II SA/Wa 806/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Maciejuk (spr.), Sędziowie WSA Sławomir Antoniuk, Andrzej Góraj, Protokolant st. specjalista Małgorzata Plichta, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 września 2016 r. sprawy ze skargi R. G. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji z siedzibą w R. z dnia [...] marca 2016 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby - oddala skargę - Komendant Miejski Policji w [...] rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] lutego 2016 r. wydanym na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 7, w związku z art. 45 ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t.j. Dz. U. z 2015 r. poz. 355 ze zm.) zwolnił [...] R. G. ze służby w Policji z dniem [...] lutego 2016 r. w związku z upływem 12 miesięcy od dnia zaprzestania służby z powodu choroby. W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia wskazano, że [...] R. G. zaprzestał pełnienia służby z powodu choroby od dnia [...] stycznia 2015 r. do dnia [...] stycznia 2016 r. W dniu [...] stycznia 2016 roku [...] R. G. złożył raport, w którym wyraził gotowość do podjęcia służby. Ze względu na długotrwałą absencję chorobową policjanta trwająca dłużej niż 30 dni, policjant nie został dopuszczony do realizacji obowiązków służbowych przed uzyskaniem zaświadczenia lekarskiego o braku przeciwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na zajmowanym stanowisku. Jednocześnie w dniu [...] stycznia 2016 r. został skierowany na badania kontrolne do lekarza medycyny pracy, które miały ustalić stan zdrowia funkcjonariusza i możliwości wykonywania przez niego obowiązków służbowych. Organ wskazał, że do dnia wydania decyzji w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji, [...] R. G. nie dostarczył zaświadczenia lekarskiego wydanego przez lekarza medycyny pracy o braku przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania służby na zajmowanym stanowisku. Organ stwierdził, że od dnia zaprzestania służby z powodu choroby, do dnia wydania powyższej decyzji upłynął okres powyżej 12 miesięcy. W odwołaniu [...] R. G. zarzucił naruszenie art. 41 ust. 2 pkt 7 ustawy o Policji. Wskazał, że nie pełnił służby z powodu choroby w okresie od [...] stycznia 2015 r. do [...] stycznia 2016 r. (nie upłynął okres 12 miesięcy), a w dniu [...] stycznia 2016 r. stawił się do Komendy Miejskiej Policji w [...] oraz wyraził gotowość podjęcia służby, o czym świadczy pismo złożone do akt sprawy. Tym samym doszło do przerwania 12 miesięcznego okresu od dnia zaprzestania służby z powodu choroby. Komendant Wojewódzki Policji z siedzibą w [...] decyzją nr [...] z dnia [...] marca 2016 r. utrzymał w mocy rozkaz personalny organu I instancji. Organ przywołał treść art. 41 ust. 2 pkt 7 ustawy o Policji. Odnosząc się do argumentów z odwołania organ wskazał, że doszło wprawdzie do przerwania ciągłości zwolnienia lekarskiego, jednakże nie nastąpiło przerwanie okresu nieświadczenia służby od czasu jej zaprzestania z powodu choroby, ponieważ faktyczne podjęcie służby przez policjanta nie miało miejsca. W okresie, którego nie obejmuje zwolnienie lekarskie, [...] R. G. nie został bowiem dopuszczony do wykonywania obowiązków służbowych. Komendant Wojewódzki Policji wskazał, że strona w okresie od dnia [...] stycznia 2015 r. do dnia [...] stycznia 2016 r. przebywała na zwolnieniu lekarskim z uwagi na chorobę. Tak więc funkcjonariusz zaprzestał pełnienia służby z powodu choroby. Bezsporne jest także w ocenie organu, że [...] R. G. nie podjął tej służby faktycznie. Nie został on bowiem dopuszczony do służby z uwagi na brak stosownego zaświadczenia lekarskiego, że jest osobą zdrową, mogącą podjąć służbę na danym stanowisku. Organ wskazał, że to na policjancie ciążył obowiązek przedstawienia stosownego zaświadczenia lekarskiego, bowiem przełożony nie mógł dopuścić go do służby bez aktualnego orzeczenia lekarskiego. Wynika to z przepisu art. 229 § 2 i 4 Kodeksu pracy, który miał zastosowanie do policjanta na mocy § 3 ust. 1 pkt 1 zarządzenia Nr 916 Komendanta Głównego Policji z dnia 24 sierpnia 2004 roku w sprawie szczegółowych warunków bezpieczeństwa i higieny służby oraz organizacji służby bhp w Policji (Dz. Urz. KGP Nr 16, poz. 98). R. G. w okresie do [...] stycznia 2016 r. do dnia zwolnienia ze służby takiego orzeczenia nie przedstawił. W takiej sytuacji w ocenie organu została spełniona przesłanka z art. 41 ust. 2 pkt 7 ustawy o Policji umożliwiająca zwolnienie policjanta ze służby - nie wykonywał on bowiem służby przez okres 12 miesięcy od dnia jej zaprzestania z powodu choroby. Zgodnie z art. 25 ust. 1 ustawy o Policji służbę w tej formacji mogą pełnić osoby posiadające fizyczną i psychiczną zdolność do jej pełnienia. Zatem przerwanie biegu okresu wskazanego w art. 41 ust. 2 pkt 7 ustawy o Policji może nastąpić w przypadku ustalenia zdolności policjanta do pełnienia służby. Przy czym przepis ten odnosi się do stanu zdrowia policjanta, a nie do samego faktu przedłożenia zwolnienia lekarskiego. Tak więc sama gotowość do podjęcia służby w sytuacji gdy brak jest stosownego obligatoryjnego zaświadczenia lekarskiego, iż ustała przyczyna zaprzestania służby z powodu choroby nie stanowi podstawy przerwania biegu okresu, o którym mowa w powołanym przepisie (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24.02.2010 r., sygn. akt II SA/Wa 183/09). Organ stwierdził, iż w przypadku [...] R. G. spełniona została przesłanka zwolnienia ze służby określona w art. 41 ust. 2 pkt. 7 ustawy o Policji. W przepisie tym nie chodzi bowiem o nieprzerwany okres zwolnienia lekarskiego, ale o nieprzerwany okres zaprzestania służby z powodu choroby, co w niniejszej sprawie miało miejsce. Organ drugiej instancji nie dopatrzył się również naruszenia art. 108 § 1 k.p.a., gdyż nadanie klauzuli rygoru natychmiastowej wykonalności miało za zadanie zwolnienie ze służby policjanta, który zaprzestał służby z powodu choroby, a od tego czasu upłynął 12 miesięczny okres. W sprawie zaszły przesłanki wskazujące na przewagę interesu społecznego nad indywidualny interes strony. Ważny interes społeczny przejawia się bowiem szczególnym statusem i zadaniami Policji będącej formacją służącą społeczeństwu i przeznaczoną do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz utrzymania bezpieczeństwa i porządku publicznego. Policja jest jedną z instytucji o szczególnej roli i zhierarchizowanej strukturze, wymagającą skutecznego i prawidłowego działania. Roli swej nie może wypełniać w przypadku, gdy w jej szeregach znajdują się funkcjonariusze, którzy służby tej z przyczyn pozamerytorycznych nie mogą pełnić. W tej sytuacji zarzut strony o bezpodstawności nadania rozkazowi rygoru natychmiastowej wykonalności jest chybiony. Decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji z siedzibą w [...] nr [...] z dnia [...] marca 2016 r. stała się przedmiotem skargi R. G. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wnosząc o jej uchylenie oraz uchylenie rozkazu personalnego Komendanta Miejskiego Policji w [...] z dnia [...] lutego 2016 r. i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych skarżący zarzucił rażące naruszenie prawa, tj. art. 41 ust. 2 pkt 7 ustawy o Policji. Skarżący nie zgadza się z podjętym rozkazem personalnym i decyzją, albowiem w jego ocenie nie upłynął okres 12 miesięcy. Podał, że nie pełnił służby z powodu choroby w okresie od [...].01.2015r. do [...].01.2016r. (nie upłynął okres 12 miesięcy), a w dniu [...] stycznia 2016 roku stawił się do Komendy Miejskiej Policji w [...] oraz wyraził gotowość pełnienia służby, co obrazuje pismo złożone do akt sprawy. Tym samym zdaniem skarżącego doszło do przerwania 12-miesięcznego okresu od dnia zaprzestania służby z powodu choroby, a w dniu podjęcia przez organ decyzji o zwolnieniu ze służby w Policji tj. [...].02.2016r., nie było podstaw do zastosowania wskazanej normy prawnej. Skarżący powołał się na wyrok NSA z dnia 30 czerwca 2015 r. sygn. akt I OSK 770/14. Skarżący wskazał, że okoliczność niedysponowania zaświadczeniem lekarza medycyny pracy o dopuszczeniu do pełnienia służby, nie wynikała z jego winy. Podniósł, że po wydaniu skierowania na badania do lekarza medycyny pracy, udał się do wyznaczonego lekarza, jednak lekarz ten odmówił przeprowadzenia badania, bezpodstawnie żądając zaświadczenia, którego skarżący nie posiadał. Skarżący wskazał, że w dniach [...] -[...] stycznia 2016 r. wyraził akces podjęcia służby i stawił się w miejscu służby, co potwierdza raport D. K. datowany na [...].01.2016 roku, jednak nie został dopuszczony do podjęcia obowiązków z uwagi na brak zaświadczenia lekarskiego. Podniósł, że wyraził gotowość pełnienia służby przed upływem 12 miesięcy od jej zaprzestania z powodu choroby i tylko wola komendanta i lekarza medycyny pracy, odmawiającego badań, stoją na przeszkodzie jego powrotowi do pracy. W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji z siedziba w [...] wniósł o jej oddalenie, powołując się na dotychczasowe ustalenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga nie jest zasadna. Zaskarżona decyzja i rozkaz personalny organu I instancji nie naruszają prawa materialnego, tj. art. 41 ust. 2 pkt 7 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t.j. Dz. U. z 2015 r. poz. 355 ze zm.), jak również przepisów postępowania. Zgodnie z art. 41 ust. 2 pkt 7 powołanej ustawy, policjanta można zwolnić ze służby w przypadku upływu 12 miesięcy od dnia zaprzestania służby z powodu choroby. Organ prawidłowo wskazał, że służbę w Policji mogą pełnić osoby posiadające zdolność fizyczną i psychiczną do jej pełnienia (art. 25 ust. 1 ustawy o Policji). Zasadnie też organy przyjęły, że wprawdzie w sprawie doszło do przerwania ciągłości zwolnienia lekarskiego, jednakże nie nastąpiło przerwanie okresu niespełnienia służby od czasu jej zaprzestania z powodu choroby. Skarżący przebywał na zwolnieniach lekarskich poświadczających niezdolność do pracy od dnia [...] stycznia 2015 r. do dnia [...] stycznia 2016 r.). Jest bezsporne, że od dnia [...] stycznia 2015 r. skarżący zaprzestał pełnienia służby z powodu choroby. Zatem, w sprawie tej nie nastąpiło faktyczne podjęcie przez skarżącego służby ani w dniu [...] stycznia 2016 r. (gdy skarżący wyraził gotowość jej podjęcia) ani w dniach następnych, albowiem – co także jest bezsporne – skarżący nie został do służby dopuszczony. To z kolei wynikało z tego, że R. G. – skierowany [...] stycznia 2016 r. – na badania kontrolne do lekarza medycyny pracy, nie dostarczył zaświadczenia lekarskiego o braku przeciwwskazań zdrowotnych do pełnienia służby. Brak przedłożenia tego zaświadczenia spowodował, iż nie było możliwości dopuszczenia funkcjonariusza do wykonywania obowiązków służbowych. Prawidłowo organ stwierdził przy tym, że to na funkcjonariuszu ciążył obowiązek przedstawienia stosowanego zaświadczenia lekarskiego. Powyższe wynikało z art. 229 § 2 i 4 Kodeksu pracy, który miał zastosowanie do policjanta na mocy § 3 ust. 1 pkt 1 zarządzenia Nr 916 Komendanta Głównego Policji z dnia 24 sierpnia 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków bezpieczeństwa i higieny służby oraz organizacji służby bhp w Policji (Dz. Urz. KGP Nr 16, poz. 98). Nie można tym samym stwierdzić, aby organ I instancji wydając rozkaz personalny o zwolnieniu skarżącego ze służby naruszył prawo. Skarżący podniósł w skardze, że lekarz medycyny pracy odmówił przeprowadzenia badania. Okoliczność ta nie wynika jednakże z żadnego dokumentu. Także w skardze skarżący nie powołał się na wynik postępowania przed Wojewódzkim Ośrodkiem Medycyny Pracy, który ewentualnie potwierdzałby, że miała miejsce podnoszona przez skarżącego okoliczność bezzasadnej odmowy przeprowadzenia przez lekarza medycyny pracy badania. W tych okolicznościach faktycznych, w ocenie Sądu, organ II instancji utrzymując w mocy rozkaz o zwolnieniu skarżącego ze służby, nie naruszył prawa. Wskazania przy tym wymaga, że organ Policji nie ma uprawnień do wpływania na lekarza medycyny pracy w zakresie wydawania orzeczeń lekarskich o braku przeciwwskazań zdrowotnych do pełnienia służby. Organy prawidłowo stwierdziły, że upłynął okres 12 miesięcy od dnia zaprzestania służby z powodu choroby, a skoro brak było możliwości dopuszczenia policjanta do służby (wobec braku zaświadczenia lekarskiego, że funkcjonariusz jest osobą zdrową, mogąca pełnić służbę), organ I instancji miał prawo zastosować przepis art. 41 ust. 2 pkt 7 ustawy o Policji i nadać rozkazowi personalnemu rygor natychmiastowej wykonalności. Nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności uzasadnione było interesem społecznym tożsamym w tym przypadku z interesem służby. Trafnie organ wskazał, że Policja jako formacja przeznaczona do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz utrzymania bezpieczeństwa i porządku publicznego nie może wypełniać swej roli poprzez funkcjonariuszy, którzy z przyczyn pozamerytorycznych służby pełnić nie mogą. Organy zasadnie w sprawie tej wskazały, że w art. 41 ust. 2 pkt 7 ustawy o Policji nie chodzi o upływ 12 miesięcy zwolnienia lekarskiego, ale upływ 12 miesięcy od dnia zaprzestania służby z powodu choroby, co w niniejszej sprawie miało miejsce. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazuje się, że przerwanie biegu okresu wskazanego w art. 41 ust. 2 pkt 7 ustawy o Policji może nastąpić w przypadku ustalenia zdolności policjanta do pełnienia służby (v. wyrok NSA z dnia 24 lutego 2010 r. sygn. akt I OSK 1188/09, orzeczenia.nsa.gov.pl). Taka sytuacja w niniejszej sprawie nie nastąpiła. Wyrok Naczelnego Sadu Administracyjnego z dnia 30 czerwca 2015 r. sygn. akt I OSK 770/14 (orzeczenia.nsa.gov.pl), na który skarżący powołał się w skardze, wydany został w innym stanie faktycznym i nie może być odniesiony do niniejszej sprawy. W sprawie, której dotyczył powołany przez skarżącego wyrok, wydane było orzeczenie lekarskie dotyczące niezdolności funkcjonariusza do wykonywania pracy na określonym stanowisku. W sprawie niniejszej – wobec nieprzedłożenia przez skarżącego zaświadczenia lekarskiego o braku przeciwwskazań do pełnienia służby, a jednocześnie niewykazania żadnym dowodem podnoszonej w postępowaniu administracyjnym okoliczności w postaci odmowy przeprowadzenia przez lekarza medycyny pracy badania – Sąd nie miał podstaw, aby uznać, że niedopuszczenie do służby nie było uzasadnione. Tym samym, wobec spełnienia przesłanki z art. 41 ust. 2 pkt 7 ustawy o Policji, organ miał podstawy do zastosowania tego przepisu. Na gruncie całości akt postępowania administracyjnego Sąd stwierdził, że organy wydając rozkaz personalny i zaskarżoną decyzję nie przekroczyły granic uznania administracyjnego. Decyzja i rozkaz personalny zostały uzasadnione zgodnie z wymogami art. 107 § 3 k.p.a. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) orzekł, jak w wyroku.