II SA/Wa 797/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Antoniuk, Sędziowie WSA Iwona Dąbrowska, Adam Lipiński (spr.), Protokolant Beata Gibzińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 października 2008 r. sprawy ze skargi T. B. na postanowienie Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z dnia [...] marca 2008 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania w sprawie zwolnienia ze służby: - oddala skargę. Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego rozkazem personalnym z dnia [...] lipca 2007 r. nr [...], działając na podstawie art. 50 ust. 1 oraz art. 60 ust. 3 ustawy z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, odwołał T. B. z delegowania do czasowego pełnienia służby w Z. oraz zwolnił go ze służby w Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z dniem 31 sierpnia 2007 r. Powyższy rozkaz został wydany w związku z prośbą funkcjonariusza o zwolnienie go ze służby z tym dniem. W dniu 6 sierpnia 2007 r., to jest w ostatnim dniu terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy w przedmiocie zwolnienia ze służby, T. B. doręczono orzeczenie nr [...] z dnia [...] lipca 2007 r. Regionalnej Komisji Lekarskiej Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego nr [...] w W., które w ocenie funkcjonariusza ma znaczenie dla sprawy zakończonej opisanym na wstępie rozkazem personalnym z dnia [...] lipca 2007 r. W dniu 7 sierpnia 2007 r. T. B. złożył do Szefa ABW wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy w przedmiocie wskazanego na wstępie rozstrzygnięcia wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jego wniesienia. Szef ABW wydał w dniu [...] sierpnia 2007 r. postanowienie, którym odmówił przywrócenia terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy w przedmiocie zwolnienia ze służby. Od tego rozstrzygnięcia T. B. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z dnia 19 grudnia 2007 r. w sprawie sygn. akt II SA/Wa 1673/07 skargę tę oddalił. Wyrok jest prawomocny. W następnym dniu po ogłoszeniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, to jest w dniu 20 grudnia 2007 r. T. B. wniósł o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego rozkazem personalnym z dnia [...] lipca 2007 r. Jako podstawę do wznowienia postępowania wskazał fakt otrzymania w dniu 6 sierpnia 2007 r. orzeczenia Regionalnej Komisji Lekarskiej ABW z dnia [...] lipca 2007 r., które to orzeczenie, jego zdaniem spełnia przesłanki przewidziane w art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. Szef ABW decyzją z dnia [...] stycznia 2008 r. na podstawie art. 149 § 3 i art. 148 § 1 K.p.a. odmówił wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego rozkazem personalnym z dnia [...] lipca 2007 r. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iż skoro były funkcjonariusz powołuje się na przesłankę wznowieniową (art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a.), o której dowiedział się w dniu 6 sierpnia 2007 r., to miesięczny termin od złożenia wniosku o wznowienie postępowania upłynął w dniu 6 września 2007 r. Zatem złożenie wniosku o wznowienie postępowania w dniu 20 grudnia 2007 r. nastąpiło z uchybieniem terminu. T. B. złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy w przedmiocie wznowienia postępowania i jednocześnie z tym pismem złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia wniosku o wznowienie postępowania. W uzasadnieniu wniosku o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania były funkcjonariusz wskazał, iż dopiero po wydaniu wyroku przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w dniu 19 grudnia 2007 r. mógł wszcząć procedurę postępowania nadzwyczajnego, jakim jest wniosek o wznowienie postępowania, albowiem wyrok ten zakończył procedurę przywrócenia terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy i wówczas rozkaz ten stał się ostateczny. Jego zdaniem, okresu oczekiwania na wyrok nie można uznać za zawiniony przez niego. Szef ABW postanowieniem nr [...] z dnia [...] marca 2008 r., na podstawie art. 59 § 2 K.p.a. odmówił przywrócenia terminu do wniesienia wniosku o wznowienie postępowania, argumentując, iż rozkaz personalny w przedmiocie zwolnienia ze służby stał się ostateczny z dniem 8 sierpnia 2007 r. Polemizując z poglądem strony, wskazał, że w dniu 6 sierpnia 2007 r. były funkcjonariusz dowiedział się o przesłance do wznowienia postępowania. W ocenie organu, usprawiedliwianie uchybienia terminowi do złożenia wniosku o wznowienie postępowania faktem trwania postępowania przed sądem administracyjnym jest chybione, albowiem postępowanie sądowe nie uchyliło w żaden sposób przymiotu ostateczności przedmiotowego rozkazu z dnia [...] lipca 2007 r. zwalniającego ze służby. Były funkcjonariusz nie wskazał także innej przyczyny zwłoki, poza postępowaniem przed sądem administracyjnym. Nadto nieznajomość prawa nie może stanowić usprawiedliwienia dla uchybienia terminu w rozumieniu przepisu art. 58 § 1 K.p.a. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy w przedmiocie przywrócenia terminu do wniesienia wniosku o wznowienie postępowania w sprawie zwolnienia ze służby, T. B. podkreślił, iż dopiero w dniu 19 grudnia 2007 r. przedmiotowy rozkaz personalny z dnia [...] lipca 2007 r. o zwolnieniu go ze służby uzyskał cechy ostateczności, albowiem dopiero wówczas Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie rozstrzygnął kwestię przywrócenia terminu do złożenia środka odwoławczego w postępowaniu administracyjnym od tego rozkazu. Zatem złożony w dniu 20 grudnia 2007 r. wniosek o wznowienie postępowania w sprawie zwolnienia ze służby został złożony w terminie, bezpośrednio po uzyskaniu przez rozkaz personalny zwalniający ze służby cech ostateczności. Szef ABW ponownie rozpatrując sprawę w przedmiocie przywrócenia terminu do wniesienia wniosku o wznowienie postępowania w sprawie zwolnienia ze służby, nie znajdując podstaw do jego uwzględnienia, postanowieniem nr [...] z dnia [...] marca 2008 r., na zasadzie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 i w zw. z art. 59 K.p.a., utrzymał w mocy swoje postanowienie z dnia [...] marca 2008 r., podtrzymując zawartą w nim argumentację. Po zakończeniu postępowania administracyjnego w przedmiocie wniosku o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania, Szef ABW przystąpił do rozpatrzenia środka odwoławczego od swojej decyzji z dnia [...] stycznia 2008 r. odmawiającej wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie zwolnienia funkcjonariusza ze służby i decyzją z dnia [...] kwietnia 2008 r. utrzymał w mocy swoją decyzję poprzedzającą. Od tej decyzji T. B. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - sprawa o sygn. akt II SA/Wa 859/08. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na postanowienie Szefa ABW z dnia [...] marca 2008 r. nr [...] T. B. wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia, zarzucając mu naruszenie: art. 7 K.p.a. poprzez brak podjęcia przez organ wszelkich niezbędnych kroków do wyjaśnienia sprawy; art. 107 § 1 K.p.a. poprzez brak cech decyzji zaskarżonego postanowienia polegającej na doręczeniu skarżącemu postanowienia bez podpisu osoby uprawnionej; art. 58 § 1 K.p.a. polegające na nieuwzględnieniu okoliczności faktycznych, powodujących uchybienie terminowi; art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. polegające na odmowie uznania ujawnienia z dniem 6 sierpnia 2007 r. istotnych dla sprawy okoliczności i nowego dowodu w postaci orzeczenia Regionalnej Komisji Lekarskiej ABW. W odpowiedzi na skargę organ wnosił o jej oddalenie, powołując się na argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Polemizując z zarzutem braku podpisu na postanowieniu wskazał, iż istotnie w takiej formie skarżący otrzymał postanowienie, jednakże nie ma to w sprawie żadnego znaczenia, albowiem skarżący był reprezentowany przez zawodowego pełnomocnika, któremu doręczono postanowienie prawidłowo podpisane przez uprawnioną osobę. Zgodnie z treścią art. 40 § 2 K.p.a. jedynie doręczenie postanowienia ustanowionemu w sprawie pełnomocnikowi jest skutecznym doręczeniem. Skarżącemu przesłano jedynie odpis tego postanowienia nie w celu doręczenia ze skutkiem prawnym, ale w celu informacyjnym. Fakt otrzymania przedmiotowego postanowienia w rozumieniu art. 40 § 2 K.p.a. potwierdził pełnomocnik skarżącego w piśmie z dnia 9 lipca 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), do rozpoznania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona, czyli w tej sprawie - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Natomiast zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Art. 58 K.p.a. stanowi, iż uchybiony termin przywraca się na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni on uchybienie terminu bez swojej winy (§ 1). Prośbę taką należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu, wraz z dopełnieniem czynności dla której określony był termin (§ 2). W niniejszej sprawie, dopiero w dniu otrzymania decyzji z dnia [...] stycznia 2008 r. odmawiającej wszczęcia postępowania o wznowienie, skarżący dowiedział się, że zdaniem organu, uchybił miesięcznemu terminowi zakreślonemu w art. 148 § 1 K.p.a. do złożenia wniosku o wznowienie postępowania w sprawie zwolnienia ze służby. Zatem skoro w dniu 28 stycznia 2008 r. złożył wniosek o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania przyjąć należy, iż dochowany został termin, o którym mowa w art. 58 § 2 K.p.a. Uprawdopodobnienie uchybienia terminowi zakreślonemu w art. 148 § 1 K.p.a. skarżący uzasadnia swoim przekonaniem, iż dopiero po wydaniu wyroku przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w dniu 19 grudnia 2007 r. w sprawie odmowy przywrócenia terminu do złożenia środka odwoławczego od rozkazu personalnego z dnia [...] lipca 2007 r. o zwolnieniu ze służby, rozkaz ten uzyskał cechy ostateczności, a zatem dopiero wówczas mógł wykorzystać nadzwyczajny środek jakim jest wznowienie postępowania administracyjnego. Tezę tę buduje na zasadzie, iż wznowienie postępowania może dotyczyć jedynie decyzji ostatecznych. W rozumowaniu takim tkwi błąd. Trafnie wskazuje organ, iż rozkaz personalny z dnia [...] lipca 2007 r. w przedmiocie zwolnienia T. B. ze służby, zgodnie z przepisem art. 16 § 1 K.p.a., stał się ostateczny z dniem 7 sierpnia 2007 r. Późniejsze zawiśnięcie przed sądem administracyjnym postępowania w przedmiocie przywrócenia terminu do złożenia środka odwoławczego od tego rozkazu w żaden sposób nie uchybił temu faktowi. A zatem w okresie od 7 sierpnia 2007 r. do 6 września 2007 r. (dzień upływu terminu przewidzianego w art. 148 § 1 K.p.a.), skarżący mógł skorzystać z instytucji wznowienia postępowania. Tym bardziej, że organ postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2007 r. odmówił mu przywrócenia terminu do złożenia środka odwoławczego od przedmiotowego rozkazu z dnia [...] lipca 2007 r., a zatem mógł liczyć się z dalszymi niekorzystnymi dla niego rozstrzygnięciami w zakresie przywrócenia tego terminu. Po dniu 6 września 2007 r. wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego rozkazem personalnym z dnia [...] lipca 2007 r., na podstawie przesłanki wznowieniowej wskazanej przez skarżącego, nie było już możliwe z uwagi na treść art. 148 § 1 K.p.a. Przedstawiona przez skarżącego teza, iż dopiero wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 grudnia 2007 r. otwierał mu drogę do złożenia wniosku o wznowienie postępowania jest chybiona. Wyrok ten, po uprawomocnieniu się, spowodował uznanie za prawidłowe postanowienie o odmowie przywrócenia terminu do złożenia środka odwoławczego w postępowaniu administracyjnym od przedmiotowego rozkazu personalnego z dnia [...] lipca 2007 r. Wyrok ten w żaden sposób nie wpływał na korzystanie przez powyższy rozkaz personalny z przymiotu ostateczności - przynajmniej w istotnym dla tego postępowania okresie od 7 sierpnia 2007 r. do 6 września 2007 roku. Postępowanie wywołane wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia środka odwoławczego, wobec negatywnego jego rozstrzygnięcia postanowieniem Szefa ABW z dnia [...] sierpnia 2007 r. również nie wpłynęło na utratę cech ostateczności rozkazu personalnego w sprawie zwolnienia ze służby, ani także nie wpływało na przerwanie biegu terminu zakreślonego art. 148 § 1 K.p.a. Czy zatem można uznać za usprawiedliwienie uchybienia terminowi do złożenia wniosku o wznowienie postępowania, pozostawanie skarżącego w błędnym przekonaniu co do prawidłowości określenia daty cechy ostateczności rozkazu personalnego o zwolnieniu ze służby. Na to pytanie odpowiedź jest negatywna. Usprawiedliwiona przyczyna powodująca uchybienie terminu musi być obiektywna i niezależna od skarżącego. Podana przez niego błędna interpretacja przepisu art. 16 § 1 K.p.a., mylenie pojęcia: prawomocności i ostateczności, jest przyczyną subiektywną, zaś wina w uchybieniu terminu leży po stronie skarżącego - brak należytej staranności w odczytywaniu treści przepisu. Trafnie twierdzi organ w zaskarżonym postanowieniu, że brak winy w uchybieniu terminu nie może stanowić nieznajomość prawa. Nadto, co już wyżej wykazano, skarżącego ograniczały w czasie koniecznym do złożenia wniosku o wznowienie postępowania, nie tylko przepisy związane z określeniem ostateczności rozkazu personalnego o zwolnieniu ze służby, ale także przepis art. 148 § 1 K.p.a., określający miesięczny termin dla złożenia takiego wniosku, licząc od dnia dowiedzenia się o przesłance do wznowienia. O istnieniu takiej przesłanki skarżący dowiedział się w dniu 6 sierpnia 2007 r. Dlatego też chybione są zarzuty skargi polegające na przypisaniu organowi naruszania art. 58 § 1 K.p.a., polegające na nieuwzględnieniu okoliczności faktycznych, powodujących uchybienie terminowi oraz polegające na przypisaniu naruszenia art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. polegające na odmowie uznania ujawnienia z dniem 6 sierpnia 2007 r. istotnych dla sprawy okoliczności i nowego dowodu w postaci orzeczenia Regionalnej Komisji Lekarskiej ABW. Sąd nie dopatrzył się także naruszenie art. 7 K.p.a. polegającego na braku podjęcia przez organ wszelkich niezbędnych czynności do wyjaśnienia sprawy. Z kolei zarzut braku stosownego podpisu osoby uprawnionej do wydania zaskarżonego postanowienia został wyczerpująco wyjaśniony przez organ w odpowiedzi na skargę i nadto pełnomocnik skarżącego nie tylko potwierdził, ale i wykazał otrzymanie postanowienia prawidłowo podpisanego przez uprawnioną osobę. Z tych względów skargę należało uznać za chybioną w całości. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie dopatrzył się także uchybień skutkujących uchyleniem jak i stwierdzeniem nieważności zaskarżonego jak i poprzedzającego go postanowienia. Dlatego mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji wyroku.