem regulacji zawartej w art. 217 § 2 k.p.a. jest uniemożliwienie żądania od strony przedstawienia zaświadczenia dla potwierdzenia faktów lub stanu prawnego, które mogą i powinny być stwierdzone w inny sposób, np. przez oświadczenie strony. Osoba ubiegająca się o wydanie zaświadczenia musi zatem wykazać się interesem prawnym w urzędowym poświadczeniu określonych faktów lub stanu prawnego albo wskazać przepis prawa wymagający urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego (por. wyrok NSA z 31 marca 2000 r., III SA 502/99). Przesłanki te są rozłączne – osoba ubiegająca się o wydanie zaświadczenia jest zobowiązana do wykazania jednej z nich (por. P. M. Przybysz [w:] Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz aktualizowany, LEX/el. 2025, art. 217). W niniejszej sprawie żądając wydania zaświadczenia skarżący oświadczył, że zaświadczenia są mu ,,niezbędne jako szczególne środki dowodowe prawa i wiedzy obiektywnej przełożonego ds. osobowych w Policji ze stosunku służbowego (...) jako prawdy bezspornej, iż ze służby czynnej w Policji zostałem zwolniony bez wymagalnego staży czynnej służby uprawniającego do zaopatrzenia policyjną emeryturą, tym samym jestem byłym funkcjonariuszem Policji... ". W piśmie z [...] września 2022 r., wyjaśnił, że "żądanie wydania zaświadczenia oparte jest na normach ustawy o Policji". Powołując się przy tym na treść art. 69a ust. 1, 3 i 6 ustawy o Policji, stwierdził zaś, że "zaświadczenie powinno obejmować zakres, iż w sprawie sierż. sztab w stanie spoczynku K. J. nie zostały odprowadzone składki na ubezpieczenie społeczne... ". Zgodnie z powołanym przez skarżącego art. 69a ust. 1 ustawy o Policji, jeżeli policjant zwolniony ze służby nie spełnia warunków do nabycia prawa do emerytury policyjnej lub policyjnej renty inwalidzkiej, od uposażenia wypłaconego policjantowi po dniu 31 grudnia 1998 r. do dnia zwolnienia ze służby, od którego nie odprowadzono składki na ubezpieczenia emerytalne i rentowe, przekazuje się do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych składki za ten okres przewidziane w ustawie z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych. Składki przekazuje się również w przypadku, gdy policjant spełnia jedynie warunki do nabycia prawa do policyjnej renty inwalidzkiej. Przekazanie składek następuje na wniosek policjanta (ust. 3 art. 69a ustawy o Policji). Wedle zaś art. 69a ust. 6 ustawy o Policji, przepisy ust. 1-5 stosuje się również do funkcjonariusza, który pozostawał w służbie przed dniem 2 stycznia 1999 r., jeżeli po zwolnieniu ze służby, pomimo spełnienia warunków do nabycia prawa do emerytury policyjnej, zgłosił wniosek o przyznanie emerytury z tytułu podlegania ubezpieczeniom społecznym. Zdaniem Sądu powyższe przepisy nie mogły stanowić podstawy do wydania przez organ zaświadczenia. Z treści ww. przepisu wynika, że składki na ubezpieczenie emerytalne i rentowe są przekazywane do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych dopiero po zwolnieniu funkcjonariusza ze służby w Policji. Przekazanie składek z urzędu następuje zaś w sytuacji nie spełniania przez funkcjonariusza warunków do nabycia prawa do emerytury policyjnej lub policyjnej renty inwalidzkiej. Jak słusznie zatem zwrócił uwagę organ, taka przesłanka w przypadku skarżącego nie zachodziła. Dopiero złożenie przez niego wniosku o przyznanie emerytury z tytułu podlegania ubezpieczeniom społecznym skutkowałoby przekazaniem składek. Trudno zatem doszukać się interesu prawnego w uzyskaniu żądanego przez skarżącego zaświadczenia. Zwrócić przy tym należy uwagę, iż wedle § 3 ust. 1 pkt. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 23 grudnia 2003 r. w sprawie przekazywania do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych składek na ubezpieczenia emerytalne i rentowe policjantów zwolnionych ze służby (Dz.U. Nr 222, poz. 2212) składki przekazuje się w terminie 60 dni od dnia złożenia wniosku - w przypadku gdy przekazanie składek następuje na wniosek policjanta. Dlatego też składki na ubezpieczenie emerytalne i rentowe skarżącego mogłyby zostać przekazane do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych dopiero po złożeniu przez niego wniosku o przyznanie emerytury z tytułu podlegania ubezpieczeniom społecznym. Taki wniosek – czego skarżący nie kwestionuje - nie został złożony. Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że ww. przepis nie mógł stanowić podstawy do wydania żądanego zaświadczenia. Skarżący zaś nie podał innego przepisu prawa z którego, w jego ocenie, wynikałyby jego prawa lub obowiązki, kreujące jego interes prawny. Sama natomiast chęć posiadania zaświadczenia nie jest wystarcza do spełnienia żądania wnioskodawcy - świadczy jedynie o jego interesie faktycznym w uzyskaniu zaświadczenia. Tego rodzaju przepisu nie można także odnaleźć w obowiązujących regulacjach prawnych. Żaden przepis prawa nie obliguje bowiem organu do wydania skarżącemu tego rodzaju zaświadczenia. W konsekwencji nie można uznać, aby przy wydawaniu postanowienia Komendanta Głównego Policji z [...] kwietnia 2023 r. mogło dojść do naruszenia prawa materialnego, tym bardziej rażącego. Podstawą do stwierdzenia nieważności decyzji nie mógł stanowić zarzut skarżącego o naruszeniu przez Komendanta Głównego Policji przepisów procesowych, tj. art. 107 § 3 k.p.a. jak i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. W niniejszej sprawie nie można mówić aby przedmiotowe postanowienie rażąco naruszało art. 107 § 3 k.p.a. Uzasadnienie faktyczne postanowienia zawierało wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne wyjaśniało podstawy prawne postanowienia, z przytoczeniem przepisów prawa. Także zarzut naruszenia art. 138 §1 pkt 1 k.p.a. nie mógł zostać uwzględniony. Komendant Wojewódzki Policji prawidłowo zastosował ten przepis i utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. Nie można przy tym zgodzić się ze skarżącym, iż wydane rozstrzygnięcie Komendanta Głównego Policji zostało wydane na jego niekorzyść. Jak słusznie zwrócił uwagę w zaskarżonym do Sądu postanowieniu, o tym, czy tego rodzaju pogorszenie nastąpiło, przesądza zestawienie osnowy orzeczenia organu I instancji z rozstrzygnięciem organu odwoławczego - te były natomiast zgodne. Okoliczność, iż treść uzasadnienia nie była identyczna nie może zaś świadczyć o naruszeniu ww. przepisu. W konsekwencji, wbrew stanowisku skarżącego, w niniejszej sprawie nie można także przyjąć, aby doszło do rządzącego naruszenia art. 7 Konstytucji RP w zw. z art. 7 i art. 219 k.p.a. W tych okolicznościach organ nie miał jakichkolwiek podstaw do uznania, iż postanowienie Komendanta Głównego Policji z [...] kwietnia 2023 r. zostało wydane bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. Ponadto, analiza przedmiotowego postanowienia nie pozostawia wątpliwości, że nie jest ono dotknięte żadną inną z pozostałych wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a., które mogłyby skutkować stwierdzeniem jego nieważności. Postanowienie zostało wydane bowiem przez właściwy organ, na podstawie właściwego przepisu prawa, nie dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną orzeczeniem ostatecznym, zostało skierowane do właściwej strony postępowania, było wykonalne w dniu jego wydania, a jego wykonanie nie wywołałoby czynu zagrożonego karą oraz nie zawiera wady powodującej jego nieważność z mocy prawa. Tym samym nie zaistniały również pozostałe przesłanki stanowiące podstawę do stwierdzenia nieważności postanowienia z [...] kwietnia 2023 r. Zaskarżone zatem postanowienie Komendanta Głównego o odmowie stwierdzenia nieważności ww. postanowienia, uznać należy za zasadne. Za bezpodstawne uznać należy także zarzuty skarżącego zawarte w piśmie procesowym z [...] czerwca 2025 r. Sporządzona przez organ odpowiedź na skargę spełnia bowiem wymogi, o których mowa w art. 46 p.p.s.a. Końcowo wskazania wymaga, że dotychczas w orzecznictwie przyjmowano, że składane przez skarżącego wnioski o stwierdzenie nieważności postanowienia o odmowie wydania zaświadczenia są niedopuszczalne z uwagi, iż do zaświadczeń nie mają stosowania przepisy o trybach nadzwyczajnych. Jednakże w niniejszej sprawie kwestia ta nie mogła być przedmiotem badań tut. Składu orzekającego. Należy mieć bowiem na uwadze, że zgodnie z treścią art. 134 § 2 p.p.s.a. Sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności na niekorzyść skarżącego. Dlatego też ewentualne uznanie, iż w niniejszej sprawie prowadzenie postępowania było niedopuszczalne spowodowałoby, że wniosek o stwierdzenie nieważności postanowienia nie mógłby być rozpoznany merytorycznie. Biorąc pod uwagę powyższe, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej "p.p.s.a."), skarga podlegała oddaleniu, o czym orzeczono w sentencji Sprawa rozpoznana została w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 3 p.p.s.a., zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie