II SA/Wa 792/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Olga Żurawska – Matusiak po rozpoznaniu w dniu 25 czerwca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. N. na decyzję [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej postanawia: odrzucić skargę. Pismem z 29 kwietnia 2015 r. D. N. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] z [...] marca 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu z przyczyn procesowych bez badania jej zarzutów merytorycznych. Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 - zwanej dalej P.p.s.a.), skargę do Sądu można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Stosownie do brzmienia art. 52 § 2 – 4 P.p.s.a. przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (§ 2). W sytuacji gdy ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, należy przed wniesieniem skargi wezwać na piśmie właściwy organ do usunięcia naruszenia prawa. W związku z powyższym, w sytuacji gdy w sprawie przysługuje środek zaskarżenia, obligatoryjne jest wyczerpanie toku instancji, a następnie wniesienie stosownej skargi do Sądu, przy czym zaznaczyć należy, iż skarga może dotyczyć jedynie ostatecznego rozstrzygnięcia sprawy w toku instancji. Zaskarżenie decyzji organu I instancji jest niedopuszczalne z uwagi na niewyczerpanie środków zaskarżenia (postanowienie WSA z 12 lipca 2004r., sygn. akt III SA/Gd 377/04, dostępne w Systemie Informacji Prawnej LEX, Lex nr 220387). W niniejszej sprawie, przedmiotem skargi jest decyzja Przedsiębiorstwa Komunalnego [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] z [...] marca 2015 r. odmawiająca udostępnienia informacji publicznej. Zgodnie z art. 17 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t. j. Dz.U.2014.782 ze zm.) do rozstrzygnięć podmiotów obowiązanych do udostępnienia informacji, niebędących organami władzy publicznej, o odmowie udostępnienia informacji oraz o umorzeniu postępowania o udostępnienie informacji przepisy art. 16 stosuje się odpowiednio. Wnioskodawca może wystąpić do wskazanego podmiotu, o ponowne rozpatrzenie sprawy, a do takiego wniosku stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołania. Powyższe oznacza, że od decyzji [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] z [...] marca 2015 r. skarżącemu przysługiwał wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy wniosek. Skarżący nie występował z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy i dlatego skarga na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie jest niedopuszczalna. Wyczerpanie stosownych środków zaskarżenia jest bowiem podstawową przesłanką dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego. Sąd dostrzega nieprawidłowość w działaniu organu polegającą na błędnym pouczeniu skarżącego o przysługującym mu środku zaskarżenia przedmiotowej decyzji. Okoliczność ta nie ma jednak wpływu na rozstrzygnięcie wydane w niniejszej sprawie. Zauważyć bowiem należy, że błędne pouczenie nie może szkodzić stronie, która się do niego zastosowała (art. 112 K.p.a.), skarżący ma możliwość złożyć do Przedsiębiorstwa Komunalnego [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia środka odwoławczego na zasadach określonych w art. 58 K.p.a., tj. w terminie 7 dni od daty doręczenia niniejszego postanowienia. Do wniosku o przywrócenie terminu, stosownie do art. 58 § 2 K.p.a., należy dołączyć wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy (postanowienie NSA z 4 czerwca 1997 r., sygn. akt III SA 342/96, niepublikowane). Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 P.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w postanowieniu.