II SA/Wa 796/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa (spr.), Sędzia WSA Danuta Kania, Asesor WSA Karolina Kisielewicz, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 3 lutego 2021 r. sprawy ze skargi R. G. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lutego 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji w przedmiocie zwolnienia ze służby oddala skargę I. Stan sprawy przedstawia się następująco: 1. Komendant Główny Policji decyzją z [...] lutego 2020r. nr [...] - po rozpatrzeniu odwołania R. G.(zwany dalej: "Skarżącym") - utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] (zwany dalej "KWP") z [...] grudnia 2019r. nr [...] o odmowie uchylenia, po wznowieniu, decyzji KWP z [...] marca 2016r. nr [...], utrzymującej w mocy rozkaz personalny Komendanta Miejskiego Policji w [...] (zwany dalej "KMP") z [...] lutego 2016r. nr [...] w sprawie zwolnienia Skarżącego ze służby w Policji, na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 7 ustawy z 6 kwietnia 1990r. o Policji (Dz.U. z 2015r., poz. 355, zwana dalej "u.P."). W podstawie prawnej powołano m.in. art. 138 § 1 pkt 1, art. 145 § 1 pkt 1-3, 5-6 ustawy z 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2018r. poz. 2096, ze zm., zwana dalej "k.p.a."). KGP w uzasadnieniu wskazał, że ww. decyzja KWP z [...] marca 2016r. była przedmiotem kontroli WSA w Warszawie, który wyrokiem z 22 września 2016r. sygn. akt II SA/Wa 806/16 oddalił skargę Skarżącego. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 12 października 2018r. sygn. akt I OSK 2907/16 oddalił skargę kasacyjną Skarżącego wniesioną od ww. wyroku Sądu pierwszej instancji. Skarżący wniosek o wznowienie postępowania zakończonego ww. decyzją KWP z [...] marca 2016r. złożył do KGP [...]sierpnia 2019r., powołując się na art. 145 § 1 pkt 1, 2, 3, 5, 6 oraz § 2 k.p.a. Skarżący wniósł o uchylenie ww. decyzji, z uwagi na nowe okoliczności i dowody oraz błędy w ustaleniach stanu faktycznego. Skarżący zwrócił się też o wyznaczenie do rozpoznania ww. wniosku o wznowienie innej jednostki Policji niż KWP, na podstawie art. 150 § 2 k.p.a., gdyż KMP z podległymi funkcjonariuszami działali na szkodę Skarżącego. KGP pismem z [...] października 2019r. zwrócił ww. wniosek Skarżącego do KWP. wskazując, że ani z akt sprawy, ani z wniosku Skarżącego nie wynika, aby przyczyną wznowienia postępowania miała być działalność organu, który wydał decyzję w ostatniej instancji. Skarżący podnosi okoliczności związane z działalnością lekarza, który w styczniu 2016r. miał wykonać badania kontrolne Skarżącego, więc nie mają związku z działaniem KWP. Powyższe ma potwierdzenie w wiążącym w sprawie ww. wyroku NSA o sygn. akt I OSK 2907/16, w którym stwierdzono, że nie było wymagane, aby organy administracji procedujące w tej sprawie przeprowadziły postępowanie dowodowe na okoliczność przyczyn nieprzebadania Skarżącego [...] stycznia 2016r. Nie można też było przyjąć, że KWP, orzekając w sprawie zwolnienia Skarżącego ze służby w Policji, na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 7 u.P., celowo i w sposób nieuprawniony działał na jego szkodę, skoro ww. Sądy administracyjne stwierdziły, że organy administracji rozstrzygające sprawę nie naruszyły prawa, nie wykroczyły poza dopuszczalny zakres przyznanych im kompetencji, jak też nie działały w sposób arbitralny. Z tego względu KWP był, na mocy art. 150 § 1 k.p.a., organem właściwym do rozpatrzenia wniosku Skarżącego o wznowienie postępowania w sprawie zwolnienia ze służby w Policji. KWP postanowieniem z [...] listopada 2019r. wznowił postępowanie administracyjne zakończone ww. decyzją KWP z [...] marca 2016r., a pismem z [...] listopada 2019r. zawiadomił Skarżącego o wznowieniu tegoż postępowania oraz pouczył o przysługujących mu uprawnieniach. KWP decyzją z [...] grudnia 2019r. odmówił uchylenia decyzji KWP z [...] marca 2016r., utrzymującej w mocy rozkaz personalny KMP z [...] lutego 2016r. o zwolnieniu Skarżącego z dniem [...] lutego 2016r. ze służby w Policji, na mocy art. 41 ust. 2 pkt 7 u.P. W uzasadnieniu podkreślono, że dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, nie okazały się fałszywe; decyzja nie została wydana w wyniku przestępstwa; decyzja nie została wydana przez pracownika lub organ administracji publicznej, który podlega wyłączeniu stosownie do art. 24, 25 i 27 kpa, nie wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję; decyzja nie została wydana bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu, gdyż takie stanowisko nie było wymagane. Powołano się ponadto, że postępowanie w przedmiocie zwolnienia Skarżącego ze służby w Policji, na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 7 u.P. ma przymiot powagi rzeczy osądzonej (res iudicata), więc zachodzi związanie ustaleniami faktycznym, które legły u jego podstaw oraz niedopuszczalne jest w sprawie dokonywanie ocen prawnych sprzecznych z prawnie osądzoną sprawą. Stanowisko przeciwne, uznające możliwość czynienia przez organy administracji oraz sądy ustaleń i ocen sprzecznych z prawomocnym orzeczeniem sądu byłoby nie do pogodzenia z zasadą demokratycznego państwa prawnego, wypływającą z art. 2 Konstytucji RP oraz określoną w art. 7 Konstytucji RP zasadą legalizmu. Zaznaczyć należy, że moc wiążąca wyroku w odniesieniu do organów państwowych i sądów sprawia, że muszą one przyjmować, że dana kwestia prawna kształtuje się tak, jak przyjęto w prawomocnym wyroku. Istota mocy wiążącej prawomocnego orzeczenia wyraża się w tym, że organy państwowe i sądy muszą brać pod uwagę istnienie i treść prawomocnego orzeczenia sądu oraz ogół skutków prawnych z niego wynikających. Dlatego dla prawidłowego określenia mocy wiążącej wyroku konieczne jest uwzględnienie nie tylko jego sentencji, ale też uzasadnienia, w którym zawiera się ocena stanu faktycznego i podstawa prawna podjętego rozstrzygnięcia (por. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, pod red. R. Hausera, M. Wierzbowskiego, C.H. Beck, Warszawa 2011, s. 576-577). Skarżący w odwołaniu wniósł o uchylenie ww. decyzji i podkreślił, że KWP nie przeprowadził czynności zmierzających do wyjaśnienia podniesionych we wniosku o wznowienie postępowania zarzutów, nie starał się pozyskać nowych dowodów istniejących przed wydaną decyzją, a decyzję oparł na poprzednim niezmienionym stanie faktycznym, wskazując na powagę rzeczy osądzonej. Skarżący odwołał się do zasady trwałości i przesłanek wznowienia postępowania oraz wniósł, na mocy art. 136 k.p.a. o "przeprowadzenie dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo zobowiązanie KWP o dołączenie do akt postępowania dodatkowych materiałów, które powinny być pozyskane i wyjaśnione jeszcze przed wydaniem ww. decyzji przez organ I instancji", m.in. kopii protokołów przesłuchania świadków z akt śledztwa Prokuratury Rejonowej w [...] [...]. Skarżący wniósł też o przesłuchanie wskazanych przez niego osób, m.in. zwierzchnika lekarza medycyny pracy na okoliczność złożonych przez niego zeznań oraz B. K. (pracownika bhp) i M. W., która łączyła rozmowę ze zwierzchnikiem lekarza medycyny pracy. Skarżący nawiązał do przebiegu postępowania zakończone ww. ostateczną i prawomocną decyzję KWP, wnosząc o przeprowadzenie stenogramu rozmowy, którą Skarżący nagrał z lekarzem medycyny pracy [...] stycznia 2016r., celem wykazania, że pracownicy poradni medycyny pracy byli w zmowie z pracodawcą Skarżącego, a lekarz medycyny pracy mijał się z prawdą, gdy był przesłuchiwany przez Prokuratora. Podkreślił, że nie było podstaw do wszczęcia postanowienia o zwolnieniu Skarżącego ze służby do czasu przeprowadzenia badania kontrolnego i uzyskania od Skarżącego stosownych wyjaśnień, a postępowanie to doprowadziło do bezprawnego zwolnienia Skarżącego ze służby na podstawie zmanipulowanych dowodów. KGP w uzasadnieniu powołanej na wstępie decyzji z [...] lutego 2020r. wskazał, że Skarżący żądał wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ww. ostateczną decyzją KWP z [...] marca 2016r., z uwagi na nowe okoliczności i dowody oraz błędy w ustaleniu stanu faktycznego, w podstawie wniosku wskazując art. 145 § 1 pkt 1, 2, 3, 5, 6 i § 2 k.p.a. Skarżący podniósł, że o okoliczności stanowiącej podstawę wznowienia postępowania dowiedział się [...] lipca 2019r., w trakcie rozmowy z przypadkowo spotkanym byłym policjantem Komendy Powiatowej Policji w [...] - J. S.. Wówczas uzyskał informację, że lekarz medycyny pracy, do którego skierowano Skarżącego [...] stycznia 2016r. na badania kontrolne nie posiadał już uprawnień do wykonywania badań kontrolnych i okresowych, bo nie poddał się ustawowym procedurom związanym z dokształcaniem się, przez co zgodnie z prawem już dawno utracił uprawnienia w tym zakresie, ale ta okoliczność była ukrywana. KGP uznał, że Skarżący zachował termin z art. 148 k.p.a., gdyż nie miał podstaw do podważania twierdzenia Skarżącego co do daty uzyskania ww. informacji. KGP wyjaśnił ponadto, że za istotne w sprawie zwolnienia Skarżącego ze służby w Policji (w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a.) nie mogą być uznane nowe okoliczności przedstawione przez Skarżącego we wniosku o wznowienie postępowania, związane z rzekomym brakiem uprawnień lekarza medycyny pracy do wykonywania badań kontrolnych i okresowych. WSA w Warszawie w prawomocnym wyroku z 22 września 2016r. sygn. akt II SA/Wa 806/16, oddalając skargę Skarżącego na decyzję KWP z [...] marca 2016r., utrzymującą w mocy rozkaz o zwolnieniu Skarżącego ze służby, uznał, że organy nie naruszyły prawa. Zaznaczył dodatkowo, że organ Policji nie ma uprawnień do wpływania na lekarza medycyny pracy w zakresie wydawania orzeczeń lekarskich o braku przeciwskazań zdrowotnych do pełnienia służby. Również NSA w wyroku z 12 października 2018r. sygn. akt I OSK 2907/16 oddalił skargę kasacyjną Skarżącego, wskazując m.in., że organ miał podstawę do zwolnienia Skarżącego ze służby na mocy art. 41 ust. 2 pkt 7 u.P. Zarówno organy administracji, jak i sądy administracyjne nie posiadają bowiem wiedzy i kompetencji do dokonywania samodzielnej, merytorycznej weryfikacji zakresu dokumentacji niezbędnej do przeprowadzenia badania kontrolnego. NSA uznał, że brak przeprowadzenia postępowania dowodowego na okoliczność przyczyn nieprzebadania Skarżącego [...] stycznia 2016r. nie stanowi naruszenia przepisów postępowania, które mogłoby mieć jakiekolwiek znaczenie na wynik sprawy. KGP stwierdził, że, skoro w świetle ww. orzeczeń badanie kontrolne Skarżącego pozostawało poza zakresem orzekania organu administracji, brak było przesłanek pozwalających na stwierdzenie, że dowody, na których podstawie ustalono okoliczności faktyczne istotne dla sprawy zwolnienia Skarżącego ze służby w Policji okazały się fałszywe (art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a.), albo że ww. decyzje KWP z [...] marca 2016r. i KMP z [...] lutego 2016r. wydano w wyniku przestępstwa (art. 145 § 1 pkt 2 k.p.a.), czy też, że rozstrzygnięcia te wydał pracownik lub organ administracji publicznej podlegający wyłączeniu (art. 145 § 1 pkt 3 k.p.a.). Do wydania ww. decyzji nie było wymagane stanowisko żadnego innego organu (art. 145 § 1 pkt 6 k.p.a.). KGP zauważył ponadto, że z treści znajdującej się w aktach skargi do WSA w Warszawie z [...] kwietnia 2016r. na decyzję KWP z [...] marca 2016r. wynika, że Skarżący zarzucił organowi drugiej instancji m.in. szereg błędów i nieprawidłowości. Zarzuty sformułowane w ww. skardze w zasadniczej części przywołano także we wniosku o wznowienie postępowania, jako naruszenia, które winny skutkować uchyleniem ww. decyzji KWP, w związku z istnieniem przesłanek z art. 145 § 1 pkt 1, 2, 3, 5, 6 i § 2 k.p.a., z uwagi na nowe okoliczności i dowody oraz błędy w ustaleniu stanu faktycznego. Sądy administracyjne orzekające w sprawie zwolnienia Skarżącego rozpatrzyły te zarzuty o czym mowa wyżej, uznając je za niezasadne. Również zarzuty Skarżącego podniesione w odwołaniu od decyzji KWP z [...] grudnia 2019r. w zasadzie sprowadzają się do twierdzeń, że nie przeprowadzono czynności zmierzających do wyjaśnienia zarzutów podniesionych we wniosku o wznowienie postępowania, nie starano się pozyskać nowych dowodów istniejących przed wydaną decyzją, a KWP decyzję oparł na poprzednim niezmienionym stanie faktycznym. KGP stwierdził w związku z tym, że brak jest podstaw do uchylenia ww. decyzji KWP z [...] marca 2016r., bowiem nie stwierdzono przesłanek z art. 145 § 1 pkt 1, 2, 3, 5, 6 k.p.a. KGP, odnosząc się do wniosku o przeprowadzenie dowodu z wskazanych w odwołaniu z [...] grudnia 2019r. świadków stwierdził, że organ administracji publicznej prowadzący postępowanie administracyjne zobowiązany jest do zgromadzenia dowodów mających znaczenie dla rozstrzygnięcia danej sprawy i poczynienia na tej podstawie niezbędnych ustaleń faktycznych. O tym, jakie ustalenia faktyczne są konieczne do załatwienia sprawy, decydują przepisy prawa materialnego, a nie subiektywne przekonanie strony. Żaden organ prowadzący postępowanie nie ma obowiązku przeprowadzenia wszystkich dowodów wnioskowanych przez stronę. Organ ma natomiast obowiązek przeprowadzenia jedynie takich dowodów, które służą wyjaśnieniu danej sprawy. W sprawie wszystkie fakty mające istotne znaczenie, zostały przez organ pierwszej instancji prawidłowo ustalone i rozważone w sposób niezbędny dla rozstrzygnięcia sprawy. Zgodnie z art. 75 § 1 k.p.a., jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy. Fakty istotne do rozstrzygnięcia kwestii ewentualnego uchylenia decyzji KWP z [...] marca 2016r. wyjaśniono, a podnoszone przez Skarżącego okoliczności nie mają znaczenia w sprawie. Dlatego w postępowaniu przed organem odwoławczym nie było potrzeby uzupełnienia materiału dowodowego o dowody zgłoszone przez stronę. Rozstrzygnięcie decyzji KWP z [..] grudnia 2019r., po uwzględnieniu przedstawionego stanu faktycznego i prawnego sprawy jest prawidłowe i zasadne. 2. Skarżący w skardze do WSA w Warszawie wniósł o uchylenie ww. decyzji KGP z [...] lutego 2020r. i zasądzenie kosztów postępowania, z uwagi na niezgodność z prawem wydanych w sprawie rozkazów oraz z rażącymi błędami w kwestii ustalenia stanu faktycznego sprawy. W uzasadnieniu Skarżący wskazał, że zarówno KWP, jak i KGP nie zweryfikowali wskazanych przez niego dowodów dotyczących lekarza medycyny, który nie przeprowadził badań kontrolnych Skarżącego, wskazując, że sprawa była już kontrolowana przez WSA w Warszawie i NSA. Sądy orzekały jednak "na innych dowodach i innych ustaleniach faktycznych". Organy obu instancji w toku postępowania administracyjnego dotyczącego zwolnienia Skarżącego ze służby odstąpiły od przesłuchania w charakterze świadka funkcjonariuszy Policji. Stanowisko organów poparł WSA w Warszawie, a NSA uznał nawet, iż brak przeprowadzenia tych czynności nie stanowił naruszenia przepisów postępowania, które mogłyby mieć jakiekolwiek znaczenie na wynik sprawy. Zdaniem Skarżącego "gdyby sąd miał możliwość ponownej weryfikacji zajętego własnego stanowiska o zabezpieczony przez prokuratora do sprawy [...] Prokuratury Rejonowej w [...] materiał dowodowy z pewnością powinien zmienić w tym zakresie zdanie" Skarżący wskazał, że z przesłuchań świadków jednoznacznie wynika, iż przyjęta argumentacja przez WSA i NSA była błędna, a jedyną okolicznością uniemożliwiającą dopuszczenie go do służby był brak zaświadczenia lekarza medycyny pracy, ale nie z jego winy tylko z winy lekarza medycyny pracy, który odmówił przeprowadzenia badania, bezpodstawnie żądając zaświadczenia, którego Skarżący nie posiadał. W ocenie Skarżącego ustalenia WSA w Warszawie potwierdzone w uzasadnieniu wyroku NSA I OSK 2907/16 z 12 października 2018r były błędne oraz niezgodne z obowiązującym prawem. 3. KGP w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. II. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: 1. Skarga nie ma uzasadnionych podstaw. 2. Sąd na wstępie wyjaśnia, że sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym, w oparciu o zarządzenie Przewodniczącego Wydziału II z 22 stycznia 2021r. Zgodnie bowiem z art. 15 zzs 4 ust. 3 ustawy z 2 marca 2020r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020r., poz. 374 ze zm.) przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym, bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Sąd w tych sprawach orzeka na posiedzeniu niejawnym, w składzie trzech sędziów. Sąd stwierdza ponadto, że w dniu wydania ww. zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II miasto stołeczne Warszawa było objęte obszarem czerwonym, o którym mowa w § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z 9 października 2020r. w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii (Dz.U. poz. 1758 ze zm.), zaś Prezes WSA w Warszawie na podstawie zarządzenia z 16 października 2020r. nr 21 w sprawie wdrożenia w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym działań profilaktycznych służących przeciwdziałaniu potencjalnemu zagrożeniu zakażeniem wirusem SARS-CoV-2 podjął stosowne działania. Sąd stwierdza ponadto, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2019r., poz. 2167 ze zm.) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów, wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019r., poz. 2294 ze zm., zwanej dalej "P.p.s.a.") sprawowana jest przez Sądy administracyjne w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji publicznej (np. decyzję) konieczne jest stwierdzenie, że doszło w niej do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, lub ewentualnie ustalenie, że decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a)-c), pkt 2 P.p.s.a.). 3. Sąd, oceniając zaskarżoną decyzję KGP w świetle wskazanych wyżej kryteriów, stwierdził, że odpowiadała ona prawu, zarówno materialnemu, jak i procesowemu, a podniesione w skardze zarzuty nie mogły być uznane za zasadne. Po pierwsze Sąd stwierdza, że wbrew stanowisku Skarżącego prezentowanemu w skardze, organy administracyjne obu instancji, orzekające w sprawie, po wznowieniu postępowania zakończonego ostateczną decyzją KWP z [...] marca 2016r. - utrzymującą w mocy rozkaz personalny KMP z [...] lutego 2016r. w sprawie zwolnienia Skarżącego ze służby w Policji, na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 7 u.P. - nie mogły pominąć orzeczeń Sądów administracyjnych, które badały legalność ww. decyzji ostatecznej KWP z [...] marca 2016r. Przede wszystkim dlatego, że postępowanie wznowieniowe dotyczyło właśnie ww. decyzji KWP z [...] marca 2016r., a ponadto należy wskazać, że na mocy art. 170 P.p.s.a. orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Stosownie zaś do art. 153 P.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Zgodnie zatem z ww. przepisami – art. 170 i art. 153 P.p.s.a. - organy administracyjne, które po wznowieniu postępowania zakończonego ww. ostateczną decyzją KWP z [...] marca 2016r., wydały decyzje (KWP z [...] grudnia 2019r. i KGP z [...] lutego 2020r.) miały obowiązek uwzględnić ocenę prawną wyrażoną w ww. prawomocnym wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 12 października 2018r. sygn. akt I OSK 2907/16, na mocy którego utrzymano w mocy wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 22 września 2016r. sygn. akt II SA/Wa 806/16. Było to szczególnie istotne w kontekście powoływanych przez Skarżącego podstaw wznowienia postępowania oraz argumentów podnoszonych we wniosku o wznowienie postępowania oraz w odwołaniu od ww. decyzji KWP z [...] grudnia 2019r. Organy administracyjne obu instancji, orzekające po wznowieniu postępowania, zakończonego ww. ostateczną decyzją KWP z [...] marca 2016r. musiały więc przy badaniu podstaw do wznowienia postępowania wskazanych przez Skarżącego we wniosku o wznowienie brać pod uwagę, co było przedmiotem sprawy zakończonej tą decyzją, jak również uwzględnić okoliczność, że legalność ww. decyzji była przedmiotem oceny Sądów administracyjnych wyrażonych w ww. wyrokach NSA i WSA - wiążących w sprawie na mocy art. 170 i art. 153 P.p.s.a. Z ww. wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego wynikało bowiem, że Skarżący od [...] stycznia 2015r. do [...] stycznia 2016r. przebywał na nieprzerwanym zwolnieniu lekarskim. W dniu [...] stycznia 2016r. Skarżący zgłosił gotowość podjęcia służby. Samo jednakże zgłoszenie gotowości podjęcia służby nie mogło stanowić podstawy do uznania, że stan zdrowia Skarżącego nie stanowi już przeszkody do ponownego jej podjęcia. Z uwagi na fakt, że Skarżący przebywał do [..] stycznia 2016r. na zwolnieniu lekarskim trwającym ponad 30 dni, KMP nie mógł dopuścić Skarżącego do pracy bez stosowanego zaświadczenia lekarskiego stwierdzającego brak przeciwwskazań do podjęcia służby. Skarżący [...] stycznia 2016r. otrzymał skierowanie na badanie kontrolne i udał się do placówki medycznej, jednakże nie otrzymał zaświadczenia o braku przeciwwskazań zdrowotnych do pełnienia służby. Nie może być zatem wątpliwości, że Skarżący nie mógł być dopuszczony do służby, nie tylko [...] stycznia 2016r., ale również po tej dacie, aż do czasu przedstawienia odpowiedniego zaświadczenia lekarskiego. NSA w ww. orzeczeniu - którym związane były, na mocy art. 170 i art. 153 P.p.s.a., organy administracyjne (KGP przy wydawaniu decyzji z [...] lutego 2020r. i KWP przy wydawaniu decyzji z [...] grudnia 2019r.) i którym związany jest również Sąd orzekający w rozpoznawanej sprawie - wyjaśnił również, że mimo przerwania ciągłości zwolnienia lekarskiego, nie nastąpiło przerwanie okresu nieświadczenia służby od czasu jej zaprzestania z powodu choroby, ponieważ faktyczne podjęcie służby przez policjanta nie miało miejsca. Zdaniem NSA spełniona zatem została przesłanka określona w art. 41 ust. 2 pkt 7 u.P. Przed upływem terminu określonego w tym przepisie Skarżący nie uzyskał zaświadczenia lekarskiego o możliwości podjęcia służby i niezależnie od tego z jakich przyczyn do tego doszło, zmaterializowała się przesłanka określona w tym przepisie. NSA podkreślił ponadto, że niezwłocznie po zgłoszeniu gotowości do podjęcia służby Skarżący otrzymał skierowanie na badania kontrolne, których termin wyznaczono na ten sam dzień. KMP wywiązał się ze swoich obowiązków i stworzył Skarżącemu warunki do uzyskania zaświadczenia stwierdzającego brak przeciwwskazań zdrowotnych do podjęcia służby, które umożliwiłoby dopuszczenie go do pełnienia czynności służbowych przed upływem 12 miesięcy od momentu zaprzestania jej wykonywania z powodu choroby. Skarżący w żaden sposób nie uprawdopodobnił, że nieuzyskanie wymaganego zaświadczenia przed upływem tego terminu, spowodowane było okolicznościami od niego niezależnymi. Jak wynika z notatki służbowej st. insp. B. K., w dacie wystawienia skierowania Skarżący miał świadomość, że wykonanie badań kontrolnych jest uwarunkowane przedstawieniem zaświadczenia o zakończeniu leczenia. Z raportu Skarżącego sporządzonego [...] stycznia 2016r. wynika, że w trakcie wyznaczonej wizyty zaświadczenia takiego nie przedstawił lekarzowi medycyny pracy, gdyż - w jego przekonaniu - nie miał takiego obowiązku. Nawet zatem jeżeli przyczyną nieuzyskania orzeczenia lekarskiego był wskazywany przez stronę fakt braku tego zaświadczenia, nie można uznać, że nastąpiło to bez winy Skarżącego. Skarżący na własne ryzyko zgłosił się na badania bez tego dokumentu i obciążają go skutki jego nieprzedstawienia. W tym względzie ani przełożonemu Skarżącego, ani lekarzowi medycyny pracy nie można zarzucić, iż to za ich przyczyną zmaterializowała się przesłanka umożliwiająca zastosowanie art. 41 ust. 2 pkt 7 u.P. NSA wskazał również, że art. 41 ust. 2 pkt 7 u.P. nie zapewnia policjantom, którzy zaprzestali służby z powodu choroby, bezwzględnej ochrony trwałości stosunku służbowego. Funkcjonariuszom przyznano jedynie ochronę czasową, gwarantując, że przed upływem wyznaczonego okresu nie mogą być oni w omawianym trybie zwolnieni ze służby. Później, po zakończeniu okresu ochronnego, kwestia pozostawienia tych osób w służbie oraz terminu ewentualnego zwolnienia ze służby zależy od uznania właściwych przełożonych. Możliwość pozostawienia w służbie funkcjonariusza, który od 12 miesięcy zaprzestał służby z powodu choroby, winna być oceniana z punktu widzenia określonych w ustawie zadań oraz organizacji Policji, w tym uprawnień i obowiązków przełożonych w zakresie zapewnienia prawidłowego działania podległych im jednostek oraz kształtowania składu osobowego podlegającego im zespołu ludzi oraz interesu służby. NSA uznał, że niewątpliwie długotrwała nieobecność Skarżącego w służbie miała wpływ zarówno na organizację, jak i efektywność działania jednostki Policji, w której pełnił służbę. W tej sytuacji KMP, odpowiedzialny za sprawne realizowanie zadań formacji, miał podstawy do przyjęcia, że dalsze pozostawanie Skarżącego w służbie nie jest uzasadnione. Nie można więc temu organowi skutecznie zarzucić, że decydując się na zwolnienie Skarżącego ze służby, wykroczył poza dopuszczalny zakres przyznanych mu kompetencji oraz by takie jego działanie było arbitralne. Naczelny Sąd Administracyjny ponadto wskazał w wiążącym w sprawie orzeczeniu z 12 października 2018r. sygn. akt I OSK 2907/16, że zarówno organy administracji, jak i sądy administracyjne nie posiadają wiedzy i kompetencji do dokonywania samodzielnej, merytorycznej weryfikacji zakresu dokumentacji niezbędnej do przeprowadzenia badania kontrolnego. Dlatego też brak przeprowadzenia postępowania dowodowego na okoliczność przyczyn nieprzebadania Skarżącego [...] stycznia 2016r. nie stanowi naruszenia przepisów postępowania, które mogłoby mieć jakiekolwiek znaczenie na wynik sprawy. NSA uznał za niezasadne podniesione w tym względzie zarzuty naruszenia art. 1 § 1 i 2 Prawa o ustroju sądów administracyjnych w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w zw. z art. 134 § 1 w zw. z art. 151 w zw. z art. 106 § 3 P.p.s.a. w związku z art. 7, art. 8, art. 9, art. 11, art. 75, art. 77 § 1,art. 80, art. 107 § 3 i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. Zdaniem Sądu, rozpoznającego niniejszą skargę, rację ma zatem KGP, analizując w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji treść wniosku Skarżącego o wznowienie postępowania z [...] sierpnia 2019r. z treścią skargi skierowanej [...] kwietnia 2016r. do WSA w Warszawie, który wydał ww. prawomocny i wiążący w sprawie wyrok o sygn. akt II SA/Wa 806/16. Prawidłowo też KGP wskazał w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że zarzuty z ww. skargi z [...] kwietnia 2016r. w zasadniczej części przywołano także we wniosku o wznowienie postępowania, jako naruszenia, które winny skutkować uchyleniem ww. decyzji KWP z [...] marca 2016r., w związku z istnieniem przesłanek z art. 145 § 1 pkt 1, 2, 3, 5, 6 i § 2 k.p.a., z uwagi na nowe okoliczności i dowody oraz błędy w ustaleniu stanu faktycznego. Tymczasem ww. Sądy administracyjne, orzekające w sprawie zwolnienia Skarżącego ze służby w Policji na podstawie ww. ostatecznej decyzji KWP z [...] marca 2016r., rozpatrzyły te zarzuty, o czym mowa wyżej, uznając je za niezasadne, Naczelny Sąd Administracyjny ponadto w ww. wyroku z 12 października 2018r. w sposób wyraźny wskazał, że brak przeprowadzenia postępowania dowodowego na okoliczność przyczyn nieprzebadania Skarżącego w dniu [...] stycznia 2016r. nie stanowi naruszenia przepisów postępowania, które mogłoby mieć jakiekolwiek znaczenia na wynik sprawy. NSA wskazał ponadto, że ani przełożonemu Skarżącego, ani lekarzowi medycyny pracy nie można zarzucić, że to za ich przyczyną zmaterializowała się przesłanka umożliwiająca zastosowanie art. 41 ust. 2 pkt 7 u.P. Organy administracyjne, wydające decyzje po wznowieniu postępowania, jak również Sąd administracyjny, badający legalność tych decyzji, nie mogły, z uwagi na treść art. 170 i art. 153 P.p.s.a., pominąć ww., wiążących w sprawie ocen prawnych Naczelnego Sądu Administracyjnego przy badaniu przesłanek do wznowienia postępowania, na które powołał się Skarżący we wniosku o wznowienie postępowania i w odwołaniu od ww. decyzji KWP z [...] grudnia 2019r. Skoro bowiem Skarżący główną okolicznością, uzasadniającą wznowienie postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją KWP z [...] marca 2016r., uczynił brak posiadania przez lekarza medycyny pracy uprawnień do wykonywania badań kontrolnych, na które Skarżącego skierował KMP i w związku z tym Skarżący wnioskował o przeprowadzenie dowodów, w tym z zeznań świadków - możliwe było uznanie przez KGP w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że nie są to okoliczności istotne w sprawie, a więc nie zachodziła przesłanka wznowienia postępowania, o której mowa we wniosku Skarżącego – z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Badanie kontrolne, które miało być przeprowadzone przez ww. lekarza medycyny pracy pozostawało bowiem poza zakresem orzekania organów administracyjnych, które zakończyły sprawę zwolnienia Skarżącego ze służby w Policji na mocy art. 41 ust. 2 pkt 7 u.P. Tym samym racjonalne były oceny KGP wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że ww. okoliczności podnoszone we wniosku o wznowienie postępowania, jak i wiążące się z nimi wnioski dowodowe nie mogły być uznane za "istotne dla sprawy okoliczności", w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., uzasadniające uchylenie, po wznowieniu, ww. decyzji KWP z [...] marca 2016r. W judykaturze konsekwentnie podkreśla się, że okolicznością faktyczną istotną dla sprawy jest taka okoliczność, która mogła mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie sprawy, co oznacza, że w sprawie mogłaby zapaść decyzja co do swej istoty odmienna od rozstrzygnięcia dotychczasowego (zob. np. wyroki NSA z: 25 czerwca 1985r. sygn. akt I SA 198/85, ONSA 1985, nr 1, poz. 35; 6 stycznia 1998r. sygn. akt IV SA 1302/97, LEX nr 43148; 29 października 1999r. sygn. akt I SA/Łd 1440/97, POP 2001, nr 2, poz. 29; 8 czerwca 2000r. sygn. akt V SA 1885/99, LEX nr 50152). Warto ponadto wskazać, że z prawomocnego orzeczenia NSA, które wiązało w sprawie na mocy art. 170 i art. 153 P.p.s.a., wynikało, że mimo przerwania ciągłości zwolnienia lekarskiego Skarżącego, nie nastąpiło przerwanie okresu nieświadczenia służby od czasu jej zaprzestania z powodu choroby, ponieważ faktyczne podjęcie służby przez policjanta nie miało miejsca. Spełniona zatem została przesłanka określona w art. 41 ust. 2 pkt 7 u.P. Przed upływem terminu określonego w tym przepisie Skarżący nie uzyskał zaświadczenia lekarskiego o możliwości podjęcia służby. Stanowiskiem tym były więc również związane organy administracyjnego, rozpatrujące sprawę z wniosku o wznowienie postępowania w kontekście oceny, czy okoliczności podnoszone przez Skarżącego w ww. wniosku, jakkolwiek nowe, były istotne w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. W tym kontekście trudno również podważyć oceny wyrażone przez KGP w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji w zakresie braku podstaw do wznowienia postępowania na mocy ww. przepisu art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Sąd stwierdza ponadto, że jakkolwiek Skarżący w uzasadnieniu niniejszej skargi kwestionował stanowisko KGP wyrażone w zaskarżonej decyzji z [...] lutego 2020r. o błędnej ocenie przesłanek wznowienia postępowania, nie poparł tych okoliczności w toku postępowania wznowieniowego materiałem dowodowym, który podważyłby domniemanie prawidłowości ww. ostatecznej decyzji KWP z [...] marca 2016r., która utrzymywała w mocy ww. rozkaz personalny KMP z [...] lutego 2016r. Dodatkowo KGP prawidłowo ocenił w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że wnioski dowodowe przedkładane przez Skarżącego w tym zakresie nie mogły być uwzględnione w sprawie po wznowieniu, gdyż okoliczności, na które je złożono nie miały "istotnego" znaczenia w sprawie w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Organ odwoławczy prawidłowo ponadto wyjaśnił też Skarżącemu, odwołując się do art. 75 § 1 k.p.a., dlaczego nie było zasadne przeprowadzenie wnioskowanych dowodów, mając przy tym na względzie, jaki przepis prawny stanowił podstawę do zwolnienia Skarżącego ze służby – art. 41 ust. 2 pkt 7 u.P. Przepis ten wyklucza bowiem kompetencje organów Policji do podważania, czy też merytorycznej oceny dokumentacji medycznej, jak również możliwości przeprowadzenia postępowania dowodowego na okoliczność nieprzebadania Skarżącego w dniu [...] stycznia 2016r. także w postępowaniu zwykłym, zakończonym ww. decyzją ostateczną z KWP z [...] marca 2016r., jak również w postępowaniu prowadzonym po wznowieniu. W tym kontekście trafnie wskazał więc KGP, że ww. decyzja KWP z [...] marca 2016r. korzystała też z ochrony wynikającej z art. 16 k.p.a. (trwałość decyzji administracyjnej), a Skarżący, choć powoływał się na różne podstawy wznowienia postępowania, przewidziane w art. 145 § 1 pkt 1, 2, 3, 5, 6 k.p.a. w związku z art. 145 § 2 k.p.a. nie zdołał wykazać, że zachodziła choćby jedna z ww. wad kwalifikowanych, uzasadniających uchylenie wydanych na mocy art. 41 ust. 2 pkt 7 u.P. ww. ostatecznej decyzji KWP z [...] marca 2016r., którą utrzymano w mocy ww. rozkaz personalny KMP z [...] lutego 2016r., a przede wszystkim przesłanka z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Skarżący w postępowaniu wznowieniowym nie podważał, że nie nastąpiło przerwanie okresu nieświadczenia przez Niego służby od czasu jej zaprzestania z powodu choroby. Skarżący we wniosku o wznowienie postępowania nie podważał też ustaleń faktycznych wynikających z ww. ostatecznej decyzji KWP z [...] marca 2016r. w zakresie podjęcie przez Skarżącego służby po zaprzestaniu jej pełnienia z powodu choroby. Sąd stwierdza ponadto - odnosząc się do pozostałych podstaw wznowienia postępowania, które analizował KGP, wydając zaskarżoną decyzję - że na mocy powoływanego przez Skarżącego art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. do wznowienia postępowania dochodzi, gdy dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe. Z art. 145 § 1 pkt 2 k.p.a. wynika zaś, że w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli decyzja wydana została w wyniku przestępstwa. W art. 145 § 1 pkt 3 k.p.a. wskazano natomiast, że do wznowienia dochodzi, jeżeli decyzja wydana została przez pracownika lub organ administracji publicznej, który podlega wyłączeniu stosownie do art. 24, 25 i 27. Stosownie zaś do art. 145 § 1 pkt 6 k.p.a. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli decyzja wydana została bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu. Przepis art. 145 § 2 k.p.a. stanowi natomiast, że z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a. postępowanie może być wznowione również przed stwierdzeniem sfałszowania dowodu lub popełnienia przestępstwa orzeczeniem sądu lub innego organu, jeżeli sfałszowanie dowodu lub popełnienie przestępstwa jest oczywiste, a wznowienie postępowania jest niezbędne dla uniknięcia niebezpieczeństwa dla życia lub zdrowia ludzkiego albo poważnej szkody dla interesu społecznego. Sąd w związku z tym stwierdza, że z akt administracyjnych i wydanych, po wznowieniu, ww. decyzji – zaskarżonej KGP z [...] lutego 2020r. i utrzymanej nią w mocy decyzji KWP z [...] grudnia 2019r. – wynika, że organy administracyjne obu instancji, które rozpatrywały wniosek Skarżącego o wznowienie postępowania, zakończonego ww. decyzją ostateczną KWP z [...] marca 2016r., przeanalizowały wszystkie przesłanki do wznowienia postępowania wynikające z ww. przepisów k.p.a. Organy wyjaśniły ponadto Skarżącemu dlaczego nie jest możliwe wydanie oczekiwanej przez Skarżącego decyzji uchylającej ww. decyzję ostateczną KWP z [...] marca 2016r., po wznowieniu postępowania w sprawie. Organy obu instancji przede wszystkim trafnie przyjęły, że nie zachodziła przesłanka uzasadniająca wznowienie postępowania, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 6 k.p.a., gdyż decyzja ostateczna KWP z [...] marca 2016r. nie wymagała uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu. Dodatkowo prawidłowe było wskazanie przez KGP w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że ww. decyzji ostatecznej KWP z [...] marca 2016r. nie wydał pracownik lub organ administracji publicznej, który podlegał wyłączeniu, stosownie do art. 24, art. 25 i art. 27 k.p.a. Tym samym, wbrew stanowisku Skarżącego, nie zachodziła przesłanka uzasadniająca wznowienie postępowania na mocy art. 145 § 1 pkt 3 k.p.a. KGP racjonalnie przyjął ponadto w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, mając na względzie ww. oceny prawne zawarte w prawomocnym wyroku Naczelnego Sąd Administracyjnego z 12 października 2018r. sygn. akt I OSK 2907/16, że w sprawie nie było jakichkolwiek przesłanek pozwalających na stwierdzenie, że dowody, na których podstawie ustalono istotne w sprawie zwolnienia Skarżącego ze służby w Policji, na mocy art. 41 ust. 2 pkt 7 u.P., okoliczności faktyczne okazały się fałszywe (art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a.), albo, że ww. decyzja KWP z [...] marca 2016r., bądź rozkaz personalny KMP z [...] lutego 2016r. wydano w wyniku przestępstwa (art. 145 § 1 pkt 2 k.p.a.). Powoływane przez Skarżącego we wniosku o wznowienie postępowania okoliczności wiążące się z ww. lekarzem, który w styczniu 2016r. miał wykonać badania kontrolne Skarżącego, nie mały natomiast związku z działaniem KWP, który wydał ww. ostateczną decyzję z [...] marca 2016r. i nie mogły być brane przez organy administracyjne, które orzekały w sprawie po wznowieniu postępowania. W tym zakresie prawidłowe było powołanie się przez KGP w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji na prawomocne i wiążące - na mocy art. 170 i art. 153 P.p.s.a. - w sprawie ww. orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 12 października 2018r. sygn. akt I OSK 2907/16 i Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 22 września 2016r. sygn. akt II SA/Wa 806/16. 4. Sąd, mając powyższe okoliczności na względzie, na mocy art. 151 i art. 132 P.p.s.a., oddalił skargę.