II SA/Wa 791/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA - Eugeniusz Wasilewski po rozpoznaniu w dniu 24 lipca 2008 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku K. W. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi K. W. na postanowienie Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] grudnia 2007 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uwzględnienia wniosku postanawia - odmówić zwolnienia od kosztów sądowych - W dniu [...] lipca 2008 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynął wniosek skarżącego K. W. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. Przedmiotem skargi z dnia [...] marca 2008 r., sprecyzowanej pismem z dnia [...] maja 2008 r., K. W. uczynił postanowienie Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] grudnia 2007 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uwzględnienia wniosku. Postanowienie to zostało doręczone skarżącemu w dniu [...] grudnia 2007 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru w aktach administracyjnych sprawy), wraz z pouczeniem o przysługującym stronie zażaleniu na to orzeczenie. Skarżący nie skorzystał jednak z prawa do jego wniesienia, wskutek czego postanowienie stało się ostateczne w administracyjnym toku instancji. Skarga K. W. jest zatem niedopuszczalna, bowiem w myśl przepisów art. 52 § 1 i 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę można wnieść do wojewódzkiego sądu administracyjnego po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, przy czym przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. W niniejszej sprawie przedmiotem skargi strona uczyniła postanowienie, co do którego nie wyczerpano środków zaskarżenia, a więc skargę należy uznać za niedopuszczalną. Oczywista niedopuszczalność skargi do sądu administracyjnego oznacza także oczywistą bezzasadność skargi w rozumieniu powołanego na wstępie art. 247 ustawy, co z kolei powoduje, iż skarżącemu nie przysługuje prawo pomocy (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 września 2004 r. sygn. akt OZ 377/04, niepubl.). Skoro zatem obowiązujące prawo jasno i jednoznacznie wyklucza możliwość uwzględnienia żądania skarżącego, to, w ocenie Sądu, na gruncie rozpatrywanej sprawy ma miejsce przypadek oczywistej bezzasadności skargi, stanowiący przesłankę negatywną, a więc wyłączającą możliwość, przyznania prawa pomocy. Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 247 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w postanowieniu.